RSS

Category Archives: மி.மு.மி.பி., தொடர்

புலவர்.அ.மரியதாஸ்

பொட்டு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

பொட்டு

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்திய பதிவு : தொட்டில்

பதிவு : 8

நெற்றியில் ‘பொட்டு இடுதல்’ என்பது பழங்காலந்தொட்டு நம் நாட்டு மக்கள் கடைப்பிடித்து வரும் ஒரு வழக்கமாகும். இதைப் பொட்டு என்றும் திலகம் என்றும் ௬றுவர். பொட்டு என்ற சொல் பெரும்பான்மை பேச்சு வழக்கிலும், சிறுபான்மை இலக்கிய வழக்கிலும் பயன்படுத்துகின்றனர். அதேபோல, திலகம் என்ற சொல்லை சிறுபான்மை பேச்சு வழக்கிலும் பெரும்பான்மை இலக்கிய வழக்கிலும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

மேலை நாட்டு நாகரிகத்தால் நாம் எத்தனையோ மாற்றங்களை ஏற்றுக் கொண்டிருந்த போதும், இன்று வரை நம்மிடையே மாறாமல் இருப்பது நெற்றியில் பொட்டு வைத்துக் கொள்ளும் வழக்கம். குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரைப் பயன்படுத்தும் இந்தப் பொட்டு, மின்சாரம் இல்லாத காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் எவ்விதம் தயாரித்துப் பயன்படுத்தினர் என்பதைக் ௬றுவதே இப்பதிவின் நோக்கம். இருப்பினும், பொட்டு குறித்த பற்பல செய்திகளையும் முன்னதாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறது.

சொட்டும் பொட்டும்:

சொட்டு என்ற நிலையை அடுத்து பொட்டு என்பது தோன்றுகிறது. ஒரு விரலைத் தண்ணீருக்குள் விட்டு வெளியே எடுத்தால், விரலில் பட்ட நீர் விரல் நுனி வழியாக வழிந்து துளியாகக் கீழே விழும். அவ்வாறு விழும் நீரை சொட்டு என்று சொல்கிறோம். வானத்திலிருந்து மழை இவ்விதமே விழுகிறது. எனவேதான் மழையை சொட்டு சொட்டாகப் பெய்கிறது என்றும், கண்ணிற்கு விடும் மருந்தை சொட்டு மருந்து என்றும், விவசாயத்தில் நீர் சிக்கனத்திற்காகப் பயன்படுத்தும் முறையைச் சொட்டு நீர்ப்பாசனம் என்றும் ௬றுகின்றனர். இக்கருத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக கவிஞர் மருதகாசி எழுதிய திரைப் பாடலில்,

         “சொட்டு சொட்டுன்னு சொட்டுது பாரு இங்கே-மழை

          கொட்டு கொட்டுன்னு கொட்டுது பாரு இங்கே

          கஷ்டப்படும் ஏழைசிந்தும் நெத்தி வியர்வை போல-அவன்

          கஞ்சிக்காக கலங்கிவிடும் கண்ணீர்த் துளியைப் போல”

                                                                  (படம்:ஆட வந்த தெய்வம், 1960)

என்பதில் சொட்டு, துளி ஆகிய சொற்களைப் பயன்படுத்தியுள்ளதைப் பார்த்தால் பொருத்தமானதாக இருக்கும். ஆகவே, விழும் நீர் சொட்டு, அது விழுந்து விரிந்தால் பொட்டு. மொட்டு விரிந்தால் மலர், சொட்டு விரிந்தால் பொட்டு என்றும் கொள்ளலாம்.

புள்ளியும் பொட்டும்:

ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை சுட்டிக்காட்ட இடப்படும் புள்ளியைப் பொட்டு என்று ௬றுகிறோம். கணிதப் பாடத்தில் வரைபடப் பிரிவில் மிகச் சிறிய அளவில் பென்சிலால் இடப்படுவதைப் பெரும்பாலும் புள்ளி என்று ௬றுகிறோம்.  பொட்டு என்று ௬றினாலும் தவறில்லை. கட்டடங்கள் கட்டுதல் போன்ற அளவு சார்ந்த எந்தச் செயல் செய்தாலும் முதலில் பொட்டு என்ற புள்ளி வைத்துக் குறித்துக் கொள்கின்றனர். கல்வியறிவு இல்லாத மக்கள் பால் கணக்கு, மோர்க் கணக்கு போன்றவற்றைக் கணக்கிட வீட்டுச் சுவரில் பொட்டு வைத்தே கணக்கிட்டு வந்துள்ளனர். இன்றும் கோலம் வரைபவர்கள் முதலில் பொட்டு வைத்தே அதன் பின் கோலம் வரைகின்றனர். கவிஞர் உடுமலை நாராயணகவி எழுதிய “நல்ல பெண்மணி…” எனத் தொடங்கும் திரைப்பாடலில்,

         “பொட்டு வைத்துக் கோலம்௬டப் போடத் தெரியணும் – புத்தி

          புகட்டும் நாட்டுப் பாடல்௬டப் பாடத்தெரியணும்” (படம்: மணமகள், 1951)

என்பதில் பொட்டு வைத்துக் கோலம் வரைதல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பொட்டு

இவ்வாறு அளவு சார்ந்த அனைத்து இடங்களிலும் இந்தப் பொட்டு என்ற சொல்லைப் புள்ளி என்ற பொருளில் பயன்படுத்தி வருகிறோம். மேலும், நெற்றியில் அழகுக்காகவும், மங்கலப் பொருளாகவும், பக்தியின் அடையாளமாகவும் இட்டுக் கொள்ளும் இப்பொட்டின் பெயரால் “பொட்டம்மன்” என்ற பெண் தெய்வம் வழிபடப்படுவதும் அனைவரும் அறிந்ததே.

         “குங்குமப் பொட்டின் மங்கலம்

          நெஞ்சம் இரண்டின் சங்கமம்”  (படம்: குடியிருந்த கோவில், 1968)

என்னும் திரைப்படப் பாடலானது, பொட்டு வைத்துக் கொள்ளும் வழக்கம் இல்லாத இஸ்லாமிய மார்க்கத்தைச் சார்ந்த ‘ரோஷினாரா பேகம்’ என்னும் பெண் கவிஞரால் எழுதப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏனெனில், பொட்டு என்பது அதைப் பயன்படுத்தாத பெண்களிடமும் மங்கலப் பொருளாக அறியப்பட்டு வந்துள்ளதை இதன் வழி அறிகிறோம்.

மண் பொட்டு:

நெல்லை மாவட்டம் – சங்கரன்கோவிலில் எழுந்தருளியுள்ள கோமதியம்பிகை மீது புளியங்குடி முத்துவீரக்கவிராயர், “கோமதியம்பிகை பிள்ளைத்தமிழ்” பாடியுள்ளார். இதில் செங்கீரைப் பருவத்தில் உள்ள கோமதியம்பிகையை நீராடித் துடைத்தபின் அவர் நெற்றியில் புற்றுமண்ணைப் பொட்டாக இட்டது பற்றி,

       “பரிமள மிகுந்தநீ ராட்டிமர கதவொளி

                   பரப்புதிரு மேனியெல்லாம்

       பட்டாடை கொண்டொற்றி ஈரம் புலர்த்திமலை

                   யரசன்மனை யாட்டிபவள

       விரிகுமுத வாயினான் மென்காது கண்ணுந்தி

                   மேவுநீர் ஊதிநீக்கி

       வெண்பிறையை நிகர்நுதலின் மண்பொட்டும் இட்டுமடி

                    மீதினில் இருத்தி …”

என்ற பாடல் சொல்கிறது. மேலும், இன்றைய திரைப் பாடல்களில் வரும்,

“மண்ணத் தொட்டு கும்பிட்டுட்டு பொட்டொன்னு வச்சுக் கோம்மா…” (படம்: சாமுண்டி, 1992)

“எஜமான் காலடி மண்ணெடுத்து நெத்தியில பொட்டு வச்சோம்” (படம்: எஜமான், 1993)

போன்ற வரிகளும் மக்களிடமுள்ள ‘மண் பொட்டு’ வழக்காறுகளைக் காட்டுகின்றன.

திலகம்:

திலகம் என்ற சொல் நெற்றியில் இடும் பொட்டு என்பதையே குறிக்கிறது. சங்க இலக்கிய நூல்களுள் ஒன்றான திருமுருகாற்றுப்படையில் திருப்பரங்குன்றம் படை வீட்டுப் பகுதியில் சூரமகளிரின் ஒப்பனை பற்றி ௬றும் போது, ‘திலகம்’ என்ற சொல்லை நக்கீரர் பயன்படுத்துகிறார்.

         “செங்கால் வெட்சித் சீறிதழ்  இடையிடுபு

          பைந்தாள் குவளைத் தூவிதழ் கிள்ளித்

          தெய்வ உத்தியொடு வலம்புரி வயின் வைத்துத்

          திலகம் தைஇய தேங்கமழ் திருநுதழ்” (அடிகள்: 21-24)

என்பதில் அதைக் காண்கிறோம். மேலும், ‘விவேக சிந்தாமணி’ முதற்பாகத்தில், 108 வது பாடலில் மன்மதன் மண்டியிட்டான் என்ற தலைப்பிலுள்ள பாடலில்,

       “அலகு வான்விழி ஆயிழை நன்னுதல்

        திலகம் கண்டெதிர் செஞ்சிலை மாரனும்

        கலக மேசெயும் கண்இது வாமென

        மலரம்(பு) ஐந்தையும் வைத்து வணங்கினான்”

திலகம் என்ற சொல் அழகிய பெண்ணைக் குறிப்பதாக வருகிறது.

திலகம் என்ற சொல்லைப் பெண்களுக்குப் பெயராக வைக்கும் வழக்கமும் நம் முன்னோரிடம் இருந்து வந்திருக்கிறது. இதற்குச் சான்றாக, சைவ சமயக் குரவர் நால்வரில் ஒருவரான திருநாவுக்கரசு அடிகளாரின் தமக்கையார் பெயர் ‘திலகவதியார்’ என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

‘திலகம்’ என்பதைப் பேச்சு வழக்கில் ‘திலகா’ என்றும், ‘திலகை’ என்றும் சுருக்கி அழைப்பர். சான்றாக, மணிமேகலை காப்பியம் – பாத்திரம் பெற்ற காதையில்,

        “போதி கீழற் பொருந்தித் தோன்றும்

          நாதன் பாதம் நவை கெட ஏந்தித்

         தீவ திலகை சேயிழைக்கு உரைக்கும்.” (அடிகள் 73-75)

என்று சீத்தலைச் சாத்தனார் கூறுகிறார்.

‘திலகம்’ என்பதற்கு மஞ்சாடிமரம் என்ற பொருளும் உண்டு. இதே காப்பியத்தில் ‘மலர்வனம் புக்க காதை’யில் சொல்லப்படும் இருபது வகை மரப்பெயர்களில்  (அடிகள்: 160 முதல் 166) ஐந்தாவது பெயராக திலகம் வருகிறது. இதே பொருளில் இச்சொல் இந்நூலில் பல இடங்களில் காணக் கிடைக்கின்றது. மேலும், திலகம் என்பதை ஆண்களுக்குப் பெயராகச் சூட்டும் போது திலக், திலகன், திலகராஜ் என்றும்சூட்டி மகிழ்கின்றனர்.

திலகம் என்றால் சிறப்பு:

திலகம் என்றால் உயர்வுச் சிறப்புப் பொருளிலும், பலர் பால் விகுதி சேர்த்து திலகர் என்றும் பயன்படுத்துகின்றனர். ஒரு துறையில் சிறந்து விளங்குபவர்களுக்குப் பட்டமாகச் சூட்டி சிறப்புச் செய்வதற்கும் இச்சொல்பயன்படுகிறது. சான்றாக, ‘நடிகர் திலகம்‘ ‘மக்கள் திலகம்’ என்ற அடைமொழிகள் அவ்வாறு பிறந்தவையே. அதே போல, தமிழ்த் திரைப்படங்கள் கூட, “திலகம், மங்கையர் திலகம், இரத்தத்திலகம், வீரத்திலகம்” ஆகிய பெயரில் வெளிவந்துள்ளன.

பொட்டு

பொட்டு – இடச்சிறப்பு:

அறிவு என்னும் மூன்றாம் கண் நெற்றியில் இரு புருவங்களுக்கு இடையே ஒரு புள்ளியில் குவிந்து நிற்பதாக அறிவு பற்றிய ஆய்வு நூல்களும், தியான நூல்களும் கூறுகின்றன.

        “ஒடுங்கி ஒருங்கி உணர்ந்து அங்குஇருக்கில்

         அடங்கி அடங்கிடும் வாயு அதனுள்

         மடங்கி மடங்கிடும் மன்உயி ருள்ளே

         நடங்கொண்ட கூத்தனும் நாடுகின் றானே” (திருமந்திரம்: 666)

என்ற பாடலில் திருமூலர், ‘உள்ளம் ஒருமையடைந்து புருவத்தினது நடுவில் இருப்பின், மூச்சுக்காற்று அப்போது கட்டுப்பட்டு நின்று விடும். வெளி நோக்கம் இல்லாது போகும். அக நோக்கம் கொண்ட உயிருள் நடமிடும் சிவனும் தன்னை அறியச் செய்வான்’ என்கிறார். இதில் இரு புருவத்தின் நடுவிலுள்ள பொட்டு வைக்கும் இடத்தின் சிறப்பை அறியலாம்.

மனோ சக்தியைப் பற்றி ஆராய்ந்தும் சோதித்தும் உண்மையைக் கண்ட மாமேதை மறைமலையடிகள், தாம் எழுதிய “யோக நித்திரை அல்லது அறிதுயில்” என்ற நூலில் ஏழாவது பகுதியாகிய “கண்ணும் கருத்தும்” என்பதில் இக்கருத்தை,

         “புருவங்களுக்கு நடுவே உட்செல்லும்

         இடைவெளியில் உயிரின் அறிவு

         எல்லார்க்கும் முனைத்து விளங்குகிறது”

என்று எளிதில் புரியும் படிக் கூறியுள்ளார்.

இதன்வழி, அறிவுக்கண் என்பது இரு புருவங்களுக்கு இடையே அமைந்து இருப்பதாகவும், அது நம் கண்களால் காண இயலாத ஒன்றாகவும் அறிகிறோம். இதனைக் காணும் அடையாளப் பொருளாக எந்த மதமும் தராத செயல் விளக்கமாக சைவ சமயம் ஒன்றே நமக்குத் தருகிறது. அதாவது, சிவனுக்கு நெற்றிக் கண் இருப்பதாக எடுத்துக் காண்பிக்கிறது. எனவேதான், சிவனை முக்கண்ணன் என்றும் கூறுகின்றனர்.

முக்கண்ணன்

சிவனுக்கு மூன்று கண்கள் உள்ளது பற்றி சைவ சமய நூல்கள் மட்டுமல்லாது வைணவ சமய நூல்களும், நீதிநூல்களும் குறிப்பிடுகின்றன.

இத்தகு சிறப்புடைய இக்கண்ணிண் அடையாளமாக, நம் பெண்கள் இட்டுக் கொள்ளும் பொட்டுதனை சங்க இலக்கியம் ‘விழியாக் கண்’ என்று கூறுகிறது.

         “நெற்றி விழியா நிறைத்திலகம் இட்டாலே

          கொற்றவை கோலங் கொண்டோர் பெண்” (பரி: 99-100)

பொட்டின் வகைகள்:

கருப்பு நிறத்தில் வைக்கப்பட்ட பொட்டு காலப்போக்கில் குங்குமப் பொட்டு, சந்தனப் பொட்டு, சாந்துப் பொட்டு, ஜவ்வாது பொட்டு, அம்பர் பொட்டு, பலவண்ணப் பொட்டு, மண்பொட்டு, ஒட்டுப் பொட்டு (Sticker) என்று பல வகைகளில் பயன்படுத்தப் படுகிறது. இதில் ஸ்டிக்கர் தவிர மற்ற பொட்டுகளை விரலாலோ, சிறு குச்சியாலோ அல்லது அதற்கென்று உரிய அச்சாலோ வைத்துக் கொள்வர். ஒட்டும் பசை கொண்ட ஒட்டுப் பொட்டு (ஸ்டிக்கர் பொட்டு), வட்டப் பொட்டு, ஜிகுனாப் பொட்டு, பிறைப் பொட்டு, நட்சத்திரப் பொட்டு, கோபிப் பொட்டு என்று பற்பல வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் கிடைக்கின்றன. இதை நெற்றியில் ஒட்டிக் கொண்டால் போதும்.

பொட்டு இடுதல்:

பொட்டு என்பதில் பல வகைகள் இருந்தாலும் இதில் குங்குமத்திற்குத் தனிச் சிறப்பு உண்டு. இந்து ஆலயங்களில் அம்மன் சன்னதியில் குங்குமம் கொடுக்கும் வழக்கம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளது. இதை மங்கலப் பொருளாகக் கருதப்படுவதால் சுபகாரியங்கள் எல்லாவற்றிலும் கண்டிப்பாக இதை நெற்றியில் அணிந்து கொள்கின்றனர். பொட்டு என்பதை ஆண், பெண் என்ற இருபாலரும் வைத்துக் கொள்கின்றனர். ஆண்கள் பெரும்பாலும் சந்தனத்தை முதலில் பொட்டாக இட்டு அதன் மீது குங்குமம் அணிகின்றனர். சிறு குழந்தைகள் ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும் கருப்பு நிறப் பொட்டு மட்டுமே வைப்பது வழக்கம். மேலும் இக்குழந்தைகளுக்குக் கண் திருஷ்டிப் பொட்டு என்று கன்னத்திலும் வைப்பர்.

பொட்டு வைத்துக் கொள்வதைப் பெண்கள் விரும்பிச் செய்கின்றனர். திருமணமான பெண்கள் குங்குமத்தை நெற்றியில் வைப்பதோடு நெற்றிக்கு மேல் தலைமுடியை இரண்டாகப் பிரிக்கும் உச்சி என்பதன் தொடக்கத்தில் அதாவது நெற்றிக்கு மேலும் கழுத்திலும் வைத்துக் கொள்கின்றனர்.

பொட்டு

பொட்டு என்பதை பெண்கள் கணவரோடு தொடர்புடையதாகக் கருதுவதால் கணவனை இழந்த பெண்கள் எந்தவகைப் பொட்டும் அணியாத வழக்கம் முன்பு இருந்தது. ஆனால், முற்போக்குச் சிந்தனை வளர்ந்த இந்நாட்களில், இவ்வகை எண்ணம் அருகி வந்து விட்டது. இவைபோக இஸ்லாமியப் பெண்களும், கிறிஸ்துவத்தில் ஒரு சாராரும் என்றுமே பொட்டு வைத்துக் கொள்வதில்லை.

மி.மு. காலத்தில் பொட்டு:

இன்றிருக்கும் நாகரிக வளர்ச்சியும், அதன் பயனாய்க் கிடைக்கும் புதிய பொருட்களும் விற்பனைக்கு வராத மி.மு. காலத்தில், வீட்டில் இருக்கும் பெண்களே ‘பொட்டு’ தயாரித்துக் கொண்டனர்.

செய்முறை – 1

காடுகளிலுள்ள கருவமரம் என்று சொல்லப்படும் முள்மரத்தின் காய்களைப் பறித்து வந்து உரலில் இட்டு உலக்கையால் இடித்துப் பிழிந்து சாறு எடுத்துக் கொள்வர். பின் அச்சாற்றை ஒரு சிறிய இரும்புப் பாத்திரத்தில் ஊற்றி, அதை சூரிய ஒளியில் காய வைப்பர். நன்கு காய்ந்து நீர் வற்றி பசை போல வந்ததும் துளையில்லாத தேங்காச் சிரட்டையை எடுத்து, அதில் ஊற்றி நன்கு கெட்டியாகும் வரை மீண்டும் காய வைப்பர். நன்கு உலர்ந்து கெட்டியானதும் அதை எடுத்துப் பொட்டாகப் பயன்படுத்தலாம். இதைக் கருவப் பொட்டு என்பர்.

செய்முறை – 2

இது பச்சரிசியில் செய்யும் முறை. இதனை அரிசிப் பொட்டு என்பர். இதற்கு பச்சரிசியைத் தேவையான அளவு எடுத்து நன்கு கருகும்படி வறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.  சூடு ஆறியபின் அம்மியில் வைத்துப் பசையாக வரும் அளவிற்கு அரைத்துக் கொள்வர். பின் அதை நன்கு வழித்து எடுத்து முன் கூறியபடி சிரட்டையில் ஊற்றிக் கெட்டியாக வரும் வரை காய வைத்து, நன்கு உறைந்த பின் பயன்படுத்துவர்.

பொட்டு

பயன்படுத்தும் விதம்:

மேலே சொன்னபடி தயாரிக்கப்படுவதைப் ‘பொட்டுச் சிரட்டை’ என்று சொல்வர். அன்று எல்லா வீடுகளிலும் இந்தப் பொட்டுச் சிரட்டை இருந்தது. இரண்டு மூன்று சொட்டு நீர்விட்டு வலதுகை ஆள்காட்டி விரலால் தேய்த்தால் சிறிதே நேரத்தில் பசை போன்று வரும். அதை மோதிர விரல் நுனியால் தொட்டு நெற்றியில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். நெற்றியில் இட்ட பொட்டு சிறிதே நேரத்தில் உலர்ந்து நன்கு கருமை நிறத்தில் பளபளவென இருக்கும். அன்று சிறு பிள்ளைகள் முதலாய் திருமணம் ஆனவர், ஆகாதவர் என்று எல்லோரும் இந்தப் பொட்டைத்தான் பயன்படுத்தினர். இந்தப் பொட்டுகள் எல்லாம் கண்ணின் கருவிழி போன்று கருப்பு நிறத்தில் மட்டுமே இருக்கும். நானும் இந்தப் பொட்டு சிரட்டையிலிருந்து தேய்த்தெடுத்து நெற்றியில் பொட்டு வைத்துக் கொண்டு பள்ளிக்கூடம் சென்றது ஞாபகத்திற்கு வருகிறது.

பொட்டுச் சிரட்டை இல்லாத நேரத்தில் சிறு பிள்ளைகள் மண்பானையின் கீழ்ப் பக்கத்தில் ஒட்டியிருக்கும் புகைக் கரியை தண்ணீர் விட்டுத் தேய்த்து நெற்றியில் பொட்டாக இட்டுக் கொள்வதும் உண்டு. இதைப் பெரியவர்கள் செய்ய மாட்டார்கள். இவ்வாறுள்ள பழங்கால நிகழ்வுகளை இன்றுள்ள நிலையோடு ஒப்பிடும்போது மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது.

* * *

பதிவு 9 : நோயும் மருந்தும்

Advertisements
 

தொட்டில்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

தொட்டில்

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 7

‘தொட்டில்’ என்பது மிக மிக எளிதான, அதே நேரம் அதிக சுகமான ஒரு படுக்கை. இது சிறு குழந்தைகளுக்கு மெத்தையிலும் மேலானது. தாயின் மடியில் படுத்திருப்பது போன்ற தன்மையது. தரையில் ஊர்ந்து செல்லும் எறும்பு போன்ற சிறு பூச்சிகளிடமிருந்து பாதுகாப்புத் தருவது. தொட்டிலின் இடையே வைக்கப்படும் தொட்டில் கம்பை சரித்து வைத்தாலோ அல்லது எடுத்து விட்டாலோ ஈ, கொசு, குளிர்காற்று ஆகியவற்றிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ளும். சிறு குழந்தைகளுக்கு இதை விட சிறந்த படுக்கை இல்லையெனக் கூறலாம். ஒரு கயிறும், வேஷ்டி அளவிற்கு நீளமுள்ள துணியும் இருந்தாலே போதும்; தொட்டில் அமைத்து விடலாம். சேலையாக இருந்தால் கயிறு கூடத் தேவையில்லை. சேலையின் இரு ஓரங்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து முடித்துத் தொட்டில் அமைத்து விடலாம்.

இத்தொட்டிலை அமைப்பதற்குத் துணியும் கயிறுமே முக்கியப் பொருளாக இருப்பதனால், இதை வெளியிடங்கள் அல்லது வெளியூர்களுக்குச் செல்லும் போது, எளிதாகச் சுருட்டி எடுத்துக் கொண்டு செல்லலாம். தோட்டவேலைக்குச் செல்லும் தாய்மார்கள் இதை எடுத்துச் சென்று அங்குள்ள ஒரு மரக் கிளையில் கட்டி எளிதாகத் தொட்டில் அமைத்துக் கொள்வர். இத்தொட்டில் அழுக்கானால் துவைத்து சுத்தம் செய்வதும் எளிது. இதன் பயனோ பெரிது, செலவோ சிறிது. காற்றோட்ட வசதிக்காக இடையே விரித்துப் பிடிக்கக் கம்பு வைப்பார்கள். இதைத் ‘தொட்டில் கம்பு’ என்பர். இக்கம்பில் அழகிய வண்ணம் கொண்ட பொம்மைகள், ஒலி எழுப்பும் கிலுகிலுப்பை (கிழுக்கு) போன்றவற்றைக் கட்டித் தொங்கவிடுவர். தொட்டிலில் படுத்திருக்கும் குழந்தை கை காலை ஆட்டும்போது அப்பொம்மைகள் அசைந்து ஆடும். அவ்வாறு பொம்மைகள் ஆடுவதும், கிலுகிலுப்பை ஒலி எழுப்புவதும் சிறு குழந்தைகளின் கவனத்தை ஈர்த்து பொழுது போக்கு விளையாட்டாக அமையும்.

குழந்தை சற்று வளர்ந்து பெரியதாகி எடை கூடும் போது தொட்டில் கட்டுவதற்காகப் பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்படும் ‘தொட்டில் வேஷ்டி’யை வாங்கி உபயோகிப்பர். தொட்டிலின் சுகத்தை விட முடியாத பிள்ளைகள் நான்கு, ஐந்து வயதானாலும் கூட இதில் இருபுறமும் கால்களைத் தொங்க விட்டு, உட்கார்ந்து கொண்டு ஊஞ்சலாக ஆடி மகிழ்வர். இத்தொட்டிலானது அன்றையக் காலம் முதல் இன்றையக் காலம் வரை ஏழை பணக்காரர் என்ற பாகுபாடில்லாமல் சிறு குழந்தையுள்ள எல்லோர் வீடுகளிலும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. காலத்தைக் கணக்கிட்டுக் கூற முடியாத, நம் முன்னோர் வடிவமைத்த இத்தொட்டில், அறிவியல் கண்டு பிடிப்புப் பொருட்கள் எத்தனையோ வந்தாலும் இன்றும் மாறாமலிருக்கிறது. இனி வருங்காலங்களில் எது மாறினாலும் மனித குலம் உள்ள வரை இது மாறாமலிருக்கும்.

தொட்டில்

துணியால் தொட்டில் கட்டி, குழந்தையை அதில் படுக்க வைக்கும் பழக்கம் பழங்காலம் தொட்டு இருந்து வந்துள்ளதை “தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும்” என்ற பழமொழி மூலம் அறியலாம். மேலும், பட்டினத்தார் பாடல் ஒன்றில் தொட்டில் பற்றிய குறிப்பு வருகிறது. எவ்வாறெனில், அவர் தன் தாயாரின் இறந்த உடலை சிதையில் வைத்து தீ மூட்டும் போது, தன் சிறுவயதில் அவர் எவ்வாறெல்லாம் சீராட்டி வளர்த்தார் என்று கூறி தீ மூட்டுகிறார். அப்போது தொட்டிலில் இட்டு வளர்த்ததையும் கூறுகிறார்.

      “வட்டிலிலும் தொட்டிலிலும் மார்மேலும் தோள்மேலும்

       கட்டிலிலும் வைத்தென்னைக் காதலித்து – முட்டச்

       சிறகிலிட்டு காப்பாற்றி சீராட்டும் தாய்க்கோ

       விரகிலிட்டு தீ மூட்டுவேன்” (பட்டினத்தார்)

கவிஞர் கண்ணதாசன் ‘பாத காணிக்கை’ என்னும் திரைப்படத்திற்கு எழுதிய,

      “வீடுவரை உறவு வீதி வரை மனைவி

       காடுவரை பிள்ளை கடைசிவரை யாரோ”

என்ற பாடலில்,

      “தொட்டிலுக்கு அன்னை

       கட்டிலுக்குக் கன்னி”

என்று தொட்டிலை சுட்டுகிறார்.

(இவ்விடத்தில் இப்பாடலில் வருகின்ற “வீடுவரை .. … கடைசி வரை யாரோ” அடிகளின் கருத்துக்கள்,

      “அத்தமும் வாழ்வும் அகத்துமட்டே விழியம் பொழுக

       மெத்திய மாதரும் வீதிமட்டே விம்மிவிம்மி இரு

       கைத்தலம் மேல் வைத்து அழும் மைந்தரும் சுடுகாடு மட்டே

       பற்றித் தொடரும் இருவினை எண்ணிய பாவமுமே”

என்ற பட்டினத்தாரின் பாடலிலிருந்து அடிமாறாமல் அப்படியே கண்ணதாசன் அவர்களால் எடுத்தாண்டது ஒப்பு நோக்கத் தக்கது.)

ஊஞ்சல் தொட்டில் (சிற்றூஞ்சல்):

தொட்டிலும் ஊஞ்சலும் ஒத்த தன்மையுடையவை. கடவுள் கூடத் தொட்டில் தன்மை கொண்ட ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருப்பது போன்றும், அயர்ந்து தூங்குவது போன்றும் ஆலயங்களில் அமைத்திருப்பதைக் காண முடிகிறது. மேலும், நம் மொழியில் காணப்படும் சிற்றிலக்கிய வகைகளுள் ஒன்றான “பிள்ளைத் தமிழ்” இலக்கிய நூலில் அதற்கு இலக்கணமாகப் பத்துப் பருவங்கள் பகுத்துச் சொல்லப்படுகிறது. அதில் கடைசிப் பருவமாக ஊசல் (ஊஞ்சல்) என்ற பருவம் உள்ளது. ஊசல் என்ற இப்பருவத்தில் பாட்டுடைத் தலைவனாக வரும் தெய்வம் அல்லது அரசனை சிறு பிள்ளையாகப் பாவித்து ஊஞ்சல் என்ற தொட்டிலில் இட்டு, பாடி ஆட்டுவதாக அந்நூலில் நாம் காணலாம்.

இவ்வகை ஊஞ்சல் தொட்டில் குழந்தையானது நன்கு உருண்டு புரண்டு படுக்கும் அளவிற்கு நீளம் அகலம் கொண்டதாக இருக்கும். இதைச் சுற்றி நான்கு பக்கங்களிலும் குழந்தை உருண்டு கீழே விழாமல் இருப்பதற்காகவும், காற்றோட்ட வசதிக்காகவும் சிறுசிறு இடைவெளி விட்டு, கடைந்தெடுத்த அழகிய மர உருளைகளைக் கொண்டும், அல்லது சிறு பலகைத் துண்டுகளைக் கொண்டும் தடுப்பு அமைத்திருப்பர். இதன் நான்கு மூலைகளிலும் இரும்பு வளையங்கள் அமைத்து அவ்வளையங்களில் இரும்புச் சங்கிலிகளைக் கொண்டோ அல்லது கயிற்றைக் கொண்டோ இணைத்து வீட்டின் உயரே இதற்கென உள்ள இரும்பு வளையங்களில் மாட்டித் தொங்க விடுவர். இவ்வகை ஊஞ்சல் தொட்டில் அரசர்கள், ஜமீன்தார்கள் அல்லது மிகப்பெரும் செல்வந்தர்கள் வீடுகளில் மட்டுமே அன்று இருந்தன. அவ்வாறு ஊஞ்சல் தொட்டில் இருந்தாலும் துணியில் கட்டித் தொங்க விடும் தொட்டிலும் அவர்கள் வீடுகளில் இருக்கத்தான் செய்தன.

குறுங்கட்டில்:

குழந்தைகளின் படுக்கையைப் பற்றிப் பார்க்கும் போது, ‘குறுங்கட்டில்’ என்பதையும் குறிப்பிடுவது அவசியம். இது பிள்ளைகள் படுப்பதற்காகச் செய்யப்படும் மிகச்சிறிய அளவிலான கட்டில். பனை நாரால் பின்னப்பட்டிருக்கும். சிறு குழந்தைகளுக்கெனப் பயன் படுத்தப்பட்ட இக்கட்டிலைக் ‘குறுங்கட்டில்’ என்றே அனைவரும் அழைத்தனர். இக்குறுங்கட்டில் இருந்தாலும், அவ்வீடுகளில் துணித் தொட்டிலும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது குறிப்பிடத் தக்கதாகும்.

தாலாட்டுப் பாட்டு:

நம் செந்தமிழ் நாட்டிற்குப் பழங்காலந் தொட்டு பற்பல சிறப்புகள் உண்டு. அதில் இசையும் ஒன்று. சங்க இலக்கிய நூல்களில் யாழைப் பற்றியும் வேறு பல இசைக் கருவிகளைப் பற்றியுமுள்ள செய்திகள் பரந்து காணப்படுகின்றன. இந்து ஆலயங்களில் இசைக் கருவிகளைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு இருப்பது போன்ற  எத்தனையோ சிற்பங்களை இன்றும் காண்கிறோம். தமிழர்களுக்கு உணவும் உடையும் போன்று உடன் கலந்திருப்பது இசை. இது பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை எல்லாச் செயல்களிலும் கலந்து காணப்படுகிறது. உதாரணமாக உழவன் பாட்டு, உழத்தி பாட்டு, வண்டிப் பாட்டு, வயல் பாட்டு, நலுங்கு பாட்டு, தொழுகைப் பாட்டு, அழுகைப்பாட்டு (ஒப்பாரி) என்று எத்தனையோ வகைப் பாட்டுகள் உள்ளன. இவற்றில் ஒன்றுதான் தாலாட்டுப் பாட்டு.

மலரோடு மணம் தொடர்புடையது போலவும், கவிஞனோடு கற்பனை தொடர்புடையது போலவும்; தொட்டிலோடு தொடர்புடையது ‘தாலாட்டுப் பாட்டு.’ ஏடும் எழுத்தும் அறியாதிருந்த அன்றையத் தாய்மார்கள் எதுகை, மோனை, இயைபு, ஓசை, அந்தாதி போன்ற செய்யுள் நயங்களுடன் தம் எண்ணத்தால் உருவாக்கிப் பாடிய பாடல்களே தாலாட்டுப் பாட்டு. தொட்டிலில் ஆடிக்கொண்டே இத்தாலாட்டுப் பாடலைக் கேட்கும் பேரக் குழந்தைகள் சிறிதே நேரத்தில் மெய் மறந்து தூங்கி விடுவர்.

இத்தகைய பாடலை என்னுடைய வீட்டிலும் நான் கேட்டிருக்கிறேன். என் அக்காள் இஞ்ஞாசியம்மாள் வீடு, எங்கள் வீட்டிலிருந்து கூப்பிடும் தூரத்தில் தான் இருந்தது. ஆகவே, அவருடைய பிள்ளைகள் எப்பொழுதும் எங்கள் வீட்டில் தான் இருப்பார்கள். அவ்வாறு இருக்கும் அச்சிறு பிள்ளைகளுக்கு, என் தாய் சூசையம்மாள் தொட்டில் கட்டிப் பாடிய பாடல்களைப் பல முறை கேட்டிருக்கிறேன். அவர் கல்வி கற்காதவராக இருந்தாலும், எவ்வாறு இவ்விதம் பாடினார் என்பதை இப்போதும் நான் நினைத்து வியக்கிறேன்.

கீழுள்ள பாடல்கள் அவர் ஒரேநாளில் பாடியவையல்ல, பற்பல  நாட்களில் பாடியவை. இவை அன்றைய வீட்டுச் சூழ்நிலை, வெளிச் சூழ்நிலை, காலநிலை, உறவு, ஊர்விழாக்கள் என்று அந்தந்த நேரத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் அவர் பாடியவை. பாடலைத் தொடங்கும் போதும், ஒவ்வொரு சரணத்தைப் பாடி முடித்ததும் “ராராரோ…” என்றோ அல்லது “ஆராரோ…” என்றோ பாடி அடுத்த அடியைப் பாடுவார். பாடல் எத்தனை அடிகளில் முடியும் என்பதற்கெல்லாம் கணக்கு கிடையாது. பிள்ளை தூங்க ஆரம்பித்ததும் பாடல் முடியும். பெண் பிள்ளையாக இருந்தால், பெண்பாலில் பாடுவார். அப்பாடலிலிருந்து சான்றாக சில…

குலம் தழைக்க வந்தவனே

நல்ல குணம் உள்ளவனே

எல்லோருக்கும் நல்லவனே

வல்லவனே நீயுறங்கு

              ஆளப் பிறந்தவனே

              அழாமல் நீயுறங்கு

              நிலாவைப் பிடித்துத்தாரேன்

              எழாமல் படுத்துறங்கு

தங்கமான தொட்டிலிலே

தனித்து நீ படுத்துறங்கு

தவத்தாலே வந்தவனே – என்

தாலாட்டைக் கேட்டுறங்கு

             எல்லோருக்கும் சோறுதரும்

             நல்லவராம் நாச்சியாரு – அந்த

             நாச்சியாரு ஆச்சிவீடு

             அழைத்துப் போறேன் நீயுறங்கு

உனக்குப் பிடித்த உளுந்தவடை

உறுதியாய் வாங்கித்தாரேன்

உறங்கி நீ விழிக்கும்போது

உன்னிடத்தில் ஆச்சிதாரேன்

             காலமழை மூனு மாதம்

             கணக்குப்படி பெய்திடுச்சி

             காணுமிட மெல்லாம் தண்ணீரு – உன்

             கண்ணீர் எதற்கு கண்ணுறங்கு

ஆம்பல் ஊரணியின்

அழகையெல்லாம் பார்க்கணும்

ஆறுமுகன் கோவிலும்;

அழகுத் தெப்பமும் பார்க்கணும்

             வீரமாய் முருகனுமே

             சூரனை வென்றவிழா

             விரும்பினால் நீயுந்தான்

             வருகையில் பார்க்கலாம்

தேரோட்டத் திருவிழாவும் – சில

தினத்தில் வந்துவிடும்

தேரோடும் அழகையும்

தெருவில் நின்று பார்க்கணும்

             மாதாகோவில் கோபுரத்தை

             மறக்காமல் பார்க்கணும்

             மனதிலதை நினைத்து நீயும்

             மௌனமாய் துதிக்கணும்

முழுப் பாடல் உள்ள பக்கம் : “தாலாட்டுப் பாடல்”

* * *

பதிவு  8 : பொட்டு 

 

குழந்தையுணவு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

குழந்தையுணவு

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 6

குழந்தையுணவு பற்பல இருப்பினும் அவற்றில் முதன்மையும் சிறப்பும் பெற்றது தாய்ப்பால். இதற்கு ஈடான உணவு இவ்வையகத்தில் வேறேதும் இல்லை. இது செயற்கையாகத் தயாரிக்க முடியாதது; விலை கொடுத்து வாங்கவும் முடியாதது. சுத்தமானது, சுகாதாரமானது, கலப்படமற்றது. குழந்தையின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான அனைத்து வகையான சத்துப் பொருட்களையும் உள்ளடக்கியது. தாய் கொடுப்பதற்கும் குழந்தை குடிப்பதற்கும் எளிதானது. இது குழந்தையின் உடலை சீராக வளர்ப்பது மட்டுமின்றி, அதற்கு ஏற்படும் நோயை எதிர்க்கும் ஆற்றலுள்ளது.

தேவலோகத்திலுள்ள தேவாமிர்தத்திற்கு ஒப்பாகக் கருதி, நம் முன்னோர் தாய்ப்பாலை ‘அமிர்தம்’ என்றே அழைத்தனர். அமிர்தம் என்பதற்குத் தேவர் உணவு, நஞ்சு போக்கும் மருந்து, அழிவின்மை போன்ற பல பொருள்கள் உள்ளன. தாய்ப்பால் இத்தகு சிறப்புகளைப் பெற்றதால்தான், கடவுள் தம் மீது காட்டும் அன்பை விளக்க முயன்ற மாணிக்கவாசகர், “பால் நினைந் தூட்டும்தாயினும் சாலப் பரிந்து…” என்று திருவாசகத்தில் கூறுகிறார்.

இன்றைய மக்களின் மாறுபட்ட உணவுமுறையாலும், உழைப்பு மாறுபாட்டாலும் தாய்ப்பால் சுரக்கும் காலமும், அளவும் மிகக் குறைந்து விட்டது. எனவேதான், இன்றுள்ள குழந்தைகள் பெரும்பாலும் டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட பால் பவுடரையும், பசுவின் பாலையும் குடித்தே வளர்கின்றன. “பாதிபுள்ள பொறக்குதப்பா பசும்பாலத் தாய்ப்பாலா நம்பி…” என்ற வைரமுத்துவின் பாடல், இன்று பிறக்கும் குழந்தைகள் தாய்ப்பாலை நம்பாமல் பசுவின் பாலை நம்பிப் பிறப்பதாக நையாண்டி செய்கிறது. இருந்தாலும் இதிலுள்ள உண்மையை யாரும் மறுக்க முடியாது.

மின்சாரம் வருவதற்கு முன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறை, அவர்களின் உணவு, வீட்டிலும் காட்டிலும் அவர்கள் செய்த வேலை போன்றவற்றின் காரணமாக அன்றுள்ள தாய்மார்களின் உடல் வலுப்பெற்று தாய்ப்பால் சுரக்கும் காலமும், அளவும் அதிகமாயிருந்தது. இதனால் பிறந்த தன் குழந்தைக்கு இரண்டாண்டிற்குக் குறையாமல் பால் கொடுத்தனர். சிலர் மூன்று நான்கு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகவும் பால் கொடுத்ததும் உண்டு.

தாய்ப்பால் இரண்டு ஆண்டுகள் கொடுக்க வேண்டுமென்பதை இஸ்லாமியர்களின் புனித நூலாகிய திருக்குர்ஆன், “மனிதனுக்கு அவனது பெற்றோரைக் குறித்தும் வலியுறுத்தி யுள்ளோம். அவனை அவனது தாய் பலவீனத்துக்கு மேல் பலவீனப் பட்டவளாகச் சுமந்தாள். அவன் பாலருந்தும் பருவம் இரண்டு ஆண்டுகள். எனக்கும் உனது பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துவாயாக” (லுக்மான் 31:14) என்று கூறுகிறது.

குழந்தையுணவு

எவ்வித விழிப்புணர்வும் இல்லாத அக்காலத் தாய்மார்களுக்கு, கைக்குழந்தை இருக்கும் போதே அடுத்த குழந்தை உருவானாலோ, தாயின் உடல் நோய்வாய்ப்பட்டாலோ; அல்லது குழந்தை பெற்ற தாய் இறந்து விடினோ தாய்ப்பால் கிடைக்காத நிலை ஏற்படும். இச்சமயங்களில் ‘ராகி’ என்று சொல்லப்படும் கேழ்வரகு மாவை ஒரு மெல்லிய வெள்ளைத் துணியில் போட்டு நன்கு சுறுக்கிப் பிடித்து, சிறு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் மொண்டு, அத்துணியிலுள்ள மாவை அதில் முக்கி கசக்குவர். அப்போது மாவு கரைந்து பால் போலத் தண்ணீர் மாறும். இதனுடன் பனங்கற்கண்டு சேர்த்து சுட வைத்து பாலுக்குப் பதிலாகக் கொடுப்பர். சிலர் முதலில் கேழ்வரகு மாவை தண்ணீரில் கரைத்து காய்ச்சி எடுத்து, அதன்பின் துணியில் வடிகட்டியும் கொடுப்பர். இவ்வாறு தயாரித்துக் கொடுக்கப்படும் கேழ்வரகுப் பால் தாய்ப்பாலுக்கு அடுத்த குழந்தையுணவாக அன்று இருந்தது.

குழந்தை பெற்றவுடன் தாய் இறந்து விட்டால் மேலே சொன்னபடி கொடுத்தாலும், சில சமயங்களில் பக்கத்து வீட்டில் குழந்தை பெற்ற தாய்மார் இருந்தால், தனக்கு சுரக்கும் தாய்ப்பாலை தாயை இழந்த குழந்தைக்கும் சிறிது காலம் வரை கொடுப்பர். இதனின்று, மாற்றார் பிள்ளையையும் மாசறப் போற்றும் மாண்புடைய மக்கள் நம் முன்னோர் என்பதை அறியலாம்.

பால் குடிக்கும் குழந்தை சிறிது வளர்ந்து சுமார் ஐந்து அல்லது ஆறு மாதம் ஆனதும் அதற்கு தாய்ப்பால் மட்டும் போதாது. தாய்ப்பாலோடு செயற்கை உணவாகிய திட உணவும் தேவைப்படும். இச்சமயங்களில் வாழைப்பழம் மற்றும் அரிசிச்சோறு இவற்றை நன்கு நசுக்கிக் கொடுப்பர். ஆனால், அக்காலங்களில் பெரும்பான்மையோர் வீடுகளில் கூழும் கஞ்சியுமே உணவாயிருந்தன. அதனால் தான் “கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது. இது போலவே, பாரத ஜனங்களின் நிலையை விளிக்க நினைத்த பாரதி, “கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார்; அதன் காரணங்கள் இவையென்னும் அறிவுமிலார்” என்று எழுத நேர்ந்தது.

அக்காலங்களில் அரிசியுணவு ஏழைக் குடும்பங்களில் கிடைப்பதற்கரிய உணவாக இருந்தது. புளித்த கஞ்சியை சிறு குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக, தாய்மார்கள் அரிசியுணவு சமைத்திருக்கும் வீட்டில் சிறிது சாதம் வாங்கித் தன் பிள்ளைக்குக் கொடுப்பர். என் சிறு வயதில், இவ்வாறான நிகழ்வுகளைக் கண்டுள்ளேன். அக்காட்சிகள், பின்னாட்களில் நான் கற்ற நூல்களில் காணப்படும் செய்திகளுக்கு உண்மை வடிவம் கொடுப்பது போலிருந்தன.

‘கழுகுமலை’ திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடார் வீடு

நான் இருந்த வீட்டிற்கு எதிர் வரிசையில் மூன்று வீடுகள் அடுத்து திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடார் என்ற ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். போக்குவரத்து சரியாக இல்லாத அக்காலத்தே ஆந்திரா, கேரளா என்று அண்டை மாநிலங்களுக்குச் சென்று வணிகம் செய்பவர். அவ்வாறு செல்லும் மாநிலங்களிலுள்ள மொழிகளைப் பேசுவதிலும் திறன் பெற்றவர். இவரது துணைவியார் திருமதி. நாச்சியாரம்மையார். ‘நாச்சியார்’ என்றால் தலைவி என்று பொருள் உண்டு. இவ்வம்மையார் இன்சொல்லும், இரக்க குணமும், ஈகைச் செயலும் நிறைந்த குணவதியாய் எம் தெருவிலிருந்தார்.

“உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே

உண்டி முதற்றே உணவின் பிண்டம்” (புறம்:18)

என்ற குடபுலவியனார் பாடலுக்கு எடுத்துக் காட்டாகவும்;

“பசிப்பிணி தீர்த்தல் என்றே அவரும்

தவப்பெரு நல்லறம் சாற்றினார்” (மணிமேகலை, அறவணர்த் தொழுத காதை:118, 119)

என சீத்தலைச் சாத்தனார் சொல்லியது போலவும் நல்லறம் செய்து இல்லறம் நடத்தி வந்தார் இம்மாதரசி.

‘கழுகுமலை’ திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடாரும் நாச்சியாரம்மையாரும்

தினமும் இவர் தன் வீட்டில் மதிய உணவிற்காக அரிசியுணவு சமைப்பது வழக்கம். அவ்வாறு சமைக்கும் போது தன் வீட்டுத் தேவையை விட அதிகமான அளவு அரிசி எடுத்து சமைப்பார். எதற்கெனில் பிறர்க்குக் கொடுப்பதற்காகவே அவ்வாறு செய்வார். அதனால், அக்கம் பக்கத்தில் குழந்தை வைத்திருக்கும் அனைவரும் அவருடைய வீட்டிற்குச் சென்று, சிறு பாத்திரத்தில் உணவு பெற்று வருவர். அவ்வாறு உணவு பெற்று வருவோரின் காட்சியானது,

“முட்டை கொண்டு வற்புலம் சேரும்

சிறுநுண் எறும்பின் சில்லொழுக்கு ஏய்ப்பச்

சோறுடைக் கையர் வீறுவீறு இயங்கும்” (புறம்:173)

என்ற பாடலை நினைவூட்டுவதாய் இருக்கும். ‘மழைக்காலம் வருவதை உணர்ந்த எறும்புகள் அவை இருக்குமிடத்திலுள்ள வெண்சிறு முட்டைகளைப் பற்றி எடுத்துக் கொண்டு வரிசையாக மேட்டு நிலத்திற்குச் செல்வது போல, வந்தோர்க் கெல்லாம் உணவு கொடுத்து பசிப்பிணி மருத்துவனாய் விளங்கிய சிறுகுடிகிழான் பன்ணனது வீட்டில் உணவு பெற்று கையில் கொண்டு வருவோரின் கூட்டம் இருந்தது’ எனப் பாடிய சோழன் குழமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனின் கற்பனை நயம், நான் கண்ட நாச்சியாரம்மையாருக்குப் பொருந்தி நின்றது.

விவிலியத்தில், “இச்சிறியோருள் ஒருவர்க்கு ஒரு கிண்ணம் நீர் கொடுப்பவரும் கைம்மாறு பெறாமற் போகார்” (மத்தேயு:10 : 42) என்று உண்டு. சிறு பிள்ளைகளுக்கு கொடுப்பது இறைவனுக்கு நேரடியாகக் கொடுப்பதற்குச் சமம் என்ற விவிலியக் கருத்துக்கு செயல் விளக்கம் தந்தவராய், எத்தனை பேர் வந்தாலும் இல்லையெனாது இன்முகமாய் உணவு கொடுத்தவர் நாச்சியாரம்மையார். மேலும், பால், மோர், நெய் போன்ற பசுப் பொருட்களையும் கொடுத்துதவக் கூடியவர். இவ்வாறு, அப்பகுதியில் யார் வீட்டுக் குழந்தையானாலும் அக்குழந்தை வளர்ப்பில் இவருக்கு முக்கியப் பங்குண்டு. இத்தகு பண்பாளரான அவரை, ‘நாச்சியார் எங்கள் ஆச்சியாரென’ அனைவரும் வாழ்த்தினர்.

காப்பி, டீ குடிக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்ட பின்பு தான் பரவலாக மாட்டுப் பாலைப் பயன்படுத்தும் பழக்கம் மக்களிடையே ஏற்பட்டது. அதற்கு முன் சாதாரணமாக மக்கள் வாழ்வில் பாலின் உபயோகம் இல்லாமலிருந்தது. ஆகவே, இரண்டு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பாலே முக்கிய உணவு. அத்துடன் கேழ்வரகில் தயாரித்துக் கொள்ளும் கேழ்வரகுப்பாலும், நாச்சியாரம்மையார் போன்றோர் தந்த அரிசியுணவுமே குழந்தை உணவாயிருந்தன. பிறந்த குழந்தை இரண்டாண்டைத் தாண்டி நன்கு ஓடியாடி நடக்க ஆரம்பித்தவுடன், மேலே சொல்லப்பட்ட உணவுடன் சோளக்கஞ்சி, கம்மங்கஞ்சி, கேழ்வரகுக்கூழ் ஆகியவற்றையும்; சாமி, குதிரைவாலி போன்றவற்றையும் குழந்தைகளுக்கு உணவாகக் கொடுத்தனர்.

பதிவு 7 : தொட்டில்

 

பிறப்பு: நடைமுறைகள் – 2

புலவர் அ.மரியதாஸ்,செட்டிகுறிச்சி.

பிறப்பு: நடைமுறைகள்
(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 5

குழந்தை பெற்ற தாய்க்கு செய்பவை:
மின்சாரத்திற்கு முன்புள்ள மக்களின் வாழ்க்கை நிலையைக் காணும் போது, அது இன்றுள்ளோருக்கு நம்ப முடியாதவைகளாகத் தோன்றும். ஆனால், அவை எல்லாம் நம் முன்னோர்கள் அன்று கடைபிடித்த உண்மையான செயல்களே. அந்த வகையில் குழந்தை பிறந்தவுடன் செய்வனவற்றில் சில ஏற்கனவே சொல்லி இருந்தாலும்; இனி தாயுக்கும் குழந்தைக்கும் செய்யப்பட்டவை என்னென்ன? என்று தனித்தனியே கூறுகிறேன்.

குழந்தை பிறந்தவுடன் தாய்க்கு மஞ்சளும் காயமும் சேர்த்து அம்மியில் அரைத்து மூன்று உருண்டைகள் கொடுப்பார்கள். இவ்வுருண்டைகளை உண்டதும் நீராகாரம் என்னும் பழைய சோற்று நீர் ஒரு டம்ளர் கொடுப்பார்கள். அதைக் குடிக்க வேண்டும். குழந்தை பிறந்த பின் கருப்பை நன்கு சுத்தமாவதற்காக என்று கடுகு சுமார் நூறு கிராம் வறுத்து கருப்பட்டி சேர்த்து இடித்து உருண்டையாக்கிக் கொடுப்பார்கள். இவ்வுருண்டையை இரண்டு நாள் உண்ண வேண்டும். குழந்தை பெற்ற தாயை சுமார் பன்னிரெண்டு மணி நேரத்தில் உடம்பின் தோல் வெந்து போகாத அளவிற்கு சுட வைத்த வெந்நீரால் பச்சைத் தண்ணீர் சேர்க்காமல் உடம்பின் பாதி அளவிற்கு கீழ் நன்கு ஊற்றி குளிக்க வைப்பார்கள். குளித்த பின் வடபூடு என்று சொல்லப்படும் பெரிய வெள்ளைப் பூண்டை உரித்துப் பச்சையாக (வேகவைக்காமல்) கருப்பட்டியைக் கடித்துக் கொண்டு நன்கு மென்று தின்ன வேண்டும். இவ்வாறு ஐந்து நாட்கள் வரை கொடுப்பார்கள். பத்து நாட்கள் வரை சூடு அதிகமாகவுள்ள சுடுநீரில் காலை மாலை இருவேளையும் குளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு குளிக்கும் போது உடல் முழுவதும் மஞ்சள் தேய்த்து குளிக்க வேண்டும்.

குழந்தை பெற்ற மறு நாள் காலையில் வெள்ளைப் பூண்டு குழம்பு வைத்து சோறு கொடுப்பார்கள். அதன் பின் கருவாட்டுக் குழம்பு வைத்து சோறு கொடுப்பார்கள். சாப்பிடும் போது சோற்றில் நல்லெண்ணெய் ஊற்றி உண்ண வேண்டும். அரிசிச் சோறு என்பது அன்று அநேக வீடுகளில் அரிதான ஒன்றாக இருந்தது. குழந்தைபெற்ற தாய்க்கு மட்டுமே ‘வீடு கூடுதல்’ என்ற ஏழு அல்லது பத்து நாள் வரை அரிசிச் சோறு கொடுப்பார்கள். முந்திய பிள்ளைகள் இருந்தாலும் கூட கொடுக்க மாட்டார்கள். இரண்டு நாளுக்கு ஒருமுறை வசதியைப் பொறுத்து கோழிக் குழம்பு வைத்து சாறு கொடுப்பார்கள்.பிறப்பு: நடைமுறைகள் கருவாடு உணவில் முக்கிய பங்குள்ளதாக இருக்கும். கருவாடு உணவில் அதிகம் சேர்த்தால் தாய்ப்பால் அதிகம் சுரக்கும் என்று கருவாடு சேர்த்துக் கொள்வார்கள். குழந்தைப் பெற்றுள்ளவர்களைப் பார்க்கச் செல்லும் நெருங்கிய உறவினர்கள் கோழி அல்லது கருவாடு கொண்டு சென்று கொடுத்து பார்த்து வருவார்கள். குழந்தை பெற்ற தாய் இரவு படுக்கச் செல்லும் முன் முப்பது நாள் வரை இஞ்சி அம்மியில் தட்டி எடுத்து சாறு பிழிந்து குடிக்க வேண்டும். இதனால் இஞ்சியை மொத்தமாக வாங்கி ஓலைப் பெட்டி போன்ற ஒரு பெட்டியில் மணல் போட்டு அதில் புதைத்து வைத்து நீர் தெளித்து வைத்துக் கொள்வார்கள். இவ்வாறு செய்வதால் இஞ்சி பல நாள் வரை கேட்டுப் போகாமல் இருக்கும்.

மேலும் குழந்தை பெற்ற தாய்க்கு பச்சை மருந்து என்று சொல்லப்படும் பத்துக்கும் மேற்பட்ட மருந்து வகைகளைக் கொண்ட காயம், சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி, ஓமம், சித்தரத்தை, கடுகு, நறுக்கு மூலம், கருப்பட்டி போன்றவைகளை கடையில் வாங்கி வறுத்து இடித்து சலித்து பொடியாக்கி அத்துடன் கருப்பட்டி சேர்த்து இடித்து உருண்டையாகப் பிடித்து ஒரு மண்சட்டியில் மூடி வைத்துக் கொள்வார்கள் இவ்வுருண்டையை காலை மாலை உண்ண வேண்டும். இம்மருந்து உருண்டை புண்ணை ஆற்றி நல்ல பசி கொடுப்பதாகும். ஆகவே, தாய் விரைவில் உடல் நலமும் வலுவும் பெற்று சகஜ நிலைக்கு வருவாள்.பிறப்பு: நடைமுறைகள்இம்மருந்து உருண்டையில் கருப்பட்டி சேர்ந்திருப்பதால் தின்பதற்கு ருசியாக இருக்கும். ஆகவே மூத்த பிள்ளைகள் இருந்தால் தாயிடம் கேட்டு வாங்கிச் சாப்பிடுவதுண்டு. இவ்வாறு, நான் சிறுவயதிலிருந்த போது என் அக்காளுக்காகச் செய்திருந்த இம்மருந்துருண்டையை வாங்கிச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

வீடு கூடுதல் :
வீடு கூடுதல் என்பது குழந்தை பெற்ற பெண்ணிற்கு உறுதுணையாக இருந்து உணவு தயாரித்துக் கொடுத்தல், வெந்நீர் வைத்து குளிக்க வைத்தல், மருந்து பொருட்கள் செய்து கொடுத்தல் பிறந்த குழந்தைக்கு செய்வனவற்றைச் செய்தல், தண்ணீர் எடுத்தல், துணிகளைத் துவைத்தல், வீட்டிலுள்ள மற்றவர்களுக்கும் உணவு தயாரித்துக் கொடுத்தல் போன்ற வேலைகளைச் செய்தவர்களின் துணையை, உதவியை நீக்கி, குழந்தை பெற்ற தாயே அனைத்து வேலைகளையும் செய்யத் தொடங்கும் நாள். இது வீட்டு வசதி, தாயின் உடல் நிலையைப் பொறுத்து சுமார் ஏழு அல்லது பதினொன்றாம் நாளிற்குள் நடைபெறும். அன்று திரை மறைவு கட்டியிருந்தால் அதை எடுத்து வீட்டை சாணத்தால் மெழுகுவர். அன்று எல்லா வீடுகளுமே மண்தரையாகவே இருந்தன. குழந்தை பெற்ற தாயை வழக்கம் போல் குளிக்க வைத்து, கோழி அல்லது கருவாட்டுக் குழம்பு வைத்து சோறு கொடுத்து, “இனி நீயே எல்லா வேலைகளையும் செய்து கொள்” என்று கூறுவர். அதிலிருந்து குழந்தை பெற்ற தாயே அனைத்து வேலைகளையும் செய்து கொள்வாள். அன்றைய காலங்களில் பெண்களுக்கு அவ்வாறான உடல் வலுவும் திடனும் இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பிறந்த குழந்தைக்குச் செய்பவை :
தாயின் வயிற்றிலிருந்த குழந்தைக்குத் தேவையான காற்றும் உணவும்; தாயின் இரத்தத்தின் ஒரு பகுதியும் தொப்பூள்கொடி வழியாய் கிடைத்து வந்தது. குழந்தை பிறந்தவுடன் தொப்பூள் கொடியை வெட்டி முடிச்சிட்டு பிரித்து எடுப்பர்.இப்போது குழந்தை முற்றிலும் ஒரு புதிய சூழ்நிலைக்குள் வருகிறது.பிறப்பு: நடைமுறைகள் காற்றை முதன் முதலாக மூக்கின் வழி தானே சுவாசிக்க வேண்டிய நிலைக்கு உள்ளாகிறது. அப்புதிய முயற்சியில் தன்னை ஈடுபடுத்தும் போது ஏற்படும் கஷ்டத்தால் அது வீர் வீரென அழுகிறது. இவ்வாறு கண் திறந்து அழுதவுடன் அதன் உடலில் ஒட்டியுள்ள கருப்பை நீர் நீங்குவதற்காக பச்சை தண்ணீரில் கழுவி துடைத்து எடுப்பர். குளிர் காலமாக இருந்தால் வெந்நீரில் கழுவுவர்.

இவ்வாறு குழந்தை நன்கு அழுத பின் அதற்கு ‘சேனை’ என்பதைக் கொடுப்பார்கள். இச்சேனை என்பது விளக்கெண்ணெய்யும் கருப்பட்டியும் சேர்ந்த கலவையாகும். இதை அக்குடும்பத்திலோ அல்லது உறவினர்களோ கல்வி, வீரம், செல்வம், நற்பண்பு என்று ஏதாவது ஒன்றிலாவது சிறந்தவர்களைக் கொண்டு அவர்களின் வலது கை ஆள்காட்டி விரலால் சேனை என்னும் கலவையைத் தொட்டு குழந்தையின் நாக்கில் வைக்கச் சொல்லுவர். இதைக் கோழி இறகைக் கொண்டும்; பேனாவின் எழுது முனையைக் கொண்டும் தொட்டு வைப்பதுண்டு. இதற்கு, ‘சேனை வைத்தல் அல்லது கொடுத்தல்’ என்று சொல்லுவர். இதுவே குழந்தைக்குத் தரப்படும் முதலுணவு. இவ்வாறு செய்வதால் சேனை கொடுத்தவரைப் போன்று குழந்தை பிற்காலத்தில் சிறந்து விளங்கும் என்பது இவர்கள் நம்பிக்கை. ஒருவர் பெரியவரானாலும் கூட, ‘உனக்கு சேனை வைத்தது யார்?’ என்று சொல்லிப் பேசும் பேச்சும் இருந்தது. குழந்தை பிறந்தது முதல் ஆறு மாதம் முடிய தலையிலும் உடலிலும் விளக்கெண்ணெய் எப்போதும் தேய்த்து வைத்திருப்பர். உடலுக்குள்ளும் குடிக்கக் கொடுப்பர். ஆதலால், விளக்கெண்ணெய் குழந்தையோடு தொடர்புடைய முக்கிய பொருளாக அன்று இருந்தது.

சேனை என்னும் இவ்விளக்கெண்ணெய்க் கலவையை வெங்கலத்தில் செய்யப்பட சட்டி போன்ற அமைப்புடைய சிறு பாத்திரத்தில் ஊற்றி வைத்துக் கொள்வர். குழந்தை அழும் போதெல்லாம் இக்கலவையை தாய் தன் விரலால் தொட்டு குழந்தைக்குக் கொடுப்பாள். சிலர் பன்னிரெண்டு மணி நேரத்திற்கும் சிலர் ஒரு நாள் வரையிலும் கொடுப்பர். இந்த சேனை என்னும் விளக்கெண்ணைய் கலவையை ஏன் கொடுக்கிறார்கள் என்றால் தாயின் வயிற்றிலிருந்த குழந்தைக்கு தாயின் ரத்தமே உணவாக இருந்தது என ஏற்கனவே சொல்லியுள்ளேன். அந்த இரத்த உணவு சிறுகுடல் பெருங்குடல்களில் தங்கி இருக்கும். ஆகவே, தாய்ப்பால் கொடுப்பதற்கு முன் அவற்றை வெளியேற வைத்து குடலை சுத்தம் செய்ய இந்த விளக்கெண்ணெய் கலவையைக் கொடுப்பார்கள். விளக்கெண்ணெய்க்கு மலத்தை வெளியேற்றும் தன்மையுண்டு. இக்கலவையை உண்ட குழந்தையிடமிருந்து கருப்பாக இரத்த மலம் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கும். இதுவே, குழந்தையையும் சேர்த்து வைக்கோல் படுக்க வைக்க முக்கியக் காரணம். இவ்வாறு, சேனை கொடுக்கப்பட்ட குழந்தை சோர்ந்து காணப்படும். அதன் பின் குழந்தையை பச்சை தண்ணீரிலோ, தேவைப்பட்டால் சுடு நீரிலோ குளிப்பாட்டி தாய்ப்பால் கொடுப்பார்கள். அதன் பின் வாரம் ஒரு முறை விளக்கெண்ணெய் ‘ஒரு சங்கு’ கொடுப்பார்கள்.

கண்ணிற்கு எண்ணெய் கட்டுதல் :
தலைக்கு ஷாம்பு தேய்த்து குளித்து எண்ணெய் தேய்க்காமலிருக்கும் இக்கால மக்கள் முன், ‘கண்ணிற்கு எண்ணெய் கட்டுதல்’ என்பது கேள்விப்படாத ஒன்றாகவே இருக்கும். ஆனால், அன்று இது நடைமுறையில் கடைபிடிக்கப்பட்ட பழக்க வழக்கமாகும். எனது அக்காளின் பிள்ளைகளுக்கு எனது அம்மா செய்ததை பல முறை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இது என்னவென்று இனி பார்ப்போம்.

சிறு பிள்ளைகளுக்குச் செய்யப்படும் செயல்களுள் இதுவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். ஆறு மாதம் வரை வாரம் ஒரு முறை கண்ணிற்கு எண்ணெய் கட்டி குளிக்கச் செய்வார்கள். இக்குளியலின் போது குழந்தையின் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை நல்லெண்ணெய் (எள்ளெண்ணைய்)யை நன்கு தேய்ப்பார்கள். பின் சிறிது பொறுத்து சுமார் அரையடி உயரமுள்ள பலகையில் அனுபவமுள்ள பெண் உட்கார்ந்து தன் இரு கால்களையும் ஒன்று போல் சேர்த்து நீட்டிக் கொள்வர்.பிறப்பு: நடைமுறைகள் பின் சேலையை முட்டு வரை சுருக்கி வைத்துக் கொண்டு பிள்ளையை வாங்கிக் காலில் படுக்க வைத்து மீண்டும் எண்ணெய்யை நன்கு தேய்த்து விட்டு குழந்தையை மல்லாந்து காலில் படுக்க வைத்துக் கொள்வர். பின் குழந்தையின் கண்களில் ஒரு கண்ணை தனது கை விரல்களால் விரித்துப் பிடித்து கண்ணில் நல்லெண்ணெய்யை ஊற்றுவார்கள். அதை சிறிது நேரம் கண்ணில் தேங்கி இருக்கும் படிச்செய்து பின் அடுத்த கண்ணிற்கும், இது போல் செய்வர். நல்லெண்ணெய் கண்ணில்பட்டால் கரிக்குமாதலால் பிள்ளை அழும். இருந்தாலும் இதைச் செய்வர். இவ்வாறு கண்ணிற்கு எண்ணெய் கட்டினால் கண் பார்வை முதியவர்களானாலும் நன்றாக இருக்கும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

அதன் பின் வெந்நீர் கொண்டு சீகக்காயால் நன்கு தேய்த்து குளிப்பாட்டி துணியால் துடைப்பர். பின் காது, மூக்கில் ஏதாவது தண்ணீர் இருக்குமென்று காதில் வாயைக் கொண்டு காற்று ஊதியும், மூக்கில் வாயை வைத்து உறிஞ்சியும் தண்ணீரை எடுப்பர். அதன் பின் குழந்தையின் இரு கால்களையும் ஒன்று போல் சேர்த்து ஒரு கையில் பிடித்து தலைகீழாகத் தொங்க விட்டு வலது பக்கமும், இடது பக்கமுமாக ஆட்டுவார்கள். தொடர்ந்து கைகள் இரண்டையும் சேர்த்து ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு முன்பு போல ஆட்டுவார்கள். இப்படிச் செய்த பின்பு இருகைகளையும் விரித்து அதில் குழந்தையை படுக்கை வசத்தில் பிடித்துக் கொண்டு சிறிது உயரத்திற்கு தூக்கிப் போட்டு பிடிப்பார்கள்.பிறப்பு: நடைமுறைகள் பின் சாம்பிராணி புகைப் போட்டு அதில் பிள்ளையை காட்டுவார்கள். இவ்வாறெல்லாம் செய்வதால் குழந்தை பயம் நீங்கி உடல் வலுவோடு வளரும் என்பதற்காக அவ்வாறு செய்தனர்.

மேலே சொல்லப்பட்டவை அசைவம் உண்ணும் பல இன மக்கள் பின்பற்றும் பழக்க வழக்கமாகும். அதிலும் ஒரு இன மக்கள் இவற்றிலிருந்து சற்று மாறுபட்டவர்களாக இருக்கின்றனர். குழந்தை பிறந்த மூன்று நாட்கள் வரை ஏற்கனவே சொல்லியதைப் போன்றே இவர்களும் செய்கின்றனர். சேனை கொடுப்பதிலும் மாற்றம் கிடையாது. ஆனால், இவர்கள் குழந்தை பிறந்த மூன்று நாளைக்குப் பின், சுமார் முப்பது நாட்கள் முடிய பின்பற்றும் பழக்க வழக்கம் முற்றிலும் மாறுபட்டதாய் இருக்கிறது. எப்படியெனில், இந்நாட்களில் குழந்தைக்கு தினமும் ஒரு சங்கு விளக்கெண்ணெய் ஊற்றுகிறார்கள். அவ்வாறு ஊற்ற வேண்டிய விளக்கெண்ணெய்யை ஒரு கைக் கரண்டியில் ஊற்றி அதில் வெள்ளைப்பூடு, காயம், சுக்கு, மிளகு என்பவற்றுடன் மிகச் சிறிது சேர்த்து, அத்துடன் :

1. அருகம்புல்
2. வேப்பங்கொழுந்து
3. கோவை இலை
4. பாவை இலை
5. செந்தட்டி இலை
6. யானை நெருஞ்சி இலை
7. குப்பை மேனி இலை
8. சிறுகுமட்டி இலை
9. பெருந்தும்பை இலை
10. கீழா நெல்லி இலை
11. முருங்கை பூ
12. எக்கடுகு இலை
13. கலப்பை படாத கொழுஞ்சிவேர்
14. பொன் ஆவரை
15. வேலிப் பருத்தி இலை

என்று மேலே சொல்லப்பட்டவைகளுள் இலையின் அளவைப் பொறுத்து, ஒன்று அல்லது இரண்டு இலையைப் போட்டு சுட வைத்து நன்கு ஆறிய பின் அதில் போட்டவைகளை எல்லாம் நன்கு எடுத்து விட்டு சங்கில் ஊற்றி குழந்தைக்குக் கொடுப்பார்கள். இவ்வாறு ஒவ்வொரு இலையாகப் போட்டு ஒரு சுற்று முடிந்ததும் மீண்டும் முதலிலிருந்து தொடங்கிச் செய்வார்கள். வேலிப்பருத்தி இலை கொடுக்கும் தினத்தில் மட்டும் தாய் மதியம் மட்டும் சாப்பிட்டு பத்தியம் இருக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு கொடுக்கும் முப்பது நாள் முடியுமட்டும் தினமும் காலை மாலை இரு வேலைகளிலும் குழந்தையின் கண்கள், மூக்கோடு சேரும் இடத்தில் இரு கண்களிலும் ஒவ்வோர் சொட்டு விளக்கெண்ணெய் விடுவார்கள். விளக்கெண்ணெய் கண்ணில் படும் போது கண் கரிக்காமல், கண்ணிற்கு குளிர்ச்சியாக இருக்குமாம். இதனால் குழந்தை அழுவதில்லை. மேலும், சிலர் குழந்தை மதியம் தூங்கி எழுந்தவுடன் கண்களில் சுத்தமான தண்ணீர் ஊற்றுவார்கள். இவர்களிடம் கண்ணிற்கு நல்லெண்ணெய் ஊற்றும் பழக்கம் இல்லை.

இவ்வாறாக, குழந்தை பெற்ற தாய்க்கும் பிறந்த குழந்தைக்கும் அன்று கடைபிடிக்கப்பட்ட செயல் முறைகள் இருந்தன.

* * *

பதிவு 6 : குழந்தையுணவு

 

பிறப்பு: நடைமுறைகள் – 1

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

Pulavar A.Mariadoss, Chettikurichchi

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 4

வைக்கோல் படுக்கை (Straw bed) :

கிறிஸ்துமஸ் தினத்தன்று பெரும்பான்மையான கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களிலும், வீடுகளிலும் மாட்டுத் தொழுவம் போன்று அமைத்து அதில் வைக்கோல் படுக்கையில் இயேசு படுத்திருப்பதாகக் காட்சிப்படுத்தி இருப்பார்கள். வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிப்பவர்கள்கூட இதுபோன்ற படங்களைக் கொண்டு அஞ்சலிலோ, மின்னஞ்சலிலோ அனுப்புவதைப் பார்த்திருப்போம். இயேசு வைக்கோல் படுக்கையில் படுத்திருந்ததால் அவரைப் பெற்ற தாயாகிய மரியாவும் வைக்கோல் படுக்கையில்தான் படுத்திருப்பார் என்பது எண்ணத்தால் அறியப்படும் செய்தி. இதனாலேயே, இயேசு தன்னை மிகவும் தாழ்த்திக் கொள்ளவே மாட்டுத் தொழுவத்தில் வைக்கோல் படுக்கையில் பிறந்தார் எனக் கிறிஸ்தவர்கள் சிறப்பித்துக் கூறுவர். இது பற்றி கிறிஸ்தவ சமய நூலான விவிலியம் கீழ்க் கண்டவாறு கூறுகிறது.

அக்காலத்தில் அகுஸ்து சீசர் தம் பேரரசு முழுவதும் மக்கள் தொகையைக் கணக்கிடுக்குமாறு கட்டளை பிறப்பித்தார். அதன்படி சிரிய நாட்டில் குரேனியு என்பவர் ஆளுநராய் இருந்தபோது முதன்முறையாக மக்கள் தொகை கணக்கிடப்பட்டது. தம் பெயரைப் பதிவு செய்ய அனைவரும் அவரவர் ஊருக்குச் சென்றனர். தாவீதின் வழி மரபினரான யோசேப்பும், தமக்கு மண ஒப்பந்தமான மரியாவோடு, பெயரைப் பதிவு செய்ய, கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்து ஊரிலிருந்து யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேம் என்ற தாவீதின் ஊருக்குச் சென்றார். மரியா கருவுற்றிருந்தார். அவர்கள் அங்கு இருந்த பொழுது மரியாவுக்குப் பேறுகாலம் வந்தது. அவர் தம் தலைமகனைப் பெற்றெடுத்தார். விடுதியில் அவர்களுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. எனவே பிள்ளையைத் துணிகளில் பொதிந்து தீவனத் தொட்டியில் கிடத்தினார். (லூக்கா: 2:1-7)

மேலும், குழந்தையை தீவனத் தொட்டியில் கிடத்திய இச்செய்தி இவ்வதிகாரத்தில் 12, 16 வசனங்களிலும் வருகின்றன.

யோசேப்பும் மரியாவும் பெத்லகேம் வருகை

இதன்படி, மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் தங்கள் பெயரைப் பதிவு செய்யவே யோசேப்பும் மரியாவும் நாசரேத்திலிருந்து பெத்லகேம் வந்தார்கள். வந்த இடத்தில் குழந்தை பெற்றெடுக்கும் நிலை ஏற்பட, விடுதிகளில் இடம் கிடைக்காததால் வேறு வழியின்றி மாட்டுத் தொழுவத்தில் இயேசுவைப் பெற்றெடுக்கும் நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. இதனாலேயே இயேசு தீவனத் தொட்டியில் அதாவது வைக்கோல் படுக்கையில் வைக்கப் பட்டார் என்பதை அறிகிறோம்.

ஒரு வேளை விடுதியிலோ அல்லது வேறு நல்ல இடம் கிடைத்திருந்தாலோ இயேசு நிச்சயம் மாட்டுத்தொழுவத்தில் பிறந்திருக்க மாட்டார். வைக்கோல் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் நிலையும் அவருக்கு ஏற்பட்டிருக்காது. அதுபோலவே மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடைபெறாமல் இருந்திருந்தாலும், யோசேப்பும் மரியாவும் பெத்லகேம் வந்திருக்க மாட்டார்கள். நாசரேத்தில் தங்கள் வீட்டிலேயே நல்ல வசதியுடன் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு வைக்கோல் படுக்கையில் படுத்திருக்க வேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டிருக்காது என்பது விவிலிய அடிப்படையில் நாம் பெறும் செய்தி.

வைக்கோல் படுக்கையில் குழந்தை

எப்படியோ, இயேசுவால் வைக்கோல் படுக்கை சிறப்படைந்தது உண்மைதான் என்றாலும், நம் நாட்டில் இயேசுவை அறியாத நீண்ட நெடுங்காலத்திற்கு முன்பே நம் மக்களிடையே குழந்தை பெற்றெடுத்த தாயையும் சேயையும் வைக்கோல் படுக்கையில் படுக்க வைக்கும் வழக்கம் இருந்து வந்துள்ளது.

அன்று வசதிகள் பல பெற்று மாளிகையில் வாழ்ந்தவர்கள் ஆனாலும் சரி; அல்லது மண் வீடாகிய குடிசையில் வாழ்ந்தவர்களானாலும் சரி; குழந்தை பெற்ற தாயும் பிள்ளையும் மூன்று நாட்கள் வரை வைக்கோலில் தான் படுத்திருந்தார்கள். அக்காலத்தில் பெரும்பாலான வீடுகளின் தரை மண் தளமாக இருந்ததால், குழந்தை பிறந்ததும் அவ்விடத்தை மாட்டுச் சாணத்தால் சுத்தம் செய்து, வீட்டின் ஓர் ஓரத்தில் வைக்கோலால் சுமார் ஆறு அடி நீளம், நாலடி அகலம், அரையடி உயரத்தில் பரப்புவர். மேலும், அதன்மீது பழைய சாக்கு, பழைய துணி போன்றவற்றை விரித்து அவர்களைப் படுக்க வைப்பர். இவ்வாறு செய்வதால் தாயிடமிருந்து வெளிப்படும் உதிரப் போக்கு போன்றவை வைக்கோலில் தங்கும். உதிரம் பட்ட பகுதியை அகற்றவும், அவ்விடத்தில் புதிய வைக்கோலை இடுவதும் எளிது. பின் மூன்று நாட்கள் ஆனவுடன் மொத்தத்தில் வைக்கோல் முழுவதையும் அள்ளி, சுருட்டி எடுத்து ஊருக்குப் புறம்பே கொண்டு போய் தீயிட்டு எரித்து விடுவர். அறிவியல் வளர்ச்சியின் காரணமாக ஏற்பட்ட பல மாற்றங்களில் இப்பழக்கமும் இன்று முற்றிலும் மறைந்து போய் விட்டது.

திரையிடுதல் (Screening):

திரையிடுதல் என்பது மற்றவர்கள் பார்க்கக் கூடாது என்பதற்காக எளிய முறையில் தற்காலிகமாக அமைக்கும் மறைப்பு ஆகும். இது குழந்தை பெற்ற தாயும் பிள்ளையும் படுத்திருக்கும் வைக்கோல் படுக்கையை மறைக்கும் வகையில் கயிறு கட்டி அதில் பழைய போர்வை, சேலை அல்லது சாக்கு போன்றவற்றைத் தொங்க விட்டு அமைப்பதாகும். இது அந்நாட்களில் நிலவி வந்த பழக்கங்களுள் ஒன்று. அதே போல குழந்தை பெற்ற மனைவியைக் குறிப்பிட்ட நாட்கள் கணவர் பார்க்கக் கூடாது என்பதும் ஒரு வழக்கம்.

ஓலை வேய்ந்த வீடு

மேலும், அன்றைய வீடுகள் தனித்தனி அறைகள் கொண்ட வீடாக இல்லாமல், ஒன்றிரண்டு அறைகள் கொண்ட ஓலை வேய்ந்த மண் வீடுகளாக இருந்த படியாலும், அதில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்த படியாலும், குழந்தை பெற்ற பெண்ணும் மேலாடை இன்றி சற்று சுதந்திரமாக இருந்து கொள்வதற்கும் இத்திரை மறைப்பு அன்று தேவைப்பட்டது. வீட்டுச் சூழல் குடும்ப அமைப்பு இவற்றைப் பொறுத்து திரையிடாமல் இருப்பதுவும் உண்டு. இன்று குழந்தை பெற்ற தாய்மார்கள் மின் விசிறியின் கீழே கட்டிலின் மேலே பற்பல வசதியுடன் இருக்கும் இக்கால நிலையை ஒப்பிட்டால், ஒப்பிடமுடியா இடைவெளியுள்ளதை உணரலாம்.

விளக்கெண்ணெய் (Castor oil) தயாரித்தல்:

பிறந்திருக்கும் குழந்தையோடு அன்று அதிக தொடர்புடைய பொருளாக இருந்தது விளக்கெண்ணெய். பிள்ளைக்கும் எண்ணெய்க்கும் என்ன தொடர்பு? எனக் கேட்கலாம். ஆனால், அன்றைய நிலை அதுதான்! இவ்வெண்ணெய்யை எவ்விதம் குழந்தைக்குப் பயன்படுத்தினார்கள்? என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் முன், இவ்வெண்ணெய்யின் தன்மையும், அதை எவ்விதம் தயாரித்தனர் என்பதையும் கூறி விடுகிறேன்.

ஆமணக்கு (Castor plant)

ஆமணக்கு (Castor plant) எனப்படும் தாவரத்திலிருந்து கிடைக்கும் விதையை ஆமணக்கு முத்து என்பர். அதாவது, புளிய மரத்து விதையை புளியமுத்து என்பது போலவும், வேப்பமரத்து விதையை வேப்பமுத்து என்பது போலவும் இதையும் கூறுவர். இதிலிருந்து எடுக்கப்படும் எண்ணெய், நம் நாட்டில் மண்ணெண்ணெய் உபயோகத்திற்கு வராத காலத்தில் விளக்கு எரியப் பயன்படுத்தியதால் விளக்கெண்ணெய் எனக் காரணப் பெயராயிற்று. இது அடர்த்தி குறைந்ததாகவும் அதிக பிசுபிசுப்புத் தன்மை கொண்டதாகவும் இருக்கும். இதை நம் முன்னோர்கள் பல நிலைகளில் பயன்படுத்தினர்.

ஆமணக்கு முத்துக்கள் (Castor seeds)

இதை தலைக்குத் தேய்த்தால் உடல் வெப்பம் குறையும் என்று கருதினர். மேலும், குடலிலுள்ள அசடுகள் சுத்தமாய் வெளியேற (பேதி போக) இதைக் குடிப்பர். இன்றும் மருத்துவ மனைகளில் இவ்வகைக்கு இதைப் பயன்படுத்துகின்றனர். சுழுக்கு, வயிற்று வலி இவற்றிக்கும் இதைத் தடவுவர். இம்முத்திலிருந்து செய்யப்படும் கரிய மையைக் கொண்டு மாட்டு வண்டியின் அச்சுகளில் தேய்மானத்தைக் குறைக்க உராய்வுப் பசை (Grease) யாகப் பயன்படுத்துவர். இன்றுவரை இறந்தவர்களின் உடலை எரிக்கவும் இம்முத்துக்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

உராய்வுப் பசை (Greases)

இவ்வெண்ணெய் கடைகளில் கிடைத்தாலும் அன்றைய மக்கள் வீடுகளில் தாங்களாகவே தயாரித்துக் கொள்வர். என் அக்காள் குழந்தை பெற்றெடுக்க எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்த போது என் அம்மா தயாரிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அக்காலங்களில் ஆமணக்கு முத்துக்களைத் தோட்டக்காரர்களிடம் இருந்து இலவசமாகவே பெற்றுக் கொள்ளலாம். இம்முத்துக்களை நன்கு வெயிலில் காய வைத்து, உரலில் போட்டு உலக்கையால் நைந்து போகும்படி இடிப்பார்கள். பின் அதை எடுத்து ஒரு பானையில் போட்டு நீர் ஊற்றி, அடுப்பில் வைத்துக் காய்ச்சுவார்கள். நன்கு சூடேற்றிய பின் நீண்ட துடுப்பாலோ அல்லது அகப்பை (தேங்காய் ஓட்டில் செய்தது) கொண்டோ, கிளரிக் கிளரி விடும்போது எண்ணெய் பிரிந்து மேலே வந்து மிதக்கும். இதை அகப்பை கொண்டு எடுத்து வேறோர் பாத்திரத்தில் சேகரிப்பர். இவ்வாறு சேகரித்ததில் நீரும் சிறிது கலந்திருக்கும். இக்கலவையை நன்கு தெளிய வைத்தால் தண்ணீர் கீழும் எண்ணெய் மேலுமாகப் பிரிந்து நிற்கும். பின் எண்ணெய்யை மட்டும் வடித்தெடுத்து, வடித்தெடுத்த எண்ணெய்யை மீண்டும் அடுப்பிலிட்டுக் காய்ச்சுவர். அப்போது தண்ணீர் முழுவதும் வெளியேறி சுத்தமான விளக்கெண்ணெய் கிடைக்கும்.

பதிவு 5 : பிறப்பு: நடைமுறைகள் – 2

 

பிறப்பு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

India-Maternal-death

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 3

உலகில் தோன்றும் ஒரு புதிய உயிர் தன் தாயிடமிருந்து குழந்தை என்றோ, குட்டி என்றோ, புழு என்றோ, பூச்சி என்றோ, முட்டை என்றோ வெளிப்பட்டு இம்மண்ணிற்கு வருகிறது. இதைப் பிறப்பு என்று சொல்கிறோம்.

இது ஒவ்வோர் உயிரினத்திற்கும் கடவுள் அமைத்த விதி முறையின்படி என்றோ அல்லது இயற்கை அமைத்த விதி முறையின்படி என்றோ, இவற்றில் எதில் நமக்கு நம்பிக்கை யுள்ளதோ அதன்படி எவ்வித மாற்றமுமின்றி பிறப்பு நடைபெற்று வருகிறது. இதில் மனிதனைத் தவிர மற்ற உயிரினங்கள் எவ்வித மருத்துவ வசதியும் செய்து கொள்ளாமல் இயல்பாகப் பிறப்பு என்னும் செயலைச் செய்து கொள்கின்றன. அதனால்தான், “நாய்க்கொரு சூழும் அதற்கோர் மருத்துவமும் நாட்டிலுண்டோ” என்று சித்தர்களில் சிறப்புப் பெற்ற பட்டினத்தார் பாடியுள்ளார். இன்று செல்வந்தர்கள் வீட்டு நாய்களுக்கு மருத்துவம் செய்யப்படுவதை அறிவோம். ஆனால், பட்டினத்தார் வாழ்ந்த காலத்தில் எந்த நாய்க்கும் சரி, விலங்கிற்கும் சரி; நாட்டிலோ காட்டிலோ மருத்துவம் செய்யப்படவில்லை என்பதை நினைவிற் கொள்ள வேண்டும்.

ஆறறிவு படைத்த மனிதன் தன் அறிவால் வாழ்வில் பற்பல மாற்றங்களையும் வசதிகளையும் உண்டு பண்ணிக் கொண்டாற் போல, பிறப்பு சார்ந்தவற்றிலும் காலத்திற் கேற்ப, ஒவ்வோர் இனத்தாரின்(சாதிய) பழக்க வழக்கத்திற் கேற்ப கடைப்பிடிக்கும் முறை மாறுபட்டதாய் இருக்கிறது.

இக்கால நடைமுறை:

இக்காலத்தில் பெண்கள் கருத்தரித்ததிலிருந்து மருத்துவமனையோடு தொடர்பு உடையவர்களாய் இருக்கிறார்கள். மருத்துவரிடம் அடிக்கடி சென்று தன் உடலையும், கருவின் நிலைமையையும் மின் கருவிகள் மூலம் சோதித்து அவர் கூறும் அறிவுரையின்படி தன் உணவு, உடை, அன்றாட வாழ்க்கை முறை போன்றவற்றை மாற்றி அமைத்துக் கொள்கின்றனர். வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய அதிகமான மின் கருவிகள் இருப்பதால் வீட்டில் பெண்களுக்குக் கடினமான வேலை எதுவும் இருப்பதில்லை. மேலும், இக்காலப் பெண்கள் ஓரிரு குழந்தைகளே பெற்றுக் கொள்வதால், கர்ப்பிணிப் பெண்களை வீட்டிலுள்ளோர் எந்த வேலையும் ஏவாமல் மிகப் பக்குவமாகப் பார்த்துக் கொள்கின்றனர்.

குழந்தை பிரசவிக்கும் நாள் நெருங்கும் போது மருத்துவமனை சென்று சுகப்பிரசவமாகவோ அல்லது அறுவை சிகிச்சை செய்தோ குழந்தையைப் பெற்றெடுத்துக் கொள்கின்றனர். குழந்தை பிறந்த சில மணி நேரத்தில் தாயும் சேயும் தங்களுக்கென மருத்துவமனையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள அறையில் முகப் பவுடர் போன்றவை போட்டு சுத்தமான மெத்தையிலே சொகுசாகப் படுத்து இருக்கிறார்கள். கணவர், உறவினர் உட்பட பலரும் வந்து பார்த்துச் செல்கிறார்கள். இவ்வாறு வருபவர்கள் பிறந்த குழந்தைக்கு சட்டை, ஜட்டி, கைகால் உறை, குல்லா, பவுடர், சோப்பு போன்ற பொருட்கள் அடங்கியவற்றை கொடுத்து பார்த்துச் செல்கின்றனர்.

ஓய்வற்ற கர்ப்பிணிப் பெண்கள்:

மின்சாரத்தால் உண்டான வசதிகளும், மருத்துவமனைகளும், போக்குவரத்து வசதியும், கல்வி வளர்ச்சியும் இல்லாத அக்காலங்களில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட முறை முற்றிலும் மாறுபட்டவை. இன்னும் கூறுவதென்றால், அக்காலத்தில் எல்லாப் பிரசவங்களும் வீட்டில்தான் நடைபெற்றன. கருத்தரித்துள்ள பெண்களுக்கென்று எவ்விதமான சிறப்புக் கவனிப்பும் கிடையாது. மகப்பேறு நடக்கும் வரை வீட்டில் அவர்கள் தான் உணவு சமைப்பர். அதற்காக அம்மி அரைத்தல், உரலில் சோளம், கம்பு போன்ற தானியங்களை உலக்கை கொண்டு குற்றுதல்; திருகை உரலில் பருப்பு உடைத்தல், மாவு அரைத்தல்; மேலும், கிணற்றிலிருந்து வாளி மூலம் நீர் இறைத்து நிரப்பிய பானையை தலையிலும், குடத்தை இடுப்பிலும், வாளியைக் கையிலுமாகப் பிடித்து வருவர். இவை போக காட்டு வேலைக்குச் செல்லுதல் விறகு சேகரித்தல் என்று பற்பல வேலைகள் செய்வார்கள். அவர்களின் உணவோ கூழ் மற்றும் கஞ்சி போன்றவைதான்.

வளைகாப்பு:

வளைகாப்பு என்பது கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு ஏழாம் மாதத்தில் கணவர் வீட்டில் வைத்து நடைபெறும் நிகழ்ச்சி ஆகும். தமிழர்கள் நலம் தரும் பல அறிவியல் கருத்துக்களை சாத்திரம் என்றும், சடங்குகள் என்றும் கூறி நம்மை தவறாமல் செய்ய வைத்துள்ளனர். அவ்வாறு உள்ளவற்றுள் இதுவும் ஒன்று.

ஒரு பெண்ணுள் நிகழும் கருவளர்ச்சி சார்பான ஆய்வு, ஒரு பெண்ணின் வயிற்றில் வளரும் கரு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து ஏழாவது மாதத்தில் முழு வடிவம் அடைவதோடு, காது கேட்கும் திறனையும் பெறுகிறது என்கிறது. இந்த அறிவியல் நுட்பத்தை அறிந்த நம் முன்னோர்கள், சிறு குழந்தைக்கு கிலுகிலுப்பை ஆட்டி ஒலி எழுப்பி மகிழச் செய்வது போல், வயிற்றினுள் இருக்கும் குழந்தையும் ஒலி கேட்டு மகிழ வேண்டும் என்பதற்காக ஏழாம் மாதத்தில் வளைகாப்பு என்னும் இந்நிகழ்ச்சி மூலம் கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் இரு கைகளிலும் பீங்கான்(கண்ணாடி) வளையல்களை நிறைய அணிவிக்கின்றனர். கருவுற்ற பெண் கையை அசைக்கும் போதெல்லாம் ஒலி எழும்பும். அதனை வயிற்றினுள் இருக்கும் குழந்தை கேட்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

இக்கருத்து அமைந்த காட்சி ரங்காராவ், அஞ்சலிதேவி நடித்த ‘பக்த பிரகலாதா’ என்னும் திரைப்படத்தில் வருகிறது. ‘தன்னையே கடவுளாக நாட்டு மக்கள் வணங்க வேண்டும்; நாராயணனை வணங்குதல் கூடாது’ என்று ஆணை பிறப்பித்து ஆட்சி செய்தான் இரணியகசிபு. அவன் மனைவிக்கு, நாரதர் ஸ்ரீநாராயணனைப் பற்றிய மந்திரங்களை உபதேசம் செய்கிறார். இதை, ‘உம்…உம்…’என்று அவள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே தூங்கி விடுகிறாள். அப்போது அவள் வயிற்றில் இருந்த பிரகலாதன், நாரதர் சொல்வதற்குப் பதில் மொழியாக, ‘உம்…உம்…’ என்று சொல்வதாக அப்படத்தில் காட்சி அமைந்துள்ளது. இது புராணக் கதை என்றாலும் கூட இதிலுள்ள கருத்து வளைகாப்பு நிகழ்வுக்குத் தொடர்புடையதாக இருப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

மருத்துவச்சி:grandmotherமகப்பேறு சமயத்தில் மருத்துவர், செவிலி என்று இக்காலத்தில் இருப்பது போல அக்காலத்தில் இருந்தவர் ‘மருத்துவச்சி’ என்பவராவர். இவர் இதற்கென்று தனியான படிப்பு எதுவும் படிக்காதவர். தன் அனுபவங்களைக் கொண்டே இவர் அன்று நடைமுறையிலிருந்த பழக்க வழக்கத்தின்படி பிரசவம் பார்ப்பார். இவர் பெரும்பாலும் அந்தந்த இனத்திற்கு (சாதிக்கு) என்று இருக்கும் முடி திருத்தும் தொழிலாளி வீட்டுப் பெண்ணாக யிருப்பார். அனுபவம் மிக்க இவரில்லாத நேரத்திலோ, அல்லது இவர் தேவையில்லை என்று நினைத்தாலோ தங்கள் உறவினரில் பல குழந்தைகளைப் பெற்று அனுபவமுள்ளவர், கர்ப்பிணிப் பெண்ணுடன் இருந்து மகப்பேறு காரியங்களைப் பார்த்துக் கொள்வார். இவர் குழந்தை பிறந்த உடன் தொப்பூழ் கொடியை வெட்டுவது, தாயுக்கும் சேயுக்கும் செய்ய வேண்டியவற்றை செய்வது, தாயின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட தேவையற்ற கழிவுப் பொருட்களைத் தன் வீட்டிற்கும் அடுத்த வீட்டிற்கும் இடையிலுள்ள கடவு என்று சொல்லப்படும் சந்துகளில் புதைப்பது போன்ற காரியங்களைச் செய்வார். அதன் பின் பத்து நாட்களுக்குத் தாயுக்கும் சேயுக்கும் செய்ய வேண்டிய உதவிகளை உடன் இருந்து செய்வார்.

சில்லாட்டை நோய்:

இது ஒரு கொடிய நோய். தொப்பூழ் கொடியைப் பாதுகாப்பற்ற முறையில் வெட்டுவதால், ஏற்படுகிறது. பிளேடு அதிகம் பயன்பாட்டிற்கு வராத காலமாக அன்று இருந்ததால், காட்டில் கதிர் அறுக்கப் பயன்படுத்தும் கத்தியைக் கொண்டு தொப்பூழ் கொடியை வெட்டுவர். இக்கத்தியிலுள்ள இரும்புத் துரு செப்டிக் ஆகி, ‘சில்லாட்டை நோய்’ ஏற்பட்டு விடும். மாட்டுச் சாணத்தாலும் ஏற்படுவதாகக் கூறுவர். இதனால் பிறந்த குழந்தை இடை விடாமல் அழுதும், பால் குடியாமல் இருந்தும் எட்டு நாளில் இறந்து போகும். அதாவது டெட்டனஸ் (Tetanus) நோயையே நம் மக்கள் இவ்வாறு அறிந்துள்ளனர். மருத்துவம் தெரியாத அந்நாளில் இந்நோய்க்கு செய்வதறியாது பனை மரத்திலுள்ள சில்லாட்டை என்ற வலைபின்னல் போன்ற பகுதியை குழந்தையின் அருகில் வைப்பர். இதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது.

இவ்வாறு, நோய் குறித்தும் மருத்துவம் குறித்தும் ஏதும் அறியாத அக்காலத்தில் நம் முன்னோர் இழந்த தாயும் சேயும் எக்கச்சக்கம். ஆனால், இன்றைய நவீன காலத்தில், ‘இந்தியாவில் பத்து நிமிடத்திற்கு ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண் இறக்கிறாள்’ என்று கூறும் புள்ளி விபரம்தான் மிகுந்த வேதனைக்குரியதாய் உள்ளது.

பதிவு 4 : பிறப்பு: நடைமுறைகள் – 1

 

மயக்குறு மக்கட் செல்வம்!

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

மயக்குறு மக்கட் செல்வம்

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 2

உலகில் வாழும் ஒவ்வோர் உயிரினமும் தனது இனப் பெருக்கத்தின் மூலம் அதன் இனத்தை இவ்வுலகிற்குத் தொடர்ந்து தந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்படி வரும் எல்லா உயிரினங்களும் பிறப்பு அல்லது தோற்றம் என்று சொல்லக் கூடிய ஆரம்பமும்; இறப்பு அல்லது மறைவு என்று சொல்லக் கூடிய முடிவும் கொண்டுள்ளது. இந்த பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடைப்பட்டு மரணத்தை நோக்கி நகர்தலின் காலத்தை ‘வாழ்வு அல்லது வாழ்க்கை’ என்கிறோம்.

இம்முறையே உலகில் தோன்றி மறையும் உயிரினங்களை அதன் செயல்பாடு மற்றும் அறிவு அடிப்படையில் பழந்தமிழ் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் கீழ்க்காணும் முறையில் ஆறு பிரிவாகப் பிரித்துள்ளார் தொல்காப்பியர்.

             “புல்லும் மரனும் ஓர் அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              நந்தும் முரளும் ஈர் அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              சிதலும் எறும்பும் மூ அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              வண்டும் தும்பியும் நான்கு அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              மாவும் மாக்களும் ஐ அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              மக்கள் தாமே ஆறு அறிவுயிரே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே” (தொல்.நூற்பா:1527-1532)

இதில் தாவரங்கள் தவிர, இடம் விட்டு இடம் நகரும் உயிரினங்கள் தன் தாய் அல்லது பெற்றோரின் பராமரிப்பின் கீழ் வளர்ந்து, யாரையும் எதிர் பாராமல் சுயமாக வாழக்கூடிய நிலையை அடைகின்றன. ஒவ்வோர் உயிரினமும் இந்நிலையை அடைவதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவு ஆகிறது. இந்தக் கால அளவு மனித குலத்தைத் தவிர மற்ற உயிரினங்களுக்கு சில வாரங்களோ, மாதங்களோ அல்லது ஓரிரு ஆண்டுகளோ ஆகின்றன. அவ்வாறு அவை தன் தாயுடன் இணைந்து வாழும் வாழ்வு மிகக் குறுகிய காலமாக இருப்பதாலும், அதற்கமைந்த அறிவினாலும் தாய்-சேய் உறவும் விரைவில் முடிந்து, அதன்பின் ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்றதாகி விடுகிறது. ஆனால், மனித வாழ்வில் தாய் தந்தையின் பராமரிப்பின் கீழ் வாழும் காலம் சுமார் பதினைந்து முதல் பதினெட்டு ஆண்டுகள் வரை நீண்டு இருக்கிறது. இதனால் இவர்களிடையே ஏற்படும் பாசப் பிணைப்பு வலுவாகி இறுதி வரை இணைந்து இருக்கிறது. இக்கருத்தை வலியுறுத்தும்,

              “கூட்டிலே குஞ்சு பறக்க நினைத்தால்

               குருவியின் சொந்தம் தீருமடா

               ஆட்டுலேகுட்டி ஊட்ட மறந்தால்

               அதோட சொந்தம் மாறுமடா – காலை

                நீட்டியே வைத்து நெருப்பிடும் போது

                நேசம் பாசம் பொருளாசைக் கெல்லாம்

                காட்டிய ஒரு பிடி வாய்க்கரிசியிலே

                கணக்குத் தீர்ந்திடும் சொந்தமடா” (படம்:பாசவலை, ஆண்டு: 1956)

என்ற பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் அவர்களின் பாடல் வரிகளை இவ்விடத்தில் நினைத்தல் பொருத்தமானதாகும்.

‘காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு’, ‘கழுதையும்கூட குட்டியில் அழகு’ என்பதற்கிணங்க மனித குலத்தில் சிறு குழந்தைப் பருவம் மிக மகிழ்வு தரும் பருவமாகும். இப்பருவத்திலுள்ள சிறு குழந்தைகள் உருளுவதும் புரளுவதும், தட்டுத் தடுமாறி நடப்பதும்; சின்னஞ்சிறு கைகால்களை ஆட்டி ஆட்டி, ஆ…ஊ… வென ஒலி எழுப்புவதும், மழலை மொழியில் பேசுவதும் – அவற்றைக் காணும் கேட்கும் பெற்றோருக்கு மட்டுமின்றி, மற்றோருக்கும் கூட பேருவகை தருவதாக அமைகிறது. இதனால்தான், திருவள்ளுவரும் திருக்குறளில் ‘மக்கட்பேறு’ என ஓர் அதிகாரம்(அதி.7) அமைத்து அதில்,

              “அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்

               சிறுகை அளாவிய கூழ்” (குறள்:64) என்றும்,

              “மக்கள்மெய் தீண்டல் உடற்கின்பம் மற்(று)அவர்

               சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு” (குறள்:65) என்றும்,

              “குழலினிது; யாழினிது என்பர்தம் மக்கள்

               மழலைச்சொல் கேளா தவர்” (குறள்:66) என்றும்

குழந்தைகளின் உயர்வை சிறப்பாக எடுத்துக் கூறியுள்ளார். எனவேதான், எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தராகவோ, ஏன் அரசராக இருந்தாலும் கூட குழந்தைப் பேறு இல்லாத வாழ்வு குறைவுபட்ட வாழ்வென்றும், பயனற்ற வாழ்வென்றும் கூறுவர். இக்கருத்தை சங்ககாலத்தில் வாழ்ந்த பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி எழுதிய,

              “படைப்புப் பல படைத்துப் பலரோடுண்ணும்

               உடைப் பெருஞ் செல்வராயினும் இடைப்படக்

               குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி

               இட்டுந் தொட்டுங் கவ்வியும் துழந்தும்

               நெய்யுடை யடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்

               மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்

               பயக்குறை யில்லைத் தாம் வாழுநாளே” (புறம்.188)

என்னும் புறப்பாடல் மூலம் அறியலாம். ஆகவே, பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளை செல்வங்களிலெல்லாம் உயர்ந்த செல்வமாகக் கருதுகின்றனர்.

அக்காலங்களில் சர்வ சாதாரணமாக ஒரு குடும்பத்தில் பத்துப் பன்னிரெண்டு குழந்தைகள் வரை இருந்தனர். திருமண விழாக்களில் மணமக்களை வாழ்த்தும் போதும், ‘பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்க’ என்றே வாழ்த்துவர். இதில் அவர்கள் குறிப்பிடும் பதினாறு செல்வங்களான,

1.புகழ், 2.கல்வி, 3.வலி, 4.வெற்றி, 5.நன்மக்கள், 6.பொன், 7.நெல், 8.நல்லூழ், 9.நுகர்ச்சி, 10.அறிவு, 11.அழகு, 12.பொறுமை, 13.இளமை, 14.துணிபு, 15.நோயின்மை, 16.நீடிய வாழ்நாள் ஆகியவற்றுள் ‘நன்மக்கள்’ என குழந்தைச் செல்வம் சொல்லப்படுவது அதன் சிறப்பு கருதியே. இது போன்ற பல சிறப்புகளைக் கொண்டு குடும்ப வாழ்வில் முக்கிய அங்கமாக விளங்குவது குழந்தைச் செல்வமாகும்.

அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, குழந்தை பெற்றெடுக்கும் காலத்தில் கையாண்ட முறை இன்றைய முறைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது. அதைக் கேட்டால், “இப்படியா செய்தார்கள்? இப்படியா வாழ்ந்தார்கள்?” என்று வியப்படைவீர்கள். மின்சாரத்திற்கும் குழந்தைப் பேற்றிற்கும் தொடர்பில்லை என்றாலும், மின்சார வருகைக்குப் பின் பல மாற்றங்களைப் பெற்றுள்ள மனித குலம் இதிலும் அடைந்ததாக அறிகிறேன்.

பதிவு 3 : பிறப்பு