RSS

Category Archives: மி.மு.மி.பி., தொடர்

புலவர்.அ.மரியதாஸ்

உணவு : கருவிகள்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

கல் தொட்டி

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : மி.மு., மி.பி : உணவு

பதிவு :15

ம் தமிழக மக்கள் மின்சாரத்திற்கு முந்திய காலத்தில் உணவு தயாரிப்பதற்காகப் பயன்படுத்திய கருவிகள் பற்பல. அவை, அவர்கள் வாழிடம் மற்றும் சூழலுக்கேற்ப வெவ்வேறு விதமாகவும் இருந்தன. இருப்பினும், அவற்றில் பொதுத்தன்மையோடு விளங்கிய சிலவற்றை மட்டும் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

1. அம்மி:

அம்மி

உணவின் ஓர் அங்கமாக விளங்குவது குழம்பு, கூட்டுக்கறி ஆகியவையாகும். இவற்றைத் தயாரிக்கத் தேவைப்படும் மசால், தேங்காய் போன்றவற்றை அரைக்கப் பன்நெடுங்காலமாகப் பயன்படுவது கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அம்மியும் குழவியுமாகும்.

 2. ஆட்டுரல்:

ஆட்டுரல்

அன்றைய நாட்களில் விழாக்கால சிறப்பு உணவாகத் தோசை, இட்லி, வடை, பனியாரம் போன்றவற்றைச் செய்ய ஊறவைத்த தானியம், பருப்பு வகைகளை மாவாக அரைக்க வேண்டியதிருந்தது. இதற்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட ஆட்டுரலையே பயன்படுத்தினர். மின்சாரம் வந்தபின் நாகரீக வளர்ச்சியில் இவ்வேலைகளைச் செய்ய மிக்ஸி, கிரைண்டர் வாங்கிப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். தமிழக அரசு இவற்றை இலவசமாகக் கொடுத்ததால் இன்று எல்லா வீடுகளிலும் மிக்ஸி, கிரைண்டர் இருக்கின்றன.

எனவே அம்மி, ஆட்டுரல் இரண்டும் இன்று பயனற்ற பொருட்களாக மாறிவிட்டன. இருப்பினும் நம் கிராமங்களில் மட்டும் இன்றும் ஒரு சிலர் இவற்றைப் பயன்படுத்தி வருவதைக் காண முடிகிறது.

3. குத்துரல்:

குத்துரல்

குத்துரல் என்பது மேலும் கீழும் சமஅளவு வட்ட வடிவமுடையதாகவும், நடுப்பகுதி உடுக்குப்போன்று சிறுத்தும் சுமார் ஒரு முள உயரத்திற்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட நீள் உருளை வடிவமுடையது. இதன் மேல் வட்டப் பகுதியில் மையத்தில் சுமார் ஒரு சாண் அளவு ஆழத்தில் குழியிருக்கும். இக்குழியின் சுற்றளவு கீழே செல்லச் செல்ல சற்று குறைந்து செல்லும். இந்தக் குழியில்தான் தானியங்களை இட்டு உமிநீக்குதல், நொறுக்குதல், மாவாக்குதல் போன்ற வேலைகளை உலக்கையால் குத்திச் செய்வார்கள். உலக்கை வைத்து இதில் குத்துவதால் இது குத்துரல் என்று காரணப்பெயர் பெற்றது. மக்கள் பெரும்பாலும் உரல் என்றே சொல்வார்கள்.

இது பல அளவுகளில் உண்டு. இன்று எல்லாப் பொருட்களும் கடைகளில் சமைக்கத்தக்க நிலையில் கிடைப்பதால் இது பயனற்ற பொருளாகிவிட்டது. கிராமங்களில் கோவில் கொடை விழா சமயங்களில் மாவிளக்குப் போடுவதற்கு மாவு இடிக்க சிலர் அரிதாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்த உரல் பற்றிய செய்தி புறநானூற்றில் பாடல் 333ல் அடி 12ல் “விதைத்தினை உரல் வாய்ப் பெய்து” என வந்துள்ளது.

4. உலக்கை:

உலக்கை

உலக்கை என்பது உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களைக் குத்துவதற்குப் பயன்படுவது. இது கனம் மிகுந்த கோங்கு, நாங்கிள், தோதகத்தி (ஈட்டி, Block Wood) போன்ற மரங்களில் கணுக்கள் இல்லாத நேர் கம்புகளின் பட்டையை நீக்கி நன்கு வழுவழுப்பாக இளைத்து செய்யப்படுவது. தேக்குப் போன்ற கனம் குறைந்த மரங்களில் செய்வது சிறப்பாக இருக்காது. இந்த உலக்கையில் ஒரு முனையில் சிறு கிண்ணத்தைக் கவிழ்த்து வைத்தது போன்று இரும்பால் பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இப்பகுதியை குப்பிப்பூண் என்றும், குழிப்பூண் என்றும் சொல்வார்கள்.

குப்பிப்பூண் (அ) குழிப்பூண்

இப்பகுதியைக் கொண்டுதான் தானியங்களின் உமியை (மேல்தோடு) குத்தி நீக்குவார்கள். இந்த உலக்கையின் மறுபுறம் அதன் மேல்மட்ட அளவிற்கு மட்டமாக இருப்பதால் பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இப்பகுதி மட்டப்பூண் எனப்படும். இப்பகுதியைக் கொண்டுதான் தானியங்களை சமைக்கத் தகுந்த நிலைக்கு மாவும் நொறுங்கலுமாக ஆகும்படி இடிப்பார்கள்.

மட்டப்பூண்

சில உலக்கைகளில் மட்டப்பூண் ஒருபுறம் வைத்து அதன் மறுபுறத்தில் பந்தை பாதி அறுத்து கவிழ்த்து வைத்தது போல் செதுக்கி இரும்பால் வளையல் போன்று பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இந்தப் பகுதியைக் கழுத்துப் பகுதி என்பார்கள். மாவு இடிக்க இந்த கழுத்துப் பகுதியைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள். உலக்கை சுமார் கைப்பிடி அளவு உருட்டு கொண்டதாகவும், சுமார் 3 அடி முதல் 5 அடிக்கு மிகாமல் பல அளவுகளில் செய்யப்படுவதுண்டு. புறநானூற்றில் 399வது பாடலில் அடி இரண்டில் “தொடிமாண் உலக்கைப் பரூஉக்குற் றரிசி” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில், தொடிமாண் உலக்கை என்பது பூண்கட்டிய சிறந்த உலக்கை என்று பொருள்படும்.

5. உரைப்பெட்டி:

u8

உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களை உலக்கையால் குத்தும்போது, அவை வெளியே சிந்திச் சிதறாமல் இருக்கும்படி பாதுகாப்பைத் தருவது உரைப் பெட்டியாகும். கத்திக்கு உரை பாதுகாப்பைத் தருவதுபோல், இது உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களுக்குப் பாதுகாப்பைத் தருவதால் உரைப்பெட்டி என்ற காரணப்பெயர் பெற்றது. இதன் கீழ்ப்பகுதி உரலில் வைக்கும் அளவிற்கும், மேல்பகுதி விரிந்து இருபுறமும் திறப்புள்ளதாக, ஓரளவிற்கு ஒலிப்பெருக்கி குழாய் வடிவில் தகரத்தில் செய்யப்பட்டிருக்கும். இதைக் கல்லில் செதுக்கி வைத்திருப்பதையும் அரிதாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

6. குந்தாணி:

குந்தாணி என்பது மேலே சொன்ன உரைப்பெட்டி போன்று பெரிய அளவில் தகரத்தில் செய்யப்பட்டது. நெல் மணிகளை அரிசியாக்க அதிகமாக இட்டுக் குத்த வேண்டியதிருப்பதால் உரலில் இட்டுக் குத்த முடியாது. ஆகவே, தரையில் சுமார் 1 ½  அடி நீள, அகலத்திற்கு சதுரக் கல் பதித்து, அதில் இக்குந்தாணியை வைத்து நடுவில் நெல் மணிகளைக் கொட்டி, அதைக் குத்தி அரிசி எடுப்பார்கள். நான் சிறுவனாய் இருந்த போது எங்கள் வீட்டுத் தரையில் ஓரிடத்தில் இது போன்ற கல் பதிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கல்லின் மீது குந்தாணியை வைத்து என் தாய் நெல்லைக் குத்தி அரிசி எடுப்பதை நான் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன்.

7. சுளவு:

சுளவு

சுளவு என்பது பனையோலை, பனை நார், பனைமட்டை இவற்றைக்கொண்டு செய்யப்படுவது. இதைச் சுளவு என்றும் சொளவு என்றும் முறம் என்றும் சொல்வார்கள். இதில் சுளவு என்பது புறநானூற்றில் பாடல் 249, அடி – 12ல், “நீறாடு சுளிகின் சீறிடம் நீக்கி” என்றும்; பாடல் 321ல் அடி 3ல், “சுளகிடை உணங்கல் செவ்வி கொண்டு” என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. முறம் என்பது புறநானூறு பாடல் 339ல் அடி – 13ல், “முறஞ்செவி யானை வேந்தர்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதில் முறம் என்பது யானையின் செவிக்கு (காதிற்கு) உவமையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

குத்துரல் & சுளவு

இந்தச் சுளவு என்பதை இருகைகளாலும் பிடித்து அசைக்கும் மாறுபாட்டால், 1.பிடைத்தல், 2. நாவுதல், 3. கொளித்தல், 4.தெள்ளுதல் என்ற நான்கு முக்கியச் செயல்களைச் செய்வார்கள். அதாவது, 1.பிடைத்தல் என்ற செயலினால் தானியங்கள், பயறுகள் எள் போன்றவற்றில் கலந்துள்ள தூசி, தொலி போன்றவற்றை நீக்குவார்கள். 2. நாவுதல் என்ற செயலினால் அவற்றில் கலந்துள்ள கற்களை நீக்குவார்கள். 3.கொளித்தல் என்ற செயலினால் எள் போன்ற சிறு பொருள்களில் கலந்துள்ள குறு (சிறு) மணல்களை நீக்குவார்கள், 4.தெள்ளுதல் என்ற அசைவினால் உரலில் இட்டுக் குத்தி எடுத்த அரிசி போன்றவற்றில் கலந்துள்ள தவிடு என்பதைப் பிரித்து எடுப்பார்கள். இவ்வாறு சுளவு என்ற ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு, அதை அசைக்கும் மாறுபாட்டால் பல செயல்களைச் செய்வது அன்றையப் பெண்களுக்கு மிகச் சாதாரணமான செயலாகும். இன்றும் கிராமங்களில் இவற்றைச் செய்யக்கூடியவர்கள் இருக்கின்றார்கள்.

8. திருகல் (திருவை):

திருகல் (திருவை):

திருகு என்றால் முறுக்குதல், சுற்றுதல், சுழற்றுதல் என்று பொருள்படும். ஆகவே சுற்றக்கூடிய அமைப்பில் உள்ள கல் “திருகல்” ஆகும். இந்தத் திருகல்லை, பேச்சு வழக்கில் “திருவை” என்றும்; “திருவல்” என்றும் சொல்வார்கள். இது கீழும் மேலுமாக இருவட்ட வடிவக் கற்களால் ஆனது. கீழேயுள்ள கல்லின் மீது மேலேயுள்ள கல் விலகாமல் சுற்றும்படி நடுவில் முளைக்குச்சி என்பதை அடித்து (பதித்து) வைத்திருப்பார்கள். மேலேயுள்ள கல்லின் நடுவில் இம்முளைக்குச்சி சென்று சுலபமாகச் சுற்றும்படி துளை இருக்கும். இந்தத் துளையின் மேல்பகுதியில் தானியங்கள், பயறுகள் போன்றவற்றைப் போடுவதற்காகச் சற்று அகலமாக இருக்கும். இந்த மேல்கல்லின் வெளிவட்டப் பகுதியின் ஓர் இடத்தில் சிறு புடைப்பாக அரைவட்ட வளைவு செய்து அதில் ஓர் குச்சி அடித்து வைத்திருப்பார்கள். இக்குச்சியைப் பிடித்துத்தான் திருகல்லை இழுத்து சுற்ற வேண்டும். இதில் மாவாகத் திரிக்க வேண்டிய தானியத்தைப் போட்டு சுற்ற அத்தானியம்  மாவாகக் கிடைக்கும். எங்கள் வீட்டில் கருங்கல்லில் செய்யப்பட்ட பெரிய திருகல் இருந்தது.

என் அம்மா கீழே துணி விரித்து அதில் அத்திருகல்லை வைத்து கேப்பை (கேழ்வரகு)யை போட்டு திரிக்கும் போது சுற்றி விழும் கேப்பைமாவை ஓர் ஓலையால் அள்ளித் அள்ளித் தின்றது இப்போதும் நினைவில் இருக்கிறது. இத்திருகல்லில் இரண்டுவகை உண்டு. அதாவது கனம் அதிகமாகவும், பெரிய அளவிலும் உள்ளது மாவு திரிக்கப் பயன்படும். மற்றொன்று உளுந்து, பாசிப்பயறு, தட்டாம்பயறு போன்ற பயறு வகைகளை இரண்டாக உடைத்து, பருப்பு எடுக்கக் கனம் குறைந்த சிறிய அளவிலான திருகல்லும் உண்டு. மாவாகத் திரிக்கும் பெரிய திருகல் இன்று முற்றிலும் பழக்கத்தில் இல்லை. சிறிய திருகல்லைக் கிராமங்களில் பயறு வகைகளை உடைக்க ஒருசிலர் இன்றும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

9. துடுப்பு:

துடுப்பு

இன்று கிரிக்கட் விளையாடப் பயன்படுத்தும் மட்டை போன்று சிறிய அளவில் பனைமட்டையால் செதுக்கப்பட்டது “துடுப்பு” என்பதாகும். அன்றைய உணவுகளைத் தயாரிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட பொருள்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். எவ்வாறெனில் கம்மஞ்சோறு, சோளச்சோறு, கேப்பைக்கழி போன்ற உணவுகள் சமைக்கப்படும் போது அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் கிண்டி விட்டு வேகவைக்க வேண்டும். அவ்வாறு கிண்டி விடுவதற்கு இத்துடுப்பே பயன்பட்டது. புறநானூற்றில் பாடல் 328 ல் அடி 10, 11ல், “அரிசியொடு நெய்பெய்து அட்டுத் துடுப்பொடு சிவனிய களிக்கொள் வெண்சோறு” என்றும்; பாடல் 372ல் அடி 7ல், “:வன்னியர் துடுப்பின்” என்றும் துடுப்பு என்பது காணப்படுகிறது. இன்றும் தைப்பொங்கல் சமயங்களில் வெண்பொங்கல், சர்க்கரைப் பொங்கல் இடும்போது பலர் துடுப்பு வைத்தே கிண்டி பொங்கல் தயாரிக்கின்றனர்.

10. கவைக்கம்பு:

கவைக்கம்பு

இரண்டாகக் பிரிந்து (பிளவுபட்டு) இருப்பதை “கவை” எனச் சொல்வார்கள். பொதுவாக எல்லா முட்களும் இரண்டிரண்டாக மாட்டின் இரு கொம்புகள், போன்று பிரிந்தே இருக்கும். ஆகவேதான், புறநானூற்றில் பாடல் 322ல் அடி 2 ல், “கவைமுள் கள்ளில் பொரி அரைப் பொருந்திய” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு இரண்டாகப் பிரிந்து ஆங்கில எழுத்து Y போன்றுள்ள கம்பை கவைக்கம்பு என்பார்கள். மூதுரை என்ற நூலில் பாடல் 13ல், “கவையாகிக் கொம்பாகிக் காட்டகத்தே நிற்கும்” என வந்துள்ளது. இவ்வாறுள்ள கவைக்கம்பு அன்று கேப்பைக் கழியைத் துடுப்பு வைத்துக் கிண்டும்போது பானை சுற்றாமலும் அசையாமலும் இருக்கும்படி பானையைப் பிடித்துக் கொள்ள இக்கவைக் கம்பு பயன்படுத்தப்பட்டது.

11. புளித்த தண்ணீர்:

புளித்த தண்ணீர் என்பது அன்றை மக்கள் தங்களின் உணவுகளைத் தயாரிக்கப் பயன்படுத்திய நீர். இது புளிப்புத் தன்மை கொண்டது. வடித்த சோற்று நீருடன் (வடிநீர்) தண்ணீரும் உப்பும் சேர்ந்து வைத்தாலோ; அல்லது வீட்டிலுள்ள ஏதாவது சோறு சிறிது எடுத்து அத்துடன் தண்ணீரும் உப்பும் சேர்த்து வைத்தாலோ மறுநாளில் புளிப்புத் தண்ணீராக மாறி நமக்குக் கிடைக்கும். இதைப் புளித்த தண்ணீர், புளிச்ச தண்ணீ, புளிச்சாணி, நீராகாரம், நீஸ்தண்ணி, காடித்தண்ணி (காடி என்றால் புளிப்பு என்று பொருள்) என்று பல பெயர்களில் சொல்வார்கள். அன்று எல்லோர் வீடுகளிலும் இத்தண்ணீர் ஒரு பெரிய பானை நிறைய எப்போதும் இருக்கும். இதன் புளிப்புத்தன்மை அதிகமாகி விட்டால் பானையிலிருந்து சிறிது எடுத்துவிட்டு பச்சைத் தண்ணீர் ஊற்றி புளிப்பைக் குறைப்பார்கள். இல்லையேல், முற்றிலும் மாற்றி புதிதாகத் தயாரித்துக் கொள்வார்கள்.

புளித்த நீர் பானை

சோறு சமைக்க உலை வைக்கும் போது சோறின் வகையைப் பொருத்து இத்தண்ணீரைச் சேர்ந்து உலை வைப்பார்கள். இதை உலை நீர் என்பார்கள். இந்த புளித்தநீர் என்ற காடிநீர் பற்றி புறநானூற்றுப் பாடல் 399ல் அடி 3ல், “காடி வெள்ளுலைக் கொளீஇ” என்று வந்துள்ளது. இன்று காலையில் எழுந்ததும் சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை காப்பி, டீ, குடிக்கும் பழக்கத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளனர். ஆனால், காப்பி, டீ என்றால் என்னவென்று தெரியாமலும் பழக்கத்திற்கு வராமலும் இருந்த அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் காலையில் எழுந்ததும் வெறும் வயிற்றில் இந்தப் புளித்த தண்ணீரை உடல் நலத்திற்கு நல்லது என்று சொல்லிக் குடித்து வந்தனர். இன்று அன்றைய உணவுகளுமில்லை; புளித்த தண்ணீர்ப் பானையும் இல்லை. “கஞ்சி போயி காப்பி வந்த காலமடி காலம்” என்ற திரைப் பாடலின் காலமாக இன்று மாறிவிட்டது.

12. பாத்திரங்கள்:

பொதுவாகப் பாத்திரங்களை இரு வகையாகப் பகுக்கலாம். ஒன்று, சமையல் செய்யத் தேவையான பாத்திரங்கள். மற்றொன்று தண்ணீர் எடுத்துவர, எடுத்து வந்த தண்ணீரை சேமித்து வைக்கத் தேவைப்படும் பாத்திரங்கள். இதில் தண்ணீர் எடுத்து வரவும்; அதை சேமித்து வைக்கவும் இன்றுள்ள மக்கள் பிளாஸ்டிக் குடம், பிளாஸ்டிக் பேரல் ஆகியவற்றை பயன்படுத்துகின்றனர். அடுப்பில் வைத்து சமைக்க அலுமினியம், எவர்சில்வர் இவற்றாலான பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். நான் சிறுவனாயிருந்த அக்காலத்தில் அலுமினியம், எவர்சில்வர், பிளாஸ்டிக் என்று எதுவும் வராத காலம். அன்று சாதாரண மக்களின் வீடுகளில் தண்ணீர் எடுத்துவர மண் குடங்களையே பயன்படுத்தினர். எடுத்து வந்த தண்ணீரை சேமித்து வைக்கப் பானை, தொட்டி என்று அனைத்தும் மண்ணால் செய்யப்பட்டதாகவே இருந்தன. சிலர் கல்தொட்டிகளையும் பயன்படுத்தினர். இதுபோக சமைக்கப் பயன்படும் பானைசட்டி, தோசை சுட தோசைக்கல், குழிப்பனியாரம் சுட பனியாரச்சட்டி, காட்டிற்கு கஞ்சி கொண்டு சென்று சாப்பிட கஞ்சிக்கலயம் என்று அனைத்தும் மண்ணால் செய்யப்பட்டவையாகவே இருந்தன. சோறு, குழம்பு இவற்றை எடுக்கத் தேங்காய் சிரட்டையில் செய்த அகப்பைகளே பயன்படுத்தப்பட்டன.

பாத்திரங்கள்

பொருளாதார வசதி உள்ள வீடுகளில் மட்டும் சில உலோகப் பாத்திரங்கள் உபயோகத்தில் இருந்தன. குறிப்பாகப் பித்தளையில் செய்த குடம், பானை, குத்துச்சட்டி, அண்டா (கொப்பரை), சிறுசட்டி, செம்பு போன்ற பாத்திரங்களும், வெங்கலத்தால் செய்த பானை, கும்பா, வட்டில் போன்றவற்றையும், செம்புப் பானையும் (Copper pot) பயன்படுத்தப்பட்டன. பித்தளைப் பாத்திரங்களில் புளித்த உணவுப் பொருள்களை வைத்தால் அவை காய்த்துப் போய்விடும். அதாவது, உண்ணத்தகாததாக மாறிவிடும் என்பதால் அப்பாத்திரங்களின் உட்புறம் ஈயம் பூசிப் பயன்படுத்தினர். ஆகவே, அன்று ஊர் ஊராகச் சென்று பித்தளைப் பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசித் தருதல் என்ற தொழிலைச் செய்து பிழைப்பவர்களும் இருந்தனர். இன்று இப்பாத்திரங்கள் அன்று போல் உபயோகத்தில் இல்லை. ஆகவே, ஈயம் பூசுதல் என்ற தொழிலைச் செய்து பிழைப்போரும் இல்லை. காலம் செல்லச் செல்ல முதலில் அலுமினியப் பாத்திரங்களும், அதன்பின் எவர்சில்வர் பாத்திரங்களும், கடைசியாக பிளாஸ்டிக் பாத்திரங்களும் வந்தன. இன்று பித்தளை, வெங்கலம், செம்பு இவற்றாலான பாத்திரங்களை சிலர் கௌரவத்திற்காக வீட்டில் வைத்துள்ளனர். மேலும், பெண்களின் திருமணத்தின்போது இப்பாத்திரங்களை சீதனப் பொருளாகக் கொடுப்பது இன்றும் வழக்கத்தில் இருக்கிறது.

மி.மு.,மி.பி.,வளரும் …

Advertisements
 

மி.மு., மி.பி : உணவு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

உணவு

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 5 ( பேய்கள்)

பதிவு :14

லகிலுள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தும் உணவை உண்டே உயிர் வாழ்கின்றன. அவ்வுணவைத் தம் தேவைக்குத் தாமே தயாரித்தும், பிற உயிர்கள் வாழ உணவாகவும் ஆகுப மரம், செடி, கொடி போன்ற தாவரங்கள். இடம் விட்டு இடம் நகரும் உயிரினங்கள் இத்தாவரங்களை நேரிடையாக உண்டோ, அல்லது இத்தாவரங்களை உணவாகக் கொண்டு வாழும் உயிரினங்களை உண்டோ உயிர் வாழ்கின்றன.

இந்த உணவு முறையானது ஒவ்வோர் உயிரினத்திற்கும் மாறுபட்டு இருப்பதால்தான் எல்லா உயிரினங்களும் உணவு பெற்று வாழ்கின்றன. இவ்வாறு வாழும் உயிரினங்களில் மனிதனும் ஒருவன் ஆவான். மனிதனின் உடல், உணவு இவற்றிற்கும் உலகப் பொருள் நிலைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. எவ்வாறெனில், உலகப் பொருள்கள் எல்லாம் திட, திரவ, காற்று என்ற மூன்று நிலைகளிலே உள்ளன. இம்மூன்றும் சேர்ந்தால்தான் உயிர்கள் தோன்றி வாழ முடியும். அதன்படி நமது சூரிய குடும்பத்தில் இம்மூன்றுமுள்ள பூமியில் மட்டுமே உயிர்கள் இருக்கிறன. இவை போல மனிதனும் இம்மூன்றின் சேர்க்கையாலான பொருளாகவே இருக்கிறான்.

இம்மூன்று பொருள்களும் எந்த அளவில் (விகிதத்தில்) பூமியில் உள்ளதோ ஏறக்குறைய அதே அளவில் தான் (விகிதத்தில் தான்) மனிதனின் உடலும் உணவும் அமைந்துள்ளன. எவ்வாறெனில் காற்று பூமியைச் சூழ்ந்து பலகிலோ மீட்டர் அளவில் மிக அதிகம் உள்ளது. மனிதனும் ஒரு நாளில் காற்றையே அதிகம் எடுத்துக் கொள்கிறான். அதாவது, சராசரி மனிதன் ஒரு நாளில் சுமார் 21,6௦௦ தடவை காற்றை உள்ளே இழுத்து வெளியே விடுகிறான் என்று கூறப்படுகிறது.

காற்றுக்கு அடுத்தாற்போல் பூமியின் மேற்பரப்பில் சுமார் 3/4  பங்கு 70.8% நீர் இருக்கிறது. இதுபோல் மனிதனின் உடலிலும் நீர், இரத்தம் தசையில் கலந்துள்ள நீர் என்று அவனது மொத்த எடையில் சுமார் 3/4  பங்கு நீர் தான் உள்ளது. அவனது உணவிலும் நீர் என்று பார்த்தால் குடிநீராகக் குடிப்பது மற்றும் குடிபானங்கள், காய் கனிகளில் கலந்துள்ள நீர், உணவில் கலந்துள்ள நீர் என்று பலவழிகளில் நீர் அதிகமாக (சுமார் 3/4  பங்கு) எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. காற்று, நீர் இவற்றிற்கு அடுத்தாற்போல் பூமியின் மேற்பரப்பில் நிலம் சுமார் 1/4  பங்கு 29.2%  உள்ளது. மனிதனின் உடலிலும் நன்கு உலர்ந்த (காய்ந்த) தசை எலும்பு என்று பார்த்தால் அதுவும் அவனது எடையில் சுமார் 1/4  பங்கு தான் இருக்கிறது. இது போன்று மனிதர் உண்ணும் திட உணவில் நீர்த்தன்மையை முற்றிலும் நீக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் அதுவும் சுமார் 1/4  பங்கு தான் இருக்கும். இவ்வாறு, உலக முப்பொருள் நிலையும், மனிதரின் உடல், உணவு இவற்றின் முப்பொருள் நிலையும் ஏறக்குறைய ஒன்று போல் அமைந்திருப்பது இயற்கையின் விந்தையாகும்.

உயிர் வாழ அவசியமாகத் தேவைப்படுவதையெல்லாம் உணவு என்று சொல்லலாம். அதன்படி உயிர் வாழத் தேவைப்படும் காற்று, நீர், திட உணவு என்ற மூன்றுமே உணவாகும். இதில் காற்றை நாம் எம் முயற்சியும் சிந்தனையுமின்றி நம்மையறியாமலேயே பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை இரவு பகலென எந்நேரமும் தொடர்ந்து எடுத்துக் கொள்வதால் காற்றை ஓர் உணவு என எண்ணுவதில்லை. ஆனால் இக்காற்று இல்லாமல் நம்மால் ஒரு நிமிடம் கூட உயிர் வாழ முடியாது. ஆகவேதான், விரதம் இருப்பவர்கள் கூட சாப்பிடாமல் இருக்கும் விரதம், நீர் அருந்தாமல் இருக்கும் விரதம் என்று இருக்கிறார்களேயொழிய காற்றை சுவாசிக்காமல் இருக்கும் விரதம் என்று யாருமே இருப்பதில்லை. அதனாலன்றோ “காயமே இது பொய்யடா வெறும் காற்றடைத்த பையடா” என்று கூறியுள்ளனர். மேலும் காற்றுக்கு என்று மட்டும் நம் உடம்பில் மூக்கு என்ற உறுப்பு அமைந்திருப்பது இதன் சிறப்பாகும்.

காற்று

காற்றுக்கு அடுத்தாற்போல் பூமியில் தாவரங்கள் உட்பட சகல உயிரினங்களுக்கும் அவசியமானவற்றுள் ஒன்றாக இருப்பது நீர். ஆகவே இதுவும் உணவு ஆகும். அதனால்தான் திருவள்ளுவரும் “நீரின்றி அமையாது உலகு” என்று கூறியுள்ளார். இதில் உலகு என்பது உலகிலுள்ள உயிரினங்களையே குறிக்கும். மனிதர்கள் காற்றை எம்முயற்சியுமின்றி எளிதில் பெறுவது போன்று நீரைப் பெறுவதில்லை. இதை சிறு முயற்சியாலேயே பெறுகின்றனர்.

காற்றுணவு, நீருணவு இவற்றையடுத்து திட உணவு என்பது முக்கியமானதாகும். இதை மனிதன் முயற்சியாலும் உழைப்பாலுமே பெறுகின்றான். மேலும், இதை உண்ணத்தக்க நிலைக்கு மாற்ற “சமைத்தல்” என்பதையும் செய்ய வேண்டியதுள்ளது. இத்திட உணவு வகைகளில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் நிலையில் அப்படியே உண்ணக் கூடிய காய்கனிகள், கிழங்குகள் போன்றவற்றிலும்; சமைத்து உண்ணும் உணவுகளிலும் பல சுவைகள் இருப்பதால் இதை மக்கள் மகிழ்ந்து உண்கின்றனர். சிறப்பு விருந்துகளிலும் சுவைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர்.

மனிதர்களுக்கு இத்திட உணவு ஒன்றே உடலுக்குத் தேவையான அனைத்து ஊட்டச்சத்துக்களையும் தந்து உடலை வளர்த்து வேலை செய்ய சக்தியையும் தருகிறது. ஆகவே, மனிதர்கள் இத்திட உணவு ஒன்றையே உணவு என்று அழைக்கின்றனர். அதனால், நாமும் இங்கே “திட உணவு” என்பதை இனி “உணவு” என்று சொல்லிலேயே தொடருவோம். இந்த உணவுகளிலெல்லாம் பெரும்பாலும் நீர் கலந்துள்ளதால் நம் உடம்பில் நீர் அருந்துவதற்கும், உணவு உண்பதற்கும் ‘வாய்’ என்ற ஓர் உறுப்பு இரண்டிற்கும் பொதுவாய் அமைந்துள்ளது இயற்கையமைப்பின் நுட்பத்தை உணர்த்துவதாகும்.

உணவு என்பது உயிர்த்தன்மையுடைய பொருளாக இருக்க வேண்டும். அதாவது, ஓர் உயிருள்ள பொருள் ஒன்றுதான் மற்றோர் உயிர்க்கு உணவாக முடியும் என்பது இயற்கை விதி. அதன்படி உணவு என்பது ஓர் உயிருள்ள பொருளாகவோ, அதன் உறுப்பாகவோ, அல்லது அது உயிர் நீங்கி உலர்ந்த (காய்ந்த) நிலையிலுள்ள பொருளாகவோ இருக்க வேண்டும். இப்படியுள்ள பொருளையே மனிதகுலம் என்றும் உணவாக உட்கொண்டு உயிர் வாழ்ந்து வருகிறது.

கால ஓட்டத்தில் எல்லாவற்றிலும் மாற்றங்களைக் கண்டு வரும் மனிதகுலம் உணவிலும் மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. அம்மாற்றத்தின் படி தற்போது நம் தமிழ் நாட்டு மக்கள் தங்களின் முக்கிய உணவாக இட்லி, தோசை தொடங்கி பலவகை சாதங்கள் கொண்ட சித்ரானங்கள், பாஸ்ட்ஃபுட் வகையறாக்கள், மேல் நாட்டு உணவு பதார்த்தங்கள் என்று பற்பல உணவுகளை உண்டு வருகின்றனர். அதனால், உணவு என்றால் இன்றுள்ள இவைதாம் உணவு என்று இன்றுள்ள இளம் தலைமுறையினர் நினைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆனால் ஒருவர் வாழும் நிலப்பகுதியில் விளையும் தாவரங்களே அவர்களுக்கு உணவாக அமைவது அவரது உடலுக்கு ஏற்றதாகவும், நோயின்றி நலம் பயப்பதாகவும் அமையும். அதன்படி நம் முன்னோர்கள் நம் பகுதியில் விளையக்கூடியவைகளுள் உண்ணத்தக்க தானியங்கள் எனக் கண்டவைகள் ஒன்பதாகும். இவற்றை நவதானியம் என்பார்கள். இந்த ஒன்பது தானியங்களை எளிதில் நினைவிற் கொள்ள நான் எழுதிய பாடல் ஒன்று உண்டு. அதானது,

                      “கம்பு நெல்லு காடைக்கண்ணி

                       வரகு திணை குதிரைவல்லி

                       சோளம் ராகி சாமி என்று

                       சோறு பொங்கிச் சாப்பிட்டு

                       சுகம் பட நாம் வாழ்ந்திட

                      சொன்ன தானியம் ஒன்பது”

என்பதாகும். இதனிற் கூறப்படும் ஒன்பது தானியங்களில் கம்பு என்பதை கம்மம்புல் என்றும், ராகி என்பதை கேப்பை அல்லது கேழ்வரகு என்றும், சாமி என்பதை சாமை என்றும் சொல்வார்கள்.

உணவு

உணவு என்னும் போது அதைத் “தயாரித்தல்” என்பது அதோடு தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. இன்று உணவு தயாரித்தலுக்குத் தேவைப்படும் அரிசி, பருப்பு வகைகள், மாவுவகைகள், மசால் பொடி வகைகள் என்று எல்லாமே ரெடிமேடாக கடைகளில் கிடைக்கின்றன. பணம் இருந்தால் போதும்! எதையும் உடனடியாக வாங்கி சமைத்துக் கொள்ளலாம். மேலும், இன்று உணவு சமைக்க மிக்ஸி, கிரைண்டர், கேஸ்அடுப்பு, மின் அடுப்பு, மைக்ரோவேவ் ஓவன், பிரஷர்குக்கர் என்று எத்தனையோ நவீன கருவிகள் வந்து உணவு சமைத்தல் என்பதை மிகமிக எளிதாக்கி விட்டன. இவை போன்ற வசதிகள் எதுவும் வராத காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள், தங்கள் உணவிற்குத் தேவைப்படும் பொருள்களை, சமைக்கத் தகுந்த நிலைக்கு மாற்ற அதாவது உமி நீக்குதல், நொறுக்குதல், மாவாக்குதல் போன்றவற்றிற்கும்; பயறு வகைகளை இரண்டாக உடைத்து பருப்பு எடுப்பதற்கும் பல பொருட்களை (கருவிகளைப்) பயன்படுத்தினர். அவற்றுள் முக்கியமானவை. 1. அம்மி, 2. ஆட்டுரல், 3. குத்துரல், 4. உலக்கை, 5. உரைப்பெட்டி, 6. குந்தாணி, 7. சுளவு, 8. திருகல் (திருவை), 9. துடுப்பு, 10. கவைக்கம்பு, 11.புளித்ததண்ணீர், 12. பாத்திரங்கள் ஆகும்.

இவை பற்றிய குறிப்புகள் பழந்தமிழ் நூல்களான தொகை நூல்களில் காணப்படுவதால், இப்பொருட்களை உணவு தயாரித்தலில் நம்நாட்டு மக்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர் என்பதை அறிய முடிகிறது.

அடுத்த பதிவு 15 : உணவு : கருவிகள்

 

பேய்கள்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

பேய்கள்

மி.மு.,மி.பி : நோயும் மருந்தும் – 5

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 4

பதிவு :13                                                                                              

மனிதர்களின் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அரூப நிலையில் உலகில் உலாவி வருவதாகக் கூறப்படுபவை “பேய்கள்” என்பவையாகும். இவற்றைப் பேய்கள், பிசாசுகள், முனிகள், பூதங்கள், வேதாளங்கள், சாத்தான்கள் எனப் பல வகைகளில் கூறுகிறார்கள். இவை பற்றிய செய்திகள் பழங்காலந்தொட்டு மதங்கள், புராணங்கள், இலக்கிய இதிகாசக் கதைகள், செவிவழிக் கதைகள் போன்றவை மூலமாக இச்சமுதாயத்திற்குத் தொடர்ந்து தரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இவை போக மின்சார காலமாகிய இக்காலத்தில் தொலைக்காட்சி மூலமாகவும், திரைப்படங்கள் மூலமாகவும் இக்கருத்து சிறப்பாகத் தரப்படுகின்றது. மேலும், “புகை புகமுடியா இடத்திலும் பேய் புகும்” என்றும், “பெண் என்றால் பேயும் இறங்கும்” என்றும், “வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறியது போல” என்றும், “புதையலைப் பூதம் காத்தது போல்” என்றும், “முடவனை மூர்க்கன் கொன்றால் மூர்க்கனை முனி தான் கொல்லும்” என்றும் (இப்பழமொழி விவேகசிந்தாமணியில் 59வது பாடலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது) பலவிதமான பழமொழிகள் நம் மொழியில் பேச்சு வழக்காகப் பன்நெடுங் காலந்தொட்டு வழக்கத்தில் உள்ளன. இவை மூலம் பேய் பற்றிய கருத்துக்கள் எந்த அளவிற்கு நம் மக்களிடையே கலந்துள்ளன என்பவற்றைக் காண முடிகிறது.

பொதுவாக மனிதர்களுக்குப் பேய் என்றாலே பயம் உண்டாகும். ஆனால் அதே பேய் – கதைகளிலும், திரைப்படங்களிலும் வரும் போது அது சிறந்த பொழுது போக்காக மக்களுக்கு அமைகிறது. உண்மையில் மக்களுக்கு பயத்தைத் தரும் பேய் எது என்றால், அது உள்ளூர்ப் பேய்கள் ஆகும். உள்ளுர்ப் பேய்கள் என்பவை அவ்வூர்ப் பகுதியில் நீரில் மூழ்கியோ, தற்கொலை செய்தோ அல்லது கொலை செய்யப்பட்டோ இறந்தவர்களின் ஆவி அங்கு உலவுவதாக அல்லது இருப்பதாக எண்ணும் நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கையையே பேய் என்கின்றனர். தனி மனித அச்சத்திற்குரிய இடங்களான குளம், கிணறு, மரம், அடர்காடு, பாழடைந்த வீடு, இருள் சூழ்ந்த இடம் போன்ற இடங்களில் எல்லாம் இவை தங்கி இருப்பதாக நம்புகிறார்கள். எனவே தான் பாரதியாரும் தான் எழுதிய “நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே” என்ற பாடலில்,

                    “அஞ்சி யஞ்சிச் சாவார் – இவர்

                     அஞ்சாத பொருளில்லை அவனியிலே

                     வஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார் – இந்த

                     மரத்தில் என்பார் அந்தக் குளத்தில் என்பார்

                     துஞ்சுது முகட்டில் என்பார் – மிகத்

                     துயர்ப்படுவார் எண்ணிப் பயப்படுவார்”

என்று பாடியுள்ளார். (இப்பாடல் “பராசக்தி” என்ற திரைப்படத்தில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது). இதே கருத்தில் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரமும்,

                   “வேப்பமர உச்சியில் நின்னு பேயொன்னு ஆடுதுன்னு

                    விளையாடப் போகும் போது சொல்லி வைப்பாங்க – உந்தன்

                    வீரத்தைக் கொழுந்திலேயே கிள்ளி வைப்பாங்க

                    வேலையற்ற வீணர்களின் மூளையற்ற வார்த்தைகளை

                    வேடிக்கையாகக் கூட நம்பி விடாதே – நீ

                    வீட்டுக்குள்ளே பயந்து கிடந்து வெம்பி விடாதே”

என்று “அரசிளங்குமரி” திரைப்படத்திற்குப் பாடல் எழுதியுள்ளார். இத்தகைய பாடல்கள் எழுவதற்குக் காரணம், பேய் பற்றிய நம்பிக்கை அன்றைய மக்களிடையே வழிவழியாகத் தொடர்ந்து இருந்து வந்ததாலேயே ஆகும்.

மேலும், ஓர் ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய பயம் இருக்கும். ஆனால், அயலூரிலிருந்து புதிதாக அவ்வூருக்கு வருபவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய விபரம் தெரியாததால் அவர்கள் அங்குள்ள பேய்களுக்குப் பயப்படாமல் இருத்தலும், அதேநேரம் அவ்வூரிலுள்ள நீர் நிலைகளின் ஆழமும், அதில் வாழும் உயிரினங்கள் பற்றிய விபரமும் தெரியாததால் அவர்கள் நீர் நிலைகளுக்குப் பயப்படுவதும் இயற்கையாகவே இருந்தது. ஆகவே தான், “உள்ளூர்க்காரனுக்குப் பேய்க்குப் பயம், அயலூர்க்காரனுக்குத் தண்ணீருக்குப் பயம்” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது.

பேய்கள்

இந்தப் பேய்கள் தமக்கு விருப்பமானவர்களின் உடலுக்குள் புகுந்து, அவர்களை சரியாக உணவு உண்ண முடியாமலும், உறங்க முடியாமலும் செய்வதோடு அவர்களைத் தம் விருப்பப்படிச் செயல்படச் செய்கிறது என்றும் பேய் மீது நம்பிக்கையுடையவர்கள் கூறுவர். மேலும், இப்பேய்கள் பெரிதும் பெண்களையே பிடிக்கிறது என்றும்; இவற்றின் ஆதிக்கம் செவ்வாய், வெள்ளிக்கிழமைகளில் அதிகம் இருக்கும் என்றும்; இவர்களைக் குணமாக்க நாட்டில் எந்த மருந்தும் கிடையாது என்றும், பேய் விரட்டும் கோடாங்கி என்பவரை அழைத்து வந்து உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டினால்தான் சரியாகும் என்றும் அவர்கள் நம்பினர். நான் கழுகுமலையில் சிறுவனாய் இருந்த காலத்தில் எங்கள் பக்கத்து வீடு, பக்கத்துத் தெரு ஆகிய இடங்களில் இரவில் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுவதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அன்றைய நிகழ்வை இப்போது நினைக்கும்போது “ரங்கோன்ராதா” என்னும் திரைப்படத்தில் உடல்நிலை, மனநிலை சரியாக இருக்கும் பானுமதிக்குப் பேய் பிடித்திருக்கிறது என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி, பேய் பிடித்திருக்கிறது என்ற கருத்தை மற்றவர்களிடமும் உருவாக்கி விடுவர். அதற்குப் பேயோட்டும் கோடாங்கியாக கலைவாணர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் வந்து உடுக்கடித்து பேய் விரட்டும் காட்சியும் அதன் கருத்தும் என் நினைவிற்கு வருகிறது. அன்று அவ்விதமாக உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டப்பட்டவர்களுக்கு, மீண்டும் அதே பேய் வந்து விட்டதாகவும் கூறக் கேட்டிருக்கிறேன். மொத்தத்தில் பாதிக்கப்பட்டவரது உடலின் உண்மைநிலை என்னவென்று தெரியாமல் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுதல் அல்லது அவர்களைக் கோவில்களுக்கு அழைத்துச் சென்று சில நாட்கள் தங்கவைத்தல் போன்ற செயல்களையே அன்று மக்கள் செய்தனர்.

ஒரு கருத்துக்கு இரு கருத்துக்கள் எழுவது இயல்பு. அதுபோல் பேய்கள் உண்டு என்று சொல்பவர்கள் மத்தியில், பேயாவது பிசாசாவது? அப்படி எதுவும் கிடையாது என்று சொல்பவர்களும் அன்றும் இருந்தனர், இன்றும் இருக்கின்றனர். இவர்கள் பேய் என்று சொல்வதெல்லாம் வெறும் மனப்பயம்தான். “அரண்டவன் (பயந்தவன்) கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்” என்று பழமொழியையும் சொல்லிக் காட்டுவார்கள். மேலும், இதை விளக்க ஒரு பாடலையும் அதன் விளக்கத்தையும் கூறுவார்கள். அப்பாடல் யாதெனில்,

                     “கண்டது கயிறு

                      கடித்தது மாங்கொட்டை

                      அடித்தது பாம்பு

                      பிடித்தது நோய்”

என்பதாகும். அதாவது ஒருவன் வெளிச்சமில்லாத இருளில் தெருவழியே நடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறான். அப்போது காலடியில் கிடந்த கயிற்றை பாம்பென நினைத்துத் தாண்டுகிறான். அவ்வாறு தாண்டி காலை தரையில் ஊன்றும் போது அவ்விடத்தில் நன்கு காய்ந்து பாதி அளவு வாய் திறந்தது போன்று கிடந்த மாங்கொட்டையில் அவனது கால் பெருவிரல் பட்டு கவ்விக் கொள்கிறது. அவன் தன் கால் பெருவிரலை பாம்புதான் கவ்விக் கடிக்கிறது என்று நினைத்து, “பாம்பு பாம்பு” என்று சொல்லி வேகமாகக் காலை உதறுகிறான். உதறிய வேகத்தில் பெருவிரலில் கவ்வி இருந்த மாங்கொட்டையின் விளிம்பு பெருவிரலில் சிறு காயத்தை ஏற்படுத்தி இருளில் எங்கோ சென்று விழுகிறது. அவனது குரல் கேட்டு தெருவிலுள்ள பலர் கையில் கம்பு எடுத்துக் கொண்டு, “எங்கே பாம்பு?” என்று கேட்டுக் கொண்டே ஓடி வருகிறார்கள். அந்த நேரம் தற்செயலாக அந்த இடத்தில் பாம்பு ஒன்று வர அவர்கள் அந்தப் பாம்பை அடித்துக் கொன்றனர். மாங்கொட்டை கவ்வியிருந்த பெருவிரலில் சிறு சிராய்ப்பு ஏற்பட்டதனால், அவ்விடத்தில் சிறிது இரத்தம் கசிந்தது. இதைப் பார்த்த எல்லோரும் பாம்பு கடித்து விட்டதென உறுதி செய்கின்றனர். இவனும் தன்னைப் பாம்பு கடித்துவிட்டது என்ற அசைக்க முடியா நம்பிக்கையில் கவலை கொண்டு உணவு உண்ணாமலும், உறங்காமலும் இருந்து நோய் வாய்ப்படுகிறான். இது போன்றது தான் பேய். எனவே, மனிதன் கொண்ட பயம்தான் பேயாகிறது. அந்தப் பேயே நோயாகிறது என்று விளக்கம் சொல்வார்கள்.

பேய்கள்

பேய்கள் பற்றிய நம்பிக்கை அன்று மிக அதிகமாக இருந்ததால் இயல்பாய் ஏற்படும் நோய்களுள் சிலவற்றையும் பேய் எனக் கருதி நோய்க்குத் தேவையான மருத்துவத்தைச் செய்யாது அறியாமையால் பேய் விரட்டுதல் போன்றவற்றைச் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். இன்று கல்வி வளர்ச்சியும் விழிப்புணர்வும் மக்களிடையே அதிகம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது போக வீட்டிலும், தெரு போன்ற வெளியிடங்களிலும் அதிக ஒளி தரும் மின் விளக்குகள் இருப்பதால் இன்று இருள் பற்றிய பயமில்லை, அதனால் பேய் பிடித்தவர்களையோ அதை விரட்ட உடுக்கு அடித்தலையோ காண முடியவில்லை. இருந்தாலும் சில பாமர மக்களிடையே ஏதாவது நோய் வந்தால், எங்கோ பயந்து இந்த நோய் வந்துள்ளது என்று நினைத்து மந்திரித்து, திருநீறு போடும் வழக்கம் இன்றும் அரிதாக இருந்து வருகிறது.

இது போன்று அறியாமையில் செய்த மற்றொன்று “செய்வினை”” என்பதாகும். அதாவது ஒருவர்க்கு ஏதாவது பெரிய நோய் வந்தால், அது தற்செயலாகத் தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நினையாமல், தனக்கு வேண்டாதவர் மந்திரவாதியிடம் சென்று மாந்தரீகம் செய்து தனக்கு நோய் வரும்படி ஏவி விட்டிருக்கிறார் என்று நினைப்பதாகும். இவ்வாறு நினைப்பதால் நோய் வந்த இவரும் நோய்க்கு மருத்துவம் செய்யாது ஏதாவது ஒரு மந்திரவாதியிடம் சென்று அவர் கேட்கும் அதிகப் பணத்தைப் கொடுத்து அவர் தரும் “மை, திருநீறு” ஆகியவற்றை வாங்கி வந்து உடலில் பூசிக்கொண்டு இருந்து விடுவார்கள். இவ்வாறு செய்தனால் நோய் அதிகமாகி இதனாலும் பலர் இறந்தனர். இன்றும் இந்நம்பிக்கை சிலரிடையே இருக்கிறது.

அக்காலத்தில் அறியாமையும் மூடப் பழக்க வழக்கங்களும் மக்களிடையே மலிந்து காணப்பட்டன. நோய் வந்தபோது மருந்துவரிடம் செல்வதைவிட மந்திரவாதி, பூசாரி, ஜோதிடர் என்று இவர்களைத் தேடிச் செல்வதும், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்து, ஆடு அல்லது சேவல் வெட்டி மொட்டையடித்துக் கொள்வதும் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். ஆகவேதான், இச்செயலைக் கண்டித்து பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் “கல்யாணிக்குக் கல்யாணம்” என்ற திரைப்படத்தில் “குட்டுகளைச் சொல்லணுமா” என்ற பாடலில்,

            “இங்கே தலைவலியும் நோயும் வந்தா

             சாமிகளைச் சுத்துவீங்க

             இன்னும் ஜாதகத்தைப் பார்த்து விட்டு

             ஆடு கோழி வெட்டுவீங்க

             பலவித வைத்தியமும்

             படிச்சிருக்கும் டாக்டரிடம்

             உடல் நிலையைச் சொல்ல மாட்டீங்க

             மூச்சு நின்னு போனா கத்துவீங்க”

என்று எழுதியுள்ளார். இப்பாடல் கூறும் கருத்துப் போன்று எவ்வளவோ கற்று வளர்ச்சியடைந்துள்ள இக்காலத்திலும் இப்பழக்கம் சற்று மாறுபாடுடன், “நோயுக்கும் பார், பேய்க்கு பார், சாமிக்கும் பார்” என்ற நிலையில் நடைபெறுகிறது. அதாவது நோய் வந்த போது மருத்துவமனை சென்று சிறப்பான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொண்டு அதன்பின் கோவிலுக்குச் சென்று நேர்ச்சை நிறைவேற்றுதல் என்ற முறையில் நடைபெறுகிறது.

மின்சாரம் இல்லாத அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் தங்களுக்கும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் நோய் வந்தபோது அறியாமையாலும் மூடப் பழக்க வழக்கத்தாலும் என்னென்ன செய்தனர் என்பதில் சிலவற்றைக் கண்டோம்.

இன்று மருத்துவம் அதி உன்னத வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. அதன் காரணமாக இன்றுள்ளோர்க்கு நோய் ஏற்படும் போது சரியான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொள்ள முடியும் என்பது மகிழ்ச்சி தருவதாகும். இக்காலத்தில்,

                      “நோய்நாடி நோய் முதல் நாடி அது தணிக்கும்

                       வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்” (குறள்:948)

என்பதற்கேற்ப நோய் ஏற்பட்டால் அந்நோயின் தன்மையைப் பல சோதனைக் கருவிகள் மூலம் அறிந்து; அதன் பின், அதை எதனால் எவ்விதம் நீக்கலாம் என முடிவு செய்து, அந்நோய்க்குத் தக்க மருத்துவம் செய்து விரைவில் நன்கு குணமாக்குகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக உடல் உள் உறுப்புகளில் ஏற்படும் நோய்களை அறுவை சிகிச்சை மூலம் குணமாக்கி உயிர் பிழைக்க வைக்கின்றனர். இது மனித குலத்திற்குக் கிடைத்த மாபெரும் கொடையாகும்.

இவ்விதமுள்ள பழைய புதிய மருத்துவத்தின் சிறப்புகளை ஒப்பிட்டு 1959ம் வருடம் வெளிவந்த “பாஞ்சாலி” என்ற திரைப்படத்திலுள்ள ஒரு பாடல் நன்கு விளக்குகிறது.

              புலியண்ணன்:

              “நம்நாட்டு வைத்தியத்தை லேசா எண்ணாதே

               நன்மையெல்லாம் புரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               சும்மா கெடக்கும் காட்டுவேரும் மூலிகையும் கொண்டு

               சுக்கு மிளகு திப்பிலிக்காயம் சீனாக்கற்கண்டு சேர்த்து

               செம்மையாக பக்குவம் செய்த லேகியம் இதையுண்டு- பல

               சீக்கையும் குணமாக்கலாம்.

               பொம்மண்ணன்:

               இங்கிலீசு வைத்தியத்தை எளிசாய் எண்ணாதே

               சங்கதியெல்லாம் தெரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               அங்கத்தைப் பிளந்து நோயைக் களைந்து

                அப்புறப் படுத்திப் போடுறார்.

                அரை நொடியில் உறுப்பைப் பிரித்து

                தையல் போட்டு மூடுறார்

                விஞ்ஞானக் கலை வளர்ச்சியினால்

                விளைந்த தெனக் கொண்டாடுறார்”

                                   (பாடல்: கு.சா.கிருஷ்ணமூர்த்தி)

இவ்விதம் மின்சாரம் இல்லாத காலத்திலிருந்த மருத்துவத்தோடு இன்றைய நவீன மருத்துவத்தை ஒப்பிடும் போது இன்றைய மருத்துவம் அதிஉன்னத வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது நன்கு புரியும். இன்று மக்களில் பலரும் கல்வி கற்றுத் தேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். அவர்கள் நவீன மருத்துவத்தையே பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனாலும், “மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை” என்பது போல், இன்றும் மருந்தின்றி குணமாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் மந்திரித்தல், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்தல், தாயத்து கயிறு போன்றவை கட்டுதல், கண் திருஷ்டி, பார்வை பார்த்தல், சுகமளிக்கும் ஜெபக் கூட்டங்களுக்குச் செல்லுதல் போன்றவை அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப இருக்கத்தான் செய்கிறது. இதில் கற்றவர், கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடு இல்லை.

எவ்வளவு தான் மருத்துவம் முன்னேற்றத்தைக் கண்டிருந்த போதும், நம்மை விட்டு நோய்கள் நீங்கிய பாடில்லை. நாகரீக வளர்ச்சியால் உணவுப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், உண்ணும் உணவில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், வாழ்க்கை நடைமுறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் என்று நாம் அதிக அளவில் இயற்கையை விட்டு விலகி வாழ்வதால் இன்று நோய்களும் மருந்துகளும் அதிகமாகியுள்ளன. ஆகவே, “மூக்குள்ள மட்டும் சளி” என்றாற்போல் மனிதகுலம் உள்ளவரை, “நோயும் மருந்தும்” என்பது இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும்.

அடுத்த பதிவு 14 : மி.மு., மி.பி : உணவு

 

நோயும் மருந்தும் – 4

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 3

பதிவு :12

17. குன் இருமல்

பொதுவாக இருமல் என்பது பலருக்கும் வயது வரம்பின்றி சளியின் காரணமாக ஏற்படுவதாகும். ஆனால், இந்தக் குன் இருமல் என்பதில் சளி எதுவும் வெளிவராது. பெரும்பாலும் ஆறு, ஏழு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வரும். இந்நோய் வந்த பிள்ளைகள் அடிக்கடி இடைவெளியின்றி தொடர்ந்து தொரத்திக் கொண்டு (இருமிக்கொண்டு) இருப்பார்கள். அதைப் பார்க்கும் போது பார்ப்பவர்க்கே மனக் கஷ்டத்தைத் தருவதாயிருக்கும். அவ்வாறு குன் இருமல் ஏற்பட்டுத் தொரத்தும் போது வயிறு நெஞ்செல்லாம் குன்னிப் போய், அதாவது ஒட்டிப்போய் துடிக்கும். எனவேதான், இதைக் குன் இருமல் என்றனர். இந்நோய் இன்று இல்லை. இதற்கு அன்று அறியாமையால் செய்தவை பல. அதில் இரண்டினை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

(அ) புங்க மரக்காயை எடுத்து அதன் ஒரு பகுதியில் துளையிட்டு கயிற்றில் கோர்த்து கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

(ஆ) தூக்குப்போட்டு இறந்தவர்களின் கயிறு யார் வீட்டிலாவது இருந்தால் அதில் ஒரு சிறு பகுதியை வாங்கி கயிற்றில் கட்டி கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

18. காது வலி

குளம், கிணறு, ஆறு, ஏரி என்று நீர் நிலைகளில் அதிக நேரம் நீந்தியும், ஆழமாக மூழ்கியும் குளித்து விளையாடும் போது நீரின் அழுத்தத்தால் காதின் உட்பகுதியில் நீர் புகுந்து வலி ஏற்படும். மற்றொரு காரணம் காதினுள் தீக்குச்சி, கோழி இறகு, காது குடும்பி, கொண்டை ஊசி, ஊக்கு போன்றவற்றைக் கொண்டு காதை அடிக்கடி குடைவதாலும் இவ்வலி ஏற்படும். இதை காதினுள் வெளிச்சி ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பர். காதைத் தொட முடியாத அளவிற்கு வலி இருக்கும். இன்று குழாய் நீரிலும், வாளி, தொட்டி போன்றவற்றிலுள்ள நீரிலும் குளிக்கும் நிலை இருப்பதால் இன்று இந்நோய் இல்லை.

ஜ்ஜ்

மருந்து:

இதற்குக் கீழே காணும் வைத்தியத்தை மட்டுமே அன்று செய்தனர். அதாவது, நீளமான நன்கு காய்ந்த மிளகாய் வற்றல் எடுத்து அதன் காம்புப் பகுதியைக் கிள்ளி எடுத்து வற்றலின் உள்ளே உள்ள விதைகளைக் கவிழ்த்து தட்டிவிட்டு, வெறும் கூடாக உள்ள வற்றலுக்குள் தேங்காய் எண்ணெய்யை ஊற்றி, அதனை விளக்குச் சுடரில் வெதுவெதுப்பு ஆகும்படிச் சூடேற்றி, அந்த எண்ணெயைக் காதில் ஊற்றி பஞ்சை வைத்து காதை அடைத்து விடுவார்கள். இது எனக்குப் பல தடவை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது போகக் காதில் சீழ்வடிதல் என்ற நோயும் அன்று இருந்தது. இன்று இது எவர்க்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது காதில் இருந்து குழுகுழு என்று புண்ணிலிருந்து வரும் சீழ் போன்று வரும். துர்நாற்றமிருக்கும். இதற்கு கற்றாழை வகையைச் சேர்ந்த மருள் என்பதை நெருப்பில் வாட்டிப் பிழிந்து சாறு எடுத்துக் காதில் விடுவார்கள்.

19. பல்வலி

பல் இடுக்கில் இருக்கும் உணவுப் பொருட்கள் மட்கி உண்டாகும் கிருமியால், பல்லில் துளை ஏற்பட்டு வலி வருவதுண்டு. இதை சூத்தப்பல் என்றும் சொத்தைப்பல் என்றும் கூறுவர். இது அக்காலம் முதல் இன்று வரை பலருக்கும் ஏற்படுகிறது. சொல்லப் போனால் அக்காலத்தைவிட இக்கால உணவு, இனிப்புத் தின்பண்டங்கள் போன்றவற்றால் இன்றுதான் அதிகம் ஏற்படுகிறது. அன்று நான் சிறுவனாய் இருந்த போது பல்வலி உள்ளவர்க்கு எங்கள் வீட்டில் வைத்து செய்த மருத்துவத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். இது அறியாமையால் செய்த செயலாகும்.

பல்வலி

அதாவது கண்டங்கத்தரி பழத்திலுள்ள விதைகளை எடுத்துக் காய வைத்திருப்பார்கள். இவ்விதைகள் மிகச் சிறியதாக இருக்கும். இந்த விதையுடன் சிறிது வேப்பெண்ணெய் கலந்து வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அன்று தானியங்களை அளக்கப் பயன்படுத்திய நாழி அல்லது பக்காப்படி என்று சொல்லக்கூடிய அளவைப் பாத்திரத்தை எடுத்து, அதில் முக்கால் பங்கு தண்ணீர் ஊற்றி வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அடுப்பில் இரும்புப் பட்டை அல்லது அரிவாள் போன்ற ஒன்றைப் போட்டு சிவக்க சூடேற்றி அதை நாழியின் மீது வைத்து துளையுள்ள சிரட்டையைக் கவிழ்த்து வைப்பார்கள். பின் வேப்பெண்ணைய் கலந்த கண்டங்கத்தரி விதைகளை ஒரு ஓலையால் எடுத்து சிரட்டை ஓட்டை வழியாகப் போட்டு சிரட்டையின் துளை மட்டும் தெரியும் படி மற்ற இடத்தைத் துணி கொண்டு மறைத்து விடுவார்கள். சூடேற்றப்பட்ட இரும்பில் வேப்பெண்ணெய் கலந்த விதைகள் விழுந்து பொரிந்து குபுகுபுவென சிரட்டைத் துளைவழி புகை வரும். பல்வலி உள்ளவர் வாயைத் திறந்து சிரட்டை மீது வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று தடவை செய்வார்கள். அதன்பின் நாழியிலுள்ள தண்ணீரில் மிகச் சிறிய புழுக்கள் போன்று மிதப்பதைப் சூழ்ந்து இருப்பவர்கள் பார்த்து, சொத்தைப் பல்லிலிருந்து விழுந்த புழுக்கள் அவை என்று நம்பினர். நானும் அவ்வாறே நம்பினேன். ஆனால், அந்தப் புழுக்கள் என்பது கண்டங்கத்தரி விதையிலுள்ள விதைமுளை என்பது வெகுகாலம் கழித்தே எனக்குப் புரிந்தது. இது போக, பல் வலிக்கும் பகுதியில் புகையிலையை வைத்துக் கொள்வதும்; மூக்குப்பொடியை வைத்துக் கொள்வதும் உண்டு.

20. கொதிபார்த்தல்

வயிற்றில் வலி இருந்தாலும் அல்லது ஜீரணம் ஆகாமல் புளிச்ச ஏப்பம் எடுத்துக் கொண்டு சரியாகச் சாப்பிட முடியாமல் இருந்தாலும், “கொதிபார்த்தால்” என்பதைச் செய்வார்கள். இச்செயல் அறிவியல் விதி என்பதை அறியாது, தங்கள் அறியாமையால் மூடநம்பிக்கைக்கு உரியதானது.

வயிற்றில் வலி

அறிவியல் விதி:

ஒரு பாத்திரத்தினுள் நெருப்பை எரியவைத்து அப்பாத்திரத்தின் வாய்ப்பகுதி நீரில் சிறிது முழ்கி இருக்கும்படி கவிழ்த்து வைத்தால், அப்பாத்திரத்தினுள் எரியும் நெருப்பு அதனுள் இருக்கும் காற்றிலுள்ள ஆக்ஸினை எடுத்து எரிந்து அணையும். அவ்வாறு எரிந்த பின் பாத்திரத்தினுள் ஆக்ஸிஜன் இல்லாமல் வெற்றிடம் ஏற்படும். இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப வெளியிலுள்ள காற்றினால் நீர் அழுத்தப்பட்டு பாத்திரத்தினுள் செல்லும். இதுவே அறிவியல் விதி.

கொதிபார்த்தால் செயல் முறை:

விளிம்புள்ள சாப்பிடும் தட்டு ஒன்றை எடுத்துக் கொள்வார்கள். அத்தட்டின் விளிம்பில் சுமார் பாதி அளவு வரும்படித் தண்ணீர் ஊற்றி சமதளத்தில் வைத்து, தட்டின் மையப் பகுதியில் சிறு செங்கல் துண்டு அல்லது மேற்பகுதி சமமாக உள்ள கல் அல்லது சிறு கிண்ணம் என்று ஏதாவது வைத்துக் கொள்வார்கள். வயிற்றுக் கோளாறு உள்ளவரை தட்டின் முன் உட்கார வைப்பர். சிறு பழைய துணியை எடுத்து அவர் வயிற்றின் மீது தடவுவர். அத்துணியைக் கொண்டு அவர் தலையைச் மூன்று சுற்று சுற்றி, மூன்று முறை அத்துணி மீது அவரை எச்சில் துப்பச் சொல்வர். அதன்பின், அத்துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து தட்டின் மையப் பகுதியில் வைத்துள்ள பொருளின் மீது துணி நீரில் நனையாதபடி வைத்துக் கொள்வர். செம்பை வேகமாக நெருப்பின் மீது கவிழ்த்து தட்டில் வைத்தவுடன், மேலே சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி நீர் செம்பினுள் செல்லும். இதைப் பார்த்து அனைவரும், “அடேயப்பா வயிற்றினுள் எவ்வளவு கோளாறு இருந்திருக்கிறது. அந்தக் கோளாரை எல்லாம் எப்படிச் செம்பு உள்ளே இழுக்கிறது!” என்று பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள். அவ்வாறு ஆச்சரியப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். அதன்பின், பள்ளியில் அறிவியல் பாடம் படிக்கும் போதுதான் அன்று நடந்த அறியாமையைப் புரிந்தேன்.

இதே விதியின்படி நடைபெற்ற இன்னொன்றும் உண்டு. ஒரு சிறு துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து அதை ஒரு செம்பினுள் போட்டு, வயிற்றுவலி வந்துள்ளவரின் வயிற்றில் வைத்து அழுத்திப் பிடிப்பர். சிறிது நேரத்தில் கையை எடுத்து விட, முன்பு சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக் கொள்ளும். அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதுடன், அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக்கொண்டு வயிற்றிலுள்ள வலியை செம்பினுள் இழுப்பதாக நம்பினர்.

21. அம்மன் (அம்மை)

அம்மன் என்றும் அம்மை என்றும் அழைக்கப்படும் இந்நோய் ஒருவகை வைரஸ் கிருமியால் உண்டாகும் தொற்று நோயாகும். இந்நோய் ஏற்படும்போது முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு காய்ச்சல் (ஜீரம்) ஏற்படும். அதன்பின் சங்கம் பழம் போன்று (வெள்ளைச் சோளத்தை விட சற்று பெரியதாக நீர்க்கோர்த்து) உடல் முழுவதும் கொப்புளங்கள் உண்டாகும். இந்தக் கொப்புளங்களை முத்துக்கள் என்று சொல்வார்கள். இமமுத்துக்களை மாரியம்மன் என்ற பெண் தெய்வம் வைத்திருப்பதாகக் கருதி அத்தெய்வத்தை முத்துமாரியம்மன் என்றும் அழைப்பார்கள். இத்தெய்வம் அம்முத்துக்களை யார் மீது போடுகிறதோ அவர்களுக்கு இக்கொப்புளங்கள் ஏற்படுவதாகவும்; இவை மிக அதிகமாகவும் நெருக்கமாகவும் காணப்பட்டால் ‘பெரியம்மை’ என்றும்; சற்று கலக்கமாகக் காணப்பட்டால் ‘சின்னம்மை’ என்றும்  அழைத்தார்கள்.

சின்னம்மை

இந்நோய் குறித்து மற்றவரிடம் பேசும்போது, “எங்கள் வீட்டில் அம்மன் வந்திருக்கிறது அல்லது அம்மை விளையாடுகிறது” என்றுதான் சொல்வார்கள். அதனால் இந்நோய் வந்தால் எந்த மருந்தும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதை மீறி மருத்துவரிடம் சென்று மருந்து, மாத்திரை, ஊசி என்று வைத்தியம் செய்தால் அம்மனுக்குக் கோபம் ஏற்பட்டு மேலும் அதிகமான முத்துக்களைப் போடக்கூடும் என்று பயந்தனர். இவ்வாறு பயந்து மருத்துவம் எதுவும் செய்யாமல் இருந்ததனால் உடலில் கொப்புளங்கள் தோன்றி அவை தானாகக் குணமாகும் வரை நோயாளி அதிக வேதனை அனுபவிக்க நேரிட்டது. ஆனாலும், அன்று இந்நோய் வந்த போது கடைப்பிடிக்கப்பட்ட விதிமுறைகள் இது மற்றவர்களுக்குப் பரவாமல் இருப்பதற்குரிய தடுப்பு நடவடிக்கையாக இருந்தது.

அதாவது, இந்நோய் ஏற்பட்டவர்க்கு சூடாக எதுவும் கொடுக்க மாட்டார்கள். பழம், இளநீர், கஞ்சி, பானக்கரம் போன்றவற்றைத்தான் கொடுப்பார்கள். வீட்டில் மாரியம்மன் வந்திருப்பதாகக் கருதியதால் வீட்டை பெருக்குமாறு வைத்துப் பெருக்கமாட்டார்கள். அழுக்குத் துணிகளை சலவைத் தொழிலாளியிடமோ, மற்றவரிடமோ கொடுக்க மாட்டார்கள். இந்நோய் கண்டவர் பாயில் படுக்கக் கூடாதென்றும், தரையில் துணி விரித்துத்தான் படுக்க வேண்டும் என்றும் செய்தனர். ஆண்களாக இருந்தால் இடுப்பில் கட்டியிருக்கும் அரைஞாண்கயிறு (அண்ணாக்கயிறு) என்று சொல்லும் இடுப்புக் கயிற்றையும் நீக்கி விடுவார்கள். பெரியம்மை கண்டு மிக அதிக கொப்புளங்கள் இருந்தால், சில நாட்களுக்கு வாழை இலை விரித்து அதில் படுக்க வைப்பார்கள். நோயாளி படுத்திருக்கும் தலைப் பகுதியில் வேப்பிலைக் கொத்து எப்பொழுதும் வைத்திருப்பார்கள். உடலில் எண்ணெய் அல்லது வேப்பிலையும் மஞ்சளும் சேர்த்து அரைத்த கலவையைப் போடுவார்கள். வீட்டில் கோமியம் என்று சொல்லப்படும் பசுமாட்டின் சிறுநீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்து வைத்து, அதை வேப்பிலை கொண்டு வீட்டில் தெளிப்பார்கள்.

சின்னம்மை ஏற்பட்டு கொப்புளங்கள் உடைந்து நீர் வடிந்து உலர்ந்து சரியாவதற்கு சுமார் பத்து நாட்கள் வரை ஆகும். பெரியம்மை என்றால் குணமாக அதன் பாதிப்பைப் பொறுத்து பதினைந்து முதல் இருபது நாட்கள் வரையிலும் ஆகும். இது சரியான பின் தண்ணீர் ஊற்றுதல் என்பது செய்வார்கள். அதாவது ஒரு பானை நிறையத் தண்ணீர் எடுத்து அதில் மஞ்சள்தூள் போட்டு கலக்கி வேப்பிலையும் போட்டு காலையிலிருந்து மதியம் வரை வீட்டு வாசல் முன் முற்றத்தில் நன்கு சூரிய ஒளி படும்படியாக வைப்பார்கள். அதன்பின் மதியம் சுமார் 1½ அல்லது 2 மணியளவில் நோய் வந்து குணமானவரை முற்றத்தில் உட்கார வைத்து சூரிய ஒளியில் சூடேறிய அந்நீரை ஊற்றி குளிக்க வைப்பர்கள்.

இந்நோயை மாரியம்மன் என்று கருதுவதால் குளித்து முடிந்தபின் மாரியம்மனை அனுப்பி வைப்பதற்காக பானக்கரமும், இனிப்புமாவு அரிசியில் செய்ததும் பக்கத்து வீட்டாருக்கும், அவ்வழியே செல்வோருக்கும் கொடுப்பார்கள். இவ்வாறு முதல் தண்ணீர் ஊற்றும் போது செய்வார்கள். அதன்பின் ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் மஞ்சள்தூள் வேப்பிலையிட்டு தண்ணீரை முன்போன்று சூரிய ஒளியில் வைத்து தலைக்கு ஊற்றி குளிக்கச் செய்வார்கள்.

பெரியம்மை

பெரியம்மை ஏற்பட்டு குணமான பின் அதன் தழும்புகள் உடலில் இருந்தாலும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் படியாக இருப்பவை முகத்தில் உள்ள தழும்புகள் ஆகும். இவை முகம் முழுவதும் நெருக்கமாக சிறுசிறு குழிகளை ஏற்படுத்தி முக அழகைக் கெடுத்து விகாரமாக்கி விடும். இத்தழும்புகள் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும். இவ்வாறு உள்ளவர் பலரை அன்று நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அக்காலங்களில் இந்நோய்க்குத் தடுப்பு நடவடிக்கையாக அரசாங்கம் உருக்குத்துதல் என்பதைச் செய்தது. இதை அம்மை குத்துதல் என்றும் சொல்வார்கள். அதாவது, சட்டைப் பித்தான் அளவிற்கு வட்டமாகவும் ஒரு பக்கம் ஊசி போன்ற சிறுமுனைகள் பல கொண்டதாகவும் மறுபக்கம் தீக்குச்சி போன்ற சிறு கைப்பிடி கொண்டதாகவும் உள்ள உலோகப் பொருளைக் கொண்டு குழந்தையின் இரண்டு கைகளிலும் தோளுக்கும் முழங்கைக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் மேலும் கீழுமாக ஒவ்வோர் கைக்கும் இரண்டு இடங்களில் தடுப்பு மருந்து வைத்து லேசாக இதை வைத்துத் திருக்குவார்கள். பின் அந்த இடங்கள் புண்ணாகி ஆறும். இத்தழும்புகள் என்றும் அழியாமல் இருக்கும். இதை என் வயதில் உள்ளவர்கள் கையில் இன்றும் காணலாம்.  இன்று இம்முறை இல்லை. வேறு வகைகளில் தடுப்பு நடவடிக்கை செய்யப்படுகிறது.

இவ்வாறு அரசு தொடர்ந்து செய்த அம்மை தடுப்புச் செயல் காரணமாக இன்று இந்நோய் இல்லை. சிச்சிலிப்பான் என்ற மிகச்சிறிய அளவிலான நோயே இன்று அரிதாகக் காணப்படுகிறது. என் மகனுக்கு சின்னம்மை வந்தபோது மருத்துவமனை சென்று மருத்துவம் செய்து மிக விரைவில் குணமானதை இங்கு கூறிக் கொள்கிறேன்.

22. அம்மன்கட்டு (அம்மைக்கட்டு)

அம்மைக்கட்டு என்பது இரு கன்னங்களிலும் காதுப் பகுதியை ஒட்டி சற்று வீங்கி (புடைத்து) சுமார் ஒரு வாரம் வரை இருந்து குணமாக்கும். இதையும் மாரியம்மனோடு தொடர்புபடுத்திக் கூறுவர்.

அம்மைக்கட்டு

இதற்கு வேப்பிலையுடன் மஞ்சள் வைத்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இது ஒன்றே இதற்கு மருந்து. குணமாகும் அம்மை நோய்க்கு மும்முறைத் தண்ணீர் ஊற்றும் முறையையே இதற்கும் செய்வார்கள். இது எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. இன்றும் இது மிகக் குறைந்த அளவில் வருவதுண்டு.

23. இளம்பிள்ளை வாதம்

ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போது கைகால் போன்ற உறுப்புகளில் எந்தக் குறைபாடும் இல்லாமல் பிறந்து, வளரும் காலத்தில் சுமார் ஐந்து வயதிற்குள்ளாக காய்ச்சலுடன் ஜன்னி வந்து கைகால்கள் இழுத்துக் கொண்டு போகும். முடிவில் காலோ கையோ செயல் இழந்து எல்லோரையும் போல நடக்க முடியாமலும், வேலை செய்ய இயலாமலும் முடமாக்கி விடும் ஒரு கொடிய நோய் இது.

இளம்பிள்ளை வாதம்

இதற்கென்று பிரத்யேகமான மருந்து எதுவும் அன்று இல்லை. பச்சிலை போட்டு காய்ச்சிய எண்ணெய்யைப் போடுவார்கள். பலன் இருக்காது. அன்று இந்நோய் தாக்கிய பலரைப் பார்த்திருக்கிறேன். சில குழந்தைகள் இறந்தும் போய்விடும்.

எங்கள் வீட்டிலும் இப்படியொரு துயர சம்பவம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. எனக்கு அடுத்து சொர்ணத்தாய் என்ற பெண் குழந்தை பிறந்தது. ஆசையுடன் நான் தூக்கி மகிழும் அக்குழந்தை, பிறக்கும்போது எந்தக் குறைபாடும் இன்றி ஆரோக்கியமாகவே பிறந்தது. அதன்பின் இந்நோய் ஏற்பட்டு நடக்க முடியாமல் போனது. என் பெற்றோர் அன்று நடைமுறையில் இருந்த மருத்துவத்தைச் செய்தும் பயனின்றி, சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு வயதிற்குள் இறந்துவிட்டது. அதை நினைக்கும்போது இப்போதும் அது வேதனை தரும் நிகழ்வாகவே இருக்கிறது.

இளம்பிள்ளை வாதம்-

ஆனால், அரசு இன்று எடுத்துள்ள போலியோ தடுப்பு மருத்துவ முறையால், இன்று மறைந்து போன நோய்களுள் இதுவும் ஒன்றாகிவிட்டது என்பது மகிழ்ச்சியான ஒன்று.

நோயும் மருந்தும் – 5 : பேய்கள்

 

நோயும் மருந்தும் – 3

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

நோயும் மருந்தும்

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 2

பதிவு :11

இயற்கை, மனிதன் அமைத்த புது வாழ்க்கைச் சூழல் இதற்கேற்ப நோய்களும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் விதவிதமாய் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. அவற்றில், அன்று மனிதனுக்கு ஏற்பட்ட புண்கள், கட்டிகள், காயங்கள் பற்றி இப்பகுதி சொல்கிறது.

புண்கள்: 

11(அ) வாய்ப்புண்

வாயின் உட்பகுதியில் சிறுசிறு புண்கள் ஏற்பட்டு சாப்பிட முடியாமல் வலி இருக்கும். இதற்கு வெள்ளாதாழை செடியை ஒடிக்கும் போது வரும் நீர் போன்ற பாலை வாயில் சிறிது நேரம் வாயில் அடக்கி வைத்து துப்புவார்கள். சோப்பு நுரை போன்று வரும். இதை வெளியே துப்பாமல் குடித்தால் குடல் புண் ஆறும். இது ஒரு நல்ல மருந்தாக அன்று மட்டுமல்ல இன்றும் கிராமங்களில் செய்கிறார்கள். மேலும் முள்ளு முருங்கை இலையை இடித்து சாறு எடுத்தும் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

11(ஆ) சிரங்கு

சிரங்கு வந்த பிள்ளை குரங்கு போலாகும் என்று சொல்லும் அளவிற்குள்ள நோய் சிரங்கு என்பதாகும். இது தொற்று நோய். சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை வரக்கூடியதாக இருந்தாலும், சிறுவர்களுக்கே அதிகம் வரும். இதை அரிசிரங்கு என்றும் சொறிசிரங்கு என்றும் சொல்வார்கள். இது இருகைகளின் விரல்களுக்கு இடையில் வெள்ளைச் சோளம் அளவிற்கு நெருக்கமாக சிறு சிறு கொப்புளங்களாக  உண்டாகும். அதிக ஊரல் இருக்கும். சொறியச் சொறிய சுகமாக இருக்கும். சொறிந்து முடிந்தபின் வலி ஏற்படும். இருந்தாலும் சொறியாமல் இருக்க முடியாது. ஆகவே தான், “இரும்பு இருக்கிறவன் கையும், சிரங்கு இருக்கிறவன் கையும் சும்மா இருக்காது” என்று பழமொழியாக அன்று சொல்வார்கள். இன்று அரசு எடுத்த மருத்துவ நடவடிக்கையால் இந்நோய் முற்றிலும் இல்லை.

செய்யப்பட்ட மருத்துவம்:

(அ) தேங்காய் எண்ணெய்யில் கந்தகத்தைப் போட்டு சூடேற்றி அந்த எண்ணெய்யைப் போடுவார்கள்.

(ஆ) கோமியம் என்று சொல்லப்படும் பசு மாட்டின் சிறுநீரைப் பிடித்து சிரங்கில் போடுவார்கள். இதைப் போடும் போது எரிச்சல் (காந்தல்) இருக்கும்.

(இ) குப்பை மேனி என்ற இலையுடன் உப்புச்சேர்த்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இதுவும் எரிச்சலும் காந்தலுமாக இருக்கும்.

(ஈ). வெள்ளாட்டுப் புழுக்கையைக் காயவைத்து இடித்துப் பொடியாக்கி, அப்பொடியுடன் சூடம் சேர்த்து அதை தேங்காய் எண்ணெய்யில் கலக்கிப் போடுவார்கள்.

(உ) நன்கு உலர்ந்த (காய்ந்த) கழுதை விட்டையை நெருப்பு வைத்து எரித்துக் கிடைக்கும் சாம்பலில் தேங்காய் எண்ணெய் சேர்த்துப் போடுவார்கள்.

(ஊ) ஆடு அறுக்கும் போது அதன் குடலில் குழுகுழுவென இருக்கும் உதவி என்று சொல்லப்படும் மலத்தை சூடாக எடுத்துப் போடுவார்கள்.

(எ) சிரங்கு என்பது ஊரல் தரும் நோய் என்பது ஊரல் தன்மை கொண்ட செந்தட்டி இலையை இடித்து சிறிது சாறு குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

சிரங்கு என்பது அன்று சர்வ சாதாரணமாக எல்லோருக்கும் வந்த நோய் எனக்கும் வந்துள்ளது. இதில் மேலே கண்ட மருத்துவங்களில் சில எனக்கும் செய்யப்பட்டுள்ளன. அவைகளில் சில அறுவறுப்பாகத் தெரிந்தாலும் அன்று வாழ்ந்தவர்கள் கடைப்பிடித்த மருத்துவம் என்பதே உண்மை.

11(இ) பொடுகு

தலையில் சிறு சிறு புண்களாக நெருக்கமாக முடிகளுக்கு இடையில் ஏற்படுவதாகும்.  இதைப் ‘பொடுகு’ என்று சொல்வார்கள். இப்புண்களில் இருந்து நீர் வந்து காய்ந்து முடியுடன் ஒட்டிக் கொள்ளும். இதைப் பொருக்கு என்பார்கள். இதைச் சுற்றி முடியை வெட்டி விடுவார்கள். பார்க்க விகாரமாக இருக்கும். இது சுமார் பத்து வயதிற்குட்பட்ட பிள்ளைகளுக்கே அதிகம் வரும். சிரங்கு போன்று அன்று அதிகம் வந்த நோய்களுள் இதுவும் ஒன்று. இதற்கு அன்று செய்த வைத்தியங்களில் ஒன்றை சொல்கிறேன். முகம் சுளிக்காதீர்கள். அது என்னவென்றால், காய்ந்த கழுதை விட்டையை எடுத்து வந்து, அதை இடித்து, சலித்துப் பொடியாக்கி அதனைத் தேங்காய் எண்ணெயில் கலந்து போடுவார்கள். என்ன சொல்வது? அவர்கள் நம்பிக்கை அப்படி!

11() சேத்துக்கடி

அக்காலங்களில் மழைக்காலத்தில் பல நாட்கள் விடாமல் பெய்யும் மழையை “அடைமழை” என்பர். அப்போது தெருக்களும் மற்றுமுள்ள இடங்களும் விடாத மழையால் சேறு போலாகிவிடும். அத்தெருக்களில் மீண்டும் மீண்டும் நடக்கும் போது கால் விரல்களுக்கிடையே புண்கள் ஏற்படும். நம் மக்கள் எப்பவுமே முள்ளில் மிதித்துவிட்டால், “முள் குத்திவிட்டது” என்பர். அதுபோலவே, சேற்றில் அதிகம் நடந்ததால் வந்த இப்புண்ணையும், சேறு கடித்துவிட்டதாக நினைத்து, “சேற்றுக்கடி” என்றனர். இது பேச்சு வழக்கில், “சேத்துக்கடி” ஆனது. இதற்கு அன்று செய்த மருத்துவம் என்னவென்றால், ஒன்று, அப்புண்களில் மண்ணெண்ணெய்யைப் போடுவது; மற்றொன்று மஞ்சள் பொடியைப் போடுவது, அவ்வளவுதான். அன்று போல் இன்று மழை அதிகம் பெய்யாததாலும், தெருக்களுக்கெல்லாம் சிமென்ட் போடப்பட்டு விட்டதாலும், எல்லா வயதினரும் செருப்பணிந்து நடப்பதாலும் இந்நோய் அருகிவிட்டது. நான் சிறுவனாய் இருந்த போது, மழைக் காலங்களில் இப்புண் எனக்கும் வந்திருக்கிறது.

நோயும் மருந்தும்

12.கட்டிகள்

கட்டிகள் என்பவை உடலில் தோன்றும் இடத்தைப் பொருத்தும், அவை குணமாக எடுக்கும் காலத்தைப் பொருத்தும் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுபவை யாகும். அதாவது தலைப் பகுதியில் வருவதைப் ‘பொன்னி’ என்றும் முதுகில் தண்டுவடப் பகுதியில் வருவாதைப் ‘பிளவை’ என்ன மற்ற இடங்களில் வருவதைப் பொதுவாகச் சிலந்தி  என்றும் சொல்வார்கள்.

12( ) பொன்னி

பொன்னி என்பது தலையிலும் காதின் பக்கத்திலும், அதையடுத்துள்ள நெற்றியின் ஓரத்திலும் உண்டாகும் கட்டியாகும். இன்று இந்நோய் இல்லாததால் பொன்னி என்ற இதன் பெயரும் இன்றைய சமுதாயத்தினருக்குத் தெரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை. இது சிறு உருளைக்கிழங்கு அளவிற்குப் புடைத்து, பின்பழுத்து உடைந்து சீழ் வடியத் தொடங்கும். தக்க மருத்துவம் செய்யாததால் துர்நாற்றம் அடித்துக் கொண்டும், அதில் ஈக்கள் போன்றவை பறந்துவந்து உட்காருவதும் செல்வதுமாக சுமார் மூன்று முதல் நான்கு மாதங்கள் வரையிலும் கூட இருக்கும். இதை வீட்டில் யாருக்காவது திருமணம் ஆனால் சரியாகும் என்றும்; அல்லது ஏதாவது இறப்பு நிகழ்ந்தால் தானாகவே சரியாகும் என்றும் நம்பினர். இதனால் இதைக் கல்யாணப் பொன்னி என்றும், சாவுப்பொன்னி என்றும் பெயர் சொல்லி அழைத்தனர். இது வந்து குணமானபின் அவ்விடத்தில் முடியுதிர்ந்து பெரிய வட்டமாகத் தழும்பு ஒன்று இருக்கும். இதற்கு அன்று செய்த வைத்தியத்தில் ஒன்று விசித்திரமானதும் அறுவருப்பானதும் ஆகும். அதாவது, கோழியிடும் குழுகுழுவென இருக்கும் மலத்தை எடுத்துப் போடுவார்கள். நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது பெரியவர்களுக்கும், என்னுடன் பயின்ற மாணவரில் சிலருக்கும் இந்நோய் வந்துள்ளதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

12(ஆ) பிளவை

முதுகுத்தண்டுப் பகுதியில் ஏற்படும் ஒரு வகைக் கட்டி(சிலந்தி)யை பிளவை என்று சொல்வர். இதில் சாதாரணப் பிளவை, இராச பிளவை என்று இரு வகையுண்டு. இராசபிளவை ஏற்பட்டால் உயிர் பிழைப்பது அரிது. பொதுவாகப் பிளவை வந்தால் குணமாக 10 முதல் 15 நாட்களுக்கு மேலாகும். இதற்குக் குப்பைமேனி இலையுடன் துளசி இலை சேர்த்து அரைத்து அதில் சிறிது கொடுத்து விழுங்கச் சொல்லி; பின் மீதம் உள்ளதில் மயில்துத்தம் என்றும் தாமிரசல்பேட் (copper sulphate ) என்றும் சொல்வதில் சிறிது சேர்த்து பிளவையில் போடுவர். இந்நோய் எனக்குத் தெரிந்த அளவில் இல்லை.

12(இ) சிலந்தி

கை கால்கள் போன்ற பகுதிகளில் ஏற்படும் கட்டிகளை சிலந்தி என்று சொல்வார்கள்.  இவை பழுத்து உடைந்து சீல் வெளியேறும் வரை அதிக வலி இருக்கும். சுமார் பத்து முதல் பதினைந்து நாட்களுக்குள் குணமாகும். இப்போதும் இது அரிதாக சிலருக்கு வருவதுண்டு. ஆனால் இன்று சிறந்த மருத்துவம் இருக்கிறது. அன்று இது வந்தால் பழுத்து உடைவதற்காக விளக்கெண்ணைய் போடுவார்கள். அல்லது கடுகு அரைத்துக் போடுவார்கள். சிலர் சின்ன வெங்காயமும் மஞ்சளும் சேர்த்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இவற்றைப் போட்டு சிலந்தி சீழ் வைத்து உடையும் நிலையை அடைந்ததும், சிலர் சிலந்தி வந்தவரை அழுத்திப் பிடிக்க, ஒருவர் அதை சிறிது  அறுத்து பிதுக்கி சீழை வெளியேற்றி மஞ்சள் வெங்காயம் அரைத்துப் போடுவார்கள்.  மற்றொன்று வாகைப்பத்து என்பது. அதாவது உடையும் நிலையடைந்த சிலந்தி மீது பஞ்சை வைத்து அதில் வாகைமர இலையுடன் உப்பு சேர்த்து கசக்கிப் பிழிவார்கள்.  அப்போது வரும் சாற்றை பஞ்சின் மீது விடுவார்கள். பஞ்சு நன்கு காய்ந்து ஒட்டிக் கொள்ளும், பின் ஓரிரு நாள்கள் கழித்து வெடுக்கெனப் பிடித்து பஞ்சை இழுப்பார்கள்.  அது சிலந்தியின் மேல் தொலியைப் பிய்த்துக் கொண்டு சிலந்தியின் மையப் பகுதியாகிய ஆணியுடன் வரும். பின் எண்ணெய் போன்றவற்றைப் போட குணமாகும். நான் ஐந்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது எனது முழங்காலில் சிலந்தி வந்து இந்த வாகைப்பத்து போட்டதை நினைக்கும் போது அதன் வலி இப்போதும் எண்ணெய் மயிர் கூச்செறிய வைக்கிறது.

12() யானைக் கால்

“யானைக்கால்” என்று சொல்லப்படும் பெயரே இந்நோயின் தன்மையைக் கூறுவதாக உள்ளது. நம் நாட்டில் கியுலக்ஸ் என்ற ஒருவகைக் கொசுக்களின் வழியாகப் பரவும் இந்நோய் வந்தவரின் காலானது, முழங்கால் பகுதியிலிருந்து பாதம் வரை யானையின் கால் போன்று பருத்துக் காணப்படும். இவ்வாறு பருத்து விடுவதால் இவர்கள் இயல்பான நடை நடக்க முடியாமல் கால்களைக் கஷ்டப்பட்டுத் தூக்கி வைத்து நடப்பார்கள். இந்த நோய் வந்த பலரை அன்று நான் பார்த்திருக்கிறேன். இன்று இந்நோய் உள்ளோர்கள் ஒருவர்கூட எங்கள் பகுதியில் இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

யானைக்குத் தமிழில் “கரி” என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. ஆகவே, இந்நோய் வந்தவர்களை “கரிகாலன்” என்று கிண்டலாகக் கேலி செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த யானைக்கால் என்னும் நோய் முன்பு தஞ்சை மாவட்டத்தில் அதிகம் உண்டு. அதனால், செட்டிகுறிச்சியில் இருந்து சென்று, சிறுவயது முதல் கும்பகோணத்தில் வாழ்ந்து வரும் பெருவணிகரான திரு.கந்தசாமி அவர்களிடம் இந்நோய் பற்றிக் கேட்ட போது, “நான் எனது வியாபார சம்பந்தமாகவும், பொதுப்பணி சம்பந்தமாகவும் தினம் தினம் தஞ்சை மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்று வருகிறேன்.

திரு.கந்தசாமி

திரு.கந்தசாமி

முன்பெல்லாம் இந்நோய் வந்தவர்கள் பலரை சர்வசாதாரணமாகப் பார்க்கலாம். ஆனால், இப்போது இந்த நோய் உள்ளவர்களை நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை” என்று கூறுகிறார். இவ்வாறு இவர் கூறுவது அரசு எடுத்த நோய்த் தடுப்பு நடவடிக்கையின் விளைவைக் காட்டுகிறது.

13(அ) காயங்கள்

எதிர்பாராத விதமாக உடலில் ஏதாவது பட்டு சிறு காயங்கள் உண்டாகி இரத்தம் வருவது என்றும் நிகழும் நிகழ்வு. அன்று அதற்குச் செய்த மருத்தவம் இன்றுள்ளோர்க்கு “இதுவா மருந்து?” என நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், அதுவே அன்று மருந்து. அதாவது, சிறுகாயம் ஏற்பட்டு இரத்தம் வரும் போது உடனே அடுப்புக் கரியை எடுத்துக் கல்லில் தேய்த்து, பொடி எடுத்து, இரத்தம் வரும் இடத்தில் வைத்து சிறிது நேரம் அழுத்திப் பிடிப்பார்கள். இரத்தக் கசிவு நின்று கரிப் பொடி ஒட்டிக் கொள்ளும். பின் தானாகப் புண் விரைவில் ஆறிவிடும். எனது தலையில் ஏற்பட்ட காயத்திற்கு எனக்கும் இம்முறை செய்துள்ளனர். அதன்பின் காப்பி குடிக்கும் பழக்கம் ஒருசில வீடுகளில் வந்த பின், சிறிது காப்பிப் பொடியை அவர்களிடம் வாங்கி, முன் சொன்னது போலவே செய்தனர். காட்டில் வேலை செய்யும் போது காலிலோ கையிலோ காயம் ஏற்பட்டால் அந்தச் சூழ்நிலையில் செய்த மருத்துவம் இன்னும் வித்தியாசமானது. அதாவது, காயம்பட்டவுடன் தரையிலுள்ள புழுதி போன்ற மண்ணை எடுத்து அதிலுள்ள தூசி, சிறு கற்கள் இவற்றை நீக்கி விட்டு இரத்தம் வரும் இடத்தில் போடுவார்கள். இரத்தம் வருவது உடனே நின்று; அதன்பின் புண் தானாக ஆறிவிடும். சிறுவயதில் நண்பர்களோடு விளையாடும் போது எனக்கு ஏற்பட்ட காயத்திற்கு இதையே நானும் செய்திருக்கிறேன். என் நண்பர்கள் உட்பட அன்று எல்லோரும் இதைச் செய்துள்ளனர். “கழுதைப் புண்ணுக்கு தெருப்புழுதி மருந்து” என்னும் பழமொழியே அன்று வழக்கில் உண்டு. புழுதிமண் கழுதைக்கு மட்டுமல்ல; மனிதனுக்கும் மருந்தாக இருந்தது.

13(ஆ). தீப்புண்

நெருப்பு அல்லது சுடுநீர், சுடுஎண்ணெய் போன்றவை உடலில் பட்டால்; உடனே அத்தெருவில் உள்ள எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவரிடம் சென்று, அவர் எழுதப் பயன்படுத்தும் பேனா மையை வாங்கிப் போடுவார்கள். இது போக தோசை மாவு இருந்தால் அதையும் அவ்விடத்தில் போடுவார்கள்.

14.காலம் கடந்து நடந்தால்

நடைபயிலத் தொடங்கும் சிறு குழந்தைகள் சில சீக்கிரமாகவும், சில சற்று தாமதமாகவும் நடக்கத் தொடங்கும். இது இயல்பானதுதான். ஆனால், அன்றையத் தாய்மார்களில் சிலர் இதற்காகச் செய்த சிகிச்சை சிரிப்பைத் தருவதாயுள்ளது.  அதாவது அன்று எல்லா, வீடுகளிலும், கேப்பைக்கழி, கம்மங்கஞ்சி, சோளக்கஞ்சி என்று உணவு தயாரிக்கும்போது அதைக் கிண்டி விடுவதற்காகத் துடுப்பு என்பது வைத்திருப்பார்கள். அத்துடுப்பை ஒரு மண் பானை நிறைய தண்ணீர் எடுத்து அதில் போட்டு, சிறு பிள்ளை குளிக்கும் அளவிற்கு சூடேற்றி அதிகாலையில் அதாவது காக்கா பறக்கும் முன் என்று சொல்வார்கள். அவ்வேளையில் முச்சந்தியில் வைத்து குழந்தையைக் குளிப்பாட்டினால் சீக்கிரம் நடக்கும் என்று நம்பிச் செய்தனர்.

15. செந்தட்டி ஊரல்

செந்தட்டி என்ற செடியின் இலை உள்ளங்கை, உள்ளங்கால் தவிர உடலின் மற்ற இடங்களிலுள்ள தோலில் பட்டால் ஊரல் கொடுக்கும். இந்தச் செடிகள் அன்று சர்வ சாதரணமாக எல்லா இடங்களிலும் இருந்தன. நடந்து சொல்லும்போது காலில் தெரியாமல் பட்டுவிட்டால் ஊரல் ஏற்படும். இதற்கு மருந்து என்பது எதுவும் கிடையாது. அதற்கு அன்று செய்த ஒரே மருந்து என்னவென்றால், செந்தட்டி இலை உடலில் பட்டு ஊரல் எடுத்ததும், அந்த இடத்தில் தரையில் சிறுநீர் கழித்து, சிறுநீர் கலந்த மண்ணை எடுத்து போடுவார்கள். இது ஒன்றே அதற்கு மருந்து. அன்று எல்லோரும் இதற்கு இதையே செய்தார். நானும் செய்துள்ளேன். சிறுபிள்ளைகள் இச்செடி இலையைக் கையில் மறைத்துத் கொண்டு வந்து மற்றப் பிள்ளைகள் மீது தேய்த்து விளையாடுவதும் செய்வார்கள்.

16. கண் நோய்

கண்கள் இரண்டும் சிவப்பாக மாறி பூழை தள்ளி கண்களில் வலியும் கூச்சமும் இருப்பதைக் கண்வலி என்பர். இன்றும் இந்நோய் இருக்கிறது. சிறந்த மருத்துவமும் இருக்கிறது. இன்று இந்தக் கண்வலியை மெட்ராஸ்-ஐ என்று கூறுகின்றனர்.

நோயும் மருந்தும்

அன்று செய்த மருத்துவம்:

(அ) புளியமர இலையைப் பறித்து புளித்த பழைய சோற்றுத் தண்ணீரில் வேக வைத்து அந்த நீரைக் கொண்டு கண்களைக் கழுவினால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(ஆ) சீனிக்காரம் சிறிது எடுத்து வேகவைத்துக் கடைந்து அதில் தேங்காய் எண்ணெய் கலந்து கண்களின் மேல் பட்டையில் போட்டால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(இ) அகத்திச் செடியின் கொழுந்து (தளிர்) இலைகளைப் பறித்து கண்களை மூடிக் கொண்டு அதன் மேலே வைத்தால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(ஈ) மழை பெய்யும் போது சில வேளைகளில் பனிக்கட்டி மழை (ஆலங்கட்டி மழை) என்று பனிக்கட்டிகள் சிறு சிறு துண்டுகளாக மழையுடன் சேர்ந்து விழும். அவ்வாறு விழும் பனிக்கட்டித் துண்டுகளைப் பொருக்கி எடுத்து அதை ஒரு பாட்டிலில் போட்டு மூடி வைத்துக் கொள்வார்கள். கண்வலி வரும்போது பனிக்கட்டி நீரில் சில துளிகளை கண்களில் விடுவார்கள். சிலர் இந்த பனிக்கட்டி நீருடன் சிறிது சீனிக்காரம் சேர்த்து விடுவார்கள்.

(உ) கண்களில் சிறு குச்சி போன்றைவை பட்டு கண் கலங்கி சிவப்பாக இருந்தால், அவர்களை மல்லாந்து படுக்க வைத்து ஒரு கோழியைப் பிடித்து அதன் கால் விரல்களில் ஒன்றை கத்திக் கொண்டு அறுப்பர். அப்போது வரும் இரத்தத்தில் ஓரிரு துளிகளை கண்களில் விடுவார்கள். இவ்வாறு செய்வதை நான் அன்று பார்த்திருக்கிறேன்.

(ஊ)  இது மிக எளிய முறையும் அன்று அதிகம் நடைமுறையில் இருந்ததுவும் ஆகும். அதாவது தாய்ப்பால் கொடுக்கும் தாய்மார்களிடம் ஒரு சங்கில் சிறிது தாய்ப்பால் (அமிர்தப் பால்) வாங்கி அதைக் கண்களில் விடுவார்கள்.

(எ) செம்பருத்திப் பூ அல்லது இலை இவற்றை அரைத்து கண்களை மூடச் சொல்லி இமை மீது வைப்பார்கள்.

பதிவு 12 : நோயும் மருந்தும் – 4

 

நோயும் மருந்தும் – 2

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும்

பதிவு: 10

ன்றைய மருத்துவம் என்பது மருத்துவக் கல்லூரியில் கற்றுத் தரப்படும் ஒரு கல்வியாக இருக்கிறது. இதனால் இதில் கற்று வரும் மருத்துவர்கள் செய்யும் மருத்துவமும் நாடெங்கிலும் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது. ஆனால் நம் நாட்டில் பன்னெடுங் காலத்திற்கு முன்பே சித்த மருத்துவம் போன்ற சிறந்த மருத்துவ முறைகள் இருந்தன என்றாலும், அவற்றை இன்று போல் அன்று பலரும் கற்கும் நிலை இல்லாததாலும்; நூல் அச்சிடும் முறை இல்லாததாலும்; அவை எல்லோரையும் சென்றடையாமல் ஒரு சிலர் மட்டுமே அறியும்படி இருந்தன. அதனால் நோய் வந்த போது முன்பு நான் ஏற்கனவே சொல்லியுள்ளபடி கடைகளில் கிடைக்கும் சில கடைச்சரக்குகளைக் கொண்டும், பச்சிலை என்று சொல்லப்படும் மூலிகைகளைக் கொண்டும் அவரவர் வாழும் பகுதியில் பின்பற்றப்படும் மருந்துகளை அவர்களாகவே தயாரித்துப் பயன்படுத்தினர். அவ்வாறு அன்று அவர்கள் செய்தவைகளில் சில நல்ல மருந்துகளாகவும், பல அவர்களின் அறியாமை மற்றும் மூடப் பழக்கவழக்கங்களால் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவையாகவும் இருந்தன. அதாவது, “தென்னை மரத்தில் தேள் கொட்ட பனைமரத்தில் பதவளை(நெரி) கட்டியது” என்று சொல்வார்களே அது போன்று இருந்தது.

சிறு குழந்தைகளின் உடல் மென் தளிர் போன்ற தன்மை கொண்டது. எளிதில் நோய் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகக் கூடியது. ஆகவே அவர்களை நாற்றங்கால் பயிர்களைப் போன்று பாதுகாத்து வளர்த்தல் வேண்டும். ஆனால், அன்றைய மக்களின் வாழ்க்கை என்பது எல்லா நிலைகளிலும் மிகவும் தாழ்ந்து இருந்ததாலும், குழந்தைகளின் உடல் வளர்ச்சிக்கேற்ற ஊட்டச்சத்து அடங்கிய உணவுகளைக் கொடுக்காததாலும், அன்றைய தாய்மார்கள் அடுத்தடுத்து பல குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு இருந்ததனால், குழந்தை வளர்ப்பில் அதிக கவனம் செலுத்த முடியாமல் சிறு கைக்குழந்தையை மூத்த பிள்ளையிடம் கவனிக்கும் படி விட்டுவிட்டு காட்டு வேலைக்குச் செல்லுதல் போன்ற நிலை இருந்ததாலும் குழந்தைகள் பல நிலைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டு நோயுண்டாகி மரணமும் அடைந்தன. அன்று இவ்வாறு மரணமடைந்த குழந்தைகள் மிக மிக அதிகம். எனவே தான், “ஐந்து வயதைத் தாண்டினால்தான் அதிக ஆயுசு; அதற்கு முன்பு அற்ப ஆயுசு” என்று சொல்லும் வழக்கு உண்டானது.

மொத்தத்தில், அன்றைய மக்கள் தகுந்த மருத்துவ வசதி இன்மையால், உயிர் காக்கும் பயத்தில் எதை எதையோ நம்ப உந்தப்பட்டார்கள். அது சரியா தவறா என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. அந்த நம்பிக்கை காப்பாற்றிய போது அது மருந்தாகக் கண்டார்கள். காப்பாற்றத் தவறிய போது விதி முடிந்து விட்டதாக நிந்தித்துக் கொண்டார்கள்.

இப்புலத்தொடு, அன்று குழந்தைகளுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் பெரும் சவாலாக இருந்த எண்ணற்ற நோய்களுள் சிலவற்றை அவர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய மருத்துவத்துடன் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன். இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மி.மு.காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.

நோயும் மருந்தும்

1.வயிற்றோட்டம்

சிறு பிள்ளைகளுக்கு அன்று அடிக்கடி வந்த நோய்களுள் வயிற்றோட்டமும் ஒன்றாகும். இது முதலில் அஜீரணமாகத் தொடங்கி பின் குடித்தபால் அப்படியே வயிற்றோட்டமாகவும் வாந்தியாகவும் வரும். குழந்தையோ கண் சொருகி மயங்கிய நிலையடையும். தக்க மருத்துவம் செய்யாவிடில் இறந்து போகும். அன்று இந்நோயால் இறந்த குழந்தைகள் மிக அதிகம்.

(அ) சீர் அடித்தல்

வயிற்றோட்டத்திற்குப் பல பெயர்கள் சொல்வதுண்டு. ஒருவயதிற்குட்பட்ட சிறு குழந்தைகளுக்கு வயிற்றோட்டம் ஏற்படும் போது சொல்லும் காரணங்களில் “சீர்” என்பது முக்கியமானதாகும். இதை சீர் அடித்திருக்கிறது என்று சொல்வார்கள். தீட்டுடைய (மாதவிடாய்) பெண்களின் காற்றோ அல்லது அவர்கள் கட்டியிருக்கும் சேலையின் முந்தியோ குழந்தை மீது பட்டால், இந்த சீர் ஏற்பட்டு வயிற்றோட்டம் ஏற்படுவதாகக் கருதினர். இது போக “அடைக்கோழி சீர்” என்றும் ஒன்று சொல்வார்கள். அதாவது முட்டையிட்டு அடை காக்கும் கோழி தன் இறக்கைகளை அடித்துக் கொண்டு செல்லும் போது அதன் காற்று பட்டால் இந்த அடைக்கோழி சீர் ஏற்படுமாம். இதற்கெல்லாம் மருந்து கொடுத்ததை விட அறியாமையால் செய்தவையே அதிகம்.

செய்த மருத்துவம் :

(அ)   அன்றையக் காலங்களில் நகரங்கள் முதல் கிராமங்கள் வரை சலவைத் தொழிலாளிகள் தங்கள் தொழிலுக்குப் பயன்படுத்த கழுதைகள் வைத்திருப்பார்கள். சீர் தாக்கி வயிற்றோட்டம் செல்லும் குழந்தையை காலை நேரத்தில் கொண்டு வந்து கழுதையின் முகத்தில் ஒட்டிப் பிடிப்பர். அவ்வாறு பிடிக்கும்  போது கழுதை “துர்ர்ர்…” என்று மூச்சுவிட்டால் இந்த சீர் சரியாகி வயிற்றோட்டம் நிற்கும் என்று நம்பிச் செய்தனர். நான் இருக்கும் செட்டிகுறிச்சியில் செங்கி என்ற பெண் சலவைத் தொழிலாளி வீட்டில் மூன்று நான்கு கழுதைகள் எப்பொழுதும் இருக்கும். இந்தக் கழுதையின் முகத்தில் குழந்தைகளைக் கொண்டு வந்து பிடித்துச் செல்வதை நான் பல முறை பார்த்திருக்கிறேன்.

(ஆ)   பன்றி வளர்ப்பவர்கள் பன்றியை அறுக்கும் போது அதன் இரத்தத்தை துணியில் நனைத்து அத்துணியை காய வைத்து (உலர்த்தி) வைத்திருப்பார்கள். இவர்களிடம் கேட்டால் இலவசமாக இத்துணியில் சிறிது கொடுப்பார்கள். அப்படி வாங்கிய துணியுடன் ஓமம், மஞ்சள்பொடி, சாம்பிராணிப்பொடி இவற்றைச் சேர்த்து ஒரு கைக்கரண்டியில் கங்கு (தணல்) எடுத்து அதில் இவற்றைப் போட வேண்டும். அப்போது வரும் புகையில் குழந்தையைக் காட்டினால் எப்பேற்பட்ட சீரானாலும் நீங்கிவிடும் என்று நம்பிச் செய்தனர்.

(இ)   வயிற்றோட்டம் செல்லும் குழந்தை மீது சூடம் தடவி எரித்தல், திருநீருபோடுதல், மசூதி, பள்ளிவாசல், மாதாகோவில் என்று அவரவர் நம்பிக்கையைப் பொறுத்து எடுத்துச் சென்று மந்திரித்து தண்ணீர் தெளித்து வருவார்கள். இவ்வாறு செய்வது வயிற்றோட்டத்திற்கு மட்டுமல்லாது எல்லா நோய்களுக்கும் அன்று செய்தனர். இன்றும் செய்கின்றனர்.

(ஈ)    பிள்ளை வளத்தி இலையுடன் மஞ்சள்தூள், வசம்பு சேர்த்து வெள்ளைத் துணியில் வைத்து அதை குழந்தையின் மணிக்கையில் கட்டி வைப்பர்கள். இவ்வாறு கட்டுவதால் குழந்தை கையை முகத்திற்கு கொண்டு செல்லும் போதெல்லாம் அதன் வாசனை மூக்கிலும் முகத்திலும் பட்டு சீர் சரியாகும் என்றும், சீர் ஏற்படாத குழந்தைகளுக்குக் கூட தற்காப்பு நடவடிக்கையாகவும் இதைக் கட்டினர்.

(உ)   கலப்பை படாத கொழுஞ்சிவேர், இஞ்சி, சுக்கு, மிளகு, காயம், வெள்ளப்பூடு இவற்றை வெள்ளைத் துணியில் கட்டி அதை அடுப்பில் சுட்டு எடுத்து அம்மியில் நன்கு அரைத்து சங்கில் வெந்நீருடன் கலந்து கொடுத்தார்கள். இது போன்று பற்பல அன்று செய்தார்கள்.

என் மூத்த மகன் அசினுக்கு சுமார் ஒரு வயது இருக்கும் போது வயிற்றோட்டம் மிக அதிகமாகி கண் சொருகி மயங்கிய நிலையடைந்தான். பலரும் வந்து, “கடுமையாகச் சீர் அடித்திருக்கிறது. ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சென்றால் கேட்காது” என்று இதில் மேலே சொல்லியுள்ளது போன்ற பலவிதமான பக்குவம் செய்யும் படிச் சொன்னார்கள். அவை எதுவும் அறிவுக்கும், மருத்துவத்திற்கும் ஒத்துவராத செயல்களாக இருந்தமையால் அவற்றில் எதுவும் செய்யாமல் போக்குவரத்து வசதியும் மருத்துவ வசதியும் இல்லாத அன்று இரவில் கடைசிப் பேருந்திற்கு கழுகுமலை சென்று அங்கிருந்த மலையாள டாக்டரிடம் மருத்துவம் செய்து சரியானது.

நோயும் மருந்தும்

(ஆ) குடல் ஏற்றம்

வயிற்றோட்டம் ஏற்படுவதற்குச் சொல்லப்படும் காரணங்களுள் குடல் ஏற்றம் என்பதும் ஒன்று. அதாவது குழந்தையை மேலே கீழே தூக்கும் போதோ அல்லது தொட்டில் போன்ற குறைந்த உயரத்திலிருந்து தலைகீழாக விழுந்தாலோ குழந்தையின் குடல், அது இருக்கும் இடத்திலிருந்து விலகி நெஞ்சுப் பகுதிக்கு வந்து விட்டதாகக் கருதினர். ஆகவே, இதற்கு “நெஞ்சுக் குடல் ஏற்றம்” என்று அழைத்தார்கள். இவ்வாறு ஏற்பட்டு வயிற்றோட்டம் செல்வதற்கு என்ன மருந்து கொடுத்தாலும் சரியாகாது என்றும் குடல் தட்டி விட்டால்தான் சரியாகும் என்று நினைத்தனர். ஆகவே “குடல் தட்டி விடுபவர்” என்று இருப்பவரிடம் சென்று குழந்தையைக் காட்டுவார்கள். அவர் குழந்தையின் வயிற்றில் தனது உள்ளங்கையாலும், உள்ளங்கையின் பின் பகுதியாலும் தட்டியும் தடவியும் விடுவார். பின் பிள்ளையைத் தூக்கிப்பிடித்து தனது நாடியால் தடவி விட்டு வாயால் ஊதுவார். இவ்வாறு செய்வதனால் குடல் சரியான இடத்திற்குச் சென்று விடுவதாகவும் இதனால், வயிற்றோட்டமும் சரியாகும் என்று நம்பிச் செய்தனர். இப்பழக்கம் ஒரு சில பாமர மக்களிடம் மட்டும் மிகக் குறைந்த அளவில் இன்றும் காணப்படுகிறது.

சிறு குழந்தைகளுக்கு வயிற்றோட்டம் ஏற்பட இக்காரணங்களின்றி, சுமார் மூன்று மாதத்தில் குப்புற விழப் படிக்கும் போதும்; அதன்பின் உட்காரப் படிக்கும் போதும்; தவழப்படிக்கும் போதும்; நடக்கப் படிக்கும் போதும்; பல் முளைக்கும் போதும் வயிற்றோட்டம் ஏற்படத்தான் செய்யும் என்ற கருத்து அன்று இருந்தது. இதனால் அது தானாகவே சரியாகிவிடும் என்று கருதி எந்த மருத்துவமும் செய்யாமல் பலர் இருந்தனர். இன்று இந்நிலை இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

2.பட்சிதோசம் (பறவை தோசம்)

பட்சிதோசம் என்பது அன்று பரவலாக எல்லா இடங்களிலும் செய்துவந்த ஒருசெயல். அதாவது சுமார் ஆறு மாதத்திற்குட்பட்ட அல்லது நடக்கப் படிப்பதற்கு முன் சிறு குழந்தையை வீட்டிலிருந்து மாலை நேரத்தில் திண்ணை, முற்றம், பக்கத்து வீடு என்று வெளியே எடுத்துச் செல்லும்போது குழந்தையின் தலைக்கு மேலே வானத்தில் ஏதாவது பறவை பறந்து சென்றால் அதனால் குழந்தை பாதிக்கப்படும் என்று கருதி அதற்கு பட்சிதோசம் என்று சொன்னார்கள். இவ்வாறு காரணம் இல்லாது கூறிய இதற்கு இவர்கள் தடுப்பு நடவடிக்கையாகச் செய்ததும் காரண காரியமற்றதாகும். அதாவது அவ்வாறு குழந்தையை வெளியே கொண்டு செல்லும்போது அதன் தலையில் சிறுநகம் அளவிற்கு பனை ஓலைத்துண்டு அல்லது சிறுஇலை என்று ஏதாவது ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு வெளியே கொண்டு வருவார்கள். அக்குழந்தையின் தலையில் விளக்கெண்ணெய் தேய்த்திருப்பதால் அது நன்கு ஒட்டிக் கொள்ளும். இன்று இப்பழக்கம் முழுமையாக இல்லை.

3. பால்திரட்சி

தாய்ப்பால் குடிக்கும் மூன்று அல்லது நான்கு மாதக் குழந்தைகளின் வாயிலிருந்து சில வேலைகளில் குடித்த பாலில் சிறுபகுதி தயிர் போன்று திரைத்திரையாக எச்சிலுடன் சேர்ந்து வெளியே வரும். இதைப் பால்திரட்சி என்பார்கள். இதற்கு கடைகளில் விற்கப்படும் பால்ப்பாசி என்ற வெள்ளை நிறப் பாசி கோர்க்கப்பட்ட மாலையை வாங்கிக் கழுத்தில் கட்டுவார்கள். அவ்வாறு செய்தால் சரியாகும் என்று நம்பிச் செய்தனர். ஆனால், இந்தப் பால்திரட்சி என்பது குழந்தையை ஒன்றும் பாதிக்காது. இப்பழக்கம் இன்னும் சிலரிடையே இருக்கிறது.

நோயும் மருந்தும்

4. வாந்தி

பால்திரட்சிக்கு சொல்லியுள்ளபடி வாயிலிருந்து எச்சிலுடன் திரைத்திரையாக பால்வந்து குழந்தை வாடாமல் ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தால் பால் பாசி  கட்டியதுடன் இருந்து விடுவார்கள். ஆனால் அதுவே அதிகமாக ஏற்பட்டு குழந்தை தளர்ச்சியாகக் காணப்பட்டால் வாந்தி என்று சொல்லி மயில் தோகையை நெருப்பில் எரித்து அதன் சாம்பலை எடுத்து உள்ளங்கையில் வைத்து அதில் தேன் துளி சில விட்டு கலக்கிக்  கொடுப்பார்கள்.

மற்றொன்று சூடத்தை எரியவைத்து அது எரியும் போது வரும் புகைமீது ஒரு டம்ளரைக் கவிழ்த்துப் பிடிப்பார்கள். அப்புகை டம்ளரின் உட்புறத்தில் ஒட்டிக் கொள்ளும். பின் அப்புகையை விரலால் வழித்தெடுத்து தேனில் கலக்கிக் கொடுப்பார்கள். இம்மருத்துவம் குழந்தை சற்று பெரிய பிள்ளையாகும் வரைக் கொடுப்பார்கள்.

5. சளி

சளி ஏற்பட்டு மூக்கில் தண்ணீராக ஒழுகுவது சிறுவர் முதல் பெரியவர்கள் வரை அன்றும் இன்றும் என்றும் இருக்கும் நோய்களுள் ஒன்று. இதை சளிப்பிடித்திருக்கிறது. தடுமம் பிடித்திருக்கிறது. ஜலதோசம் பிடித்திருக்கிறது. பலபெயர்களால் சொல்வார்கள். இன்று இது ஏற்பட்டால் மருத்துவமனைகளில் மருந்து மாத்திரை டானிக் என்பது எத்தனையோ இருக்கின்றது. ஆனால் அன்று சிறு பிள்ளைகளுக்கு சளி பிடித்தபோது செய்த பக்குவங்களில் சில.

(அ) மிகச் சிறு கைக்குழந்தைகளுக்கு சளிப்பிடித்தால் கேழ்வரகு (கேப்பை, ராகி) மாவை சிறிது வாயில் போட்டுமென்று அது கட்டியாகி பசைபோன்று வந்ததும் அதை எடுத்து பிள்ளையின் தலையில் தப்பளம் போடுவார்கள்.

(ஆ) தேங்காய் எண்ணெய்யில் சிறிது எலிப்புழுக்கையைப் போட்டு சுடவைத்து அந்த எண்ணெய்யை குழந்தையின் தலையில் தேய்ப்பார்கள்.

(இ) சற்று பெரிய பிள்ளைகளுக்கு சோற்றுக் கற்றாழைத் தோலைச்சீவி நீக்கிவிட்டு, சங்கு போன்ற பகுதியை எடுத்து சிறிது கொடுப்பார்கள்.

(ஈ) ஆவரை இலையை இடித்து சாறு எடுத்து வைத்துக் கொண்டு, முச்சந்தி மண்எடுத்து சுளவில் (முறம்) இட்டு பு(பி)டைக்க வேண்டும், அப்போது கிடைக்கும் புழுதி போன்ற மண்ணை சட்டியில் போட்டு வறுத்து அத்துடன் இந்தச் சாறை ஊற்றி கொதிக்க விடுவார்கள். அப்போது வரும் நுறையை எடுத்து தலையில் தப்பளம் போட்டு ஒரு சங்கு குடிக்கவும் கொடுப்பார்கள்.

(உ) துளசி இலை, கண்டங்கத்தரி இலை, இஞ்சி, வெள்ளப்பூடு சேர்த்துத் தண்ணீர் விட்டு கொதிக்க வைத்து அத்துடன் சிறிது பனங்கற்கண்டு சேர்த்து ஒரு சங்கு  கொடுப்பார்கள்.

6.வயிற்றொளச்சல்

வயிற்றொளச்சல் என்பது சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை அந்தக்காலம் முதல் இந்தக்காலம் வரை இருக்கும் நோய். இந்நோய் ஏற்பட்டால் ஆரம்பத்தில் மலம் நுரை நுரையாகவும் முற்றினால் இரத்தம் கலந்தும் வரும். வயிற்றில் வலியும் ஆசன வாயில் காந்தலும் இருக்கும். இதற்கு இன்று சிறந்த மருந்துகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அன்று செய்தவைகளில் சில கீழே காணலாம்.

(அ) தயிரில் குப்பைமேனி இலையை உப்புவைத்து கையால் கசக்கும் போது வரும் சாரைப் பிழிந்து குடித்தார்கள். இவ்வாறு செய்தால் இரண்டு நாளில் குணமாகும்.

(ஆ) மாதுளை மரத்தில் கொழுந்து இலை அல்லது கொய்யா மரத்திலுள்ள கொழுந்து இலையை அரைத்துக் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

(இ) பெருந்தும்பை இலையுடன் வெங்காயம் சேர்த்து இடித்து சாறு எடுத்து குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்.

(ஈ) வயிறை தட்டி விடுதலும் செய்தார்கள்.

7. காலரா

காலரா என்பது மிக மோசமான தொற்றுநோய் இந்நோய் கண்டவர்க்கு வயிற்றோட்டம் தண்ணீர் போன்று அடிக்கடி செல்லும் ஓரிரு நாளில் நோயாளி இறந்து போவார். நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது  எங்கள் பகுதியில் இந்நோயால் ஒரே நாளில் பலர் இறந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இது சம்மந்தமாக அன்று கழுகுமலையில் நான் வாழ்ந்த பகுதியில் வாழ்ந்தவரும் இன்று 97 வயதில் வாழ்ந்து வருபவருமாகிய திரு.லூர்துசாமி ஆசிரியர் அவர்களிடம் கேட்ட போது அன்று ஆறு நாளில் நாற்பது பேர் இறந்தனர் என்ற செய்தியைக் கூறினார். இதிலிருந்து காலராவின் கொடூரத்தன்மையை அறிந்து கொள்ளலாம்.

இந்நோய் வந்தவர்க்கு மிளகாய் வற்றல் எடுத்து கருக வறுப்பார்கள். அவ்வாறு வறுக்கும் போது அதில் சிறிது கருப்பட்டி சேர்ப்பார்கள். கருப்பட்டி இழகி வரும் போது அதில் புளித்த பழைய சோற்று நீரைச் சேர்த்து ஆறவைத்து குடிக்கக் கொடுப்பார்கள். ஆனால் அது எந்த அளவிற்கு பலன் கிடைத்தது என்பது அவரவர் தலைவிதியைப் பொருத்தது. அரசு செய்துவரும் நோய் தடுப்பு முயற்சியாலும், மருத்துவ வளர்ச்சியாலும் இன்று இந்நோய் முற்றிலும் இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

8. சவலப் பிள்ளை

குடும்பக்கட்டுப்பாடு என்றால் என்ன என்று தெரியாமலும் அதன் தேவை இல்லாமலும் வாழ்ந்த அக்காலப் பெண்கள் அடுத்தடுத்து  பல குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வாறு பெற்றெடுக்கும் போது, தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தைக்கு முந்திய பிள்ளை எந்த வயதில் இருந்தாலும் அதை “சவலப் பிள்ளை” என்று சொல்வார்கள். இக்காலத்தில் ஒரு பிள்ளையைப் பெற்று வளர்ப்பதே பெரும்பாடாக இருப்பதால் சவலப் பிள்ளை என்ற சொல்லும் வழக்கத்தில் இல்லாத சொல்லாகி விட்டது. இவ்வாறு சவலப் பிள்ளை என்று சொல்லப்படும் பிள்ளை ஊட்டச் சத்துக் குறைவினாலும் பராமரிப்புக் குறைவினாலும் நோஞ்சி நோய்வாய்ப்பட்டு காணப்பட்டாலும், “சவலப் பிள்ளை இப்படித்தான் இருக்கும். என்ன கொடுத்தாலும் தேராது, அம்மா குழந்தையைப் பெற்றபின் தானாகவே சரியாகிவிடும்” என்று கவனியாது விட்டு விடுவார்கள். இதனாலும் குழந்தை மரணம் நிகழ்ந்தது.

9. அக்கி

சிறு பிள்ளைகளுக்கு உடலில் தடுப்புத்தடுப்பாக காசு அளவிற்கு சிவந்து காணப்படும்  நோய்க்கு ‘அக்கி ‘ என்று சொல்வார்கள். இதற்கு அன்று அவர்கள் செய்த வைத்தியம் அக்கி எழுதுதல் என்பதாகும். அதாவது கோவில்களில் பூசை வைக்கும் பூசாரி, மண்பாண்டம் செய்யும் வேளாளர் என்ற பிரிவினர் இவர்களிடம் சென்றால் அவர் காவிக் கட்டியை நீரில் கரைத்து குழந்தையின் உடல்மீது சிங்கம் போன்று ஏதாவது படம் வரைவார். இதுவே அக்கி எழுதுதல் என்பதாகும். வேளாளர் இல்லாத ஊர்களில் வாழ்பவர்கள், அவர்களாகவே காவிக் கட்டியை நீரில் குழைத்து பூசிவிடுவார்கள். காவிமண் பூசப்பட்ட குழந்தை சிவப்பாக இருக்கும். இந்நோய்க்கு  இது ஒன்றே அன்று மருந்தாக இருந்தது.

10. பாம்புச் சட்டை

சிறு பிள்ளைகளுக்கு ஊட்டச்சத்துக் குறைவால் தோல் பளபளப்பின்றி பொறிப் பொறியாக ஏற்படுவதற்கு பாம்புச் சட்டை என்றும் தேம்ஸ்டை, பேம்ஸ்டை என்றும் பற்பல பெயர்களால் அழைத்தார்கள். இதற்கு அன்று செய்த மருத்துவம் இன்றுள்ளோர்க்கு நகைப்பைத் தருவதாக இருக்கும். அதாவது ஆண் பிள்ளையாக இருந்தால் பெண் பிள்ளையின் சிறு நீரையும், பெண் பிள்ளையாக இருந்தால் ஆண் பிள்ளையின் சிறு நீரையும் பிடித்து சாம்பலில் கலந்து உடலில் தேய்த்தார்கள். இதுவே இதற்கு முக்கியமான வைத்தியம். இதுபோக மற்றொன்றும் செய்தார்கள். அது என்னவென்றால் கணவனும் மனைவியும் ஒரே பெயருடைவர்களாக இருப்பவர்களிடம் சென்று திருநீறு போட்டுக் கொள்வார்கள்.

பதிவு 11: நோயும் மருந்தும் – 3

 

நோயும் மருந்தும்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

நோயும் மருந்தும்

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : பொட்டு

பதிவு : 9

மனிதர்கள் தங்களின் மகத்தான பகுத்தறிவால் வியப்பான பொருட்களைப் படைத்து, நினைத்திட முடியா அளவிற்கு இன்று இகமதில் சுகமாக வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவ்விதம் கண்டுபிடித்த சிந்தை கவரும் விந்தைப் பொருள்கள் சந்தையில் தினம்தினம் வருவதைப் போல் புதுபுது நோய்களும் மனிதரைத் தேடி வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இதனால், இன்றைய மனிதரின் வாழ்க்கை என்னும் யாத்திரை பெரும்பாலும் மாத்திரையுடன் கழிப்பதாகவே உள்ளது. ஒருவர் தான் தேடிய செல்வத்தைத் தனது பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கிறாரோ இல்லையோ, மருத்துவருக்கு மறக்காமல் மறுக்காமல் மனசாரத் தேடிச் சென்று கொடுப்பவராகவே இருக்கின்றார்.

‘நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்’ என்னும் நம் முன்னோரின் வாக்கு ‘முக்கால’ உண்மையாகும். நாம் எவ்வளவு தான் பாதுகாப்பாயிருந்தாலும் சில நோய்கள் வருவதைத் தவிர்த்திட இயலாது. அவ்வாறு நோய் வரும்போது ‘மருந்து’ தேவையான பொருளாகிறது. ஆகவே தான் மருந்தின் மகத்துவம் கருதி திருவள்ளுவரும் ‘மருந்து’ (அதிகாரம்: 95) என ஓர் அதிகாரமே அமைத்துப் பாடியுள்ளார். அதுவும் இவ்வதிகாரத்தை ‘நட்பியல்’ என்ற பகுதியில் அமைந்துள்ளது மேலும் அதற்கு சிறப்புத் தருவதாயுள்ளது. அதாவது, உயர் நட்பு என்பது சபை நடுவே நிற்கும் ஒருவரது ஆடை அவிழ்ந்தால், எவ்வாறு அவரது கை விரைந்து ஆடையைப் பற்றி மானத்தைக் காக்குமோ அதுபோல் நட்பும் துன்பத்தை நீக்குவதில் விரைந்து உதவ வேண்டும் என்பதாகும். இதைப் போன்றே உடலுக்கு நோய் ஏற்படும் போது கொடுக்கப்படும் மருந்தும் விரைந்து நோய் நீக்கி உடலுக்கு நலம் தர வேண்டும் என்று கருதியே மருந்து என்னும் அதிகாரத்தை நட்பியல் என்ற பகுதியில் அமைத்துள்ளார்.

நோயும் மருந்தும்

மருந்து மனிதருக்கு மட்டுமல்ல, தெய்வமே இந்த உலகில் மனித அவதாரம் எடுத்தாலும், அந்த அவதாரத்திற்கும் மருந்து தேவை என்பதை நம் நாட்டு இதிகாசங்கள் கூறுகின்றன. சான்றாக, இராமாயணத்தில் இராம இராவண யுத்தத்தின் போது இராவணன் மகன் மேகநாதன் என்ற இந்திரஜித் விடுத்த பிரம்மாஸ்த்திரம் தாக்கி வீழ்ந்த லட்சுமணர் முதலியோரை மீண்டும் எழச் செய்ய, அனுமன் உயிர் தரும் மூலிகைகள் நிறைந்த சஞ்சீவி மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து வருகிறான். அதிலுள்ள மருந்துக் காற்று பட்டு வீழ்ந்தோரெல்லாம் உயிர் பெற்று நலமாய் எழுந்தனர் என்பதை கம்பராமாயணம், யுத்தகாண்டத்திலுள்ள,

           “காற்று வந்து அசைத்தலும் கடவுள் நாட்டவர்

            போற்றினர் விருந்து உவந்திருந்த புண்ணியர்

            ஏற்றமும் பெரு வலி அழகொடு எய்தினர்

            கூற்றினை வென்று தம்உருவும் கூடினர்” (பாடல்: 2744)

என்ற பாடல் மூலம் அறிய முடிகிறது. மேலும், சஞ்சீவி மலையைப் போன்றே நாட்டிலுள்ள பிற மலைகளிலுள்ள மருந்துகளும் மனிதர்களின் நோய்களை நீக்கி சுகம் தரும் என்ற கருத்தை ஒளவையார் பாடிய மூதுரையில்,

            “மாமலையி லுள்ள மருந்தே பிணிதீர்க்கும்” (பாடல்: 2௦)

என்று கூறியுள்ளார். இறைவன் உணவிற்காகப் பல தாவரங்களைப் படைத்துள்ளது போல், மருந்திற்காகவும் பல தாவரங்களைப் படைத்துள்ளார். இக்கருத்தைக் கிறிஸ்தவர்களின் வேத நூலாகிய பைபிளிலில்,

           “ஆண்டவர் நிலத்திலிருந்து மருந்து வகைகளைப் படைத்தார்

            அறிவுத் திறன் கொண்டோர் அவற்றை புறக்கணிப்பதில்லை” (சீராக்: 38:4)

காண முடிகிறது. இச்செய்தி, கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவர்கள் பயன்படுத்தும் முழுமையான பைபிளில் மட்டுமே இருக்கிறது.

நோய்கள் ஏற்படக் காரணம்:

உலகிலுள்ள உயிரினங்களில் மனித இனத்தைத் தவிர மற்றெல்லா உயிரினங்களும் அவை தோன்றியது முதல் இயற்கையை விட்டு விலகாமல் இயற்கையோடு இணைந்து வாழ்கின்றன. அதனால்தான் அவற்றிற்கு நோய்கள் வருவதும் குறைவு. ஆனால், மனிதன் மட்டுமே உணவு முதல் எல்லாவற்றிலும் மாற்றம் செய்து இயற்கையை செயற்கையாக்கி இயற்கையினின்று விலகி வாழ்கின்றான். இவ்வாழ்க்கை எவ்வளவோ உயர்ந்த வாழ்க்கை என்றாலும் “எல்லா நன்மையிலும் ஒரு தீமை உண்டு, தீமை இல்லாத நன்மை இல்லை” என்ற நியதிப்படி மனிதனுக்கு நோய்களும் அதிகம் ஏற்படுகின்றன.

நோயும் மருந்தும்

ஒருவரது உடலுக்கும் மற்றொருவரது உடலுக்கும் மிகச் சிறிய வேதியியல் வேறுபாடுகள் உண்டு. இதை இரத்தத்தில் பல பிரிவுகள் இருப்பதன் மூலம் எளிதில் அறியலாம். இது போன்றே உடலில் இன்னும் பல வேறுபாடுகளும் இருக்கின்றன. நிலத்திற்கேற்ற பயிரும் உரமும் இடுதல் அவசியம். அது போன்றே உடலுக்கேற்ற உணவும் அவசியம். ஒரு உடலுக்குப் பொருந்தும் உணவாக இருப்பது; வேறோர் உடலுக்குப் பொருந்தா உணவாகவும் இருக்கும். இவ்வாறு உடலுக்கேற்ற உணவைக் குறித்த நேரத்தில் குறித்த அளவு உண்ணுதல் வேண்டும். உடலினுள் செல்லும் உணவும், உடலிலிருந்து வெளியேறும் கழிவும் சீராகச் செயல்பட்டால் நோய்கள் வரும் வாய்ப்புக் குறைவு. அதிக உணவும், குறைந்த உணவும் நோய் உண்டு பண்ணும். அதனால்தான்,

           “மிகினும் குறையினும் நோய் செய்யும்”

என்று வள்ளுவர் கூறியுள்ளார். மதுரை கூடலூர்கிழார் எழுதிய “முதுமொழிக் காஞ்சி” என்ற நூலில் எட்டாவது பிரிவான எளியபத்து என்பதில்,

           “உண்டி மெய் யோர்க்கு உறுபிணி எளிது”

என்று கூறுகிறார். அதாவது அதிக உணவை உண்டால் அதிக நோய் உண்டாகும் என்பதாகும். ஆகவே தான் “உணவே மருந்து, மருந்தே உணவு” என்று சொல்லுதல் ஏற்பட்டது. இதனால், தவத்திரு. மறைமலையடிகள் அவர்களும், ‘பொருந்தும் உணவும் பொருந்தா உணவும்’ என்றோர் நூல் எழுதியதை அறிக. இன்று பசிக்கு உணவு என்ற நிலை மாறி சுவைக்கு உணவு என்னும் நிலை உருவானதால், காற்று, நீர், வாழும் இடம், சுற்றுச் சூழல் என்று எத்தனையே மாற்றங்கள் இடையே வாழ்வதாலும் நோய்கள் அதிகமாகிவிட்டன.

அன்றைய நிலை:

இன்று நாம் எல்லா நிலைகளிலும் மாற்றத்தைப் படைத்து ஏற்றமிகு வாழ்வு வாழ்ந்து வருகிறோம். ஆனால் மின்சாரம் இல்லாத அக்காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் நோய் வந்த போது என்ன செய்தனர் என்பதை அறிவது சுவைமிகு செய்தி. அதேசமயம் அவசியம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியதாகவும் இருக்கிறது.

அன்று சாதாரண நோய்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் மருந்துகூட, குறைந்தது மூன்று நாட்களுக்குள் நோயைக் குணப்படுத்த வேண்டும் என்று அன்றுள்ளோரின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது. ஆகவே தான், “விருந்தும் மருந்தும் மூன்று நாள்” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது. ஆனால், இன்றைய உலகு அவரசம் மிகுந்த உலகாக இருக்கின்றது. அதனால் விருந்தினர் வந்தால் ஒருநாள் அல்லது ஒருநேர உணவுடனும், நோய் வந்தால் ஊசி மருந்து போட்டு ஒருநாளிலேயே குணமாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவராக இருக்கின்றனர். இதனால் “விருந்தும் மருந்தும் ஒருநாள்” என்று சொல்லும் நிலை உருவாகிஉள்ளது.

நோயும் மருந்தும்

அன்றைய மக்கள் பெரும்பாலும் மளிகைக் கடைகளில் கிடைக்கும் சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி, இஞ்சி, போன்ற பொருள்களைக் கொண்டும், காட்டில் கிடைக்கும் மருத்துவக் குணம் கொண்ட தாவரங்களைக் (மூலிகைகள்) கொண்டும் தாங்களாகவே மருந்து தயாரித்து நோய்களை நீக்கினர். இதில் சுக்கு, மிளகு, இஞ்சி போன்றவை முக்கியம் பெருவதால்

           “சுக்குக்கு மிஞ்சிய மருந்துமில்லை

            சுப்பிரமணிக்கு மிஞ்சிய சாமியுமில்லை”

என்று பழமொழி அன்று வழக்கத்தில் இருந்தது. மேலும், கம்பு ஊன்றி நடக்கும் நிலையில் உள்ளவரும் காலை, மதியம், மாலை ஆகிய மூவேளையும் இஞ்சி, சுக்கு, மிளகு ஆகியவற்றை ஒரு மண்டலம் சேர்த்து வந்தால், ஊன்று கோல் துணையின்றியே நடப்பர் என்பதனை,

            “காலை இஞ்சி கடும்பகல் சுக்கு

            மாலை மிளகு மண்டலம் தின்றால்

            கோல் ஊன்றி நடந்த வரும்

            கோலை வீசி விட்டு நடப்பரே”

என்னும் செவிவழிப் பாடல் வழி அறிகிறோம்.

சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி ஆகிய மூன்று பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் ‘திரிகடுகம்’ என்ற மருந்தின் பெயரால் நல்லாதனாரும்; கண்டங்கத்திரி வேர், சிறுவழுதுணை வேர், சிறுமல்லி வேர், நெருஞ்சி வேர், பெருமல்லி வேர் ஆகிய ஐந்து பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் ‘சிறுபஞ்சமூலம்’ பெயரால் காரியாசனும்; ஏலம், இலவங்கம், சிறுநாவற்பூ, சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி ஆகிய ஆறு பொருட்களைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் ‘ஏலாதி’ என்ற சூரணத்தின் பெயரால் கணிமேதாவியாரும் நம் தமிழ் மொழியில் நீதி நூல்கள் எழுதியிருப்பதும் குறிப்பிடத் தக்கதாகும்.

இவை போன்ற பொருள்களாலும் மற்றும் வேறு பல பொருள்களாலும் அன்று வாழ்ந்த மக்கள் நோயைத் தவிர்க்க எவ்விதம் மருந்து தயாரித்துப் பயன்படுத்தினர் என்பதை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்.

* * *

பதிவு 10 : நோயும் மருந்தும் – 2