RSS

Category Archives: கழுகுமலை

ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன்!

கழுகுமலையின் உயரம் ‘வை.பூ.சோ.’

அசின் சார், கழுகுமலை.கழுகுமலையின் உயரம் ‘வை.பூ.சோ.’வை.பூ.சோ. என்றும், கவிஞர் பூமதி என்றும் அறியப்பட்டவர் கழுகுமலை திரு வை.பூ.சோமசுந்தரம் அவர்கள். கழுகுமலை ஊருக்குள் நாங்கள் ‘சோமு சார்’ என்றே அன்போடு அழைத்து வருகிறோம்.

கழுகுமலை அரசு பள்ளியில் நான் +2 படித்த போது, அவரிடம் நான் தமிழ் பயின்றிருக்கிறேன். அவர் நடத்திய புதுமைப்பித்தனின் ‘ஒரு நாள் கழிந்தது’ சிறுகதை இப்போதும் என் நினைவில் நிற்கிறது. அதில் வரும் ஏழை எழுத்தாளர் முருகதாசர் ஒரு நாளை ஓட்ட என்ன பாடு பட்டார் என்பதை இயல்பு வழக்கில் பேசி நடத்திய போது, அவரே எங்களுக்கு முருகதாசராகத் தெரிந்தார். அன்றைய நாட்களில் வீட்டிலுள்ள கிழிந்த கோரைப்பாயைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் முருகதாசரின் நினைவும், சோமு சார் நடத்திய விதமுமே மனதில் தோன்றும்.

எதையும் நகைச்சுவை உணர்வோடு சொல்லக் கூடிய பண்பாளர். நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது, பதினோராம் வகுப்பில் புதிதாக நுழைந்த நேரம். அவர் சொன்ன அட்வைஸ். “நீங்க ஆசிரியர்களுக்கு மரியாதை கொடுக்கனுங்கிறதுக்காக வகுப்பில் எழுந்து நின்னு வணக்கம் சொல்லுதீங்க, சரி. அதுக்காக, சைக்கிளில் நீங்க எதிரே வரும்போது பெடலில் நின்று கொண்டு வணக்கம் சொல்லுவது சரியில்ல. உங்க சைக்கிள் லேசா ஆடும்போது எதிரே நடக்கும் எனக்கு பயமா இருக்கு. அந்த மாதிரி நேரங்களில் நீங்க ‘வணக்கம்’னு சொன்னாலே போதும்” என்றார்.

நான் பி.எட். படித்த போது இவரே எனக்கு வழிகாட்டி ஆசிரியர். படிப்பை முடித்த பின் பெ.ஆ.கழகத்தின் சார்பாக கழுகுமலை அரசு பள்ளியில் முதுகலைத் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்ற வாய்ப்புத் தந்தவரும் இவரே. இவரில்லத்தில் இவரை சந்திக்கச் செல்லும் போதெல்லாம், வீட்டின் முன்புற வரவேற்பறையில் நமக்கு முன்னதாகவே வந்த சிலர் அவர்களின் அலுவல் பிரச்சனை குறித்துப் பேசி ஆலோசனை கேட்டுக் கொண்டிருப்பர். அல்லது இலக்கிய ஆர்வலர்களோடு அமர்ந்திருந்து பேசிக்கொண்டிருப்பார். நாம் சென்றதும் நம் நலம், பெற்றோர் நலம், பணி நலம் குறித்து விசாரித்துக் கொள்வார். மேலும், புதிதாக வந்த அரசாணைகள், அரசு சலுகைகள் பற்றியும் பகிர்ந்து கொள்வார்.

ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும் போதும் அவர் புதிதாகப் பெற்ற விருதும், வாழ்த்துப் பட்டயமும் பற்றிக் கூறுவார். அவை நம் வாழ்வில், நம் பணியில் நாம் எட்ட வேண்டிய உச்சங்களாக முன் நிற்கும். சோமு சார் வீட்டிலிருந்து வருகிறேன் என்பதை என்னைப் பார்த்ததுமே என் மனைவி அறிவாள். அந்த அளவிற்கு ஒவ்வொரு முறை போகும் போதும் கல்வித்துறை, தமிழ்த் துறை சார்ந்த நூல்கள், இதழ்கள், இலக்கியக் கூட்ட அழைப்பிதழ்கள் என்று கை நிறையக் கொடுத்து விடுவார்.

தொலைக்காட்சி நாடகப் பிரியர். இதனாலேயே மாலையில் நாம் அவரை சந்திக்க விரும்பினால் ஏழு மணிக்கு முன்னதாகவே வந்து விடுங்கள் என்று கனிவாகக் கேட்டுக் கொள்வார்.

ஒரு சமயம் கோவில்பட்டியில் தமிழாசிரியர்களுக்கான பணியிடைப் பயிற்சி நடந்தது. அந்தப் பயிற்சி வகுப்பிற்கு நானும் சென்றிருந்தேன். எங்களுக்கு வகுப்பெடுத்த சோமு சார், பயிற்சி ஆசிரியர்களாகிய எங்களிடம் அடுத்த நாள் வரும் போது கதை, கவிதை, கட்டுரை போன்ற ஏதாவது ஒரு படைப்பை எழுதி வரக் கேட்டுக் கொண்டார். நான் கல்லூரி நாட்களில் எழுதி, வீட்டில் தூங்கிக் கிடந்த “ப்ளஸ் X மைனஸ் = மைனஸ்” சிறுகதையை அடுத்த நாள் கொடுத்தேன். சோமு சார் படைப்புகளுக்கான பரிசளிக்கும் போது எனது சிறுகதைக்கு முதல் பரிசு தந்தார். இவ்வாறெல்லாம் ஆசிரியர்களை ஊக்குவிக்கக் கூடியவர்.நான் எழுதிய “+2 தமிழ் வழிகாட்டி”யை சகோ.மரியண்ணன் வெளியிட சோமு சார் பெறுகிறார்.+2 தமிழ் இரண்டாம் தாளில் ‘இலக்கிய நயம் பாராட்டல்’ வினா ஒன்று உண்டு. அதில் பாடலின் சந்த நயத்தை மாணவர் கண்டறிந்து எழுத வேண்டும். இது குறித்த தெளிவு ஏடுகளிலும் சரியாக இல்லாததால், சோமு சாரிடம் கேட்டேன். அதை மிக எளிமையாக விளக்கினார்.

‘நல்லதோர் வீணை செய்தே’ என்ற பாடலடியை எடுத்துக் கொண்டார். அதை அசைப்படி ‘நல்-லதோர் வீ-ணை செய்-தே’ என்று பிரித்து, ‘நேர்-நிரை நேர்-நேர் நேர்-நேர்’ என்று அதற்குரிய அசையை எழுதினார். பின்பு அவ்வசைகளுக்கு ஏற்ப சந்த நயத்தை, ‘தன்-னன தா-னா தன்-னே’ என்று எழுதி, பாடிக் காட்டினார். என்ன ஆச்சரியம்! பாடலின் சந்தம் வெளிப்படையாக வந்தது. அப்போதுதான் கவனித்தேன். சினிமாப் பாடல்களில் கூட சந்தம் இப்படித்தான் பயன்படுத்தப் பட்டிருந்தது. ‘சிற்பி இருக்குது முத்துமிருக்குது’ என்ற ‘வறுமையின் நிறம் சிவப்பு’ படப் பாடல் முழுவதும், சந்தத்தைச் சொல்லிச் சொல்லி அடிகளைப் பாடுவதாக அமைந்திருப்பதை ஒத்துப் பார்த்தேன். அவர் எளிமையாக்கிச் சொன்னதை நினைத்து வியந்தேன்.

இவர் தந்தை திரு.பூசைப்பிள்ளை அவர்கள், கழுகுமலை சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகியும், ஊர் வளர்ச்சிக்காக அரும்பாடுபட்டவரும் ஆவார். தாயார் மாரியம்மாள். இவரைப் பற்றி இளசை அருணா சொல்லும் போது, ‘இலஞ்சம் வாங்கத் தெரியாத அப்பாவி ஏட்டையா சுந்தரம்பிள்ளையின் மகள்’ என்று கூறுவார். இவர்களுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளில் ஒரே ஆண் மகனாக சோமு அவர்கள், 20-06-1944 –ல் பிறந்தார்.

பள்ளிப் பருவத்திலேயே கவிதை, கட்டுரை படைக்கும் திறனோடு இருந்திருக்கிறார். அவ்விளம் வயதிலிருந்தே இவரின் வலப்பக்க காது கேட்கும் திறன் குறைவாக இருந்திருக்கிறது. அந்நாட்களில் தன் நண்பன் பாலசுப்பிரமணியனுடன் (வட்டார வளர்ச்சி அலுவலராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்), இணைந்து “இருவர்” என்ற கையெழுத்து மலரை வெளியிட்டுள்ளார். பதினோராம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வில் பொதுத் தமிழ், சிறப்புத் தமிழ் இரண்டிலும் முதலிடம் பெற்றமைக்கு தலைமையாசிரியர் கையால் சோமு சார் பரிசு பெற்றிருக்கிறார்.

நெல்லை பேட்டை ம.தி.தா. இந்துக் கல்லூரியில் புதுமுக வகுப்பில் பயின்ற போது, அக்கல்லூரி மலரில் இவருடைய பல கவிதைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. இவரெழுதிய “கோலமிகு மயிலே” எனத் தொடங்கும் அக்கல்லூரியின் சிறப்பு பற்றிய பாடல் அனைவரின் பாராட்டையும் பெற்றது. 1959-60 ஆண்டுகளில் பேரா.பா.வளனரசு நடத்திய, “இளைஞர் குரல்” என்ற கையெழுத்து ஏட்டிற்கான போட்டிக் கவிதைகளில் முதல் பரிசு வென்றிருக்கிறார்.

பாளை தூய சவேரியார் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி. விலங்கியல் பட்டப்படிப்பு (1960-1963) படித்துள்ளார். ‘தேசிய ஒருமைப்பாடு’ என்ற தலைப்பில் 150 மாணவர்கள் எழுதிய கட்டுரைகளில் சோமு அவர்கள் எழுதிய கட்டுரையைத் தேடி எடுத்துப் பாராட்டியவர் பேரா.குருசு அந்தோணி. சேவியர் கல்லூரி மலரில் இவரெழுதிய ‘கழுகுமலைப் பத்து’ என்ற வெண்பாக்களும், ‘பேசாத இரு உள்ளம்’ என்ற கதையும், ‘திருவள்ளுவர் பாடல்’ என்ற கட்டுரையும் வெளிவந்துள்ளன.பட்டிமன்ற மேடையில்முதன் முதலில் பயிற்சி பெறாத ஆசிரியராக இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் (1964-65) பணியில் சேர்ந்தவர், 08.08.1966 முதல் அறிவியல் பட்டதாரி ஆசிரியராகக் கலிங்கப்பட்டியில் பணியைத் தொடங்கினார். 1968-லிருந்து கழுகுமலையில் 27 ஆண்டுகள் ஆசிரியப்பணி. இதனிடையே, 1970-ல் முதுகலைத் தேர்வினை எழுதியவர், 1979 முதல் முதுகலைத் தமிழாசிரியர் ஆனார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாணவர்களைக் கையெழுத்து மலர் தயாரிக்க வைத்து அவர்களின் படைப்பாற்றல் திறனை வளர்த்திருக்கிறார். நாகலாபுரம் தமிழாசிரியர் காசாமைதீன் போன்றோரோடு சேர்ந்து, மாவட்டக் கல்வி அலுவலர் துணையோடு, கோவில்பட்டி கல்வி மாவட்ட அளவிலான கலை இலக்கியப் போட்டிகளை மாணவர்களுக்குத் திருவிழா போல நடத்திய பெருமை இவருக்குண்டு. தலைமையாசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்று கயத்தாறு, இளையரசனேந்தல், நாலாட்டின்புதூர் ஆகிய அரசு பள்ளிகளில் பணியாற்றி இருக்கிறார். மாவட்டக் கல்வி அலுவலராகக் கோவில்பட்டியில் சில மாதங்கள் பொறுப்பு வகித்துள்ளார்.

ஆசிரியர் சங்கங்கள் துடிப்போடு இருந்த காலங்களில் முக்கியப் பொறுப்புகளில் சோமு சார் இருந்திருக்கிறார். ஆசிரியர்களின் அனைத்து சங்கங்கள் இணைந்து 1985-ல் நடத்திய ‘ஜாக்டி’ போராட்டத்தில் தமிழகம் முழுவதும் 50,000-க்கும் மேற்பட்டோர் சிறை சென்றனர். அதில் இவரும் பாளை சிறையில் 55 நாட்கள் இருந்திருக்கிறார். அந்நாட்களில் வந்த தீபாவளிப் பண்டிகையையும் சிறையிலேயே கழித்ததாகக் கூறினார். கவிஞர் முத்துராமலிங்கம் சிறையில் பாடிய “சிறைக்குயில் கூவுகிறது” பாடல் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது என்றார். மேலும், ஆசிரியர், அரசு ஊழியர்களுக்கான ‘ஜாக்டோ’ அமைப்பின் கீழும் பல போராட்டங்கள் சென்றிருக்கிறார்.

தமிழ்நாடு அரசு மேல்நிலைத் தமிழ்ப் பாடநூல்களின் மேலாய்வாளராகப் பணியாற்றி உள்ளார். இவரியற்றிய ‘அணி திகழ் பாரதம்’ என்ற கவிதை மேல்நிலைப் பொதுத் தமிழ்ப் பாடநூலில் இடம் பெற்றிருக்கிறது. கழுகுமலை இந்திய சோவியத் நட்புறவுக் கழகத்தின் செயலராகவும், மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக் கழகத்தின் செனட் உறுப்பினராகவும் இருந்தவர். தற்போது கழுகுமலை சங்க இலக்கியப் பேரவையின் செயலராக இருந்து வரும் இவர், இப் பேரவை மட்டுமின்றி, வள்ளுவர் கழகம் நடத்தும் மாதாந்திரக் கூட்டங்களிலும் தவறாது கலந்து கொள்கிறார்.

தலைமையாசிரியர் கழகத் திங்களிதழான ‘மேல்நிலைக் கல்வி முரசு’ என்னும் இதழை நடத்தி வருகிறார். அரசு அலுவலர்களின் பல்வேறு சங்கங்களின் திங்களிதழான, ‘அமைப்புச் செய்திகள்’, உடற்கல்வி ஆசிரியர்கள், இயக்குநர்கள் நடத்தும் திங்களிதழான ‘உடற்கல்வியாளர்களின் குரல்’ இரண்டிலும் ஆசிரியராகவும் உள்ளார். அமைப்புச் செய்திகள் வெளியான புதிதில், அச்சக ஆர்வத்தில் ‘சிவா அச்சகம்’ தொடங்கினார். பழைய டெடில் முறையான அதற்கு எழுத்துக் கோர்ப்பதும், புரூப் பார்ப்பதுமான வேலைகளை குடும்பத்தோடு பார்த்ததை இன்றும் மகிழ்வுடன் நினைக்கிறார்.வை.பூ.சோ.வின் இல்லத்தில் முதுகலைப் பட்டதாரி ஆசிரியர் கழகத்திலும், மேல்நிலைப் பள்ளித் தலைமையாசிரியர் கழகத்திலும் மாநில சட்ட செயலராக இருந்துள்ளார். இன்று வரை அரசு அலுவலர், ஆசிரியர்களுக்கான பிரச்சனைகள், சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதிலும்; சலுகைகளைப் பெறுவதிலும் நேரடியாகவோ அல்லது சட்ட ரீதியாகவோ அணுகி உதவி வருகிறார். சோமு சார், 31.05.2003-ல் பணி ஓய்வு பெற்றாலும், ‘ஓய்வூதியர் சேவை மையம்’ என்று தன் இல்லத்தில் இருந்து கொண்டு தன்னார்வத்தொடு பிறர் தொண்டு செய்து வருகிறார்.

“சிவனைப் பாடுவோம், நிலம் என்னும் நல்லாள், அருள்மிகு பரம கலியாணி அருள் வேட்டல், சூழல் காப்போம், வ.உ.சி.100, நந்திக் களபம் பாடல் தொகுதி, அருள் தந்தை மாத்யூ பத்து, முருகன்-மழை வேண்டல் பத்து, சென்னை பெண் சித்தர் மேல் பாடிய ‘சர்க்கரையம்மாள் பத்து’, கழுகுமலை விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் ஒரு கண்ணோட்டம்,” ஆகிய நூல்களை இயற்றியுள்ளார்.‘தினமணி’ (23.05.1947) கழுகுமலை ஸ்ரீசுப்ரமணியசாமி கோவில் ஆலயப்பிரவேசம் 20.05.1947-ல் நடந்தது. இந்த செய்தி படத்துடன் இடம்பெற்ற ‘தினமணி’ (23.05.1947) நாளிதழ், அதை ஒரு கட்டுரையாக வெளியிட்ட ‘கல்கி’ (15.06.1947) இதழ் போன்றவற்றை ஆவணமாகப் பாதுகாத்து வருகிறார்.

சோமு சார் பற்பல பாராட்டும், பரிசும், பட்டயமும் பெற்றிருந்தாலும், தமிழக அரசு வழங்கிய ‘டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன் விருது’(1997), குடியரசுத் தலைவர் அப்துல்கலாம் வழங்கிய ‘தேசிய நல்லாசிரியர் விருது’(05.09.2002) இரண்டையும் பெற்ற ஒரே கழுகுமலைக்காரர் இவர்.‘தேசிய நல்லாசிரியர் விருது’(05.09.2002) கழுகுமலை காவடிச்சிந்து பற்றி இவர் மேற்கொண்ட ஆய்வினைப் பாராட்டி, திருவாடுதுறை ஆதீனம் சீர்வளர்சீர் சிவப்பிரகாச தேசிக பரமாச்சாரிய சுவாமிகள், சிந்து கவிப் பேரரசு அண்ணாமலை ரெட்டியார் அவர்களின் 150 ஆம் பிறந்த நாள் விழாவில், “சைவத் தமிழ்ச்செல்வர்”  என்ற விருதளித்து சிறப்பித்த பெருமைக்குரியவர். (திருவிடைமருதூர். 06.10.2011)“சைவத் தமிழ்ச்செல்வர்” விருதுஇவ்வாண்டு, 26.01.2013-ல் தூத்துக்குடியில் நடந்த குடியரசு தின விழாவில் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் திரு.ஆஷிஷ்குமார் அவர்கள், சோமு சார் அவர்களுக்கு “கலைமுதுமணி விருது” வழங்கிக் கெளரவித்தார்.

தனக்குத் தமிழ் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியர்கள் ‘சீனா சானா’ என்றழைக்கப்படும் சி.சங்கரலிங்கனார், ராமகிருஷ்ண பிள்ளை ஆகியோரையும், தன் தமிழ்ச் சுற்றமாக இருந்து வரும் சான்றோர்களையும் இன்றும் மறக்காமல் நினைவு கூர்கிறார். 

நம் வட்டார எழுத்தாளர்களைத் தொகுத்த இளசை அருணா ‘கரிசல் இலக்கியம்-II’ என்ற நூலில் இவரைப் பற்றி எழுதியுள்ளார். அதில், “கழுகுமலையின் உயரம் வடிவம் என்றால், அதற்குச் சமமான உயரத்தில் உலவி வரும் நடமாடும் மானுட நேயக் கவிஞர் வை.பூ.சோ.” என்று கூறுவார்.

“தமிழ்த் துறைக்கு வெளியே இருப்பவர்களால்தான் தமிழ் வளர்க்கப்படுகிறது” என்று பாளை பேரா.சிவசு அவர்கள் அடிக்கடி கூறுவார். அந்த வகையில் சோமு அவர்களும் அடிப்படையில் தமிழ்த் துறைக்கு வெளியிலிருந்து வந்தவர் என்றாலும், தமிழன்னைக்கு அணி செய்து மகிழும் சிறந்த படைப்பாளர்.

“அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்

பெற்றான் பொருள்வைப் புழி” (குறள்.226)

என்ற குறளுக்கேற்ப, தான் பெற்ற பொருளைவிட மேலான அறிவுச் செல்வத்தை, நாளும் தருமம் செய்து வாழும் நற்தகைமையாளர் எங்கள் வை.பூ.சோ.

* * *

Advertisements
 

விடுதலைப் பயணம் தந்தவரின் வாழ்க்கைப் பயணம்!

அசின் சார், கழுகுமலை.தந்தை ர.ஜார்ஜ் சே.ச., கழுகுமலை.

தந்தை ர.ஜார்ஜ் சே.ச., கழுகுமலை.

இந்து சமுதாயத்தின் அடிப்படை சாதிப்பாகுபாடு. தொடக்கத்தில் தொழில் ரீதியாகப் பகுக்கப்பட்ட சமுதாயம், நாளடைவில் மேட்டுக் குடிமக்கள், அடித்தட்டு மக்கள் என்ற இரு பெரும் பிரிவில் நிலைத்து நின்று விட்டது. இதன் விளைவு சமுதாயத்தில் பொது உபயோகத்திற்காக இருந்த கோவில், குளம், தெருக்கள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் உரிமை அடித்தட்டு மக்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது. அதோடு, அவர்கள் சமுதாயத்திற்குப் புறம்பே தள்ளி வைக்கப்பட்டனர்.

இவ்வாறு உரிமைகள் பறிக்கப் பட்டவர்களில் சிலர் தங்கள் உரிமைகளை மீண்டும் நிலைநாட்ட வலுவின்றி அடங்கி ஒடுங்கிப் போயினர். ஆனால், 19-வது நூற்றாண்டின் மத்தியில் தென் தமிழகத்தில் நாடார் சமுதாயத்தினர் தட்டிப் பறிக்கப்பட்ட தங்கள் உரிமைகளை மீண்டும் பெற கிளர்ந்து எழுந்தனர். அப்போது, கழுகுமலையிலும் நாடார் சமுதாய மக்கள் தங்கள் உரிமைக்காகக் கழுகாசலமூர்த்தி கோவில் அறங்காவலரான எட்டயபுரம் ஜமீன்தாரையே எதிர்த்து நீதிமன்றங்கள் பல ஏறி இறங்க வேண்டியிருந்தது. அதற்காகக் தங்கள் பொருளையும், பணத்தையும், ஏன்? உயிரையுமே இழக்க வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும், ‘தலை போனாலும் தலை வணங்கோம்’ என்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தனித்துப் போராடினர். வெற்றி கிடைக்காத நிலையில் தங்கள் தாய் மதமான இந்து மதத்தின் மீது வெறுப்புக் கொண்டு, இனம் முழுவதும் சேர்ந்து இந்து மதத்திலிருந்து வெளியேறினர். இந்தக் குழு மதமாற்றம் சமுதாய வரலாற்றில் சிறப்பான இடம் பெற்றது.

இவ் வரலாற்று நிகழ்வை அறிந்து கொள்ள முற்பட்டால், அருட்தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள் எழுதிய, “இரத்தத்தில் திருமுழுக்கு, கழுகுமலையில் ஒரு விடுதலைப் பயணம்” ஆகிய நூல்களைத் தவிர்த்து வேறேதும் விரிவாக உரைப்பன இல்லை. இவ் வரலாற்று நிகழ்வை வேறொருவர் முனைந்து எழுதுவதை விட, தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள் சிறப்பாக எழுதியதற்கு ஏற்புடைய காரணங்களுண்டு. அவர் வயதில் மூத்த கழுகுமலைக்காரராகவும், சேசுசபைத் துறவியாகவும், அச்சபையில் முக்கியப் பொறுப்புகள் வகித்தவர் என்பதினாலுமே சாத்தியமானது. இதை ஏன் பகர்கிறேனென்றால் சில முக்கிய ஆவணங்கள், கொடைக்கானல் செண்பகனூர் சேசுசபை ஆவணக் காப்பகத்தில் உள்ளவை. அவற்றை சேசு சபைத் துறவியரன்றிப் பிறிதொருவர் சுலபமாகப் பெறுவது இயலாததொன்று.

‘கழுகுமலையில் ஒரு விடுதலைப் பயணம்’ நூலிற்கு முன்னுரை எழுதிய தூத்துக்குடி ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், “தான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர், தமது முன்னோர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள், அவர்கள் நிகழ்த்திய போராட்டங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றி எழுதும் போது உணர்ச்சி வயப்படுவதும், சார்பு நிலை எடுத்தலும் தவிர்க்க இயலாதன. ஆனால், அடிகளார் மிக எச்சரிக்கை உணர்வுடன் செயல்பட்டுள்ளார்” என்று தந்தை ஜார்ஜ் அவர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். “இதனை இதனால் இவன் முடிக்கும் என்றாய்ந்து அதனை அவன் கண் விடல்” என்ற குறளுக்கு ஏற்ப தந்தையின் நூல் அமைந்துள்ளது என்றால் மிகையாகாது. இப்படி, ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை மிக நுட்பமாகக் கவனித்து, ஏற்புடைய ஆதாரங்களைச் சேகரித்து கண்ணும் கருத்துமாக எழுதி எதிர்கால சந்ததியினருக்குக் கல்வெட்டாய் தந்தவர் தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள்.

வரலாற்று நிகழ்வை ஆவணப்படுத்திய இம்மனிதரை, வரலாற்றில் ஆவணப்படுத்த நினைத்தேன். அதற்காக, நான் தந்தை அவர்களை நேரில் சந்தித்து அவர்களைக் குறித்த முழு விபரம் பெற, 23.02.2013 அன்று அவர்கள் தற்போது பணியாற்றும் திண்டுக்கல் அருகிலுள்ள புனித ஜோசப் கருணை இல்லம் நோக்கிக் கிளம்பினேன். அன்று ரயில் தாமதமாகப் போய்க் கொண்டிருந்ததால், அவ்வப்போது போன் செய்து நான் எங்கு வந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை மிகுந்த அக்கறையோடு விசாரித்துக் கொண்டார்.

திண்டுக்கல் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கியபோது, அவர் எனக்காக அனுப்பியிருந்த கார் தயாராக இருந்தது. திருச்சியிலிருந்த என் மாணவர் பிலிப்பை நான் அழைத்திருந்தேன். அவரும் மிகச் சரியாக அங்கு வந்து என்னோடு இணைந்து கொண்டார். எங்கள் இருவரையும் ஏற்றிக் கொண்டு இருபது கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள கருணை இல்லத்தைக் கார் அடைந்தது. எந்த விதமான நகர்ப்புற நெருக்கடியோ, சப்தங்களோ, தொந்திரவோ இல்லாத அமைதியான இயற்கை எழிலோடு இருந்தது அவ்விடம்.

நான் சந்திக்கப் போறவர் கண்டிப்பானவர், கறார் பேர்வழி என்றெல்லாம் உள்ளூரில் சொல்லியிருந்தார்கள். அனைத்திற்கும் மாறானவராக அவரைக் கண்டேன். அன்புடன் எங்களை வரவேற்று உணவறைக்கு அழைத்துச் சென்றவர், அவரே எங்களுக்குப் பரிமாறினார். அவரின் அன்பிற்கு முன் நாங்கள் நெகிழ்ந்து போனோம். உணவை முடித்து விட்டு அவரின் அலுவலக அறைக்கு வந்தோம்.

“ம்…கேளுங்க” என்றார்.

“உங்களைப் பற்றி…” என்று நான் தொடங்கிய போதே, எழுதி வைத்திருந்த வீட்டுப் பாடத்தைக் காட்டும் சிறு குழந்தை போல, நான்கு பக்கக் குறிப்புத் தாளை என்னிடம் நீட்டினார். அசந்து போனேன். வருபவரின் நேரம் விரயமாகக் கூடாது, அவசரத்தில் பிழையான குறிப்புகள் இடம் பெற்று விடக் கூடாது என்ற அவரின் உயர்ந்த நோக்கம் எனக்குப் புரிந்தது.

அந்தக் குறிப்புத் தாளைப் பார்த்தேன். ஒரு வரலாற்று மாணவன் காலக்கோடு எழுதுவதைப் போல அவருடைய பிறப்பு முதல் நடப்பு வரை விலாவாரியாக எழுதியிருந்தார். அதை நான் வாசிக்க வாசிக்க அவர் விவரித்துக் கூறலானார். அதோடு நான் அவ்வப்போது கேட்ட ஐயங்களுக்கும் விளக்கமளித்தார்.

“உங்கள் வாழ்நாளில் பொதுநல ஊழியராகவே பணி செய்து வந்திருக்கிறீர்கள். இதற்குப் பின்னணி என்ன?” என்று கேட்டேன்.

“என் தந்தையின் பொது நலச் சிந்தனை இயல்பிலேயே என்னிடம் ஒட்டிக் கொண்டதில் வியப்பில்லை. கழுகுமலையில், 1936-ஆம் ஆண்டு ஆயர் பவனி மறித்து நிறுத்தப்பட்ட நாள் முதல், 1955-இல் கழுகுமலையின் பொதுத் தெருக்கள் ஊராட்சிக்குச் சொந்தம் என்றும்; நாடார் இன மக்கள் பொதுத் தெருக்களில் பவனி செல்லலாம் என்று நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வரும் வரை ஊர் வழக்கைத் தன் வீட்டுக் காரியமாக நினைத்து, தன் தொழிலையும் கவனிக்காமல் சென்னைக்குப் பலமுறை பயணம் செய்து ஊருக்காக உழைத்தவர் என் தந்தை C.ரத்தினசாமி நாடார். அவர் கோவில் நிகழ்வுகளில் சேவை மனப்பான்மையுடனும், தன்னார்வத்துடனும் செயல்பட்டு ஐரோப்பியத் தந்தையர்களுக்கு வலக்கரமாக இருந்தவர். என் தாயார் ர.மரிய தங்கம்மாள். இவர்களின் மூத்த மகவாய் 23.04.1926 இல் பிறந்தவன்தான் நான்.” என்ற விளக்கப் பின்னணியுடன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.பெற்றோருடன் தந்தை ர.ஜார்ஜ் சே.ச., அவர் மாணவப் பருவம் சுதந்திரப் போராட்ட காலமாக இருந்ததால், நாட்டுப் பற்று அவரிடம் அதிகமாகவே இருந்திருக்கிறது. காந்தியடிகளின் உரையை மிகவும் விரும்பிக் கேட்டுள்ளார். அவர் பேசும் போதெல்லாம் ராம ராஜ்ஜியம் குறித்துப் பேசியது, இவர் மனதில் ‘கிறிஸ்து ராஜ்ஜியம்’ பற்றிய சிந்தனையை எழுப்பியுள்ளது. இதனால் துறவற எண்ணம் துளிர்த்ததாகக் கூறியவர், தன் கல்லூரி நாட்கள் அனுபவங்களிலிருந்து தொடர்ந்தார்.

பி.ஏ. பட்டப்படிப்பு பாளையங்கோட்டை சேவியர் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது நாடு சுதந்திரம் அடைந்துள்ளது. அந்நாளில் கல்லூரிக் கட்டடத்தில் மட்டுமே தேசியக் கொடி ஏற்ற அனுமதி இருந்திருக்கிறது. அச்சூழலில் அதிகாரிகளுடன் தந்தை அவர்கள் வாதாடி மாணவர் விடுதியிலும் தேசியக் கொடி ஏற்றியுள்ளார்.

துறவறப் படிப்பை மும்பையில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது அங்கு சிதறிக் கிடந்த தமிழ் கத்தோலிக்கர்களை ஒன்றிணைத்திருக்கிறார். கோவை மக்கள் மும்பையின் பல பகுதிகளில் நெசவாலைத் தொழிலாளர்களாக இருந்துள்ளனர். அவர்களை ஒருங்கிணைத்து ‘பொதுச் சங்கம்’ ஒன்றை உருவாக்கி அதன் மூலம் அவர்கள் இணைந்து செயல்பட வைத்துள்ளார். தமிழகத்திலிருந்த இந்தி எதிர்ப்புச் சூழலில் அங்கு சென்றதால் இந்தியின் மீது நாட்டமின்றி இருந்திருக்கிறார். ஆனால், ஏழு ஆண்டுகள் அங்கிருந்தும் இந்தி கற்றுக் கொள்ளவில்லையே என்ற வருத்தம் இன்று இவர் உள்ளத்தில் நிலையாக இருக்கிறது.

கொடைக்கானல் செண்பகனூர் திரு இருதயக் குருத்துவக் கல்லூரியில் தந்தை அவர்கள் படித்தபோது குருமாணவர்கள் மத்தியில் ‘சமூக சேவை இயக்கம்’ ஒன்று இருந்துள்ளது. மலையில் சிதறிக் கிடக்கும் கிராமங்களின் வளர்ச்சிக்காக செயல்படுவது இதன் நோக்கம். தந்தையும் அவரின் தோழர்களும் அங்கிருந்த ‘அடுக்கம்’ என்ற கிராமத்தில் பணியாற்றியுள்ளனர். அந்த அனுபவம் பற்றிக் கேட்டேன்.

அதற்கு தந்தையவர்கள், “அது செண்பகனூரிலிருந்து 5 கி.மீ. தொலைவில் 500 அடி பள்ளத்தாக்கில் அமைந்த குக் கிராமம். மொத்தம் 75 வீடுகள் இருந்த அங்கு ஒரு சிலர் தவிர மற்றவர்கள் தினசரி கூலித் தொழிலாளர்கள். பொறுப்பேற்ற ஒரு மாதத்தில் ஓராசிரியர் பள்ளி ஒன்று ஆரம்பித்தோம். இருபது சிறுவர்கள் பள்ளிக்கு வரச் சம்மதித்தனர். மாதம் இருமுறை அங்குள்ள இளைஞர்களுக்கான கூட்டம் நடக்கும். பொது அறிவு, சுகாதாரம் சம்பந்தமாகப் பேசுவோம். மாதம் ஒரு முறை ஒவ்வொரு குடும்பமும் தாங்கள் சேமித்த சிறு தொகையை தபால் நிலையத்தில் கொடுத்து வைக்க வேண்டும். ஆசிரியர் சம்பளம், விளையாட்டுப் பொருட்கள், பள்ளிக்கூட இதரச் செலவுகள் என்று அனைத்தையும் ஊர் மக்களே ஏற்றுக் கொண்டனர். (‘நமக்கு நாமே’ திட்டத்தின் முன்னோடி இது!). சமூக சேவை என்பது மக்களை இல்லாதவர்களாகக் கருதி அவர்களுக்கு நாமே பண உதவி செய்து கொண்டிருப்பதல்ல. மக்களைத் தங்கள் சொந்தக் காலில் நிற்கப் பழக்குவதும் பெரிய சேவைதானே!” என்று பெருமைப்படக் கூறினார்.

‘திரு இருதய தூதன்’ வெளியீடுகளில் அவ்வப்போது இவர் படைப்புகள் வெளி வந்திருந்தாலும், இவரின் திறனுக்குச் சான்றுகளாய் இருப்பன இவரெழுதிய ஆறு நூல்கள். 1.வாழ்க்கைப் படகினிலே(1955), 2.லொயோலா வீரன்(1956), 3.தமிழகத்தில் இயேசு சபையினர்(1960) 4.இரத்தத்தில் திருமுழுக்கு(2000) 5.கழுகுமலையில் ஒரு விடுதலைப் பயணம்(2006), 6.கழுகுமலைப் பங்கில் நூறாண்டுப் பயணம்(2010).

1984 இல் தந்தை அவர்கள் ஆசிரியப்பணியில் ஓய்வு பெற்ற நேரம், திண்டுக்கல்லில் இயேசு சபையினர் ‘வைகறைப் பதிப்பகத்தை’ ஆரம்பித்தார்கள். அதன் ‘முதல் மேலாளராக’ தந்தை நியமிக்கப்பட்டார். இதில் பணியாற்றிய 13 ஆண்டுகளில் இவர் 150 நூல்களை வெளியிட்டுள்ளார். ஒவ்வொரு நூல்களும் 3000 பிரதிகள் ஆகும். ‘வளரும் இளமை’ என்ற நன்னெறிப் புத்தகத்தை ஒரு ஆண்டிற்கு ஏழு லட்சம் பிரதிகள் அச்சிட்டு தமிழகமெங்கும் கத்தோலிக்கப் பள்ளிகளிலும், பிற பள்ளிகளிலும் விற்றிருக்கிறார். இவை தவிர, பல்வேறு சபைத் துறவிகளும் இவரை விரும்பி அழைத்து இவரிடம் தியானப் பயிற்சி பெற்றுள்ளனர்.

பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் பல்வேறு பொறுப்புகளில் பணியாற்றி இருந்தாலும், தன் நினைவில் நிற்பன ஓரியூர் அருளானந்தர் பள்ளியும், கொசவபட்டி புனித அந்தோணியார் பள்ளியும் என்று மன நிறைவோடு கூறினார். ஏனெனில் கொசவபட்டி நடுநிலைப் பள்ளியை உயர்நிலைப் பள்ளியாக உயர்த்தி அதன் முதல் தலைமையாசிரியர் ஆகி உள்ளார். ஓரியூரில்(1966-69) தினசரி இரண்டு பேருந்துகள் மட்டும் ஓடிய காலத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றி இருக்கிறார்.

“இரத்தத்தில் திருமுழுக்கு எழுந்ததெப்படி?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “2000 – வது ஆண்டு கழுகுமலை ஆலயம் புதுப்பிக்கப்பட்ட போது மலர் ஒன்று வெளியிட இருப்பதாகக் கூறி, என்னிடம் ஒரு கட்டுரை கேட்டாங்க. அதற்காக எழுத ஆரம்பிச்சேன். அது எழுத எழுத நீண்டுக்கிட்டே போயிடுச்சி. கடைசியில மலரும் வெளியிடல. எழுதியத என்ன பண்ணனு தெரியாம நானும் வச்சிட்டேன். அத என் தம்பி பவுல்தான் தன் சொந்த செலவில் புத்தகமாக்கினான்” என்றார் மகிழ்ச்சியுடன்.தம்பி பவுலுடன் தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள்கழுகுமலையில் தீப்பெட்டித் தொழில் வந்தது பற்றி கேட்ட போது, “முதல் உலகப் போர் (1914-1918) வரை இந்தியாவில் தீப்பெட்டித் தொழில் கிடையாது. இதை 1925 வாக்கில் ஜப்பான் நாட்டினர்தான் கல்கத்தாவில் ஆரம்பிச்சாங்க. அதை சிவகாசிக்காரங்க போய் படிச்சிட்டு வந்தாங்க. 1933 இல் சாத்தூர், சிவகாசியிலிருந்து தொழில் தெரிஞ்சவங்களைக் கூட்டிட்டு வந்து, கழுகுமலையில் எங்க அப்பா ‘சிறிய புஷ்பம் தீப்பெட்டிக் கம்பெனி’ ங்கிற பேருல ஆரம்பிச்சாங்க. இது தான் கழுகுமலையின் முதல் தீப்பெட்டிக் கம்பெனி. என் தகப்பனார் ‘கழுகுமலை தீப்பெட்டித் தொழிலின் தந்தை’ என்பதில் எனக்குப் பெருமையுண்டு. அப்போது படிக்கிற சின்னப் பசங்கெல்லாம் பள்ளிக் கூடத்திற்குப் போவதை விட தீப்பெட்டி வேலைக்கு ஆர்வமாப் போனதால, அன்றைய பங்குத் தந்தை பாதர் பில்லிங் திட்டிக்கிட்டே இருப்பார்” என்றார்.

தொடர்ந்து, அவர் தற்போது பணியாற்றி வருகின்ற இல்லத்தைப் பற்றிக் கேட்டேன். சுருக்கமாகத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார்.

“கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக (2009 – 2013) நான் பணியாற்றும் இந்த செயின்ட் ஜோசப் கருணை இல்லம் (St.Joseph’s Hospice), இறக்கும் தருவாயில் இருக்கும் முதியோர்களுக்கானது. 2006 நவம்பர் மாதத்தில் தொடங்கப்பட்ட இந்த நிறுவனம் கொடை ரோடு அருகிலுள்ள மெட்டூரில் சிறுமலை அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இது வயோதிகர்களைப் பராமரிக்கும் சாதாரண முதியோர் இல்லம் அல்ல. வீடுகளிலிருந்து கொண்டு வரப்படும் எவருக்கும் இங்கு அனுமதி கிடையாது. வீதிகளிலும், அரசு மருத்துவமனைகளிலும் முகவரி இன்றிக் கிடப்போருக்குத்தான் இது புகலிடம். மதுரை, கோவை, திருச்சி, திண்டுக்கல் அரசு மருத்துவமனைகளில் அனாதைகளாகக் கிடந்தோர் பலர். அவர்கள் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டு வாழ்நாளின் இறுதிவரை பராமரிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள்.செயின்ட் ஜோசப் கருணை இல்லம்தெருப் புழுதியிலும், மருத்துவமனை அழுக்கிலும் பல நாள்கள் கிடந்தவர்களை இங்கு கொண்டு வந்தவுடன் அவர்களுக்கு முடிவெட்டி, குளிப்பாட்டி, சுத்தமான உடை அணிவித்து கட்டிலில் மின் விசிறிக்கு அடியில் படுக்க வைக்கிறோம். இது அவர்களது புது வாழ்வின் ஆரம்பம். சுயமாகக் குளிக்க இயலாதவர்களை நாங்களே குளிப்பாட்டுகிறோம்; தினசரி உடை மாற்றுகிறோம். இறைச்சி, முட்டையுடன் சத்தான உணவும் பரிமாறப்படுகிறது. இறந்தவர்களை இங்கேயே அடக்கம் செய்கிறோம். இந்த இல்லத்தில் இப்போது 300 அனாதைகள் இருக்கிறார்கள். வாரத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு பேர் இறக்கிறார்கள். அவர்களது பராமரிப்புக்கு அரசு உதவி எதுவும் கிடையாது. இதுவரை தர்மம் வாங்கி வாழ்ந்த இவர்களைப் பராமரிக்க இப்போது நாங்கள் தர்மம் வாங்குகிறோம். கடவுளின் பராமரிப்பும் குறைவின்றி இருக்கிறது.செயின்ட் ஜோசப் கருணை இல்லம்இங்குள்ள பராமரிப்பாளர்களுக்கான கனிவான கட்டளையே யாரையும் கடிந்துரைக்கக் கூடாது என்பதுதான். நிறுவனர் தந்தை தாமஸ் சொல்வார், ‘அவங்க இல்லாட்டி நானோ, நீங்களோ, ஏன் இந்த இல்லமோ கிடையாது. இங்குள்ள செடியும், பூவும், கனியும் அவங்களுடையதுதான். எனவே, காய்களை அவங்க பிடுங்கினாக் கூட, நீங்க அவங்களக் கடிந்து பேசக் கூடாது.’ என்பார்” என்று தந்தை ஜார்ஜ் சொன்ன போது, அவர்கள் சேவையின் தாழ்ச்சி புரிந்தது.செயின்ட் ஜோசப் கருணை இல்லம்அந்த இல்லத்தையும், அங்குள்ளவர்களையும் போய்ப் பார்த்த போது, ஒவ்வொரு மனிதனும் கர்வத்துடன் வாழ என்ன இருக்கிறது? என்ற மனநிலையே தோன்றியது. வாய்ப்புக் கிடைத்தும் பிறருக்கு உதவாமல் இருந்த நாட்களைக் குறித்து வேதனை ஏற்படுகிறது. அதற்குக் காரணம், தற்போது அந்த இல்லத்தின் பணியாளர்களாக இருப்பவர்கள்: தந்தை மத்தாய் (வயது 91), நம் தந்தை ஜார்ஜ் (வயது 88), இவர்களோடு தந்தை தாமஸ் (வயது 63). தந்தை தாமஸ், தந்தை மத்தாய், தந்தை ஜார்ஜ்இவர்களே மற்றவர்களின் பராமரிப்பில் வாழவேண்டிய முதிய வயதினராய் இருந்து கொண்டு, சேவை செய்வதில் இளைஞரைப் போல துடிப்புடன் இருப்பதைப் பார்த்து மலைத்துப் போனேன்.

துறந்தார் திறமை பெரிததி னும்பெரி தாகுமிங்குக்

குறைந்தாரைக் காத்தெளி யார்க்குண வீந்து குலமகளும்

அறந்தாங்கு மக்களு நீடூழி வாழ்கென அண்டமெலாம்

சிறந்தாளு நாதனைப் போற்றிடுந் தொண்டர் செயுந் தவமே

– என்ற பாரதியின் வரிகள் என் மனதில் இவர்களை வாழ்த்தி நின்றன.

அவ்வளாகத்தில் ஆங்காங்கே நின்று கொண்டிருந்தவர்களைத் தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள் அழைக்க, நடக்க முடியாதவரும், பேச இயலாதவரும், பிணியுற்றோரும் மெதுவாக நகர்ந்து நகர்ந்து வந்து அவரருகில் மகிழ்ச்சியோடு நின்றனர்.தந்தை ஜார்ஜுடன் அவர்களை என் காமிராவில் படம் பிடித்த போது, கள்ளமில்லா வெள்ளை மனதோடு அழகாகச் சிரிக்கும் கடவுளர்களாகத் தெரிந்தார்கள்.

“நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கொன் றீயில் படமாடக் கோயில் பகவற்க தாமே” என்கிறார் திருமூலர். இறைவன் அருளை அடைந்தின்புற விழைந்த மஸ்தான் சாகிபு, “தொண்டு செய்ய நின்ற துறவியரே நின்னருளைக் கண்டு கொள்ளச் செய்தாய் கண்ணே றகுமானே” என்று பாடுகிறார். “ஏழைகளுக்கு இரங்கி உதவி செய்கிறவர் ஆண்டவருக்குக் கடன் கொடுக்கிறார்” (நீதி மொழி. 19:17) என்கிறது விவிலிய நூல். வாழ்க்கையில் விரக்தி என்று நினைப்பவர்கள், இங்குள்ள தந்தையர்களையும்; ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் இவ்வில்லத்தில் பராமரிக்கப்படுபவர்களையும் ஒருமுறை போய்ப் பார்த்து வாருங்கள். அப்புறம் சொல்லுங்கள்!

பல்வேறு நிறுவனங்களில் பல்வேறு பொறுப்புகளில் தந்தை ஜார்ஜ் அவர்கள் திறம்படப் பணியாற்றி இருந்தாலும், அவரியற்றிய நூல்களையும், இன்றவராற்றி வரும் இவ்வில்லப் பணியையும் நினைக்கும் போது கழுகுமலைக் காரர்களான எங்களுக்கு மிகப்பெருமையாக இருக்கிறது.

* * *

பின்னிணைப்பு வாழ்க்கைக் குறிப்புகள்

 

கழுகுமலையில் ஒளிர்ந்த தியாகச் சுடர்கள்

‘தேசிய நல்லாசிரியர்’ திரு.வை.பூ.சோமசுந்தரம், கழுகுமலை.republic dayபாரதி சொன்ன நல்லதோர் வீணையாய் இம்மாநிலம் பயனுற, கழுகுமலை மண்ணில் வாழ்ந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பலர். அவர்களைப் பற்றி கழுகுமலை திரு.வை.பூ.சோமசுந்தரம் அவர்கள், தான் சேகரித்த செய்திகளைக் கொண்டு எட்டு வீரர்களின் தியாக வாழ்வை எழுதியுள்ளார். இது, 1976-இல் ந.சோமயாஜீலு அவர்கள் தொகுத்த நெல்லை மாவட்ட சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு என்னும் நூலில் வெளியானது. அதன் பின் கிடைத்த, அத்தொகுப்பில் இல்லாத சில குறிப்புகளையும் சேர்த்து இக்கட்டுரையில் திரு.வை.பூ.சோ. அவர்கள் இங்கு தந்துள்ளார்கள். – அசின் சார், கழுகுமலை.

1. சங்கரலிங்க மேஸ்திரி:

தினகரமுத்து என்பவரின் மகனான இவர், 1898 -இல் பிறந்தவர். தனிப்பட்ட சத்தியாக் கிரகத்தில் 1941 -இல் கலந்து கொண்டு செக்சன் 38(5) இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டப்படி ஆறு மாதங்கள் தண்டனை பெற்று அலிப்புரம் சிறையில் இருந்துள்ளார்.

2. பி.ஆர்.சிவசுப்பிரமணிய ஐயர்:

இவர் 1902 – இல் பிறந்தவர். மனைவி பெயர் சாரதாம்பாள். ஐயரவர்கள், 1920 -முதல் காங்கிரஸில் பணியாற்றி வந்தார். 1930-ல் நடந்த கள்ளுக் கடை மறியலின் போது, இரண்டு நாட்கள் போலீஸ் காவலில் இருந்துள்ளார். ராக்கேல் அம்மையாரின் தலைமையில் நடைபெற்ற மறியலின் போது தடியடி பட்டுத் துன்புற்றார். கழுகுமலை காங்கிரஸ் கமிட்டி காரியதரிசியாகவும் கோவில்பட்டி தாலுகா காங்கிரஸ் கமிட்டி அங்கத்தினராகவும் பணியாற்றினார். 1935-ஆம் ஆண்டு பழனியில் பத்து நாட்கள் சிறையில் இருந்தார். 1939 செப்டம்பரில் ஆரம்பித்த உலக யுத்தத்தின் போது யுத்த எதிர்ப்புப் பிரச்சாரமும் செய்தார்.

மேலும், கழுகுமலை ஆலயப்பிரவேசத்தை ஒட்டி இவரின் கட்டுரை ‘தினமணி’ நாளிதழில் வந்தது. கழுகுமலையில் உள்ள ராஜபாளையம் ராஜாக்கள் சத்திரத்தின் மேலாளராகத் திறம்படப் பணியாற்றியவர். அரசிடமிருந்து உதவித் தொகையோ, நில மான்யமோ பெறவில்லை.

3. வை. பூசைப் பிள்ளை:

கழுகுமலை வைத்தியலிங்கம் பிள்ளையின் மகனான இவர், 1903-இல் பிறந்தவர். இவர் மனைவி பெயர் மாரியம்மாள்.poosai pillaiகள்ளுக்கடை மறியல், கதர் இயக்கம், தீண்டாமை ஒழிப்பு, ஆலயப் பிரவேசம், பூமிதானம், பஞ்ச நிவாரணம் முதலிய கொள்கைகளுக்காக முன்னின்று தெருத் தெருவாகப் பிரச்சாரம் செய்தார். 20.05.1947–இல் கழுகுமலை முருகன் கோவிலில் நடைபெற்ற ஆலயப் பிரவேச விழாவிற்காக, தீன தயாள லாலாவுடன் தோளோடு தோளாக நின்று செயல்பட்டார். விழாவிற்கு வந்திருந்த ‘கல்கி’  கிருஷ்ணமூர்த்தி இவரைப் பெரிதும் பாராட்டினார். கழுகுமலையில் ஊராட்சி மன்றம், நூலகம், உயர்நிலைப் பள்ளி போன்றவை அமையத் துணை நின்றார்.

சுதந்திரத்திற்காக நடைபெற்ற எல்லாப் போராட்டங்களிலும் கலந்து கொண்டாலும் இவர் சிறை செல்லவில்லை. இவர் 24.05.1955 அன்று இறைவனடி சேர்ந்தார். இவரின் தம்பி பிச்சையா பிள்ளையும் தியாகி ஆவார்.

4. கே.தீன தயாள லாலா:

சிறந்த தேசபக்தர், காந்தியவாதி, சமூகநலத் தொண்டர் என்றெல்லாம் போற்றப்படும் தீன தயாள லாலா அவர்கள், 1905-இல் பிறந்தார். இவரது மனைவி பெயர் ஜானகிபாய்.Theena thayala lalaபள்ளிப் பருவத்திலேயே விடுதலை இயக்கத்தில் ஈடுபாடு கொள்ள ஆரம்பித்தார். கழுகுமலையில் நடை பெற்ற கதர் வளர்ச்சியிலும், திரு.சோமயாஜீலுவின் தலைமையில் நடைபெற்ற கள்ளுக்கடை மறியல் போராட்டத்திலும் கலந்து கொண்டார்.

1923 -இல் நாகபுரியில் நடைபெற்ற கொடி சத்தியாக்கிரகத்திற்கு தமிழகத்திலிருந்து சென்ற தொண்டர்களுள் இவரும் ஒருவர். எனவே, ஓராண்டு காலம் நாகபுரிச் சிறையில் கைதியாக இருந்தார். அங்கிருந்து விடுதலை பெற்று கோவில்பட்டி வருவதற்கு, ஜில்லா காங்கிரஸ் கமிட்டி பண உதவி செய்தது. 12.02.1947-இல் கழுகுமலையில் காங்கிரஸ் கமிட்டியால் அமைக்கப் பட்ட ஆலயப் பிரவேசக் கமிட்டியில் திரு.சோமயாஜீலுவின் தலைமையில் காரியதரிசியாகப் பணியாற்றினார்.

கழுகுமலை ஆலயப் பிரவேசப் போராட்டக் குழு செயலாளராக இருந்து செயல்பட்டார். இதற்கு ஆதரவாக பொது மகஜரில் கையொப்பம் வாங்கி, சட்டசபைத் தலைவர் சிவசண்முகம் பிள்ளையின் தலைமையில் 20.05.1947-இல் ஆலயப் பிரவேசம் நடத்தினார். இவ்விழாவிற்கு வந்திருந்த எட்டயபுரம் மகாராஜா அவர்கள், அரிசனங்களுக்குப் பெரிதும் தொண்டு செய்த லாலா அவர்களைப் பாராட்டினார்.

தன் இறுதி மூச்சு வரை தம்மால் இயன்ற சமூகப் பணிகளைச் செய்து வந்த இவர், 05.12.1965-இல் இறைவனடி சேர்ந்தார். இறக்கும் வரை அரசின் உதவித்தொகையோ நிலமான்யமோ இவர் பெறவில்லை.

பூசைப் பிள்ளையும், இவரும் “கழுகுமலை இரட்டையர்களாக” இருந்து போராட்ட உணர்வை மக்களிடம் தூண்டியுள்ளனர்.

5. ஜி.ராமானுஜ நாயக்கர்:

இவர் சாத்தூர் தாலுகாவில் உள்ள நடையனேரியில் 1914-இல் பிறந்தார். கழுகுமலை, நடுத்தெருவிலுள்ள கதவு எண்.11-இல் வசித்து வந்தவர். மனைவி பெயர் சுப்பம்மாள்.Ramanujam1932 லிருந்து தேசத் தொண்டில் ஈடுபட்டார். 1941 -சத்தியாக்கிரகத்தில் ஈடுபட்டு நான்கு மாதங்கள் அலிப்புரம் சிறைவாசம் சென்றார். காமராசரை விருதுநகரில் தங்கக் கூடாது என உத்தரவு போடப்பட்ட பொழுது, இவரது ஊருக்கு மேற்புறம் உள்ள கோபால்சாமி பரம்பில் தலை மறைவாக இருந்தார். அப்போது அவருக்கு உணவு முதலியவற்றை இவர்தான் கொடுத்து வந்தார். பின் இருவரும் ஒன்பது மாதங்கள் தலைமறைவாக இருந்தனர்.

கழுகுமலை சர்வோதயா சங்கத்தில் பணி புரிந்து ஓய்வு பெற்றார். சர்வோதயா மாநாடு, காந்தியடிகளின் பிறந்த நாள் விழா போன்றவற்றை சிறப்பாக நடத்தியவர். மாநில அரசின் தியாகி பென்சன் பெற்றவர்.

6. கே.அழகிரித் தேவர்:

1916-இல் கழுகுமலையில் பிறந்த இவர் டிப்போ தெருவில் வாழ்ந்தவர். இளமையிலேயே விடுதலை இயக்கத்தில் தீவிரமாகப் பங்கு கொண்டார். 1934 முதல் 1935 வரை கிராம காங்கிரஸ் கமிட்டியில் தொண்டராக சேவை செய்தார். 1936 முதல் 1940 வரை கமிட்டியில் அங்கத்தினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.K.Alakiri Theverபிரசித்தி பெற்ற திருநெல்வேலி பொதுவுடைமை சதி வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டு, 1940-இல் கொக்கிரகுளம் சப் ஜெயிலில் ஓராண்டு ரிமாண்டில் இருந்தார். வழக்கு முடிந்த பின் ஒன்றரை ஆண்டு தண்டிக்கப்பட்டு அலிப்புரம் சிறையில் இருந்தார். நெல்லை மாவட்ட இரண்டாம் பொதுவுடைமை சதி வழக்கில் முதல் எதிர் பால தண்டவாணர் – இந்த வழக்கிலும் விசாரணைக் கைதியாக இரண்டு ஆண்டுகள் கோவில்பட்டி, விளாத்திகுளம், கொக்கிரகுளம், மதுரை சிறைகளில் இருந்தார். 1942-இல் இருந்து தன்னை காங்கிரஸ் அரசியலில் முழுக்க முழுக்க ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

பின்னர் ஏற்பட்ட அதிருப்தியின் காரணமாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சேர்ந்து, கோவில்பட்டி தாலுகாவின் உறுப்பினராகவும், மாவட்ட உறுப்பினராகவும், கழுகுமலை காரியதரிசியாகவும் இருந்து பணியாற்றினார். மத்திய, மாநில அரசுகளின் தியாகி பென்சன் பெற்று வந்தார். தியாகிகள் I.N.A. வீரர்கள் மற்றும் வாரிசுகள் சங்கம் செயல்பட உழைத்தார்.

எளிய மக்களுக்காக “பாரதி காலனி” என்ற குடியிருப்பு உருவாக்க முனைந்தார். தன் இறுதிநாள் வரை பொதுத் தொண்டே இலட்சியமெனக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

7. எஸ்.கோபால கிருஷ்ண யாதவ்:

விருதுநகர் மாவட்டத்திலுள்ள சாத்தூரில், 15.11.1917-இல் பிறந்தவர். தந்தையின் பெயர் சின்னான் சேர்வை, தாய் சிவனியம்மாள். மனைவி இலக்குமி அம்மாள். கழுகுமலை, நடுத்தெருவிலுள்ள கதவு எண்.9/118-ல் வாழ்ந்த இவர், ‘கோபால் கோனார்’ என்று அனைவராலும் அறியப்பட்டவர்.Gopala kirishna yadhavஇவர், 1933-முதல் தேசப்பணி இயக்கங்களில் ஈடுபட்டார். படித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே கள்ளுக்கடை மறியல், அந்நியத் துணி பகிஷ்காரம் முதலிய போராட்டங்களில் ஈடுபட்டிருந்த தொண்டர்களுக்குப் போலீசாருக்குத் தெரியாமல் உணவு, உடை போன்ற வசதிகள் செய்து கொடுத்ததால் இவரைப் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்தி விட்டார்கள். எனவே, கடைகளில் வேலை பார்த்துக் கொண்டே தேசியப் பணிகளில் கலந்து கொண்டார்.

1941 – சத்தியாக்கிரகத்தின் போது சென்னை வரை கால் நடையாகவே நடந்து சென்றார். சென்னை ராயப்பேட்டை போலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டு, எட்டு வார காலம் சென்னை மத்திய சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். தண்டனைக் காலம் முடிந்து விடுதலையாகி வெளியே வந்த பின், காந்திஜியின் ஆணைப்படி மீண்டும் பாத யாத்திரை தொடங்கினார். அப்போது, மதுரை 2 நிர். காவல் நிலையத்தினர் கைது செய்து பெல்லாரி, அலிப்புரம் சிறைகளில் எட்டு மாதங்கள் தண்டனை விதித்தனர். மீண்டும் விடுதலையான பின், தான் செய்து வந்த வேலைகளை உதறி விட்டு முழுநேர தேச ஊழியனாக மாறினார்.

1942 – புரட்சியில் கலந்து கொண்டு தலை மறைவாகத் திரிந்தவரை, 1943-சனவரி 26-இல் சாத்தூர் காவல் நிலையத்தினர் கைது செய்து மதுரை மத்திய சிறையில் இரண்டு மாதங்கள் வைத்திருந்தனர். மேலும், சிவகாசி டெபுடி சூப்பிரெண்டால் சித்திரவதைக்கு ஆட்பட்டு இவருக்கு கால் எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டுள்ளது. 1947 – ஜனவரி 26-இல் நெல்லை மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரால் தேசிய எழுச்சிப் பணிகளில் இவர் தாமிரப் பட்டயம் பெற்றுள்ளார்.

விடுதலைக்குப் பின் கழுகுமலையில் தீப்பெட்டித் தொழில் அதிபராக உயர்ந்து பலருக்கும் உதவினார். மேலும், மதுரை யாதவர் மகளிர் கல்லூரித் தலைவராகவும் இருந்துள்ள இவர், 23.11.2004-இல் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

இவரது சகோதரர்களில் ஒருவரான சுப்பையா என்பவரும் உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தில் கலந்து கொண்டு ஆறு மாதம் கடுங்காவல் தண்டனை அடைந்தவர். இவர்களிருவரும் அரசிடமிருந்து உதவித்தொகையோ நிலமான்யமோ பெறவில்லை.

8. கே. எம். சுப்பையா:

பிறந்த ஆண்டு தெரியவில்லை. கழுகுமலையைச் சார்ந்த இவர் 1940-இல் யுத்த எதிர்ப்பு வெளியீடுகளை வைத்திருந்தமைக்காக ஓராண்டு சிறைத் தண்டனை பெற்றார். தன் இறுதி நாட்களில் குன்றக்குடியில் வாழ்ந்து மறைந்தார். தவத்திரு குன்றக்குடி அடிகளாரின் அன்பைப் பெற்றவர்.

மேலும், க.குமாரபுரம் சஞ்சீவி நாயக்கர், தியாகி சுப்பையாக் குருக்கள், மகாலிங்கத் தேவர், சங்கரதாஸ் போன்ற தியாகச் செம்மல்களும் மண்ணிற்குள் வேராய் இருந்து கழுகுமலையில் சுதந்திர வேட்கையை வளர்த்துள்ளனர். இவ்வாறு, கரிசல் பூமியான கழுகுமலையில் ஒளிர்ந்த தியாகச் சுடர்களான இவர்கள், சுதந்திரப் பயிரைக் கண்ணீராலும் செந்நீராலும் காத்த பெருமக்கள் ஆவர்.

* * *

 

கழுகுமலை ‘தியேட்டர்’

‘கழுகுமலை’ ஜெ.மரிய தங்கராஜ்Balasubramaniam Theatreகோழிக்கறி வாங்கி வரச் சொல்லி அம்மா பையைக் கொடுத்தாள்.

“கெழக்க வாங்கிராத, வெல சாஸ்தியா இருக்கும். மேற்க பண்ணையில போயி வாங்கு.”

அம்மாவின் அட்வைஸை காதில் போட்டுக் கொண்டு சைக்கிளில் கிளம்பினேன். அவள் சொன்ன பண்ணை என்பது ஒரு காலத்தில் எங்க ஊர் மக்களுக்கு பெரும்பங்கு சந்தோசத்தை அளித்த ‘ஸ்ரீபாலசுப்ரமணியம் டாக்கீஸ்’தான் அது.

அந்தத் தியேட்டரில் திரைப்படங்கள் திரையிடுவதை நிறுத்தி இரண்டு வருடமாகிறது. மிகவும் பரிதாபமான நிலையில் இருந்தது அந்தப் பிரமாண்ட அரங்கம். டிக்கெட் கவுண்டருக்குச் செல்லும் பகுதியை ஆல்டர் செய்து கோழிப் பண்ணை அமைத்திருந்தார்கள்.

அருகில் சென்றேன்.

“தம்பிக்கு எவ்ளோ?” என்றார் உள்ளிருந்தவர்.

“ஒரு கிலோ” என்றவாறே, “ஆமா, தியேட்டருக்குள்ளே என்னண்ணே இருக்கு?” என்றேன். கோழியின் தலையை வெட்டிக் கொண்டே, “இது குடோனாயிருச்சி தம்பி” என்றார். எனக்கு உயிர் போனது.

அதன் அழுக்கடைந்த வெளிப் புறச் சுவரில் சங்கரன்கோவில் தியேட்டர் வால்போஸ்டர் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. தியேட்டர் ஆபரேட்டர் கோழிகளுக்குத் தீவனம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார். கோழிப் பண்ணைக்கு வருபவர்கள் உட்காரப் போட்டிருந்த பெஞ்சு, தியேட்டரில் கிடந்த எத்தனையோ பெஞ்சுகளில் ஒன்று. அதில் உட்கார்ந்து பார்த்தேன். மனம் எங்கும் நிலை கொள்ளாமல் சுற்றித் திரிந்தது.

சிறு வயதில் தியேட்டருக்குப் போவதென்றாலே திருவிழாவுக்குப் போவது போல் இருக்கும். ஏதோ போருக்குப் போவது போல பெண்களின் கூட்டம் படையெடுக்கும். போர்க் கருவிகள் மாதிரி கையில் வாட்டர் கேன்களும் நொறுக்குத் தீனிகளும் அடங்கிய பைகளுடன் விரைவது இன்றும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.

அப்பா எங்களைத் தியேட்டருக்கு அனுமதிப்பது அபூர்வம். சில நேரங்களில் அந்த அபூர்வம் நிகழ்ந்து விடும். தெருவோடு ஒரு பெரிய கூட்டமாய் போவோம். சாலையில் போகும் போது அம்மாவின் ஓட்ட நடைக்கு ஈடு கொடுத்து நடந்து போவேன். தியேட்டருக்குள் நுழைந்ததும் அம்மா என்னைத் தூக்கி இடுப்பில் வைத்துக் கொள்வாள். ‘இடுப்பில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு டிக்கெட் கேட்க மாட்டார்கள்’ என்பது எனக்குப் பின்னாளில்தான் தெரிந்தது.

அப்பெரிய அரங்கத்தில் மிகப் பெரிய ஜனத்திரளை பார்ப்பது அந்த வயதில் எனக்கு ஆச்சர்யம் கலந்த பயம். அங்கு தரை டிக்கெட், பெஞ்சு டிக்கெட், சோபா டிக்கெட் என்று வரிசைப்படுத்தப் பட்டிருக்கும். நாங்கள் எப்போதும் தரை டிக்கெட்தான். சரியான இடம் பார்த்து அம்மா உக்கார வைப்பாள். திரைக்கு அருகில் சென்று கதாநாயகன் வரும் நேரத்தில் கிழித்து வைத்திருந்த பேப்பரைத் தூவ அண்ணன் போய் விடுவான். கொண்டு வந்த தின்பண்டங்களை பங்கிடுவதில் எனக்கும் அக்காவுக்கும் சண்டைகள் அரங்கேறும்.

அம்மா பக்கத்து வீட்டு அத்தைகளை எல்லாம் அருகில் கூட்டி வைத்துக் கொள்வாள். தட்டு முறுக்கு விற்கும் சிறுவர்களின் சத்தமும், கூட்டத்தின் ஆர்ப்பரிப்பும், ஒலிபெருக்கியில் வரும் பாடலின் சத்தமும், வியர்வையின் நாற்றமும், மல்லிகைப்பூ வாசமும் அந்தத் தியேட்டரில் நிரம்பி வழியும்.

எந்தப் படம் ஆரம்பித்தாலும் பத்து நிமிடத்திற்கு மேல் நான் தூங்காமல் இருந்ததில்லை. “தூங்காமல் படம் பாரு…படம் பாரு…” என்று அம்மா எழுப்புவாள். ஆனால், சினிமாவுக்குப் போய் வந்தது பற்றி பள்ளிக்கூடத்தில் ஒரு வாரத்திற்கு கதை பேசுவேன்.

பக்கத்துவீட்டு அந்தோணியம்மா அத்தை வாரத்தில் சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்களும் மாலை நேரக் காட்சிக்குப் போய் விடுவாள். ஜெயரத்தினம் அத்தை சிவாஜியின் பரம ரசிகை. சிவாஜி நடித்த படமென்றால் தினமும்கூட சினிமாவுக்குப் போவாள். ஆனால், எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி காலமெல்லாம் போய், ரஜினி, கமல் என்று வந்த பின் சினிமாவுக்குப் போவதையே நிறுத்திக் கொண்டாள்.

மேரி மதினியோடு போன ‘மூவேந்தர்’ படத்தைத்தான் முதல் முறையாக முழுவதும் பார்த்தேன். வீட்டிற்கு வந்ததும், “அத்தே இன்னைக்கு தங்கராசு தூங்காம படம் பாத்தான்த்தே!” என்று அம்மாவிடம் மதினி சொன்னதும் பெரிய மனுஷன் ஆகி விட்டது போல உணர்ந்தேன்.Balasubramaniam Theatreமூன்றாவது படிக்கும் போது பள்ளிக் கூடத்திலிருந்து ‘சுட்டிக் குழந்தை’ படத்திற்கு கூட்டிட்டுப் போனாங்க. காணாமல் போகும் குழந்தையைப் பற்றி வரும் அந்தப் படம். படம் முடிந்து வரும் போது நானும் காணாமல் போய் விடுவேனோ என்ற பயத்தில் ரஷ்யா டீச்சர் பின்னாலேயே ஒண்டி வந்தது, இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

கொஞ்சம் விபரம் தெரிந்த பிறகு அண்ணனோடு பார்த்த படங்கள், நண்பர்களோடு பார்த்த படங்கள் என்று நான் பார்த்த படங்களின் பட்டியல் நீளும்.

ஒரு ருசிகரமான விஷயம் என்னவென்றால் அந்தத் தியேட்டரில் எந்தப் படம் தொடங்கும் முன்னரும் ஒரு முருகர் பாடல் போட்ட பின்பே படத்தைத் தொடங்குவர். “கல்லானாலும்…” என்ற அந்தப் பாடல் தொடங்கியதும் மொத்தக் கூட்டமும் அமைதியாகி படம் பார்க்கத் தயாராகிவிடும். இப்போது அங்கு ஆட்களில்லா அமைதியே நிலவுகிறது. அந்த முருகர் பாடல் மட்டும் என் மனதிற்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இடைவேளையின் போது போடப்படும் விளம்பர சிலைடுகளில் சைக்கிள் கடை, கலர் கம்பெனி, பலசரக்குக் கடை, மெடிக்கல் கடை என ஊரில் உள்ள அத்தனை கடைகளும் வலம் வரும்.

தீப்பெட்டித் தொழில் செல்வாக்கோடு இருந்த காலத்தில் ஊருக்குக் கிழக்கே ஸ்ரீராமசாமி டூரிங் டாக்கீசும் இருந்திருக்கிறது. இரண்டிலும் போட்டி போட்டு படங்களை வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள்.

தியேட்டரின் அந்திமக் காலங்களில் இரண்டு நபர்களுக்குக் கூட காட்சி நடத்தியது பற்றி கோழிப் பண்ணைக்காரர் கூறினார். இந்தத் தியேட்டரின் முடிவுக்குப் பின்னால் பல பொருளாதாரத் தொழில் நுட்பக் காரணங்கள் ஒழிந்துள்ளன.

தொலைக்காட்சி தொடர்கள் 90-களின் இறுதிக்குப் பின்னால் பெண்களின் கூட்டம் திரைப்படத்தை விடுத்து, தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டனர். எனவே இயக்குனர்களும் பெண்களை மறந்து இளைஞர்களுக்காகவும், காதலர்களுக்காகவும் படம் எடுக்கத் தொடங்கினர். மேலும், குறுந்தட்டுகளின் பலவித வரவால், எந்தப் படத்தையும் குறைந்த செலவில் மக்கள் வீட்டிலேயே பார்க்கத் தொடங்கினர்.

ஒரு திரைப்படத்தை அரங்கில் தான் பார்க்க வேண்டும் என்கிற நிலை இப்போது இல்லை. நினைத்த இடத்தில், நினைத்த நேரத்தில் அலை பேசியிலோ, ஐ-பேடிலோ, மடிக் கணினியிலோ, இணைய வழியிலோ பார்த்துக் கொள்ளலாம். இத்தகைய சாதனங்கள் நமது விருப்பத்தை எளிதில் தீர்த்து வைத்தாலும், நமக்கும் சமூகத்துக்குமான உறவை ரகசியமாகத் துண்டித்து விடுகின்றன.

திரையரங்கம் என்பது வெறும் திரைப்படங்களை திரையிடுவதற்கான அரங்கம் மட்டுமல்ல; அது மகிழ்ச்சியின் ஒரு வெளி. சாதி, மத வேற்றுமைகளைக் கடந்து, உயர்ந்தவர் தாழ்ந்தவர் பாகுபாடின்றி கூடி மகிழ்கிற ஒரே இடம் திரையரங்கம் மட்டுமே. எனவே, திரையரங்கை ஒரு முற்போக்கு சமுதாயத்தின் குறியீடு எனலாம். கழுகுமலை இந்தக் குறியீட்டை இப்போது இழந்து நிற்கிறது.Balasubramaniam Theatre‘சினிமா பாரடைசோ’ என்ற இத்தாலியப் படத்தில், ஒரு திரைப்பட இயக்குனர் தன் வாலிப வயதில் தான் மிகவும் நேசித்த ஒரு திரையரங்கையும் அதன் ஆபரேட்டரையும் நினைத்துப் பார்ப்பதே படத்தின் கதை. படத்தில் வரும் அந்த இயக்குனருக்கு அந்தத் தியேட்டர் என்பது கல், மணலால் கட்டிய ஒரு கட்டடம் அல்ல. உயிருள்ள ஒரு ஜீவன். அதனால்தான், படத்தின் முடிவில் அந்தத் தியேட்டர் இடிக்கப்படும் போது அவரால் அழ முடிகிறது. எனக்கும் கூட இதை வெறும் கட்டடமாகப் பார்க்க மனம் வரவில்லை. வயதான காலத்தில் பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட ஒரு தாயைப் பார்ப்பது போலத்தான் இருந்தது.

“தம்பி, கறி ரெடி!”

‘கனீரென்று’, என் நினைவுகளை உடைத்துக் கொண்டு வந்த குரலின் பக்கம் திரும்பினேன்.

பணத்தைக் கொடுத்து, அவர் நீட்டிய கருப்பு கேரி பேக் பார்சலை வாங்கிக் கொண்டேன். மறக்க முடியாத மனதோடு என் சைக்கிளில் கிளம்பினேன்.

கம்மவார் ஸ்கூல் முக்குத் திரும்பும்போது என்னை அறியாமல் மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தேன்.

‘தியேட்டர்’ என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது!

* * *

 

கழுகுமலை: அகநகர் முகவலம்

அசின் சார், கழுகுமலை.கழுகுமலைஇப்பகுதியில் கழுகுமலையைச் சார்ந்த சில மனிதர்களைப் பதிவு செய்யலாம் என்று நினைக்கிறேன். காலம் விழுங்கியும் விழுங்காமலும் இருக்கும் இம்மனிதர்கள் கால ஓட்டத்தில் கரைந்து போய்விடக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில்தான் இப்பதிவுகள். இவை கழுகுமலைக் காரர்களுக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கலாம். மற்றவர்களுக்கு இப்பதிவுகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு வகையில் நிச்சயம் ஒரு செய்தியைத் தரும் என்று நம்புகிறேன். இந்தப் பதிவில்…

முகவலம்: கி. முத்து

ஓர் அறிவியல் அறிஞர், ஒரு தத்துவ ஞானி, ஒரு முதிர்ந்த சந்நியாசி… இப்படியெல்லாம் சொல்லும் போதே உங்களுக்குள் ஒரு தோற்றம் வருகிறதே, அப்படி ஒருவர். அவரின் தலை முடி அத்தனையும் நரைத்துப் போய் எண்ணைப் பசையற்று இருக்கும். அவற்றோடுள்ள மீசையும், அதோடு வழிந்து தொங்கும் தாடியும் கொண்ட பெரியவர் அவர். பெயிண்டின் வண்ணங்கள் கொட்டி அங்குமிங்கும் அழுக்காகப் படிந்திருக்கும் வெள்ளை(?) ஜிப்பா, வேஷ்டி! கையில் எப்போதும் புகையைக் கக்கிக் கொண்டிருக்கும் பீடி. இவர்தான் கழுகுமலையின் பிரபல ஓவியர் கி.முத்து.

ஓவியர் கி.முத்து.கி.பி.1927- ல் கழுகுமலை கிருஷ்ணன்-முத்தம்மாள் தம்பதியினருக்கு தலை மகவாய்ப் பிறந்தவர் முத்து. இவர் கழுகுமலை ஏட்டுப்பள்ளியில் தன் படிப்பை முடித்துவிட்டு, தேனி பிரசிடென்ட் கான்வென்டில் சேர்ந்தார். அங்கு தேர்ட் பார்ம் (அப்போதிருந்த படிப்பு) முடித்தார். அந்த நேரத்தில் இது ஆசிரியப் பணிக்குச் செல்லத் தகுதியான படிப்பாம். அப்போது தேனியில் உதவித் தந்தையாக இருந்த அருட்திரு. அருளானந்தரின் தொடர்பு இவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இதன் பின் கிறிஸ்தவ சமயத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு, 1936-ல் கத்தோலிக்க சபையில் ‘ஞானப்பிரகாசம்’ என்ற பெயரில் ‘திருமுழுக்கு’ பெற்றிருக்கிறார்.

இவருடைய இளம் வயதில் ஓவியம் வரையும் திறனை இயல்பாகவே பெற்றிருந்ததால், அதனை மேலும் வளர்த்துக் கொள்ள கோவில்பட்டி கொண்டல்ராஜ் ஓவியப் பள்ளிக்குச் சென்றுள்ளார். இவரது ஓவியத் திறனைப் பார்த்த அங்குள்ள ஆசிரியர், “உனக்கு இதற்கு மேலும் சொல்லிக் கொடுக்க ஒன்னுமில்ல” என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டாராம். அதன்பின் மதுரை சோணமுத்து என்பவரிடம் முறைப்படி சித்திரம் மற்றும் சிற்பக்கலை கற்றுள்ளார். அப்படிப்பில் உள்ள பாடங்கள் குறித்தும், சித்திர சிற்ப வேலையின் போது கையாள வேண்டியவை குறித்தும் நம்மிடம் விளக்கினார். சான்றாக, மனித மூக்கின் நீளமே புருவத்தின் நீளமாக இருக்கும் என்று சொல்லி அளந்து காட்டினார். சரியாக இருந்தது.முத்து வரைந்த கந்த புராண ஓவியம். கழுகுமலை கழுகாசலமூர்த்தி கோவிலில் அவர் வரைந்துள்ள கந்த புராண ஓவியங்கள் குறித்துக் கேட்டோம். அவற்றை வரைவதற்கு முன், கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் எழுதிய கந்தபுராணம் முழுவதும் படித்து முடித்ததாகக் கூறினார். ஏனெனில், அதில் வருகின்ற சூழல்கள், பயன்படுத்தப்படும் பொருட்கள், அணிகின்ற ஆபரணங்கள், செய்யப்படும் அலங்காரங்கள் போன்றவற்றை மனதிற் கொண்டு, அவற்றை 27 படங்களில் வரைந்ததாகக் கூறினார். மேலும், மகாபாரதம், இராமாயணம், கிறிஸ்தவர்களின் திருவிவிலியம் ஆகியவற்றை முழுமையாகப் படித்துள்ளதாகக் கூறினார். ஓர் ஓவியன் புராண, தெய்வப் படங்களை வரையும் முன், அவை சார்ந்த நூல்களைப் படித்து விட்டு வரைவது மிக முக்கியம் என்றார்.

ஜெமினி, வாஹினி போன்ற ஸ்டுடியோக்களில் இருந்து சினிமாத்துறைக்கு இவரை அழைத்த போது, அதில் நாட்டமின்றி போக மறுத்து விட்டார். ஆரம்ப காலத்தில் சினிமா நடிகர், நடிகைகளை விளம்பரப் பலகையில் வரைந்து வந்தவர், காலப் போக்கில் தெய்வப் படங்கள் தவிர பிற படங்கள் வரைவதை நிறுத்திக் கொண்டார். இவரிடம் ஓவியம் கற்ற பலர் இன்றும் கமர்ஷியல் ஓவியர்களாகத் திகழ்கின்றனர்.ஒரு கால கட்டத்தில், கழுகுமலை மற்றும் சுற்று வட்டாரப் பகுதிகளிலுள்ள கோவில்கள் அனைத்திலும் இவருடைய ஓவியங்களே பக்திச் சுவையுடன் அனைவர் கண்களையும் ஈர்த்தன. திருமுருக கிருபானந்த வாரியார் சுவாமிகள் இவருடைய ஓவியங்களைப் பார்த்து வெகுவாகப் பாராட்டியுள்ளார். தமிழக அரசு இவரது பணியைப் பாராட்டி மாதந்தோறும் இவருக்கு உதவித் தொகை தந்துள்ளது.

நூற்றாண்டுப் பழமையுடைய கழுகுமலை ஆர்.சி.சர்ச் கட்டுமானப் பணியில் இவரது தந்தை கிருஷ்ணன், சித்தப்பா இரகுராமன் ஆகியோர் ஈடுபட்டிருந்ததாகக் கூறினார். கழுகுமலையில் ஒரே சமயத்தில் அநேகர் கிறிஸ்தவ சமயத்தைத் தழுவிய வரலாற்று நிகழ்வு குறித்துக் கேட்டதற்கு, அதை நம்ம ஊர் ஜார்ஜ் பாதர் “இரத்தத்தில் திருமுழுக்கு” என்ற நூலில் நன்றாக எழுதியுள்ளார். ‘அதெல்லாம் உண்மைதான்’ என்றார்.

1935-ல் கழுகுமலை வந்த காந்தியடிகள், சரஸ்வதி வாசகசாலை ஸ்தூபியை நிறுவி, கீழபஜாரின் தென் மூலையில் நின்று சொற்பொழிவாற்றிச் சென்றார். அதற்குப் பின்பே அவ்விடம் ‘காந்தி மைதானம்’ என்று அழைக்கப்படுவதாகக் கூறினார்.

1942 -ல் முத்து, கொழும்பில் உள்ள ‘யூனியன் பிளேஸ்’ என்ற இடத்திலுள்ள ஒரு கம்பெனியில் சேல்ஸ் மேனாக வேலை செய்துள்ளார். அப்போது இவருடன் நடிகர் சந்திரபாபுவும் வேலையில் இருந்துள்ளார். பின்புதான் சந்திரபாபு சினிமாவுக்குப் போனதாகக் கூறினார். எப்போதும் ஆட்டம் பாட்டம்னு இருக்கும் அவன் எனக்குக் குத்திய பச்சை இது என்று தன் வலக்கை மணிக்கட்டைக் காண்பிக்க, அதில் சிலுவையின் படம் இருந்தது.

முத்து, சந்திரபாபு இருவரில், சந்திரபாபு தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு உலகமே அறியும் படி உயர்ந்தார். வசதியான வாழ்க்கையையும் அனுபவித்தார். ஆனால், முத்து தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விட்டதால், அவருடைய கலைத்திறனை அதற்கு மேல் வளர்க்க முடியவில்லை; வறுமை வாழ்க்கையையும் அவரால் விரட்ட முடியவில்லை. தன்னுடைய இறுதிக் காலத்தை கழுகாசல மூர்த்தி திருக்கோவிலிலேயே வாழ்ந்து முடித்தார்.ஓவியர் கி.முத்து.2010-ல் அவரிறந்த பின், இன்றுள்ள இளையோருக்கு இப்படியொரு கலைஞர் கழுகுமலையில் வாழ்ந்தார் என்பதே தெரியாமல் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காகவே இச்சிறு பதிவு.

“திறமை நமக்குக் கடவுள் தந்த கொடை. அதை நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளோடு வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். தொடர்ந்து, காலத்தோடு கை கோர்த்து நவீனப்படுத்திக் கொள்ளவும் வேண்டும். இதைத் தவற விட்டவர்களைக் காலம் தவற விட்டுவிடும் என்பதே உண்மை!”

(2003 –ல் என் வகுப்பு மலருக்காக மாணவர்களுடன் கி.முத்து அவர்களைச் சந்தித்த போது, அவர் மகிழ்ச்சியுடன் பகிர்ந்து கொண்ட செய்திகளே இவை.)

 

கழுகுமலை ஓவியங்கள்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

கழுகுமலை முருகன் கோவிலின் வசந்த மண்டபத்தில் சில ஓவியங்கள் உள்ளன. அவை காலத்தால் மிகப் பிந்திய ஓவியங்களா அல்லது கோவில் கட்டப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்ததா? எனத் தெரியவில்லை. எக்காலத்தைச் சேர்ந்ததாக இருந்தாலும் , மரபின் தொடர்ச்சி கொஞ்சம் கூட அற்று விடாமல் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் அவை.

மிகச் சொற்பமாகத்தான் இன்று அந்த ஓவியங்கள் எஞ்சியுள்ளன. காலத்தாலும், மனித அலட்சியத்தாலும் 90 சதவிகித ஓவியங்கள் அழிந்து விட்டன.

மண்டபத்தின் மேல் ஓரங்களில் உள்ள panelகளில் மட்டுமே கொஞ்ச ஓவியங்கள் இன்று எஞ்சியுள்ளன, அதுவும் முழுமையாக இல்லை. எனது பத்து வயதில் நான் வியந்து, அண்ணார்ந்து பார்த்த உட்கூரை ஓவியங்கள் அத்தனையும் இன்று அழிந்து விட்டன.

ஒரு புத்தகத்தின் மூலம் இன்னொரு புத்தகத்தை அறிந்து கொள்ளும் அனுபவம் எல்லோருக்குமே கண்டிப்பாக இருக்கும். அப்படித்தான் ‘Traditional paintings of Karnataka’ என்ற புத்தகத்தின் மூலம் ‘ஶ்ரீ தத்வ நிதி’ என்ற நூலைப் பற்றி அறிந்தேன்.

19-ஆம் நூற்றாண்டில் ‘ஶ்ரீ மும்மாடி கிருஷ்ணராஜ ஒடையார்’ என்ற மைசூர் மன்னர் இயற்றிய நூல்தான் ‘ஶ்ரீ தத்வ நிதி’.

இந்து மரபில் உள்ள கடவுளர்களின் தோற்றத்தைப் பற்றிய விளக்கங்களை மும்மாடி கிருஷ்ணராஜ ஒடையார் எழுத, அதற்கான ஓவியங்களை வரைந்திருப்பார்கள் மன்னரின் ஓவியர்கள்.
என்ன வண்ணத்தில் வரையப்பட வேண்டும், எத்தனை கைகள், அவற்றில் என்னென்ன ஆயுதங்கள், அருகில் யார் யார் நிற்பதாக காட்ட வேண்டும் என ஒவ்வொரு கடவுளர்களைப் பற்றிய இந்த விளக்கங்கள் மிக முக்கியமானவை. இந்த விளக்கங்கள் புராணங்களில்,ஆகமங்களில் கூறிய படி இருக்கும். அந்தந்த புராணங்களின் பெயர்களும் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும். கடவுளர்கள் பற்றி மட்டுமல்ல, இந்து மரபில் உள்ள இன்னும் பல விஷயங்களை ஓவியங்களுடன் கூறும் நூல்.
கோவில் ஓவியங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள விரும்புபவர்களுக்கு மிகப் பெரும் பொக்கிஷம் இந்த நூல்.

சக்திநிதி, விஷ்ணுநிதி, சிவநிதி, பிரம்மநிதி, க்ரஹநிதி, வைஷ்ணவநிதி, சைவநிதி, ஆகமநிதி, கெளதுகநிதி என்ற ஒன்பது பகுதிகளாக எழுதப்பட்ட நூல் இது.

1997 வரை இந்த நூல் பிரசுரிக்கப்படவில்லை. சக்திநிதி 1997-லும், விஷ்ணுநிதி 2002-லும், சிவநிதி 2004-லும் வெளியிடப்பட்டது. மிச்சமுள்ள ஆறு பாகங்களும் எப்போது வெளிவருமெனத் தெரியவில்லை. இதற்கான பணியை செய்து கொண்டிருப்பவர்கள் மைசூரைச் சேர்ந்த ‘Orientel Research Institute’-ஐ சேர்ந்தவர்கள்.

இப்போது கழுகுமலை ஓவியங்களுக்கு வருவோம்.

இந்து மரபில் வளர்ந்தவர்களுக்கு, ஓரளவு கழுகுமலையில் உள்ள சில ஓவியங்களை பார்த்தவுடனேயே அது எதைப் பற்றிய ஓவியங்கள் எனச் சொல்லிவிட முடியும். ஆனால் எனக்கு அந்த அனுபவம் கிடையாது. எனவே ‘ஶ்ரீ தத்வ நிதி’ போன்ற நூல்கள்தான் எனக்குத் துணை. அதுவும் அழிந்து போய் தெளிவின்றி காணப்படும் ஓவியங்களைப் பற்றி அறிய இந்து மரபில் வளர்ந்தவர்களால் கூட முடியாது. அவர்களும் இது போன்ற நூல்களையே நாட வேண்டியிருக்கும்.

ரொம்ப நாள் முயற்சி செய்து ‘ஶ்ரீ தத்வ நிதி’யின் மூன்று பாகங்களையும் வாங்கினேன். மைசூரில் மேற்சொன்ன Institute-ல் மட்டுமே கிடைக்கிறது. கழுகுமலையின் மிச்சமுள்ள ஓவியங்களைப் பற்றி அறிய முதலில் ‘சிவநிதி’யைத்தான் படித்தேன்/பார்த்தேன்.

விநாயகரின் 32 மூர்த்தங்களில் 16 மூர்த்தங்கள் கழுகுமலை ஓவியத் தொகுப்பில் உண்டு. அவற்றில் 12 மூர்த்தங்கள் மட்டுமே என் புகைப்படத் தொகுப்பில் இருந்தன. என் கவனக் குறைவால் நான் மிச்சமிருந்த நான்கையும் புகைப்படம் எடுக்காமல் வந்துவிட்டேனா எனத் தெரியவில்லை. அடுத்த முறை செல்லும் போது கவனிக்க வேண்டும்.

முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், ஶ்ரீ தத்வ நிதியும், கழுகுமலை ஓவியங்களும் பெருமளவு ஒத்துப் போகின்றன. புராண, ஆகம விதிகள் முறைப்படி இந்த ஓவியங்களை வரைய கடைபிடிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை இதன் மூலம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

வழக்கமாக ஓவியங்களைப் பற்றிய குறிப்பை அந்த ஓவியங்களுக்கு மேற்பகுதியில் கருப்பு வண்ண பின் புலத்தில் வெள்ளை எழுத்துகளால் எழுதும் முறை உண்டு. தஞ்சாவூர் கோவில் ஓவியங்களிலும் இதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். கழுகுமலையிலும் அது போல இருந்திருக்கிறது. ஓவியத்தின் கடைசி ‘layer’ ஆக அந்த எழுத்துக்கள் இருந்ததால் அவைதான் முதலில் அழிந்திருக்கின்றன. இந்த 16 வகை விநாயகரின் உருவங்களுக்கு மேலும் அது போன்ற எழுத்துக்கள் அழிந்து போயிருக்கின்றன.

வழக்கமாக விநாயகரின் 32 மூர்த்தங்களையும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் சொல்வதுண்டு.
இந்த வரிசைக்கிரமத்தை வைத்து கழுகுமலை விநாயக வடிவங்களை எளிதில் பெயர் குறித்துவிடலாம் என்றுதான் நினைத்தேன். அதிலும் ஒரு சிக்கல். சில வடிவங்கள் மட்டுமே இந்த வரிசைக் கிரமத்தில் சரியாக உள்ளது.
எனவே முழுவதும் வரிசையை கணக்கில் கொள்ளவில்லை. வேறு அடையாளங்கள் தென்படாத நிலையில் மட்டுமே இந்த வரிசை முறையை பின்பற்ற வேண்டியிருந்தது. அவற்றை(12 மூர்த்தங்கள்) படங்களுடன் கீழெ கொடுத்துள்ளேன்.

‘சிவநிதி’யின் விநாயகர் பகுதி மட்டும் விக்கிபீடியாவில் உண்டு. ஆனால் அது சில பிழைகளுடனும், முழுமையற்றதாகவும் உள்ளது. மைசூரில் உள்ள மேற்சொன்ன இடத்திலுள்ள புத்தகத்தை நாடுவதே உத்தமம்.
முத்கல புராணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்த கணபதி வடிவங்கள் விளக்கப்படுவதாக ‘கிருஷ்ணராஜ உடையார்’ சொல்கிறார்.
ஶ்ரீ தத்வ நிதியை முன்வைத்து நான் கண்ட அனுமானங்களே கீழுள்ளவை. தவறுகள் இருப்பின் இத்துறையில் தேர்ந்தவர்கள்  மன்னிக்கவும்.

உறுதியான அனுமானங்கள்:

1. வீர கணபதி

பார்த்தவுடன் தெளிவாகத் தெரியும் வடிவமிது. 18 கரங்களுடன் உள்ள ஒரே கணேச வடிவம் இது மட்டுமே. சிவப்பு வண்ணத்தில் ‘வீர கணபதி’ குறிக்கப்படுவதாக ‘சிவநிதி’ சொல்கிறது.
இந்த ஓவியத்தில் வலது கரங்களைப் பார்த்தால் தெரியும். சிவப்பு வண்ணம் முழுதும் உரிந்து போயிருந்தாலும் அப்பகுதியில் மட்டும் கொஞ்சம் சிவப்பு எஞ்சியிருப்பதை காண முடியும்.

2. உச்சிஷ்ட கணபதி

கண்டுபிடிக்க கொஞ்சம் சிக்கலான ஓவியம்தான். பெண்ணோடு காட்சி தரும் ஓவியம் என்பது தெரிகிறது. ஆறு கரங்களா அல்லது எட்டு கரங்களா என்பது தெளிவாக இல்லாத நிலையில் இது ‘உச்சிஷ்ட கணபதி’யாகவோ அல்லது ‘ஊர்த்துவ கணபதி’யாகவோ இருக்க வாய்ப்புள்ளது.
ஆனால் இது ‘உச்சிஷ்ட கணபதியே’ என நமக்கு உணர்த்துவது, துதிக்கையின் நிலைதான். ‘According to another treatise, The lord enjoys tasting the juice of a lady’s vagina’ எனச் சொல்கிறது ‘சிவநிதி’ நூல் பதிப்பு(பக்கம் 327). இந்த விளக்கத்திற்கேற்றார்போல, இந்த ஓவியத்தை கூர்ந்து கவனித்தால் துதிக்கையின் நிலையை காணமுடியும். இதே நிலையில்தான் ‘சிவநிதி’யிலும் ஓவியம் வரையப்பட்டுள்ளது. இதைக் கொண்டு இவ்வோவியம் ‘உச்சிஷ்ட கணபதி’ என உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

3. லட்சுமி கணபதி

இரண்டு பெண் கடவுளர்களுடன் காட்சி தருவதான ஒரே வடிவம் ‘லட்சுமி கணபதி’. இதையும் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே சொல்லிவிட முடியும்.

4. ஹேரம்ப கணபதி

இதுவும் எளிதானது. சிம்ம வாகனத்தில் வரும் ஒரே வடிவம் ‘ஹேரம்ப கணபதி’.
ஐந்து தலையுள்ள இந்த வடிவமும், சிங்கத்தின் மரபான வடிவமும், சிவநிதியில் உள்ளதைப் போலவே கொஞ்சம் கூட மாறாமல் மிகத் துல்லியமாக இருக்கிறது.

உறுதியற்ற அனுமானங்கள்:

5.வரிசையின் முதலில் இருப்பதை கணக்கில் கொண்டால் ‘பால கணபதியாக’ இருக்கலாம்.

6. நான்கு கைகளுடன், பெண்ணோடு காட்சி தரும் வகையில் மூன்று வடிவங்கள் உண்டு. அவை முறையே ‘சக்தி கணபதி’, ‘வர கணபதி’, ‘சங்கடஹர கணபதி’ ஆகும்.
இந்த ஓவியம் வர கணபதியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. உச்சிஷ்ட கணபதி போன்ற சித்தரிப்பு வர கணபதிக்கும் உண்டு. வர கணபதியில் ஒரு கை பெண்ணின்(புஸ்தி) தொடைகளுக்கிடையே இருப்பதாக ‘சிவநிதி’ சித்தரிக்கிறது. இந்த ஓவியத்தில் அப்படியான சித்தரிப்பு இல்லை. எனவே இது ‘சக்தி கணபதி’யாகவோ, ‘சங்கடஹர கணபதி’யாகவோ இருக்கலாம். வரிசையில் ‘வீர கணபதிக்கு’ அடுத்து இந்த ஓவியம் உள்ளதால் பெரும்பாலும் இது ‘சக்தி கணபதி’யாக இருக்கவே அதிக வாய்ப்புள்ளது.

7.பிரம்மாவின் உருவத்தோடு காட்டப்பட்டுள்ள இந்த வடிவம் வித்தியாசமானது. சிவநிதியில் இது போன்ற பிரம்மாவின் சித்தரிப்பு இல்லை.வரிசயை கணக்கில் கொண்டால் இது ‘துவிஜ கணபதி’யாக இருக்கலாம். தெரியவில்லை. வெள்ளை நிறம் எனவும், நான்கு முகமாகவும் ‘துவிஜ கணபதி’ சிவநிதியில் சொல்லப்படுகிறது.

8. கொஞ்சம் கஷ்டமானது. ‘உச்சிஷ்ட கணபதி’க்கு முன் இந்த ஓவியம் அமைந்திருப்பதால் இது ‘சித்த கணபதி‘யாக இருக்கலாம். சிவநிதியில், சித்த கணபதியின் வண்ணமாக ‘தங்க மஞ்சள்’ நிறம் சொல்லப்படுகிறது. இந்த ஓவியத்தை பார்க்கும் போதும் மற்ற ஓவியங்களை விட மஞ்சள் வண்ணம் அதிக அளவில் இருப்பதை பார்க்க முடிகிறது. எனவே சித்த கணபதியாக இருக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது.

9. எலியை வாகனமாகக் கொண்ட ‘விஜய கணபதி’யாகவோ, ‘சிருஷ்டி கணபதி’யாகவோ இருக்கலாம். ரெண்டிற்கும் ஒரே மாதிரியான விளக்கங்கள்தான் சிவநிதியில் உள்ளது.

10.சரியாகத் தெரியவில்லை. வரிசையை கணக்கில் கொண்டால் ‘நிருத்திய கணபதி’யாக இருக்கலாம். ஆனால் நிருத்திய கணபதி மரத்தினடியில் நின்ற நிலையில்தான் காட்டப்படும்.

11, 12. மேலுள்ள ரெண்டும் ஆறு கரங்களுடையது. 32 வடிவத்தில் ஆறு கரங்களுடைய தனித்த நிலையில் இருக்கும் கணபதி ‘திரியஷ்ட கணபதி’ மட்டுமே. எனவே இவற்றில் ஏதோ ஒன்று ‘திரியஷ்ட கணபதி’யாக இருக்க வேண்டும். மற்றது என்ன வகை எனத் தெரியவில்லை.

மிச்சமுள்ள 20 வடிவங்களும் கழுகுமலை வசந்த மண்டபத்தில் அழியாமல் இருக்குமேயானால் இன்னும் தெளிவாக 32 வடிவங்களையும் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

இன்னும் சில ஓவியங்கள் வடிவத்தில் அப்படியே ‘சிவநிதி’யுடன் ஒத்துப்போகும் சில ஓவியங்களை கீழே கொடுத்துள்ளேன். அவற்றின் பெயரையும் சிவநிதியில் உள்ள படி கொடுத்துள்ளேன்.

‘சைவ காரணாகமத்தில்’ குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘உமா தாண்டவ மூர்த்தி’ வடிவம்.

‘நிர்சிம்ம பிரசாதா’வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘கெளரி’ வடிவம்.

இந்த வடிவம் ‘விநாயகரை’ சுமந்த படி காண்பிக்கப்பட வேண்டும் என சிவநிதி சொல்கிறது. ஆனால் சிவநிதி ஓவியத்தில் அந்த சித்தரிப்பு இல்லை. இந்த கழுகுமலை ஓவியத்தில் விநாயகர் மடியில் அமர்ந்த நிலையில் காட்டப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பகுதி தெளிவில்லாமல் உள்ளது. கொஞ்சம் கூர்ந்து கவனித்தால் விநாயக உருவத்தை பார்க்க முடியும். அமுதை கையிலேந்திய குடத்தையும் இதில் காணலாம்.

‘சைவ காரணாகமத்தில்’ குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ‘தட்சிணாமூர்த்தி’ வடிவம்.
கைலாய மலையின் மேல் பிரமுகர்கள் சூழ ‘வியாக்யா பீடத்தில்’ அமர்ந்த வடிவம் என்கிறது சிவநிதி .


ஈசனின் கல்யாண வைபவத்தில் நிகழும் பல்வேறு நிகழ்வுகள்

இன்னும் சில ஓவியங்களையும் ‘ஶ்ரீ தத்வ நிதி’ மூலம் அறிந்து கொள்ள முடியும். இத்துறை சார்ந்தவர்கள் இதைச் செய்தால் பலனுண்டு.