RSS

Category Archives: ஊர் வாசம்

சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும்

ஹொய்சளர்கள் – ஓர் அறிமுகம்

அசின் சார், கழுகுமலை.

ஹொய்சளர்கள்(Hoysalars)

ந்தக் கோடை விடுமுறையில் கர்நாடக மாநிலம், ஹாசன் நகரின் அருகிலுள்ள ஹொய்சள மன்னர்களின் பிரசித்தி பெற்ற பேளூர்(Belur), ஹளெபீடு(Halebeedu) கோவில்கள்; மற்றும் செட்டிஹள்ளி(Shettihalli) என்னும் சிற்றூருக்கருகில் ஹேமாவதி ஆற்றின் அணைக்கட்டினுள் சிதிலமடைந்த நிலையில் இருக்கும் ஜெபமாலை அன்னை ஆலயம் (Rosary Church) – இம்மூன்றையும் பார்த்துவிடுவது என்பது என்னுடைய பயணத் திட்டம். அதன்படி கடந்த வாரத்தில் சென்று வந்தேன். அது பற்றிய செய்திகளையும் அதற்காகப் படித்த சில விஷயங்களையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். புதிதாக அறிந்து கொள்பவர்களுக்கும், அங்கு செல்ல விரும்புபவர்களுக்கும் இவை பயனுள்ளவையாக இருக்கலாம்.

முதலில் அக்கோவில்களைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு முன், அவைகளை எழுப்பிய ஹொய்சள மன்னர்களின் வரலாற்றை எளிய ஓர் அறிமுகமாக இங்கு தருகிறேன். இந்தப் பின்புலத்தோடு அவ்வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் அவற்றின் உண்மையான புலமும், பிரமிப்பும் நமக்குத் தெரியும்.

ஹொய்சளர்கள் யார்?

கர்நாடகத்தில் மைசூருக்கு மேற்கே உள்ள மலைப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து, பின்னர் சமவெளிப் பகுதிகளில் இறங்கி அரசு ஏற்படுத்தும் அளவிற்கு வளர்ச்சி பெற்ற குறுநிலத் தலைவர்களின் வழிவந்தோரே “ஹொய்சளர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டனர். இப்பத விளக்கம் குறித்து மொழிஞாயிறு ஞா.தேவநேயப் பாவாணர் அவர்கள் கூறியுள்ள செய்திகள் இங்கு அறியத்தக்கன.

“கன்னட நாட்டிற் சிறந்த பகுதி மைசூர்ச் சீமையாகும். மைசூரில் தற்போது ஹளெபீடு (Halebid) என வழங்கும் துவரை நகர் (துவார சமுத்திரம்) கி.மு.2000 ஆண்டுகட்கு முன்னர்ச் செந்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்ததாயிருந்தது. இது துவராபதி எனவும் வழங்கும்.

நச்சினார்க்கினியர், “அகத்தியனார்………….துவராபதிப் போந்து நிலங்கடந்த நெடுமுடியண்ணல் வழிக்கண் அரசர் பதினெண்மரையும் பதினெண்குடி வேளிருள்ளிட்டாரையும் அருவாளரையுங் கொண்டு போந்து காடுகெடுத்து நாடாக்கி” எனத் தொல்காப்பியப் பாயிரவுரையிலும், “மலைய மாதவன் நிலங்கடந்த நெடுமுடியண்ணலுழை நரபதியருடன் கொணர்ந்த பதினெண்வகைக் குடிப்பிறந்த வேளிர்க்கும்” என அகத்திணையியல் 32-ஆம் நூற்பாவுரையிலும் கூறியுள்ளார்.

பண்டைச் சேரநாட்டில் மைசூர்ச் சீமையின் தென் பகுதியும் சேர்ந்திருந்தது. கடைக்கழகக் காலத்தில் மைசூர்த் துவரைநகரை ஆண்டவன் இருங்கோவேள் என்னும் தமிழச் சிற்றரசன். அவன் வடபக்கத்தில் ஒரு முனிவரின் ஓம குண்டத்தில் தோன்றித் துவரை நகரை நாற்பத்தொன்பது தலைமுறையாகத் தொன்றுதொட்டு ஆண்டுவந்த வேளிர்களுள் ஒருவன் என்றும், ஒரு முனிவர் தவஞ்செய்து கொண்டிருக்கையில் அவர்க்கு இடையூறு செய்யவந்த ஒரு புலியை அவர் ஏவற்படி கொன்றமையால் புலிகடிமால் எனப்பட்டானென்றும் கூறப்படுவன்.

              “நீயே, வடபான் முனிவன் தடவினுட் டோன்றிச்

               செம்புபுனைந் தியற்றிய சேணெடும் புரிசை

               உவரா வீகைத் துவரை யாண்டு

               நாற்பத் தொன்பது வழிமுறை வந்த

               வேளிருள் வேளே விறற்போ ரண்ணல்

               தாரணி யானைச் சேட்டிருங் கோவே

               ஆண்க னுடைமையிற் பாண்கட னாற்றிய

               ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடி மாஅல்”   (புறம். 201)

என்று கபிலர் பாடுதல் காண்க. இப் பாட்டின் அடிக்குறிப்பில், “தபங்கரென்னு முனிவர் ஒரு காட்டில் தவஞ்செய்கையில் ஒரு புலி அவர்மேற் பாய்தற்கு நெருங்க, அதுகண்ட அம் முனிவர் அங்கு வேட்டையாடி வந்த சளனென்னும் யாதவ அரசனை நோக்கி ‘ஹொய் ஸள’ என்று கூற, அவன் அப் புலியைத் தன் அம்பால் எய்து கடிந்தமையால் ஹொய்ஸளனென்றும் புலிகடிமாலென்றும் வழங்கப்பட்டா னென்று சிலர் கூறுவர்; சளகபுரத்தையடுத்த காட்டிலுள்ள தன் குலதேவதையான வாஸத்திகா தேவியைச் சளனென்னும் அரசன் வணங்கச் சென்றபோது புலியால் தடுக்கப்பட்டு வருந்துகையில், அக்கோயிலிலிருந்த பெரியவர் அவனை நோக்கி ‘ஹொஸ் ஸள’ என்று கூறி ஓர் இரும்புத் தடியை அருள, அவன் அதுகொண்டு அதனைக் கொன்றமைபற்றி, ‘ஹொய் ஸளன்’ என்றும் ‘புலிகடிமால்’ என்றும் பெயர் பெற்றனனென்று வேறு சிலர் கூறுவர்” என்று சாமிநாதையர் அவர்கள் வரைந்துள்ளனர்.

பிற்காலத்தில் 11ஆம் நூற்றாண்டில் துவாரசமுத்திரத்தில்(Halebid) நிறுவப்பட்ட ஹொய்சள பல்லாள மரபு கடைக்கழகக் காலப் புலிகடிமாலின் வழியதே. பல்லாளன் என்னும் பெயர் வல்லாளன் என்னும் தமிழ்ச்சொல்லின் திரிபு. வ-ப, போலி, ஒ,நோ: வண்டி – பண்டி, வகு-பகு, வல்லாளன் = வலிய ஆண்மையை யுடையவன். ஒரு மறவனுடைய இல்லையும் ஊரையும் இயல்பையும் சொல்லி அவன் ஆண்மைத் தன்மையை மிகுத்துக் கூறும் புறத்துறைக்கு வல்லாண்முல்லை (பு.வெ.177) என்று பெயர்.”

பாவாணர் விளம்பிய மேற்படி பாடத்தின்படி, ஹொய்சள நாடு என்பது பண்டைய செந்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த பகுதியென்றும், ஹொய்சளர்கள் தமிழச் சிற்றரசர்கள் வழியானவர்கள் என்பதும் புலனாகும். செழுமையும் செல்வாக்கும் மிக்க இவர்களின் ஆட்சி, பதினான்காம் நூற்றாண்டு வரை இருந்துள்ளது. இவர்களுடைய எல்லை மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையிலிருந்து தமிழகத்தின் சில பகுதிகள் வரை நீண்டிருந்தது.

ஹொய்சள மன்னர்கள்:

இந்த ஹொய்சள தலைமுறை, ஆரகெல்லா (கி.பி.950) என்ற தலைவனிலிருந்து தொடங்குகிறது. இவர்களுடைய வழித்தோன்றல்களில் வந்த முதல் மன்னன் விநயாதித்தியன்.

வளமுடைய துவாரசமுத்திரம்(Halebeedu)

வளமுடைய துவாரசமுத்திரம்(Halebeedu)

இரண்டாம் விநயாதித்தியன் காலத்தில் ஹொய்சள அரசு வலுவுடையதாகவும், நாடு வளமுடையதாகவும் இருந்தது. இவன் கி.பி.1062-இல் சசாகபுராவில் இருந்த தலைநகரை துவார சமுத்திரத்திற்கு(Halebeedu) மாற்றினான். அதன் பின்னர் ஹொய்சள அரசு வீழ்ச்சி அடையும் வரையிலும் துவாரசமுத்திரமே தலைநகராகவே இருந்தது. மேலும் இங்கிருந்து 16 கி.மீ.தூரத்திலுள்ள பேளூர் மாற்றுத் தலைநகராகவும் இருந்தது.

முதலாம் பல்லாளன் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த போது, கி.பி.1103-இல் துவாரசமுத்திரமும் பேளூரும் சிந்தா படையினரால் சூறையாடப்பட்டன. இதில் ஹொய்சளரின் வளர்ச்சி தடைபட்டது. சமண சமயத்தைப் பின்பற்றி வந்த முதலாம் பல்லாளன், பின்னர் சைவ சமயத்தைத் தழுவினான். “சைவர்களின் மாணிக்கம்” என்று போற்றுத்தலுக்கு உரியவன் ஆனான். இவனுக்குப் பிள்ளைகள் இல்லாததால், தன் இறுதிக் காலத்தில் ஒரே நாளில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பேரழகு மிக்க மூன்று பெண்களை அவன் திருமணம் செய்தான். ஆனாலும், ஆண் வாரிசு பிறக்காமலே கி.பி. 1108-இல் இறந்தான்.

விட்ணுவர்த்தனன்

இவனுக்குப் பின் இவனுடைய தம்பி விட்ணுவர்த்தனன் அரச பதவி ஏற்றான். ஆற்றல் மிக்க இவன் ஹொய்சள அரசை விரிவு படுத்துவதிலும், அதன் செல்வத்தையும் செல்வாக்கையும் பெருக்குவதிலும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தான். இவர் காலத்தில் சோழப் பேரரசில் இருந்த பலவீனத்தால் தலைக்காட்டைக் கைப்பற்றி, சோழர்களை கர்நாடகாவிலிருந்து விரட்டினான். மேற்கு சாளுக்கியர்களைத் தோற்கடித்தான். கடம்பர்களின் படைத்தலைவன் மாசாண்யாவின் தாக்குதலை முறியடித்தான். இவ்வாறு பல வெற்றிகளைக் கொண்ட இவனுடைய ஆட்சி தெற்கே தலைக்காவிரி முதல் வடக்கே பங்கபுரா வரைப் பரவி இருந்தது. வெற்றிகள் பல பெற்ற வீரனாக விளங்கிய விட்ணுவர்த்தனன் கி.பி.1142-இல் இறந்தான்.

தந்தையின் மறைவுக்குப் பின் எட்டு வயதே நிரம்பிய விட்ணுவர்த்தனின் மகன் நரசிம்மன், தாய் இலக்குமி பாதுகாப்பில் ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினான். இவனுடைய முப்பதாண்டு கால (கி.பி.1142-1173) ஆட்சியில், ஹொய்சளருக்கு எவ்விதப் பெருமையையும் சேர்க்கவில்லை. தந்தை தேடித்தந்த பெருமைகள் கூடப் பாதுகாக்கப்படவில்லை.

விட்ணுவர்த்தனுக்கு தனிப் பேரரசு அமைக்க வேண்டுமென்றொரு அவா இருந்தது. அதை அவர் பேரன் இரண்டாம் பல்லாளன் (கி.பி.1173-1220), நிறைவேற்றினான். மேலும், பாண்டியர்கள் சோழ நாட்டைத் தோற்கடித்த போது, அவர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு, சோழருக்கு நாட்டை மீட்டுத் தந்த பெருமைக்குரியவன் இவன்.

பதினான்காம் நூற்றாண்டில் டில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி தன்னுடைய தளபதி மாலிக்கபூரைக் கொண்டு, தென் இந்தியப் பகுதிகளைக் கைப்பற்றத் திட்டமிட்டான். அதன்படி அவன் கி.பி.1311 மற்றும் கி.பி.1327 ஆண்டுகளில், சியுனா பேரரசையும் துவார சமுத்திரத்தையும்(Halebeedu) முறியடித்தான். மூன்றாம் பல்லாளன் சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் மாலிக்கபூருக்கு ஈடு கொடுத்து வந்தவன், கி.பி.1343-இல் மதுரை போரில் உயிரிழந்தான்.

முதலாம் ஹரிஹரா ஆதிக்கத்தின் கீழ் ஹொய்சள பேரரசு வந்ததும், அதுவே விஜயநகர பேரரசு ஆனது.

தமிழகத்தில் ஹொய்சளர்கள்:

விட்ணுவர்த்தனுடைய ஆட்சிக் காலத்தில் மிகவும் மோசமான நிலைமையிலிருந்த ஹொய்சளர் – சோழர் உறவு, இரண்டாம் வீரபல்லாளன் ஆட்சிக் காலத்தில் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது. கி.பி.1200-ஆம் ஆண்டு அளவில் மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் தன் மகள் ஒருத்தியை இரண்டாம் வீரபல்லாளனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். பதிலுக்கு இரண்டாம் வீரபல்லாளன் தன்னுடைய மகள் சோமலாதேவியை, வயதான சோழப் பேரரசன் குலோத்துங்கனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். மேலும், நரசிம்மன் தன்னுடைய மகளை மூன்றாம் இராசராசனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். இவ்வாறு வலுப்படுத்தப் பெற்ற உறவின் காரணமாக மூன்றாம் இராசராசன் நெருக்கடிகளுக்கு ஆளான போதெல்லாம், தங்கள் சுயநலம் கருதியும், சோழரின் நலம் கருதியும் ஹொய்சளர் உதவுவதற்கு முன்வந்தனர்.

வீரசிம்மனுடைய மனைவி கலாலாதேவி என்ற கலாவதி சோமேசுவரனைப் பெற்றெடுத்த மூன்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இறந்து விட்டாள். குழந்தைப் பருவத்திலேயே தாயைப் பறிகொடுத்துவிட்ட சோமேசுவரனை வளர்ப்பதற்காக வீரநரசிம்மனின் தங்கையும், மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழனுடைய மனைவியுமான சோமலா தேவி அவனைக் கங்கைகொண்ட சோழபுரத்திற்குக் கொண்டு சென்று விட்டாள். திருமணமான சில ஆண்டுகளிலேயே மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழனை இழந்து விதவைக் கோலம் பூண்டு வெறுமை வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சோமலா தேவி சோமேசுவரனை கண்ணுங் கருத்துடன் வளர்ப்பதில் காலத்தை செலவிடத் தொடங்கினாள்.

சோமேசுவரனின் இளமைப் பருவம் முழுவதும்  கங்கைகொண்ட சோழபுரத்திலேயே கழிந்தது. எனவேதான், சோமேசுவரனுக்குத் துவாரசமுத்திரத்திலிருந்து ஆட்சி செய்வதை விட தமிழ் நாட்டில் தங்கி இருப்பதில்தான் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. பாண்டியனின் தாக்குதல் சிற்றரசர்களின் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றிலிருந்து தன்னையும் தன்னுடைய அரசையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள ஹொய்சளர் படை ஒன்று சோழ நாட்டிலேயே தங்கி இருக்க வேண்டுமென்று சோழப் பேரரசன் கருதினான். இதற்காகத் திருச்சிக்கருகில் உள்ள கண்ணனூர் கொப்பம் ஹொய்சளருக்கு அளிக்கப்பட்டது. கி.பி.1228-இல் சோமேசுவரன் கண்ணனூரில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தான். அதன்பின், அவன் கண்ணனூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு தன்னுடைய ஆட்சியை வலு மிக்கதாக ஆக்கிக் கொண்டான்.

இவ்வாறு சோழருக்கும் பாண்டியருக்கும் ஏற்பட்ட போரில் நடுவராக வந்த ஹொய்சளர் இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே ஹொய்சள அரசை நிறுவி தங்கள் நிலையை வலுப்படுத்திக் கொண்டனர். இந்நிலையில் கி.பி.1235-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் வீரநரசிம்மன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான். அவனைக் காண்பதற்காக கண்ணனூரில் இருந்து சோமேசுவரன் புறப்பட்டுச் சென்றான். நோயிலிருந்து குணமடையாத நிலையிலேயே வீரநரசிம்மன் கி.பி.1236-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இறந்து விட்டான். அவனுக்குப் பின் ஹொய்சளப் பேரரசனாக முடி சூட்டப் பெற்ற சோமேசுவரன் சில காலம் துவாரசமுத்திரத்தில் (ஹளெபீடு) தங்கியிருந்த பின் கண்ணனூருக்குத் திரும்ப வந்து விட்டான்.

வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி

வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி

ஹொய்சளர்களின் இத்தகைய வரவினால் அவர்கள் தமிழகத்தில் எழுப்பிய கோவில்களும் உண்டு. சான்றாக, திருச்சி சமயபுரத்திலிருந்து சிறிது தொலைவில் ஹொய்சள மன்னர் கட்டிய போசளேசுவரர் கோவிலைக் காணலாம். மேலும், இவர்கள் திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்கு ஒரு நந்தவனத்தையும், மூன்றாம் பிரகாரத்தில் ஒரு சாலையையும் ஏற்படுத்தினர் என்பது ஒரு கல்வெட்டிலிருந்து அறியப்படும் செய்தி. இக்கோவிலில் ஆண்டாள் சந்நிதிக்குப் போகும் வழியில் வலப்பக்கம் உள்ள வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி ஹொய்சள ஆட்சிக் காலத்தில் ஏற்பட்டதேயாகும்.

அந்நியரைக் கவர்ந்த ஹொய்சள தேசம்:

ஹொய்சளப் பேரரசு மேற்கே காவிரியில் தொடங்கி கிழக்கே கிருஷ்ணா வரை விரிந்து செழிப்பான பூமியைக் கொண்டதாக இருந்தது. உன்னதமான கட்டடக்கலைக்கும் சிற்பக் கலைக்கும் சான்றாக ஹொய்சளக் கோவில்கள் விளங்கின. இங்குள்ள செழிப்பு வடநாட்டவரை மிகுதியாகக் கவர்ந்ததால், மாலிக்காபூர் போன்றோர் பலமுறை வந்து சூறையாடிச் சென்றுள்ளனர். இங்கு மட்டுமின்றி ஹொய்சளர் இருந்த தமிழ் நாட்டிற்கும் வந்து பொன்பொருட்களைக் கவர்ந்து சென்றுள்ளனர். இது பற்றிய ஒரு சுவையான தகவலை STORY OF SRIRANGAM என்ற வலைத்தளத்தில் பார்த்தேன்.

*

பார்வை நூல்கள்:

ஞா.தேவநேயப் பாவாணர் – திரவிடத்தாய்.

அ.இராமசாமி – தமிழ்ப் பேரரசுகளின் சரிவும் வீழ்ச்சியும்

வி.கந்தசாமி – தமிழ் நாட்டின் தலவரலாறுகளும் பண்பாட்டுச்சின்னங்களும்

* * *

பேளூர்: சென்னக்கேசவப் பெருமாள் கோயில்

 

சந்தன் பயணம் – வாழ்விலே ஒருமுறை!

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், டெல்லிசந்தன் பள்ளத்தாக்கு

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு இறங்கத் தயாரானேன்.

இந்த மாதிரி இடங்களில் கயிறு கட்டி இறங்க (Rappelling ) தொழில் நுட்பம் தேவை என்பதால்தான் நாங்கள் தத்தாவைப் பிடித்தோம். நல்ல பொறுமைசாலி! பொறுமையைத் தவிர வேறு வழியும் இல்லை. கடவுளே…சில பேர் படுத்தி எடுத்து விடுவார்கள். கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கும் போது ஒன்றும் ஆகி விடாது. நம்முடைய முழுக் கட்டுப்பாடும் மேலேயும் கீழேயும் இருப்பவர்களிடம் தான் இருக்கும். டொம்முனு கீழே விழ மாட்டோம், விழவும் முடியாது. ஆனாலும் பயம்! பாறை கீறை மண்டைல இடிச்சிருமோ, சிராய்த்துக் கொள்வோமோ என்று தோன்றும்.

எனக்குப் பயமெல்லாம் என் எடையைக் கயிறு தாங்குமா? கேவலத்துக்குக் கீழ விழுந்து அடிபட்டு அவமானமும் படணுமா? வேற வழியே இல்லையான்னு கேட்டேன். கிடையாதாம், எல்லாரும் இப்படித் தான் இறங்கணும். ரொம்ப நாள் கழிச்சி பயந்து போய் சாமியெல்லாம் கும்பிட்டு விட்டு இறங்கினேன். எனக்கு முன்னால் போனவர்களைப் பார்த்து அவர்கள் செய்த தவறை எல்லாம் செய்து விடக்கூடாது என்று திட்டம் போட்டு, அவர்கள் செய்த எல்லாத் தவறையும் செய்தேன்.

எங்கே காலை வைக்கக் கூடாதோ அங்கு வைப்பது, பயத்தில் பின் பக்கமாக உள்ள கயிறை இழுக்காமல் அப்படியே அந்தரத்தில் நிற்பது. இது போக முன்னாடி உள்ள கயிறை ஏனைக்குமோனை இழுத்து இரண்டு பாறைகளுக்கு நடுவில் போய் விழுந்தேன். இது நான் மட்டும் செய்த பிரத்யேக தவறு. எனக்குப் பின்னால் வந்த இரண்டு பேர் இதே தவறைச் செய்து பாறைக்கு நடுவில் போய் விழுந்த போது ஓர் அல்ப சந்தோசம். நம்ம மட்டும் இல்லை, நம்மள மாதிரி பல பேர் உண்டு என்று அறிவதில் ஓர் ஆனந்தம்.

???????????????????????????????

முதல் முதல் கயிற்றில் தொங்கும் போது அடிவயிற்றில் ஏற்படும் சிலீர் உணர்ச்சிக்காவது ஒருமுறை முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

பத்து பதினைந்து பேர் இறங்கியவுடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். மீண்டும் பாறைகள். அடுத்தும் இதே போல இரண்டு இறக்கங்கள், ஆனால் சிறியவை. எந்த அளவு சிறியவை என்றால் ஒரு இறக்கத்தில் நாங்கள் கயிறு கொண்டு வந்திருந்தும் பயன் படுத்தவில்லை. ஒரு மாதிரி பாறை மீது கால் வைத்து வைத்து இறங்கி விட்டோம். ஆனாலும் பலர் கயிறு கட்டித்தான் இறங்கினர் என்று பின்னால் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டோம்.

???????????????????????????????

மூன்றாவது இறக்கமும் சின்னது தான் என்றாலும் ஒழுங்கில்லாத பாறை. எனது கையை லேசாக சிராய்த்து விட்டது. பத்து நாள் கழித்து ஊருக்கு வந்த போது கூட அந்தக் காயம் ஆறியிருக்க வில்லை, அப்பா கேட்பாரோ என்று நினைத்தேன், நல்ல வேளை கேட்க வில்லை. மூன்று இறக்கங்களிலும் இறங்கி விட்டால் அவ்வளவு தான், மறுபடி சுமார் ஒரு ஒன்றரை மணி நேர நடை. மதியம் இரண்டரை மணிக்கு நாங்கள் இரவு தங்க வேண்டிய இடத்திற்கு வந்து விட்டோம். ஆச்சர்யமாக எனக்கு முன்னால் கிளம்பிய STF குழுவுடன் நானும் சேர்ந்து விட்டேன்.

???????????????????????????????

அங்கிருந்த சின்னத் தடாகம் ஒன்றில் அலுப்பு தீரப் புனலாடி விட்டு, முந்திய நாளே பொட்டலம் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்த மேத்தி ரொட்டியைப் பகிர்ந்து உண்டோம். பாறை மீது எதையும் விரிக்காமல் நிழல் பார்த்து படுத்துக் கொண்டதும் அப்படி வந்தது உறக்கம். நான்கு-ஐந்து மணி வாக்கில் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். இது பரவாயில்லை. போன வருடம் ஏழு மணி வரை ஆகி விட்டதாம். கயிறு கட்டி இறங்குவது எல்லாருக்கும் அவ்வளவு சுலபம் இல்லை.

???????????????????????????????

எல்லாரும் குளித்து விட்டு வந்து பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். கீழே இருந்த கிராமத்தில் இருந்து வந்திருந்த இருவர் தேநீர் தந்து விட்டு இரவு சமையலை ஆரம்பித்தார்கள். இருட்ட ஆரம்பித்தது. முழு நிலவு சமயம் என்பதால் வெளிச்சம் இருந்தது. அந்தாக்ஷரி பாடி பொழுதைக் கழித்தார்கள்.

சமையல் முடிந்தது. பாக்ரி என்று அழைக்கப்படும் மகாராஷ்டிராவின் தனிச் சிறப்பான ரொட்டி. (இதை அரிசி, கேப்பை, சோளம் போன்ற தானியங்களில் செய்வார்கள். என்னுடைய Favorite .) நல்ல பருப்புக் குழம்பு. உருளையும் காய்கறிகளும் போட்டு செய்த காரமான கூட்டு, சாதம். சாப்பிட்டு படுத்தவுடன் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

sandhan valley

ஆனால் தூங்க முடியவில்லை. வெட்ட வெளி, நடுக்காடு என்பதால் குளிர்காற்று அவ்வப்போது எழுப்பி விட்டு விட்டது. இப்போது அலுப்பு இல்லை என்பதால் ஒழுங்கில்லாத பாறைகள் குத்துவது தொந்தரவாக இருந்தது. என்னைப் போலவே பலருக்கும். ராத்திரி இரண்டு மணிக்கு சிலர் எந்திரிச்சி உட்கார்ந்து, விட்ட அந்தாக்ஷரியைத் தொடர்ந்தார்கள்…

“அரே..! சோ ஜாவோ.. யார்..!”

“தூங்குங்கய்யா…” என்று கெஞ்சிய குரல்களைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

???????????????????????????????

அடுத்த நாள் எழுந்து காலை உணவை செய்து சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு சுமார் ஒன்பது மணி வாக்கில் மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தோம். இந்த முறை இலக்கு கீழே உள்ள தெகெனே கிராமம். அங்கு தான் மதிய உணவு. அங்கிருந்து அசன்காவ் சென்று மும்பை லோக்கல் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். இப்போது பாறைகள் குறைவு. சுமார் ஒரு மணி நேரத்திலேயே சமவெளிப் பகுதிக்கு வந்து விட்டோம். வழிகாட்டிகள் முன்னே நடக்க, நாங்கள் பின் தொடர்ந்தோம்.

இந்தப் பயணம் முழுக்க வழிகாட்டுவோர் அவசியம். ஏனென்றால், பள்ளத்தாக்கில் வருடம் தோறும் பாறைகள் விழும், உருண்டு இடம் மாறும் என்பதால் ஏற்கனவே பல முறை வந்தவர்களால் தான் ஒரு மாதிரியாக நினைவில் வைத்துக் கொண்டு செல்ல முடியும். இல்லையென்றால், எதாவது பெரிய பாறை மேல் ஏறிவிட்டு இறங்க முடியாமல் தவித்து, மறுபடியும் வந்த வழியே வந்து வேறு பாதையில் போய், வழி இருக்காவென்று பார்த்துப் போக வேண்டும். இதெல்லாம் நடக்கிற காரியம் இல்லை. நானாவது உறைந்த நிலையில் பாம்பைப் பார்த்தேன். என்னுடைய நண்பர்கள் உயிரோடு பார்த்து கவனமாக விலகி வந்திருக்கிறார்கள்.சந்தன் பயணம் இதே போல் தண்ணீர். கொஞ்சம் அதிகமாக வைத்துக் கொள்ளலாம் அல்லது குறைவாகக் குடித்துக் கொள்ளலாம். வழி எங்கும் பாறைகள் தான். அடுத்த நாள் காலையில் கூட காட்டில் ஓடையாக ஓடிய தண்ணீரைத் தான் குடித்தோம். கையிலும் எடுத்துக் கொண்டோம். தெகெனேவிற்கு முன்னால் உள்ள வர்படி என்ற கிராமம் வரும் வரை, சுமார் மூன்று மணி நேரம் எங்கும் தண்ணீர் கிடைக்காது.

மதியம் சுமார் ஒரு மணிக்கு தெகெனே வந்து சேர்ந்தோம். எங்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்திருந்த வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த அடி பம்பில் தண்ணீர் அடித்து உடலை அலசி விட்டு கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்தோம். எல்லாரும் வந்தவுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். அக்மார்க் மராட்டிய சமையல். அந்த நேரத்திற்கு அமிர்தம்.

குறிப்பாக ‘ஆம்கடி’ என்று ஒரு குழம்பு கொடுத்தார்கள். ஆம் என்றால் மாங்காய். கடி என்றால் நம்ம ஊர் மோர்க் குழம்பு மாதிரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். சாதத்தில் ஊற்றி சாப்பிட்டால் அப்படி ஒரு சுவை! எனக்கு மட்டுமல்ல, பல மகாராஷ்டிராக் காரர்களே சொன்னார்கள்.

???????????????????????????????

சாப்பிட்டு விட்டு கதை அடித்துக் கொண்டிருந்தோம். மூன்று மணிக்கு மேல் கிளம்ப வேண்டும். தூக்கம் வர வில்லை. ஆனாலும் படுத்து இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற உணர்வு. தானேவில் இருந்த கசாரா போகும் கடைசி லோக்கல் ரயிலை, முந்தாநேத்து ராத்திரி ஒரு மணிக்குப் பிடித்ததில் இருந்து ஒவ்வொன்றாக நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.

இனிமேல் இப்படி ஒரு பயணம் சாத்தியமா? தெரியவில்லை. மும்பையில் கொடுத்திருந்த எல்லா வேலைகளும் முடிவடையும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதால், அலுவலகத்தில் என்னை டெல்லிக்கு மாற்றி விடுவார்கள். இனிமேல் மும்பை வருவது எப்போது? தெரியாது.

என்னோடு வந்த பெண்கள், எங்களுக்கு சமையல் செய்து தந்தவர்களிடம் போய், எப்படி ‘ஆம்கடி’ செய்வது என்று கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். நானும் சமைத்து சாப்பிடுபவன் தான் என்பதால் எழுந்து போய் கேட்கலாமா? என்று நினைத்தேன்.

சட்டென்று ஒரு எண்ணம். சந்தன் – பள்ளத்தாக்குப் பயணம் இனி மேல் வாய்க்குமா என்று தெரியாத நிலை தானே அந்தப் பயணத்தை ருசியாக்குகிறது. அதே போல, இந்த ஆம்கடியும் வாழ்வில் ஒருமுறை மட்டுமே சுவைத்ததாக இருந்தால் என்ன? அது ஒரு தனி அனுபவம் தானே என்று தோன்றியது.

ஒரு சின்னப் புன்னகையோடு கண்களை மூடிக் கொண்டேன்.

* * *

 

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், டெல்லி.

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு

2013 புத்தாண்டு தினத்தன்று கல்சுபாய் மலை உச்சியில் நின்று, சுற்றி உள்ள மற்ற இடங்களைச் சுற்றிக் காட்டி Mumbai Travellers  நண்பர் நீலேஷ் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, “அது தான் சந்தன் பள்ளத்தாக்கு (Sandhan Valley)” என்றவுடன் பலரது முகத்தில் பரவசம். இந்த வருடம் எப்போது செல்வது என விசாரிப்புகள். ‘கூடிய விரைவில்’ என்று மட்டும் நீலேஷ் சொன்னார். நானும் முடிந்தால் போகலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

குடியரசு தினத்தை ஒட்டி வந்த விடுமுறை தோதாக அமைந்தது. உண்மையில் மிகவும் அலட்சியமாக இருந்தேன். கல்சுபாய் உச்சியிலே ஏறியாகி விட்டது. இப்போது பள்ளத்தாக்கில் இறங்க வேண்டும், ‘அவ்வளவு தானே’ என்று எண்ணம்.

நண்பர்கள் அனைவரையும் மும்பையில் இருந்து கசாரா செல்லும் கடைசி லோக்கல் ட்ரெயினில் ஏறுவதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கச் சொன்னார்கள். அங்கங்கே ஏறியவர்களோடு கசாரா போய்ச் சேர்ந்த போது மணி அதிகாலை மூன்று. மலை அடிவாரம் என்பதால் நல்ல குளிர் இருந்தது. அங்கிருந்து சாம்ராத் (Samrad) கிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். ஜீப்பில் ஓட்டுனருக்கு அருகில் உள்ள முன் இருக்கை. வண்டி பல கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் ஏறி இறங்கியதில் இருக்கைக்கு மேல் இருந்த கம்பியில் மண்டையை இடித்துக் கொண்டு தூக்கம் வராமல் ஒரு வழியாகப் போய்ச் சேர்ந்தோம். பலருக்கும் இதே நிலைமை தான்.

ஓய்வு எடுக்க எல்லாம் நேரம் இல்லை. விடுமுறை என்பதால் ஆட்கள் வந்து கொண்டே இருப்பார்கள். முன்னரே சென்று இடம் பிடிக்காவிட்டால் இரவு தங்க கஷ்டப் படவேண்டியிருக்கும். இதை இரவில் நாங்கள் பாறைகள் உள்ள பகுதியிலும் மற்றவர்கள் கொஞ்சம் தள்ளி அவ்வளவு சவுகர்யம் இல்லாத இடத்திலும் தங்க நேர்ந்ததைப் பார்த்த போது நண்பர்களின் அனுபவம் புரிந்தது. இங்கும் கிராம நண்பர் தத்தாதான் வழிகாட்டி. அவரே ஏற்பாடு செய்திருந்த வீட்டில், கொஞ்சம் அவல் உப்புமா சாப்பிட்டு தேநீரும் குடித்து விட்டுக் கிளம்பி விட்டோம்.

முதல் முறை வருபவர்கள், பெண்கள், வேகமாக முன்னேற முடியாதவர்கள் மற்றும் எங்கள் வழிகாட்டிகள் எனப் பல தரப்பினர் வருவதால், முன்னரே ஒரு குழு கிளம்பியது (Special Task Force – STF). இவர்களில் ஏற்கனவே பள்ளத்தாக்கிற்கு வந்தவர்கள் உண்டு என்பதால், இவர்கள் வேலை நாங்கள் வருவதற்கு வசதியாக பாறைகளில் அடையாளமிட்டுச் செல்வது மற்றும் இரவு தங்க வேண்டிய இடத்தை முன் பதிவு செய்துவிடுவது. காட்டுக்குள் என்ன பதிவு செய்வது? போய் பாயை விரித்துப் படுத்துக் கொள்வது தான் முன்பதிவு.

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு பள்ளத்தாக்கில் இறங்குவதற்கு முன்னர் அதைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்லி விடுகின்றேன். இந்தப் பள்ளத்தாக்கு சஹ்யாத்திரி மலைத்தொடரில், ‘அலங்-மதன்-குலங் (AMK)  ( பெயரைப் பார்த்து சிரிக்காதீர்கள், உண்மையில் இந்த மூன்று மலைகளின் மீதும் ஏறுவது மிகப் பெரிய சவால்) , கல்சுபாய் மற்றும் அஜோபா மலைகளுக்கு நடுவில் அமைந்துள்ளது சந்தன் பள்ளத்தாக்கு. இங்குள்ள பாறைகள் இயற்கையில் லேசாகப் பிளந்து, பின்னர் தண்ணீர் வரத்தால் விரிந்து இருக்கலாம் என்கிறார்கள். சில இடங்களில் மிகவும் நெருக்கமான இடைவெளி.

Sandhan Valley

சூரிய ஒளி உள்ளே வர முடியாத பல பகுதிகள் இங்கு இருப்பதால், இதற்கு “நிழல் பள்ளத்தாக்கு” ( Valley of Shadow ) என்ற பெயரும் உண்டு. சாம்ராத் கிராமத்தில் இருந்து பள்ளத்தாக்கிற்கு பத்து பதினைந்து நிமிடங்களில் நடந்து வந்து விடலாம்.

இங்கு மழைகாலத்தில் வந்தால் பிரமாதமாக இருக்கும். ஆனால் பள்ளத்தாக்கில் இறங்க முடியாது. தண்ணீர் ததும்பி ஓடும். இப்போதே பள்ளத்தாக்கில் இரண்டு நீர்த் தேக்கங்களில் இறங்கிக் கடக்க வேண்டியிருந்தது.

Sandhan Valley

முதலில் சிறிய நீர்த் தேக்கம், 2 முதல் 3 அடி இருக்கும். அதிலேயே சிலர் பாறைகளில் சரியாகக் காலை வைக்காமல் வழுக்கி விழுந்து எழுந்தனர். அடுத்த நீர்த்தேக்கம் இன்னும் ஆழம், 4 முதல் 6 அடி! காமிராவை எல்லாம் மூட்டை கட்டி பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு தட்டுத் தடுமாறிக் கடந்தோம்.

பயணம் அதற்குப் பிறகுதான் ஆரம்பம். பாறைகள் மற்றும் பாறைகள் அவ்வளவு தான்.

சிறியவை, பெரியவை, கால் வைத்து ஏற முடிபவை,

அண்ணாந்து மட்டும் பார்க்க முடிபவை,

அழகானவை, கூர்மையானவை, ஆபத்தானவை, ………அப்பாறைகள்!

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆட்கள் பின்னடைய ஆரம்பித்தார்கள். முன்னாலேயே போய் விட்ட STF அம்புக் குறிகளை விட்டுச் சென்று இருந்தனர். ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் நான் பாட்டுக்கு விறு விறுவென பாறைகள் மீது ஏறி ஏறிக் கடந்து முன்னேற ஆரம்பித்து விட்டேன். ஒரு இறக்கம் போலத் தெரிந்தது. சரி, அங்கு போய் விட்டால் ஆட்களைப் பிடித்து விடலாம் என்று நடந்து வந்து பார்த்தால், ஒருவரும் இல்லை. அம்புக் குறியும் கண்ணுக்குத் தட்டுப் படவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் சுமார் அரை மணி நேரம் எனக்கு முன்னாலும் யாரும் இல்லை, பின்னாலும் யாரும் இல்லை. பாறைகளுக்கு நடுவில் அலைந்து கொண்டு இருந்தேன்.

ஆட்கள் எப்படியும் வந்து விடுவார்கள் என்று நம்பிக்கை இருந்தாலும் ஒரு சின்ன உதறல். அப்போது பார்த்து இந்தக் காட்சி கண்ணில் பட்டது. ஒரு தவளையை பாம்பு விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு

அய்! ஒரு நேஷனல் ஜியாகிரபி காட்சி நேரலையாக காணக் கிடைக்கிறதே… என்று கேமிராவை எடுத்துக் கொண்டே பார்த்த போதுதான் நன்கு கவனித்தேன். தவளை-பாம்பு இரண்டுமே உயிரோடு இல்லை, உறைந்து விட்டு இருந்தன. எனக்கு காரணம் புரிபட வில்லை. அந்த அளவிற்கா குளிர் இருந்தது? குளிரை உணராமலா பாம்பு இரையில் கவனம் செலுத்தியது?

எனக்குத் தொடையில் சின்ன நடுக்கம். சுற்றி தரையைப் பார்த்துக் கொண்டே வேக வேகமாக அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். ஆனால் எப்படிச் செல்வது என்று தெரியவில்லை. நல்ல வேளையாக மேலேயிருந்த பாறை மேல் ஏறி நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த நீலேஷ், என்னைக் கண்டுபிடித்தார். அப்படியே எதிர் திசையில் போங்கள் என்றார். பள்ளத்தாக்கு என்பதால் இது ஒரு வசதி. மலை ஏற்றம் என்றால் முன்னால் போய் விட்டு வழி தெரியாவிட்டால் நின்று கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான்.

கிட்டத்தட்ட நான்கு மணி நேரம் நடந்த பிறகு முன்னால் சென்ற குழுவைக் கண்டடைந்தேன். இங்கும் பள்ளம் தான், ஆனால் சாதாரணமாக இறங்கி விட முடியாது. சுமார் நாற்பது அடி என்பதால் கயிறு கட்டித் தான் இறங்க வேண்டும். பெரும்பாலும் பலர் இவ்வளவு தூரம் தான் வருவார்கள். அப்படியே திரும்பி சாம்ராத் கிராமத்திற்கே போய் விடுவார்கள். ஆனால், எங்களுடைய திட்டம் சந்தன் பள்ளத்தாக்கு – முழு இறக்கம்! (Sandhan Valley – Full Descend )

இறங்கத் தயாராகிறேன்…

பதிவு 2: சந்தன் பயணம் – வாழ்விலே ஒருமுறை!

* * *

 

கனடாவில் தந்தை லாரன்ஸ்

அசின் சார், கழுகுமலை.கனடாவில் தந்தை லாரன்ஸ்

2012 மே மாதத்தில் ஒரு நாள்.

சுள்ளென்று வெயிலடித்துக் கொண்டிருந்த பகற்பொழுது.

கழுகுமலை ஆர்.சி. சர்ச், பங்குத்தந்தை இல்லத்தின் வராண்டாவில் கிடந்த பெஞ்சில், லுங்கி மட்டுமே இடுப்பில் கட்டிய வெற்றுடலோடு ஒருவர் படுத்திருந்தார்.

யாரென்று அருகில் சென்று பார்த்தேன்.

தந்தை லாரன்ஸ்!

“கரண்ட் இல்ல, கடுமையான வெக்க, என்ன பண்ண, அதான் ப்ரீயா படுத்துட்டேன்.” என்றார்.

தற்போது கனடாவில் இருக்கும் அவர், கடந்த வாரம் தொலைபேசியில் பேசினார்.

“தாங்க முடியாத குளிர். இன்னைக்கு – 44 டிகிரி செல்சியஸ்ன்னா பாத்துக்கோங்க. வீட்டைச் சுற்றி மூனு அடி உயரத்துக்கு ஐஸ் கொட்டிக் கிடக்கு. வாசலைத் திறந்தாலே முகத்துல ஊசி குத்துற மாதிரி இருக்கு. அதனால, இங்குள்ளவங்க, முகம் உட்பட உடல் முழுசும் ஸ்வெட்டரால மூடி, கண்களுக்குக் கூட ஒரு வித கண்ணாடி அணிஞ்சுக்கிறாங்க. குளிருக்கான கம்பளி, கோட், ஹீட்டர்னு இருந்தாலும் குளிர் அதிகமாத்தான் இருக்கு. எப்படி இருந்தாலும் நாமதான் எதையும் சமாளிச்சுக்குவோம்ல” என்று அவர் சொன்ன போது அவரின் துறவறம் தெரிந்தது.சூடேற்றும் கருவி அருகில் தந்தைஅவர் பகிர்ந்து கொண்ட செய்திகளைக் கூறும் முன் கனடா பற்றிய சில அறிமுக தகவல்களைக் கூறி விடுகிறேன்.

வடஅமெரிக்கா கண்டத்தில் ஐந்தில் இரண்டு பங்கினைக் கொண்ட நாடு கனடா. 2001ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி கனடாவின் மக்கள்தொகை 31 மில்லியனாக இருந்துள்ளது. இன்று கனடாவில் 10 மாகாணங்களும் 3 பிரதேசங்களும் உள்ளன. அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியான தலைநகருண்டு.

கனடா என்ற பெயர் எப்படி வந்தது என்ற கேள்விக்குக் கிடைக்கும் பதில்கள் மிக சுவாரஸ்யமானவை.

பிரெஞ்சுக்காரரான ஐக்குயிஸ் கார்டியர், செயின்ட் லாரன்ஸ் நதிக்கு வடக்கே வாழ்ந்த பழங்குடி மக்கள் சிலரிடம் அவர்களின் இருப்பிடத்தைக் காட்டும்படி கேட்டுள்ளார். அவர்களுடைய மொழியில் கிராமம் என்பதை “kanata” என்று அழைப்பது வழக்கம். தொலைவிலிருந்த தங்கள் கிராமத்தை சுட்டிக்காட்டி, அதுதான் எங்கள் ‘கனடா’ என்று சொன்னதைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்ட கார்டியர், அப்பகுதி முழுவதையும் ‘கனடா’ எனப் பெயரிட்டு விட்டார். இதுவே பின்னாளில் தேச வரை படத்திலும் இடம்பெறலாயிற்று என்பது ஒரு கருத்து.

இதே போல, பொருள் தேடும் பொருட்டு வந்த ஐரோப்பியர் இந்த நாட்டிற்கு வைத்த பெயரே கனடா என்பாரும் உண்டு. கனடாவில் பொன்னும் மணியும் குவிந்து கிடக்கின்றன என்ற நம்பிக்கையில் வந்த ஐரோப்பியர், எதிர்பார்த்து வந்த எதுவும் இங்கு கிடைக்காததால், “அகா கனடா (aca Canata), க’னடா (Ca’nada)” என்று திட்டித் தீர்த்தார்களாம். அவர்கள் திட்டிய வார்த்தைக்கு, ‘இங்கு ஒரு மண்ணும் கிடையாது’ என்று பொருளாம். இப்படி ‘கனடா’ எனப் பெயர் பெற்றது என்றுரைப்போரும் உண்டு. இதில் மாற்றுக் கருத்து உடையோரும் உண்டு.

கனடாவில் சுமார் 8 சதவீத நிலமே விவசாயம் செய்வதற்கும் மேய்ச்சல் நிலமாகவும் பயன்படுகின்றது. கோதுமை உற்பத்தியில் உலக நாடுகளிடையே முன்னணியில் இருக்கிறது. ஏரிகள் அதிகமாக உள்ள நாடு இது. இந்நாட்டில், பலதரப்பட்ட வன விலங்குகள் காணப்பட்டாலும், மூஸ்(Moose) என்னும் மான்வகை விலங்கு இந்நாட்டிற்கே உரியது. இங்குள்ள மிக உயரமான மலைச்சிகரம் லோகன். இதன் உயரம் 5,951 மீட்டர்.

கனடாவின் வடபகுதிக்குச் செல்லச் செல்ல மரங்கள் குட்டையாகவும், குறைவாகவும் இருப்பதைக் காணலாம். வடபுலத்தில் குளிர் மிகஅதிகம் என்பதால் அங்கு மரங்கள் வளர்வதில்லை. அதிகமான மக்கள் கனடாவின் தென்பகுதியில்தான் குடியிருக்கிறார்கள். ஏனெனில், தென்கனடாவின் தட்பவெப்ப நிலை அதிக குளிரானதும் அல்ல, அதிக வெப்பமானதும் அல்ல. மிதமான ஒன்று. இதுவே தென் பகுதியில் அதிகமானவர்கள் குடியிருக்க முக்கியக் காரணம்.நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி புகழ் பெற்ற நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி கனடா-அமெரிக்கா எல்லையில் ஓடும் நயாகரா ஆற்றின் இடையில் அமைந்துள்ளது. இரண்டு பகுதிகளாகப் பாயும் இந்த நீர் வீழ்ச்சி நீரில் சுமார் 86% கனடா ஹார்ஸ் ஷூ(Horse Shoe) நீர் வீழ்ச்சியில் விழுகிறது. மீதமுள்ள நீர் அமெரிக்கப் பகுதியில் விழுகிறது.ஓட்டாவா(Ottawa)வட கனடாவில் ஓட்டாவா, காட்டினேயூ, ரிடியூ என்ற மூன்று ஆறுகள் கூடுமிடத்தில் உள்ளது ஓட்டாவா(Ottawa) நகர். இது கனடாவின் தலைநகரம். இங்குள்ள ஆன்டேரியோ மண்டலம் (Ontario Province) தந்தை லாரன்ஸ் பணியாற்றும் பகுதியை உள்ளடக்கியது. தண்டர் பே (Thunder Bay) மாவட்டத்தில் உள்ள மணிடூவெட்ஜ் (Manitouwadge) என்னும் ஊரில் தான், தந்தை லாரன்ஸ் தற்போது பணியாற்றுகிறார். ‘Manitouwadge’ என்பதற்கு, ‘இந்தியத் துறவிகளின் குகை’ என்று பொருள் கூறுகிறார். இந்த நகரம் 2,200 மக்கள் தொகையை உடையதும், அதில் 1,100 பேர் கத்தோலிக்கரெனவும் கூறினார். கத்தோலிக்க ஆலயம் தவிர வேறு இரு சபைகளும் இங்கு உள்ளனவாம்.‘மணிடூவெட்ஜ்’ செல்லும் சாலை நவம்பர் முதல் ஏப்ரல் வரையான ஆறு மாதங்கள் குளிர்காலம். இக்காலம் தொடங்கும் முன் அங்குள்ள மக்கள் மூஸ் வேட்டைக்குப் போறாங்க. இதற்காக அரசிடம் அனுமதி பெற்ற துப்பாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். மான் போன்ற இந்த விலங்கின் இறைச்சியைப் பதப்படுத்தி வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இதுதான் மழைக் காலம் முடியும் வரை அவர்களுக்கு உணவு.மூஸ் வேட்டைகனடா மக்கள் குளிர் காலத்தில் மிகுந்த குஷியாக இருக்கிறார்கள். சாலையைப் பயன்படுத்த முடியாத அளவுக்கு பனிக்கட்டிகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றை இயந்திரங்கள் மூலமாகத்தான் தினமும் அப்புறப்படுத்துகிறார்கள்.ஏரியில் துளையிடுகிறார்கள் அங்குள்ள ஏரிகளின் மேல்பகுதி நீர் முழுவதும் ஐஸாக உறைந்து விடுகின்றன. அங்குள்ளவர்கள் நண்பர்களோடு சென்று துளையிடும் எந்திரத்தால் அதில் துளையிட்டு ஏரியின் அடியில் உள்ள மீன்களைப் பிடிக்கின்றனர். தந்தை லாரன்ஸ் அவர்களும் அவர்களோடு சென்று மீன் பிடித்து மகிழ்ந்ததைக் கூறினார்.கையில் மீனோடு தந்தை லாரன்ஸ்கோடைகாலத்தில் அதிகமாக 15 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பம் இருக்கும். அது நம்ம ஊர் கொடைக்கானல் க்ளைமேட் மாதிரி. இருந்தாலும், அதையே அவங்க தாங்க முடியாத வெப்பம்னு வேறிடங்களுக்குச் சென்று விடுகின்றனர். நாம் கொஞ்சம் கூடத் தாங்க முடியாத அதிக பனி(snow)யையும், பனிக்காலத்தை(winter)யும் தான் அவர்கள் மிகவும் நேசிக்கிறார்கள்.கொட்டிய பனியில் குட்டை மரங்கள்“சமயம் சார்ந்த நிகழ்வுகளில் நம்ம ஊர் ஆலயங்களைப் போல கூடும் கூட்டமோ, பக்தி முயற்சியோ இங்கு கிடையாது. ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் ஆலயத்திற்கு வருபவர்கள் 75 பேர்தான். அந்த 75பேரும் 75கார்களில் வருவார்கள். ஆலய வளாகத்தில் வாகனங்களை நிறுத்தவே இடமிருக்காது. நான் வந்த பின்பு அருகிலுள்ள ஆலய வளாகத்தில் அனுமதி பெற்று இந்தப் பிரச்னையை தீர்த்தேன். மற்றபடி தினசரி திருப்பலிக்கு வருபவர்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு பேர் மட்டுமே. அதனால், என் அலுவலகத்தையே வழிபடும் இடமாக மாற்றி தினசரி திருப்பலியை அங்கேயே வைத்துக் கொள்கிறேன். திருப்பலியை மிகச்சரியாக 50 நிமிடங்களில் முடித்து விட வேண்டும். அதிகமானால் யாரும் வர மாட்டார்கள். எனவே நம்ம இஷ்டத்துக்கு பிரசங்கம் பண்ண முடியாது. அதனால முதல் நாளே நன்கு தயாரித்து, உரைநடையாக தாளில் வைத்துக் கொள்வேன். பிரசங்க நேரத்தில் இதையே வாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு வாசிப்பது ஐந்து நிமிடங்களைத் தாண்டக் கூடாது. பொதுவாக சமயம் என்பது அவர்களுக்கு பிறப்பு, திருமணம் போன்ற அலுவலகப் பதிவுகளுக்கு மட்டுமே. மற்றபடி ஈஸ்டர், கிறிஸ்மஸ்க்கு தவறாம வந்திடுவாங்க.” என்றார்.

“அவங்ககிட்ட உள்ள நல்ல பண்பு என்னன்னா, அவங்கவங்க வேலைய அவங்கவங்களே செய்துக்கிறாங்க. இங்கே நானும் என்னுடைய அறையை சுத்தம் செய்வதிலிருந்து என்று சிறு சிறு வேலைகளைக் கூட நானே செய்துக்கிறேன்” என்றார் சிரித்துக் கொண்டே.

எனக்கு மீண்டும் அவரது துறவறம் தெரிந்தது.

* * *

 

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி:நான் தேடிய-என்னைத் தேடிய புத்தகங்கள்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.ருடந்தோறும் பெங்களூர் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு செல்வதுண்டு. சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் செல்வது இதுவே முதல்முறை. நான் சென்றது கண்காட்சி ஆரம்பித்த முதல் நாளில். புத்தகக் கண்காட்சிக்கு கிளம்பும் முன்பே என் மனதில் சில புத்தகங்கள் இருந்தன; சில புத்தகங்கள் என் பட்டியலில் இல்லை. ஆனால், வாங்கத் தூண்டியதால் வாங்கிய புத்தகங்கள் அவை.

பூமணி அவர்களுடைய ‘அஞ்ஞாடி’ (க்ரியா பதிப்பகம்):

எஸ்.ரா வின் பரிந்துரையினால் மட்டுமல்ல, அதற்கு முன்பிருந்தே அஞ்ஞாடியை படிக்க வேண்டுமென்ற ஆவலுக்கு காரணமாயிருந்தது ஒன்றுதான். கழுகுமலை கிறித்தவர்களுக்கும் உயர் சாதி இந்துக்களுக்கும் அக்காலத்தில் மூண்ட பிணக்கு நாவலின் மையங்களுள் ஒன்று என்பதை அறிந்தேன். பல்லக்கு ஊர்வலத்தை மையமாக வைத்து நிகழ்ந்த கலவரம் கழுகுமலை வரலாற்றில் முக்கியமான நிகழ்வு. கழுகுமலையைச் சொந்த ஊராகக் கொண்டவன் என்ற முறையில் இந்த நிகழ்வு குறித்து நான் அறிந்த சம்பவங்கள், ஆ.சிவசுப்ரமணியன் மற்றும் ர.ஜார்ஜ் அடிகளார் ஆகியோரின் புத்தகங்கள் மூலமாக அறிந்தவை என இந்த நிகழ்வு குறித்து ஒரு பரிச்சயமிருக்கிறது. கழுகுமலையின் இச்சம்பவம் குறித்து பாரதிக்கு இருந்த மனச் சஞ்சலம் பற்றி செல்லம்மா பாரதி கூட ஒரு பதிவைச் செய்துள்ளார்.

எனக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும் இந்த நிகழ்வின் இலக்கிய அனுபவத்தை இந்தப் புனைவின் மூலம் உணர வேண்டும் என்பதே என் நோக்கம். பூமணியின் எழுத்துக்களை இதுவரை நான் படித்ததில்லை. இனிதான் ஆரம்பிக்கவிருக்கிறேன். இந்நாவலோடு சேர்த்து பூமணியின் ‘பிறகு’ நாவலையும் (காலச்சுவடு) வாங்கியிருக்கிறேன்.

* * *

ஆனந்த குமாரசாமியின் புத்தகங்கள்:

இந்தியக் கலைகள் சார்ந்து, குறிப்பாக சிற்பக்கலை சார்ந்து எழுதியவர்களில் ஆனந்த குமாரசாமி மிக முக்கியமானவர். இங்கிலாந்து பயணத்தின் போதுதான் இவரைப் பற்றி நான் தெரிந்து கொண்டேன். பைசாந்திய பாணியிலமைந்த ‘வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் கதீட்றலில்’ எரிக் கில் செய்த சிலுவைப்பாடு ஸ்தலங்கள் உண்டு. அவை யாவும் புடைப்பு பாணி -low relief- சிற்பங்கள். முதலில் பார்த்த போதே எனக்கு மிகப்பிடித்துப் போனது. யதார்த்த பாணியிலிருந்து விலகிய(மேலை ஆலயச் சிற்பக்கலையில் இது அபூர்வம்), மரபின் வடிவம் கொஞ்சம் கலந்த சிற்பங்கள் அவை. எரிக் கில் பற்றி கொஞ்சம் படித்தேன். அப்போதுதான், ஆனந்த குமாரசுவாமியும் எரிக் கில்லும் நண்பர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். ஆனந்த குமாரசுவாமியுடனான பழக்கத்தால் எரிக் கில்லுக்கு இந்தியச் சிற்பக்கலைகள் குறித்த ஆழ்ந்த புரிதல் கிடைத்துள்ளது. எரிக் கில்லின் சிற்பங்களில் இந்திய மரபின் சாயலைக் கொஞ்சம் பார்க்க முடியும். முதல் பார்வையிலேயே அந்தச் சிற்பங்கள் பிடித்துப் போனதில் ஆச்சரியமில்லை. சிற்பங்கள் குறித்து மிகச் சரியான பார்வையைக் கொண்டிருந்தவர் ஆனந்த குமாரசுவாமி.

சங்க இலக்கியங்களை கவிதையாக அணுகாமல் வரலாறு பண்பாடு பற்றி தெரிந்து கொள்ள பயன்படுத்தும் கருவியாக – தொல்பொருளாக மட்டுமே சங்கக் கவிதைகளை பார்க்கும் மனோபாவத்தை கடுமையாக ஆட்சேபிப்பார் ஜெயமோகன். சிற்பங்களை அணுகுவது குறித்து இதே கருத்தைத்தான் ஆனந்த குமாரசுவாமி கொண்டிருந்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால் ஒரு சிற்பியின் கண்கொண்டு சிற்பத்தையும், ஓவியனாக ஓவியத்தையும் பார்க்க வேண்டும்.

சிற்பம், ஓவியம் குறித்து ஒரு சாதாரண பார்வையே இங்கு இன்றளவும் உள்ளது. மிஞ்சிப் போனால் ஓவியத்தில் வண்ணங்கள் பற்றியும், சிற்பத்தில் வில்லோ, அம்போ பிடிமானம் இல்லாமல் நிற்பதைப் பற்றியும் சொல்வார்கள். அதைத் தாண்டி படைப்பு மன நிலை பற்றிய பேச்சிருக்காது. அப்படைப்பு நமக்களிக்கும் அனுபவம் பற்றியும் பேச்சிருக்காது. வடிவங்கள் பற்றி, composition பற்றி, வெவ்வேறு பாணியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பற்றி என எந்தக் குறிப்புமே இருக்காது. ஒரு சிற்பத் தொகுதியிலோ, ஓவியத் தொகுதியிலோ உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி ஒட்டு மொத்த படைப்பில் என்ன பங்களிக்கிறது எனப் பார்க்கும் பார்வை மிக முக்கியமான ஒன்று. ஒரு தொகுப்பில் என்ன மாதிரியான pattern திரும்பத் திரும்ப கையாளப் படுகிறது எனப் பார்ப்பது. நுட்பங்கள் சார்ந்து இப்படி கணக்கற்ற விஷயங்கள் உள்ளன. கலைஞனின் நோக்கில் கலையைப் பார்க்கும் பார்வை ஆனந்த குமாரசுவாமியினுடையது. எனவேதான் அவரது புத்தகங்கள் மேல் எனக்குப் பெரும் ஆர்வம் வந்தது.

சென்னை கண்காட்சியில் நான் வாங்கிய ஆனந்த குமாரசாமியின் புத்தகங்கள்:

The dance of siva
The Transformation of Nature in Art
The Indian Craftsman
Yaksas

இந்தப் புத்தகங்கள் அனைத்தும் ‘முன்ஷிராம் மனோகர்லால்’ ஸ்டாலில் கிடைத்தது. டெல்லியைச் சேர்ந்த பதிப்பகம் இது.

* * *

அர்ச்சுனன் தபசு – மாமல்லபுரத்தின் இமயச் சிற்பம், சா.பாலுசாமி, காலச்சுவடு பதிப்பகம்:

புடைப்புச் சிற்பம் சார்ந்து நான் வாங்கிய முக்கியமான புத்தகம். அர்ச்சுனன் தபசில் உள்ளது அர்ச்சுனன் கதையா? பகீரதன் கதையா? என்ற இரு வேறு விவாதங்கள் உண்டு என்பதை அறிவீர்கள். ஆனந்த குமார சுவாமியின் அனுமானங்கள் சிலவற்றை இந்தப் புத்தகம் மறுப்பதாகத் தெரிகிறது. படித்து முடித்தால் என்னவென்று தெரியும்.

* * *

உயிர்மை ஸ்டாலில் மனுஷ்யபுத்திரனிடம் நானும் என் மனைவியும் அறிமுகம் செய்துகொண்டு அவரது இரு கவிதைப் புத்தகங்களை அவரின் கையொப்பத்துடன் வாங்கிக் கொண்டோம். பிறகு அவருடன் நின்று ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். புத்தகத்தை திறந்ததும் முதல் கவிதையாக இருந்தது எது தெரியுமா?

மறுபடியும்

அடுத்த வருடமும்
இதே நாளில்
இதே இடத்தில்
இதே பின்புலத்தில்
இதே போல
நாம் ஒரு புகைப்படம்
எடுத்துக்கொள்வோமா?

நிச்சயம் எடுத்துக்கொள்வோம்
ஆனால்
கொஞ்சம் வேறு சாயல்களுடன்
கொஞ்சம் வேறு ரகசியங்களுடன்.

மனுஷ்யபுத்திரனின் அந்தப் புத்தகங்கள்:
பசித்த பொழுது
நீராலானது

* * *

வழக்கமாக புத்தகக் கண்காட்சிகளில் பாரதி குறித்தும் ஓவியங்கள் குறித்தும் எப்படியாவது புத்தகங்கள் வாங்கிவிடுவேன். அப்படி வாங்கிய சில புத்தகங்கள்:

பாரதி “இந்தியா”, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்(இந்தியா இதழ் பற்றியும் அதில் வந்த கருத்துப் படங்கள் பற்றியுமான புத்தகம்)
தஞ்சைப் பெரிய கோயில் சோழர்கால ஓவியங்கள், தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்
சித்திரமாடம், தமிழ்ச் சுவரோவியங்கள் குறித்த கட்டுரைகள் – பாரதி புத்திரன், மாற்று பதிப்பகம்
தமிழ்நாட்டு ஓவியங்கள் – ஏ.எஸ்.இராமன்,தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்

* * *

என்னை வாங்கத் தூண்டிய புத்தகங்கள் சில:

என் சரித்திரம், மகாமகோபாத்யாய டாக்டர் உ.வே.சாமிநாத ஐயர்
அய்யா வைகுண்டசாமி அருளிய அகிலத்திரட்டு அம்மானை, காலச்சுவடு பதிப்பகம்
வாடிவாசல், சி.சு.செல்லப்பா, காலச்சுவடு
வெட்டுப்புலி, தமிழ்மகன், உயிர்மை பதிப்பகம்

இதில் வாடிவாசல் படித்து முடித்தாகிவிட்டது. அக்குறு நாவல் பற்றி எழுதுவதைவிட அதன் காட்சிகள் சிலவற்றை ஓவியமாக வரையலாம் எனத் தோன்றியது. விதானத்தில் அவ்வோவியங்களைக் காணலாம்.

* * *

 

மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில் புத்தாண்டு!

கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், மும்பை.

மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில்

இதுவரை வாழ்க்கையில் நான் புத்தாண்டு கொண்டாடியதே கிடையாது.

தற்போது திரு.தியோடர் பாஸ்கரன் அவர்களின் கானுயிர் சார்ந்த எழுத்துக்களைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் அவர் ஒவ்வொரு புத்தாண்டையும் ஏதாவதோர் கானகத்தில் அல்லது இயற்கைச் சூழலில் கழிப்பதாகக் கூறியுள்ளதைப் படித்தவுடன் , நானும் முடிந்தவரை அவரைப் பின்பற்ற முடிவு செய்தேன்.

அதற்குத் தோதாக ஒரு வாய்ப்பும் வந்தது.

கல்சுபாய் உச்சி

மும்பை டிராவல்லர்ஸ் (Mumbai Travellers) என்ற நண்பர்கள் குழு ஒன்று தன்னுடைய முதல் வருட நிறைவை சஹாயாத்ரி மலைத்தொடரின் உச்சியான கல்சுபாய் ( Kalsubai) மலையில் கொண்டாட, கலந்து கொள்ளுமாறு அழைப்பு விடுத்தது. கலந்து கொண்டேன். அந்த அனுபவங்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சஹாயாத்ரி மலைத்தொடர்

மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையை வடக்கு, தெற்காகப் பிரிக்கும் போது மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா பகுதியில் உள்ள மலைத்தொடரை சஹாயத்ரி என்றும்; கேரளப் பகுதியை மலபார், சஹய பர்வதம் என்றும் அழைக்கிறார்கள். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் உச்சி கேரளாவின் இடுக்கியில் உள்ள ஆனைமுடி. அந்த வரிசையில் அஹ்மத் நகர் மாவட்டத்தில் அமைந்த கல்சுபாய் உச்சி – மகாராஷ்டிராவின் மிக உயரமான இடம். அதன் உயரம் 1646 மீட்டர் (5600 அடி) ஆகும்.

சஹாயத்ரி மலைத்தொடர்

மும்பையில் இருந்து 31 ஆம் தேதி இரவு, நாங்கள் 36 பேர் கிளம்பி கசாரா (Kasara)  என்ற நிலையத்தில் இறங்கினோம். அங்கிருந்து பாரி (Baari ) என்ற கிராமத்திற்கு தனி வாகனம் ஒன்றில் பயணம். அந்த ஊர் கல்சுபாவின் ஓர் அடிவாரம், அங்கு இரவு உணவை முடித்தோம். புத்தாண்டையும் மும்பை டிராவல்லர்ஸின் முதல் வருட பிறந்தநாளையும் கேக் வெட்டி கொண்டாடி முடித்து விட்டு இரவு சுமார் ஒரு மணியளவில் மலை ஏற ஆரம்பித்தோம்.

கல்சுபாய் உச்சி

சென்ற வருடத்தின் (2012) தொடக்கத்தில் மலை ஏறுவது, ஊர் சுற்றுவதில் ஆர்வம் கொண்ட ஆறேழு பேர், வருட முதல் நாளில் மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில் இருக்க வேண்டும் என நினைத்து இந்த கிராமத்திற்கு வந்து இரவு மலை ஏற முடியுமா என விசாரித்துள்ளனர். இதுவரை யாரும் இரவில் ஏறாத போதும், இவர்களின் உறுதியைக் கண்ட கிராமவாசிகள் கோரக் ஷா என்ற வாலிபரை, இந்த மலையைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர் என்ற முறையில் வழி நடத்தும்படி அனுப்பி வைத்துள்ளனர். அவர் இப்போது வரை உதவுகிறார். எங்களை வரவேற்று அழைத்துச் செல்ல கசாராவிற்கே வந்திருந்தார்.

முதல் வருட நிறைவினையும் அதே போல் மகாராஷ்டிரத்தின் உச்சியில் கொண்டாட முடிவு செய்தனர். இந்த ஒரு வருட காலத்தில் இந்த Mumbai Travellers நண்பர்கள் குழு சுமார் ஐயாயிரம் நண்பர்களுடன் விரிவடைந்து, எண்பதிற்கும் மேற்பட்ட தனித்துவமான பயணங்களை ஏற்பாடு செய்து அழைத்துச் சென்றுள்ளது.

மலை ஏற ஆரம்பித்து இருபது நிமிடங்களிலேயே நமக்கு கடினம் தெரிய ஆரம்பித்து விடுகிறது. காரணம் பாதையே கிடையாது. அங்கங்கே பாறைகளைப் படிகளாக வெட்டி உள்ளனர். மற்றபடி நாமாகவே பார்த்து நிதானமாக ஏறிக்கொள்ள வேண்டும். குழுவில் சுமார் பதினைந்து பெண்களும் உண்டு என்பதால் அவ்வப்போது சிறு ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்தோம்.

சிறு ஓய்வு - Photo courtesy : Jogi Prajapati

நடுவில் கல்சுபாய் மலையின் கதையை ஒருவர் கூறினார்:

“மலை உச்சியில் ஒரு சிறிய அம்மன் கோவில் உண்டு, அந்த அம்மனின் பெயர்தான் ‘கல்சுபாய் மாதா’. ஒரு நாள் காட்டிற்கு விறகு பொறுக்கச் சென்ற சிறுவனின் காதுகளில் ‘நான் வரட்டுமா?’ என்ற குரல் கேட்டுள்ளது. பையன் அலறி அடித்து வீட்டிற்கு ஓடி விட்டான். அடுத்த நாளும் இது தொடரவே வீட்டில் சொல்லி இருக்கிறான். அவர்கள் சொன்ன படி, இந்த முறை ‘நான் வரட்டுமா?’ என்ற குரலுக்கு “சரி வா” என்று பதில் சொன்னான். ஒரு சிறுமி வந்திருக்கிறாள். அவளை வீட்டிற்கு கூப்பிட்டபோது, எனக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முயலக்கூடாது. என்னை பாத்திரம் தேய்க்கச் சொல்லக்கூடாது என்று சிறுமி நிபந்தனைகள் விதித்துள்ளாள். ஒப்புக்கொண்டு அழைத்துச் சென்றாலும், வயது ஆனவுடன் வீட்டு வேலை செய்ய, திருமணத்திற்கு வற்புறுத்த என்று ஆரம்பித்தவுடன் அந்தப் பெண் கிளம்பி இங்கு வந்து தெய்வமாகி விட்டாள் என்பது ஐதீகம்” என்று சொல்லி முடித்தார்.

பெண்கள் திருமணத்திற்கு மட்டும்தான், வீட்டு வேலை செய்ய மட்டும்தான் என்ற ஆணாதிக்க சிந்தனைக்கு எதிரான கலகக்குரல் ஒன்று இங்கு தெய்வமாகி உள்ளது என்று புரிந்து கொண்டேன்.எல்லா கிராம தேவதைகளும் நம்மிடையே நடமாடியவர்கள் தானே.

கல்சுபாய் மாதா கோவில்

கதைகளில் வருவது போல ஏழு மலை, ஏழு கடல் கடந்து போவது போலத்தான், முதலில் இங்கு மலையேற  வருபவர்களுக்கு இருக்கும். சில இடங்களில் படிகளாக வெட்டப்பட்ட பாறைகளின் உயரம் அதிகமானது. அதாவது பரவாயில்லை, மூன்று நான்கு இடங்களில் இரும்பாலான ஏணியில் ஏற வேண்டும். ஒவ்வொன்றும் சுமார் பத்து முதல் இருபது மீட்டர் உயரமானவை. அங்கங்கே ஏணிகளின் கைப்பிடிகள் உடைந்து சிறு மூங்கில்களால் இரும்புக் கம்பி கொண்டு கட்டப்பட்டு இருந்தன.

இரும்பு ஏணிகள்

அவ்வளவையும் கடந்தால் நமக்குப் பரிசாக இயற்கை அன்னை வழங்கும் மன மகிழ்ச்சியையும், சுத்தமான காற்றையும், சுற்றியுள்ள மலைத்தொடர்களின் உச்சிகளின் தரிசனத்தையும் பெறலாம்.

மலை உச்சியில்

இன்னொன்றை சொல்ல வேண்டும். நம்மைப் போல முதல் மாடிக்குக்கூட லிப்டில் செல்பவர்களுக்குத் தான் இது சாகசப் பயணம். கோரக் ஷா ஒன்றரை மணி நேரத்தில் ஏறி இறங்கி விடுகிறார். காலையில் சாரை சாரையாக குழந்தைகளுடன் குடும்ப சகிதம் மலையேற மக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தனர். நவராத்திரி சமயத்தில் உச்சியில் இருந்து அடிவாரம் வரை வரிசை நிற்கும் என்கின்றனர்.

கல்சுபாய் கோவில் முன்

அதிகாலை சுமார் ஐந்து மணியளவில் ஒரு சிறு சமதளத்தை அடைந்தோம். சுள்ளிகளைப் பொறுக்கி சிலர் தீக் காய்ந்தனர். சிலர் பகலில் தேநீர், வடா பாவ் விற்கும் கடையாகச் செயல்படும் இடத்தில் சிறு ஓய்வு எடுத்தனர். மலை உச்சி, அதுவும் பனிக்காலம் என்பதால் குளிர் நடுங்க வைத்தது.

மலை உச்சியில்

அவ்வளவு நேரம் மலை ஏறியதால், என் உடலில் குளிரை மீறி கொப்பளித்திருந்தது வியர்வை. அப்போது மெல்லியதாய் வீசிய காற்று உடலை மயிர்கூச் செரியச் செய்தது. காலை ஏழு மணிக்குப் பின்னர்தான் சூரியன் தெரிந்தது. புத்தாண்டின் முதல் சூரிய உதயம் – ஓர் அருமையான மலைத்தொடரின் பின்னணியில்.

புத்தாண்டின் முதல் சூரிய உதயம்

கையில் கொண்டு வந்திருந்த Maggi-யை சமைத்து சாப்பிட்டு விட்டு கோவிலுக்கு ஏறினோம். சின்ன அறையில், பாறையில் உருவகப் படுத்தப்படும் தெய்வமாக கல்சுபாய் மாதா. குழு நண்பர்கள் சுற்றியுள்ள மலைதொடர்களையும் கோட்டைகளையும், பள்ளதாக்குகளையும் சுட்டிக் காட்டி விளக்கினார்கள். திடீரென்று மிகுந்த உயரத்தில் மட்டுமே வரும் வல்லூறு ஒன்று காட்சி கொடுத்து எங்களை மகிழ்வித்தது.

Photo courtesy : Jogi Prajapati

ஓர்  அரிய பறவையின்  காட்சியைக் கண்ட திருப்தியோடு எமது புத்தாண்டு ஆரம்பித்தது.

* * *

 

வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வரவேற்போம்!

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், மும்பை.Ovaleker Wadi Butterfly Gardenமகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் தானே (Thane) மாவட்டத்திலுள்ளது ‘ஓவ்லா’ கிராமம். அங்கு நான்கு தலைமுறைகளாக விவசாயம் செய்து வந்த ‘ஓவலேகர்’ குடும்பம், சூழ்நிலை காரணமாக தங்களுக்குரிய இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தைத் தரிசாக விட நேர்ந்தது. ‘ஓவலேகர்’ என்பது காரணமாக அமைந்த Sur Name. அதாவது, ஓவ்லா(Owla) கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று பொருள். இதே போல நாக்பூர்கர், பீஜப்பூர்கர், சஹாபூர்கர் என்றும் உண்டு. மேற்படி ‘ஓவலேகர்’ குடும்பத்தில் பிறந்த ராஜேந்திர ஓவலேகர் என்பவர், ஓவ்லா கிராமத்திலிருந்து தானே(Thane) அருகிலுள்ள முலுந்த்(Mulund) என்னும் இடத்தில் உடற்கல்வி ஆசிரியராகத் தன்னுடைய வாழ்வைத் தொடங்கியுள்ளார்.அந்த நிலம் ராஜேந்திர ஓவலேகருக்குக் கிடைத்தது. இவர் சிறுவயதிலிருந்தே இயற்கையை ரசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர். 90 களிலேயே Nectar Plant எனப்படும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் தேன் எடுக்கும் செடிகளை வளர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். தொடர்ந்து பத்திரிக்கைகள், புத்தகங்கள் மூலம் தன்னுடைய அறிவைவளர்த்துக் கொண்டு, வண்ணத்துப் பூச்சிகளைத் தேடி வளர்ப்பதைத் தன்னுடைய முக்கியப் பொழுது போக்காகக் கொண்டிருக்கிறார்.

இவரின் ஆர்வத்தேடலின் போது, 2004 ஆம் ஆண்டு மும்பையின் புராதன அமைப்பாகிய “மும்பை இயற்கை வரலாற்றுக் கழகம்” (Bombay Nature History Society BNHS) ஏற்பாடு செய்த Breakfast With Butterfly என்ற நிகழ்ச்சி இவர் வாழ்க்கையை மாற்றியுள்ளது. அந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தியவர்கள் முதல் பகுதியில் வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் வகைகள் பற்றி கூறி விட்டு, இரண்டாவது பகுதியில் அவை வளர்வதற்கான சூழல் பற்றியும் கூறிய போது, ராஜேந்தர் தன்னுடைய நிலம் எல்லாவகையிலும் பொருத்தமானதாக இருந்ததை உணர்ந்துள்ளார். மேலும், அந்நிகழ்ச்சியில் பேசிய ஓர் ஆய்வாளர், “ஓவ்லா என்ற கிராமத்தில் நிறைய வண்ணத்துப் பூச்சி வகைகள் காணப்படுகின்றன” என்று குறிப்பிடும் போது, அவர் சொன்னது தன்னுடைய நிலத்தைத்தான் என்பதை அறிந்து மகிழ்ந்துள்ளார்.ரோட்டோரங்கள், ரயில்வே டிராக்குகள், நதிக்கரைகள், மலைகள், தனியார் நர்சரிகள் எனப் பல்வேறு இடங்களில் இருந்தும், வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் சேகரிப்பை அதிகரித்துள்ளார். அவருக்கு, ‘இந்திய வண்ணத்துப் பூச்சி பார்வையாளர்களின் தந்தை’ எனப்படும் ஐசக் கேகிம்கர் (BNHS) அவர்களின் வழிகாட்டுதல் கிடைத்துள்ளது. அவரது மேற்பார்வையில் தொடர்ந்து எட்டாவது வருடமாக இப்போது, Ovalekar Wadi Butterfly Garden இந்திய அளவில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிலையை எட்டியுள்ளது.பொதுவாக மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியும், இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதியும் அதிகமான வண்ணத்துப் பூச்சி வகைகளைக் கொண்டவை.  உலகம் முழுவதும் 18,000 வகையான வண்ணத்துப் பூச்சிகள் உள்ளன. 1,500 வகைகள் இந்தியா முழுவதும் காணப்படுகின்றன. மும்பை பகுதியில் 150லிருந்து 180 வரை உள்ளன. ஓவலேகர் தோட்டத்தில் மட்டும் 130 வகைகளைக் காணலாம் என்கின்றனர். நாம் அங்கு செல்லும் எந்த நேரத்திலும் குறைந்தது 30 வகைகளைக் காண முடியும்.வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்கு ஹோஸ்ட் (Food), நெக்டார் (Nectar) என இரண்டு செடிகள் தேவை. பலவிதமான பழக்கலவைகளையும் ராஜேந்தர் வைத்திருந்தார். வண்ணத்துப் பூச்சி பசுமையான செடிகளில் முட்டையிடும்.முட்டை பொரிந்து வெளியே வருகின்ற லார்வாக்கள் அந்த இலையையே சாப்பிட்டு வளரும் லார்வாப் பருவத்தில் மட்டும் தான் சாப்பாடு. Pupas பருவத்தில் வெளியே வருவதற்கான தவம் மட்டுமே.சில வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் ஆயுளே இரண்டு வாரங்கள்தான் என்பதால் பிறந்து ஓரிரு நாட்களிலேயே அதன் துணையைத் தேட வேண்டிய கட்டாயம். ராஜேந்தர் நம்மை அழைத்துச் சென்று எல்லாவற்றையும் நமக்கு சுட்டிக்காட்டி விளக்கினார். அவர் இல்லாவிட்டால் நமக்குப் பல விஷயங்கள் தெரியாமலே போய்விடும்.இந்தியாவின் இரண்டாவது பெரிய வண்ணத்துப் பூச்சியான Blue Marmon மட்டுமல்ல, சிறு வயதில் நாம் பிடித்து விளையாடிய வகைகளின் பெயரும் நம்மை மகிழ்விக்கும். விரித்த சிறகுகளுடன் அழகாக உள்ள Blue Oak leaf Butterfly, சிறகை மூடியவுடன் காய்ந்த இலை போலக் காட்சியளிக்கிறது. Sailor, Skipper, Commander, Common Baron and Gaudy Baron எனப் பெரும்பாலான பெயர்கள், ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் மிக விரிவாக இவற்றை ஆராய்ந்த பின்னர் குண நலன்களுக்கேற்ற வகையில் வைத்த பெயர்கள்.

வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்கான சீசன் என்பது மார்ச் முதல் மே முதல் வாரம் வரையும்; செப்டம்பர் இறுதி முதல் நவம்பர் மாதம் வரையும் இருக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். நான் அங்கு சென்றிருந்த போது எங்களுடன் பேசிய ஒருவர், ஓராண்டில் மூன்று நான்கு முறைகள் இங்கு வந்தால், கிட்டத்தட்ட இப்பூங்காவிற்கு வருகை தரும் எல்லா வகையான வண்ணத்துப் பூச்சிகளையும் பார்த்து விடலாம் என்றார். அவரும் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் என்னைப் போல சும்மா பார்க்க வந்தவர். இப்போது வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மீது தீவிரமாகி மேகாலயாவிற்குப் போய் விட்டு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் திரும்பியிருக்கிறார். வடகிழக்கு இந்தியாவில் மிக அபூர்வமான வகைகள் உண்டாம்.

ராஜேந்தர் அங்கு வரும் குழந்தைகளையும், நம்மையும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வளர்க்க நிறையவே ஊக்கப்படுத்துகிறார். ஹோஸ்ட், நெக்டார் செடிகளை மட்டும் வளர்த்தால் போதும், வண்ணத்துப் பூச்சிகள் வந்தே தீரும். அவ்வளவு சுலபம். சிறிய அளவில் செய்யும் போது பராமரிப்பு எல்லாம் கஷ்டமே கிடையாது. நான் சென்றிருந்த போது, சிலர் சில கருவேப்பிலைக் கன்றுகளை அங்கே பதியம் போட்டு ஒரு சிறு பெண்ணின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடினர். இது வழக்கமான ஒன்று தானாம். பூங்காவிலுள்ள பெரும்பாலான செடிகளை இப்படி பார்வையாளர்களை உற்சாகப்படுத்தி வளர்த்திருக்கிறார்கள்.தானேவிலிருந்து சுமார் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கோட்பந்தர் (Godbandhar) ரோட்டில் போரிவலி (Borivli) செல்லும் சாலையில் ‘ஓவ்லா கிராமம்’ அமைந்துள்ளது. தானேவிலிருந்து போரிவலி, பயந்தர், மிரா ரோடு போவதெற்கென உள்ள பேருந்துகள் அடிக்கடி உண்டு. ஓவலாவில் இறங்கி யாரிடம் வழி கேட்டாலும் சொல்வார்கள்.

நுழைவுக் கட்டணம் ஒருவருக்கு நூறு ரூபாய். பார்க்கிங் வசதி உண்டு. வாரத்தில் ஒரே ஒரு நாள், ஞாயிற்றுக் கிழமை மட்டும் தான் அனுமதி. பார்வையாளர்களுக்கான நேரம்: காலை 7 மணி முதல் மதியம் 2 மணி வரை. முப்பது ரூபாய்க்கு ஒரு வடபாவும் சின்ன டம்ளரில் தேநீரும் தருவார்கள். அதனால், நீங்களே சாப்பிட ஏதாவது கொண்டு வந்து விடுங்கள்.

நாம் தனியாகச் சென்று பார்த்தாலும், ராஜேந்தர் இருப்பதால் நமக்கு  விளக்கமாகச் சொல்வார். ஆனாலும், என்னுடைய பரிந்துரை BNHS ஏற்பாடு செய்யும் பயணம் வழியாகச் சென்றால் மிகவும் விரிவாக அறியலாம் என்பதே. நான் அங்கு சென்ற போது BNHS ஆள் ஒருவரிடம் பேசியதில் பல செய்திகளை அறிந்ததால் கூறுகிறேன்.

பார்க்கப் பார்க்க அழகாக இருப்பது மட்டுமல்ல, மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மிகமிக அவசியமானவையும் கூட.  கண்டிப்பாக குழந்தைகளுடன் சென்று பார்க்க வேண்டிய இடம். தொலைக்காட்சி முன் தொலைந்து போகும் நம் குழந்தைகளுக்கு, இயற்கையை அறிமுகப்படுத்த அழகான இடம். படையெடுக்கும் பட்டாளமாகத் திரியும் பட்டாம்பூச்சிகளைப்  பார்க்க இங்கே வரலாம்.ஒரு தனி மனிதரின் சாதனைதான் இந்தப் பூங்கா. இதற்காக அரசிடமிருந்து எவ்வித உதவியும் பெறுவதாகத் தெரியவில்லை. இந்த அவசர உலகில் வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்காக ஒருவர் வாழ்கிறார் என்பதே ஆச்சர்யப்படவைக்கும் அதிசயம் தானே!