RSS

Category Archives: ஊர் வாசம்

சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும்

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

அசின் சார், கழுகுமலை.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

*

ளெபீட்டில் இருந்து ஹாசன் 42 கி.மீ.

ஹாசன் சாலை நன்றாக இருந்ததால் கார் ஒரே சீராகச் சென்று கொண்டிருந்தது.

“செட்டிஹள்ளி ஹாசனிலிருந்து எங்கிருக்கு?” டிரைவர் கேட்டார்.

“ஹாசனிலிருந்து பக்கம்தான். ஹேமாவதி ஆற்றங்கரையிலுள்ள ஊர். ம்! அங்கே போகும் சாலை பெயர் தெரியலியே…”

நான் சொல்லிக்கிட்டிருக்கும் போதே ரஞ்சித் கூகுள் சேர்ச்சில் ரூட் மேப் ஆக்டிவேட் செய்ய, காரின் வேகத்திற் கேற்ப செல்லில் சுட்டியும் ஓடியது.

“ஹாசன் பக்கத்தில்தான் காட்டுது.” என்றான்.

டிரைவர் சாலையைப் பார்த்து டிரைவ் செய்துகொண்டிருக்க, ரஞ்சித் மூக்குக்கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டே கூகுள் மேப் சுட்டியைப் பாலோ செய்து கொண்டிருந்தான்.

ஹாசன் நெருங்க நெருங்க கூகுள் மேப்பில் செட்டிஹள்ளியும் நெருங்கியது. பரவாயில்ல, வெளிச்சம் இருக்கும் போதே சென்று விடலாம் என்ற நிம்மதி.

கார் ஹாசனுக்குள் வந்ததும் கூகுள் மேப் சுட்டி, செட்டிஹள்ளிக்குள் வந்ததாய்க் காட்டியது!

“தட்சூ!” இப்போது அனைவருக்கும் குழப்பம்!

இதுவும் தவறாகக் காட்டும் என்பதை அப்போதுதான் முதன்முறையாய் புரிந்து கொண்டேன்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மாலை மணி 5.30

இருட்டுவதற்குள் செல்ல வேண்டும். அல்லது, எங்கள் லிஸ்டிலிருந்து செட்டிஹள்ளி நீக்கப்பட வேண்டும். என்ன செய்வது?

ஹாசன் சிட்டிக்குள் டாக்ஸி நிற்குமிடத்தில் காரை ஓரங்கட்டினார் எங்கள் டிரைவர். இறங்கிச் சென்று அங்கிருந்தவர்களிடம் கேட்டுவிட்டு வேகவேகமாக வந்தார்.

“என்னாச்சு?” என்றேன்.

“கொரூர் ரோடுன்னு சொல்றாங்க!”

அதுவரை புதிது புதிதாய் சேர்ச் செய்துகொண்டிருந்த ரஞ்சித்தும்,

“கரெக்ட்! அதைத்தான் காட்டுது. 24கி.மீ.தான்” என்றான்.

கார் புதிய உறுமலுடன் புறப்பட்டது.

இதுவரை இல்லாத வேகம்!

எங்களின் சுற்றுலா ஆவி இப்போது டிரைவருக்குள் புகுந்து விட்டது போல என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பள்ளம் மேடு, ஸ்பீடு பிரேக்கர் என்று சகட்டுமேனிக்கு எல்லாவற்றின் மீதும் துள்ளிப் பாய்ந்து; எதிர்ப்பட்ட வாகனங்களை எல்லாம் முந்திக்கொண்டு சென்றது கார்!

“கொஞ்சம் மெதுவாகவே போகலாமே” என்றேன்.

“மிதமான சாலை, அதான் சார்!”

சமாளித்தார். அதுவும் எனக்குப் புரிந்தது!

போகப் போக சாலையில் ஏற்ற இறக்கமும், வளைவும் நெளிவும் அதிகமானது. அடர்ந்த மரங்கள் தோன்ற குளிர் காற்றுடன் இருள் படர்ந்ததால், “மலைப் பகுதி போல இருக்கிறதே?” என்றேன்.

“ஆமா சார். இன்னும் அரைமணி பயணம் செய்தால் மலைதான். இதுதான் ஆரம்பம்” என்றார்.

கடக்கும் ஒவ்வொரு கிராமமும் “ஹள்ளி ஹள்ளி” என்றே முடிந்து கொண்டிருந்தது. கன்னடத்தில் ஹள்ளி என்பதற்கு கிராமம் என்று பொருளாம். தொடர்ந்து சாலையையும், சாலையோரப் பெயர்ப் பலகைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது நிமிர்த்திக் கொண்டு வந்தது “செட்டிஹள்ளி” பெயர்ப் பலகை!

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மணி 5.55

இன்னும் இருட்டவில்லை.

சூரிய ஒளி மிச்சம் இருக்கிறது.

அச்சிறு கிராம வாயிலில் காரை ஸ்லோ செய்த டிரைவர், சாலையோரத்தில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தவரிடம், “அந்தப் பழைய சர்ச் எங்கிருக்கிறது?” என்று கேட்க, அவர் கையை நீட்டினார். அத்திசையில் விருட்டெனக் கார் பறந்தது – நன்றி சொல்ல நேரமின்றி!

ஊருக்கு வெளியே சாலையின் இடப்புறம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் செடிகளுக்கு ஊடே, “ஆலய கோபுரம்” தெரிந்தது.

“டிரைவர், அதோ!”

நான் சொல்லும் போதே அவ்விடத்தைக் கடந்து போனது கார்.

கவன வீச்சில் மிதித்த பிரேக்கினால் நாங்கள் சீட்டில் முன்னோக்கி நகர்ந்திருந்தோம்!

எங்களையும் கோயிலையும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டவர், காரை சற்று பின்னோக்கி நகர்த்தி, சாலையின் சரிவில் இரண்டாள் உயரத்திற்கு உயர்ந்திருந்த செடிகளுக்கு ஊடே தெரிந்த வண்டிப்பாதை வழியாக, காரை சரசரவென செலுத்தினார்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

நூற்றாண்டுப் பழமையுடைய ஜெபமாலை ஆலயம் செடிகளின் மறைவிலிருந்து தன்னை முழுமையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டியது.

இப்போது, எங்களைப் போலவே டிரைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சிப் பிரகாசம்!

அது கொரூர் டேம்மின் உட்பகுதி.

கோடைக்காலம் என்பதால் டேம் தண்ணீர், கீழே மிகத் தாழ்வாகக் கிடந்தது. ஆலயத்தின் அருகில் போய் காரை நிறுத்தினார் டிரைவர்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

அடர்ந்த காட்டில் சிதைந்த நிலையில் கிடக்கும் டயனோசரின் எலும்புக் கூட்டை ஆங்கிலப் படத்தில் பார்ப்பது போல சிதிலமடைந்த அவ்வாலயத்தை விழி விலகாமல் பார்த்துக் கொண்டே அனைவரும் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அதைப் பற்றி ஏதுமறியா அவர்களிடம், “மழைக் காலத்தில் தண்ணீர் அளவு அணையில் அதிகரிக்கும் போது, இப்படி இந்த ஆலயத்தின் அருகே வர முடியாது. ஆலயம் முழுவதும் மூழ்கி மேலுள்ள சிறு பகுதி மட்டுமே வெளியே தெரியும். அப்போது, பரிசிலில் வந்துதான் மேலுள்ள பகுதியை வட்டமடித்துப் பார்க்க முடியும். ஆனா, ஆலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உள்ளேயும் வெளியிலுமாக நின்று நிதானமாகப் பார்க்கும் வாய்ப்பு இப்பத்தான்” என்றேன்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மணி ஆறு ஆகியிருந்தாலும் கோடைக் காலம் என்பதால் சூரியனும் இன்னும் மறையவில்லை. ஒருவேளை, எங்களின் ஆர்வம் இப்போது அதற்குத் தொற்றிக் கொண்டதோ என்னவோ? தன்னை மறந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

கூரையில்லா கோயிலுக்குள் நுழைந்தோம். அங்கு எங்களைத் தவிர வேறு டூரிஸ்டுகள் இல்லை.

ரஞ்சித், “இது எனக்குப் புதுசு!” என்றான்.

டிரைவர் “எனக்கும்தான்” என்றவர், “டூரிஸ்டா எத்தனையோ பேர் வர்றாங்க! ஆனா, இத யாரும் இதுவரக் கேட்டதில்ல! அதான், எனக்கே ஒரு இன்ட்ரஸ்ட் வந்திடுச்சி.” என்று புன்னகைத்தவர், “ஆமா, இதெப்பிடி நீங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?” என்றார்.

“அதேதான் நானுங் கேக்க நெனைச்சேன் சார்!” என்றான் ரஞ்சித்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“ஒரு சமயம் நம் நாட்டிலுள்ள நூற்றாண்டுப் பழமையான தேவாலயங்களை இணையத்தில் தேடித் தேடி படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் கண்ணில் பட்டதுதான் இது. இந்த ஆலயத்தின் படங்களைப் பார்த்ததும் இன்னொரு ஆச்சர்யம்! நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி, மழைக் காலத்தில் தண்ணீருக்குள்ளும் கோடைக் காலத்தில் தண்ணீருக்கு வெளியிலுமாக இருப்பது. இதுதான் என்னை நேரில் பார்க்கும் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது. அதுக்கு இந்த ட்ரிப் சரிவரும் என நினைத்தேன். (டிரைவரைப் பார்த்து) அது உங்களால் சக்சஸ் ஆயிற்று!” என்றேன்.

அவருக்கு மகிழ்ச்சி!

உள்ளே பீடத்தின் அருகில் சென்றோம்.

நெட்டுக்கு நிற்கும் சுவர்களை மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டே, “பெரிய கோயிலாத்தான் இருந்திருக்கு!” என்றான் ரஞ்சித்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“இது கோவாவில் பார்த்த கோயில் மாதிரி இருக்கு” என்றான் என் மகன்.

இது கோதிக் கட்டக்கலையில் கட்டப்பட்டுள்ள ஆலயமாக இருப்பதால், அவனது ஒப்பீட்டு அறிவுக்கு அவ்வாறு புலப்பட்டிருக்கலாம்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“இது கட்டி எவ்ளோ காலமிருக்கும்?” என்றாள் என் மனைவி.

“சரியாச் சொல்றதா இருந்தா, இந்த ஆலயம் 1860-இல் பிரெஞ்ச் மிஷனெரிகளால் கட்டப்பட்டது. அதுக்கப்புறம், நூறு வருஷத்துக்குப் பின்பு, 1960-இல் இந்த ஹேமாவதி ஆற்றின் குறுக்கே கொரூர் அணை கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த ரெண்டு தகவலும் நான் இணையத்தில் பார்த்ததுதான். இந்த அடிப்படையில், 154 வயசு ஆலயம், 54 வருசமா அணைக்கட்டுகுள்ள இருக்குது”

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

அப்போது ஒரு கார் வந்து நிற்பது சிதைந்திருந்த ஜன்னல் இடையே தெரிந்தது. அதிலிருந்து குடும்பமாக இறங்கியவர்கள் ஆலய வளாகத்திற்குள் வந்தனர்.

வந்தவர்கள் ஆலயத்தினுள் ஒவ்வோரிடமாகச் சென்று நின்று பார்த்தார்கள். அவர்களோடு வந்திருந்த பெரியவர் ஒருவர் அவர்களுக்கு கன்னடத்தில் ஏதேதோ விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். வந்தவர்கள் வியப்பாய்க் கேட்க, அவர் இன்னும் அதிக ஆர்வத்துடன் அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமாகச் சென்று கை நீட்டி நீட்டி விவரித்தார்.

அவர் சொல்கிற விதத்தைப் பார்த்து, கண்டிப்பாக அவர் ஆலயத்தைப் பற்றிதான் சொல்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட என் மனைவி, எங்கள் டிரைவர் வழியாக அவரிடம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினாள்.

அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்திருந்த அவர் தன் பால்ய கால நினைவுகளைப் பசுமையோடு பகிர, எங்கள் டிரைவர் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆனார்.

“இந்தக் கோயிலச் சுத்திதான் எங்க ஊரே இருந்தது. இந்தப் பகுதியில் எங்க கோயிலுதான் பெரிசு. இந்த மலைப் பகுதியில இருக்கிற கிராம மக்கள் எல்லாரும் இங்கதான் வருவாங்க”

 

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

ஈடில்லாத சந்தோசத்தோடு வெளிப்பகுதியை சுட்டிக் காட்டி, “இதெல்லாம் நாங்க ஓடியாடி விளையாண்ட இடம். இதோ பாருங்க இங்கதான் நான் படிச்ச பிரைமரி ஸ்கூல் இருந்தது. ம்! அந்த இடத்திலதான் சிஸ்டர்ஸ் கான்வென்ட் இருந்தது.”

அவருக்குள் பசுமையாய் இருந்த இளம் வயது நாட்களை அடையாளம் காட்டுவதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

“தினமும் இந்தக் கோயிலில ஜெபம், ஆராதனை, வழிபாடுனுதான் இருக்கும். இந்தக் கோயில் மணிச் சத்தம், சுத்தியிருந்த அத்தன கிராம மக்களுக்கும் மனப்பாடம். திருவிழா வந்திடுச்சினா, அவ்வளவு பேரும் இங்க வந்திடுவாங்க. சும்மா ஊரே ஜே ஜே-னு இருக்கும்.”

“அப்புறம் எப்போ டேம் வந்தது?”

“திடீர்னு ஒருநாள், கவர்மென்ட் அதிகாரிங்கல்லாம் எங்க ஊருக்கு வந்தாங்க. வந்து, இப்படி இந்த இடத்துல டேம் வருது. இது உங்க கஷ்டங்களுக்கு விடிவுகாலம். இதனால உங்க வாழ்க்கையே மாறப் போகுது. உங்க பிள்ளைக எதிர்காலமெல்லாம் உயரப் போகுது. உங்க தலைமுறைக்கே அதிஷ்டம்! அது இதுன்னு சொல்லி; அதனால, எங்களுக்கு குடியிருக்க மாத்து இடம் தருவோம்னு சொன்னங்க.”

“நீங்க போக முடியாதுன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என் மனைவி.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“அப்ப நான் சின்னப் பையன்தான். அன்னைக்கிருந்த பெரியவங்க எல்லாரும் ‘நல்லதுக்குத்தானே’னு ஒத்துக்கிட்டாங்க. அடுத்து, கவர்மென்ட் சொன்னத கேட்டுக்கிட்டுத்தான் ஆகணும். இந்த நெல எங்க ஊருக்கு மட்டுமில்ல, இதே மாதிரி இந்த அணைக்கட்டுக்குள்ள இருந்த அத்தன மலை கிராம மக்களும் தன் சொந்த மண்ண விட்டுட்டு கவர்மென்ட் காட்டுன இடத்துக்குக்குத்தான் போனாங்க.”

“இது நிகழக் கூடியதுதான். மேட்டூர் டேம் கட்டுனபோதுகூட இப்படித்தான். அந்த அணைப் பகுதிக்குள் இருந்த பண்ணைவாடி கிராமத்தில் உள்ள இரட்டைக் கோபுர தேவாலயம், ஜலகண்டேஸ்வரர் கோயில், நந்தி சிலை போன்றவை தண்ணீரில் மூழ்கும் நிலை ஏற்பட்டது. வைகை டேம் வரும்போதும் இதேதான் நிகழ்ந்தது. இந்த சோகத்தை வைரமுத்து “கருவாச்சி காவியத்தில்” எழுதியிருப்பார்” என்றேன் சோகமாக!

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“ம்! அப்புறம்?” ஆர்வத்துடன் என் மனைவி.

“கவர்மென்ட் சொன்னதத் தட்டாம எல்லா சனங்களும் சொந்த இடத்தக் காலி செஞ்சி போனாங்க. இதுல நாங்க இருந்த வீடு, பாடுபட்ட நிலம் எல்லாம் உண்டு. இருந்தாலும், இந்த டேம் வந்து தண்ணி நிரம்பி நிக்கிறப்ப எங்களுக்கெல்லாம் அப்படியொரு சந்தோசம்! அப்போ, எங்க வாழ்க்கை, எங்க பிள்ளைக வாழ்க்கை எல்லாம் பிரகாசமாயிடும்னு சொன்னவங்க; மறுபடியும் வந்தாங்க! வந்து, இந்தத் தண்ணிய நீங்க பயன்படுத்தக்கூடாதுனு சொல்லிட்டாங்க!”

மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னார்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த அத்தனை பேருக்கும் “குபீர்” என்று பற்றியது நெஞ்சு!

விக்கித்துப் போனவளாய், “அடக் கொடுமையே! ஏன் என்னாச்சு?” என்றாள் என் மனைவி.

“கவர்மென்ட்டு அதிகாரிங்கதான் இதையும் சொன்னாங்க! இந்தத் தண்ணிய எதெதுக்கெல்லாமோ பயன்படுத்தப் போறாங்களாம். அதனால, நாங்க இதத் தொடக் கூடாதுன்னு உத்தரவு!”

“சே! என்னய்யா இது இலவு காத்த கிளிபோலாச்சே?” என்றேன்.

மேற்கிலிருந்து எங்களைக் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சூரியனின் முகம், செக்கச் செவேரென சிவந்து கொண்டிருந்தது.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“அப்புறம்?” வினாவாகிப்போன வாழ்க்கையைக் கேட்டாள்.

“இப்ப இருக்கிற இடத்துல, கிடைக்கிறத வெச்சி உழைச்சி சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கோம். “இந்த டேம் வந்தா உங்க வாழ்க்கை ஒளிரும்”னு சொன்ன யாரையும் இப்போ காணோம்!” என்றார் மிகவும் வெள்ளந்தியாய்.

“ரஞ்சித், எனக்கென்னமோ இதுவும் கூடங்குளமும் ஒன்னுபோலத் தெரியுதே!” என்றேன்.

“ஆமா சார்! எந்த ஒரு அரசும் ஒரு பெரிய திட்டத்தத் தொடங்கும்போதும் மொதல்ல இப்படித்தான் நடந்துக்கிடும். ஜப்பானிய இயக்குநர் அகிரா குருசேவாவோட “கனவுகள்”-ங்கிற சினிமாவுல, அணு ஆலை வெடிச்சி சிதறுதப்போ, ஏழை ஜனங்க கதறி அழுகிற மாதிரி ஒரு காட்சி வரும். அதுல ஒரு தாய், “உங்களுக்கு எல்லாப் பாதுகாப்பும் நாங்கதான்னு அன்னைக்கு சொன்னாங்களே; அவங்க யாரையும் இன்னைக்குக் காணோமே!”னு சொல்லி அழுவாள். அதேதான் இதிலும் தெரியுது!”

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

இருள் லேசாகப் பரவத் தொடங்கியது.

மேற்கில் பார்த்தேன். சூரியனைக் காணோம்.

முகம் சிவந்திருந்த அது, ஒருவேளை தலை சுற்றி கீழே விழுந்திருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு கையைக் கட்டிக் கொண்டு மறு கையை கன்னத்தில் வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்த எங்கள் டிரைவர், “என்ன சார் இது! கொஞ்சமாவது நீதி இல்லையே?” மனச்சஞ்சலத்துடன் கேட்டார்.

கம்மியிருந்த தொண்டையை லேசாக இருமி சரி செய்து கொண்டே, “ஒன்னுமட்டும் நல்லாத் தெரிஞ்சுக்கோங்க நண்பரே! சட்டமும் நீதியும் – ஏழை மக்களுக்கு அதிகார வர்க்கமும் ஆதிக்க வர்க்கமும் போடுற “வேலி!” அதப் போடவும் எடுக்கவும் தாண்டவும் அவங்களுக்கு மட்டுமே உரிமை உண்டு. ஆனா, மக்களுக்கில்ல. மன்னராட்சிக் காலத்திலிருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் இதுதான் நாம சொல்ற சமநீதி.” என்றேன்.

மெதுவாக ஆலயத்தை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தோம்.

என் கையைப் பிடித்து நடந்து வந்து கொண்டிருந்த என் மகன் கேட்டான், “அப்பா, இந்தக் கோயில், ஊரு, பள்ளிக்கூடம் எல்லாம் இங்கிருந்தா நல்லா இருந்திருக்குமில்ல” என்றான்.

அந்நேரம், அவ்வாலயத்தின் ஏதோ ஒரு சுவரிலிருந்து ஒரு கல் கீழே விழுந்த சத்தம் என் காதில் பட்டது.

அது ஆலயம் விட்ட பெருமூச்சினாலா? இல்ல, உள்ளக் குமுறலாலா? தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று …

“ஒவ்வோராண்டும் அணையின் நீர் இவ்வாலய உச்சிவரை வந்து செல்வது, இதன் கண்ணீரைத் துடைப்பதற்காகத்தான்!”

இப்படி என் மனம் தேற்றிக் கொண்டது.

விடுபட முடியா நினைவுகளோடு நாங்கள் காரை நோக்கி வர வர, இருள் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது ஆலயத்தை!

* * *

தொடர்புடைய பதிவு: சிதில தரிசனம்!

Advertisements
 

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

அசின் சார், கழுகுமலை.

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

*

ளெபீட்டில், இக்கோயில் ஹொய்சலேஸ்வரர் கோயிலுக்குத் தென்பகுதில் உள்ள சாலையில் கேதாரீஸ்வரர் கோயிலுக்குக் கிழக்கே உள்ளது. இதனை பஸ்திஹள்ளி அல்லது பாசாடிஹள்ளிக்கு அருகிலுள்ளது என்றும் கூறுவர். சமண தீர்த்தங்கரர்களில் மூன்றாவது தீர்த்தங்கரரான பார்ஷவ நாதருக்கான கோயில் இது. விட்ணுவர்த்தன் ஆட்சிக் காலத்தில் ராணுவத் தளபதி ஒருவரின் மகன் போபண்ணா என்பவரால் கட்டப்பட்டுள்ளது.

இக்கோயில் கருவறையில் பார்ஷவ நாதரின் பதினான்கடி உயரமுள்ள கருங்கல் சிற்பம் உள்ளது. இச்சிலையின் தலை முடி மேல் ஏழுதலை நாகம் உள்ளவாறு செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

இது சிறிய கோயில் என்றாலும் இதன் சிறப்பே நவரங்கக் கூடத்தில்தான் உள்ளது. கருங்கல்லினால் செதுக்கப்பட்டுள்ள இக்கூடத்திலுள்ள தூண்கள் ஒவ்வொன்றும் பத்தடி உயரமும் மூன்றடி சுற்றளவும் கொண்டவை. அன்றைய சிற்பி தன் கைத் திறனால் தூணின் ஒரு பகுதியைக் கண்ணாடி போல பளபளவென்று இழைத்திருக்கிறான். அதிலும், நுழைவாயிலுக்கு எதிரே உள்ள தூண்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. இவற்றை “மாயாஜாலத் தூண்கள்” என்றே கூறலாம்.

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

ஏனெனில், இத்தூண்கள் தன் முன் நிற்போரை இரட்டை பிம்பங்களாகப் பிரதிபலித்துக் காட்டுகின்றன. இத்தூணுக்கு முன்னால் சற்று தொலைவில் நாம் நிற்கும் போது ஒருவிதமான உருவமாகவும், தூணுக்கு அருகில் நெருங்கி வர வர வேறு உருவமாகவும் நம்மைக் காட்டுகின்றன.

அன்றைய சிற்பிகள், ஒவ்வொரு தூணிலும் ஒளிப் பிரதிபலிப்பு ஏற்படும் தன்மையைச் சரியாகக் கணக்கிட்டு, தூணில் கண்ணுக்குப் புலப்படாத சிற்சிறு வளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளனர். இதனால், பிரதிபலிப்பு உருவம் வடிவம் மாறி வேறுவிதமாகத் தோன்றுகிறது.

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

இன்னொரு விஷயமும் இதில் கவனிக்கத் தக்கது. இருட்டறையில் ஒளியைப் பாய்ச்சிக் காட்டும் திரையரங்க உத்தியும் தெரிகிறது. அதாவது, இத்தூண்களுள்ள நவரங்கக் கூடத்தின் முன்னால் பல தூண்களைக் கொண்ட ஒரு மண்டபம் இருக்கிறது. இரண்டிற்கும் பாதையளவு இடைவெளிதான். இந்த மண்டபத்திற்கு நேராகத்தான் நவரங்க கூடத்திற்கான சிறு வாசல் உள்ளது. இதனால், வெளியிலுள்ள அதிகப் படியான பேரொளி கட்டுப்படுத்தப்பட்டு மிகக் குறைந்த அளவு ஒளியே நவரங்கக் கூடத்தினுள் நுழைய முடிகிறது. இந்த ஒளிதான் பல்வேறு கோணங்களில் தூண்களில் பட்டு புதுவிதப் பிரதிபலிப்பை உண்டாக்குகிறது.

இதைப் பார்க்கப் பார்க்க அன்றைய சிற்பியின் இயற்பியல் அறிவு நம்மை வெகுவாக வியக்க வைக்கிறது.

மணி 4.40 ஆகியிருந்தது.

அனைவரையும் விரைவுபடுத்தி காரில் ஏற்ற,

டிரைவர் என் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“நேரா ஹாசன்!” என்றேன்.

*

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

 

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

அசின் சார், கழுகுமலை.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

*

விட்ணுவர்த்தனின் பேரன் இரண்டாம் வீர வல்லாளன் ஆட்சிக் காலம் ஹொய்சள சாம்ராஜ்யத்தின் பொற்காலமாக இருந்துள்ளது. அவனும் அவனுடைய இளைய ராணி அபிநவ கேதாள தேவியும் இணைந்து கி.பி.1219-ஆம் ஆண்டு கட்டியதே இந்தக் கேதாரீஸ்வரர் கோயில். இதை, “இந்திய சிற்பக் கலையின் மாணிக்கம்” என்கின்றனர்.

ஹொய்சலேஸ்வர கோயிலைவிடச் சிறியதான இக்கோயிலின் ஒரு பகுதி, ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பராமரிப்பின்மையால் இடிந்து விட்டது. இருக்கிற இன்றைய கோயிலிலும் சிதைந்திருக்கிற பல பகுதிகளை அந்தந்த இடத்திற்கேற்ப கற்களை வைத்து தொல்லியலார் சரி செய்திருப்பது தெரிகிறது.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

நட்சத்திர வடிவில் மாக்கல்லினால் கட்டப்பட்டுள்ள இக்கோயிலின் சுவர்கள், கோபுரம், கதவுகள், கூரைகள் என்று அனைத்திலுமே சிற்பங்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. என்.ஸ்ரீநிவாஸன் என்பவர், “இதை மனிதர்கள் கட்டிய கோயில் என்று சொல்வதை விட, தெய்வீக ஆபரணம் என்று கூறலாம்” என்று புகழ்வார்.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

கேக் போன்ற மேடை, அதன் மேல் கோயில்; நான்கு மூலைகளிலும் நான்கு யானைகள் கோயிலைத் தாங்குவது போன்ற அமைப்பு; சுற்றுப்புறச் சுவர் முழுவதிலும் அடுக்கடுக்காக நுட்பமான சிற்பங்கள்; பூப் போன்ற வடிவ அலங்காரத்துடன் சுவரின் மேல் பகுதி விளிம்பு; அதற்கு மேலே பெரிய அளவிலான சிற்பங்கள் – இவைதான் இக்கோயிலின் பொதுவான அமைப்பு.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

இதிலுள்ள பெரிய அளவிலான சிற்பங்களில் புராண கதைக் காட்சிகள் இடம் பெற்றுள்ளன. மேற்குப் பகுதியிலுள்ள சுவரில் மிகவும் வித்தியாசமான சிற்பம் ஒன்றிருப்பதை நூல் ஒன்றில் படித்தேன். அதாவது, வானரங்கள் டெலஸ்கோப் போன்ற ஒன்றைத் தாங்கி நிற்க, சடாயுவின் சகோதரன் சம்பாதி அதன் வழியாக சீதை இருக்குமிடத்தைக் கண்டு பிடிப்பது போன்ற காட்சி.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

இது போல, இராம இராவண போர்க் களம், பாற்கடல் கடைவது, பிரகலாதன் கதை, அர்ச்சுனன் மீனின் கண்ணைக் குறிபார்த்து அம்பால் எய்தவுடன் திரௌபதி மணமாலையுடன் காத்திருப்பது போன்ற புராணக் கதைக் காட்சிகள் மிகுதியாக உள்ளன.

காமிக்ஸ் புத்தகத்தில் கதையின் போக்குக்கேற்ப தொடர்ந்து படங்கள் வரையப்படுவதைப் போல புராணத்தில் வரும் ஏதேனும் ஒரு நிகழ்வை எடுத்துக் கொண்டு அதனை விளக்கத் தொடர் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

நேரமின்மையால் ஒவ்வொன்றையும் தனித் தனியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. மேற்போக்கான பார்வையுடன் திரும்பி விட்டேன். பக்கத்தில் உள்ள பார்ஷவ நாதர் கோயிலையும் பார்த்துவிட்டு, இருட்டுவதற்குள் செட்டிஹள்ளி செல்ல வேண்டுமென்பதால், அனைவரையும் விரைவு படுத்தினேன்.

உண்மையில் ஒரு நாள் முழுக்கச் செலவிட வேண்டியது ஹளெபீடே.

ஹளெபீடு: பார்ஷவ நாதர் கோயில்

 

ஹளெபீடு: ஹொய்சலேஸ்வர கோயில்

அசின் சார், கழுகுமலை.

ஹளெபீடு: ஹொய்சலேஸ்வர கோயில்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

*

கல் ஒரு மணியைத் தாண்டியது.

மதிய உணவை பேளூரிலேயே முடித்து விட்டு உடனே கிளம்பினோம்.

ஹளெபீடு 17 கி.மீ. தூரம்தான். ஆனால், ஹாசன்-பேளூர் சாலை போல இல்லை. பராமரிக்கப்படாத கிராமப்புறச் சாலையாக இருந்ததால் கார் விரைவாகச் செல்ல முடியவில்லை. கிட்டத்தட்ட முப்பது நிமிடப் பயணத்திற்குப் பின் ஹளெபீடு ஊருக்குள் நுழைந்தது எங்கள் கார்.

DSC03985n

ஹொய்சால மன்னர்களின் பழைய தலைநகரான துவாரசமுத்திரமே இந்த “ஹளெபீடு.” இங்கு சிவபெருமானுக்காகக் கட்டப்பட்டுள்ள ஹொய்சலேஸ்வர கோயில்தான் ஹொய்சள கோயில்களிலேயே மிகப் பெரியது என்கிறார்கள்.

இந்தியத் தொல்லியலார் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இக்கோயில் முன் இறங்கினோம். வளாகத்திற்குள் வந்த போது, அகன்ற புல்வெளியின் மத்தியில் இரு தென்னை மரங்களுக்கு இடையே, பேளூரைவிட அகன்ற வடிவில், அதே கிடைமட்டக் கேக் தோற்றத்தில் கோயில் தெரிந்தது.

???????????????????????????????

விட்ணுவர்த்தனின் அதிகாரிகளில் ஒருவரான கேட்டுமல்லா என்பவரால்,கி.பி.1121-இல் தொடங்கப்பட்டு, கி.பி.1207-வரை இக்கோயில் வேலைகள் நடந்துள்ளதாக சுற்றுலா கையேடு குறிப்பிடுகிறது.

நுழைவிடத்திலிருந்து கோயில் முகப்பு வரை ஒரு பூங்காவின் பாதை போல அமைத்திருந்தார்கள்.அதில் சென்று கொண்டிருந்த போது, மேற்கில் இருந்து வீசிய சூரிய ஒளி கண்களைக் கூசச் செய்தது. சல்யூட் அடிப்பது போல் வலக் கையை உயர்த்தி, கண்களுக்கு நிழல் பரப்பியவாறு நடந்தேன். வெளிச்சத்திற்கும் நிழலுக்கும் இடையே கோவில்!

DSC04008n

கி.பி.1311-இல் மாலிக்காபூர் படையெடுத்து வந்து இந்நகரைத் தரைமட்டமாக்கிவிட்டு, கிடைத்த பொன் பொருட்களை எல்லாம் மூட்டை மூட்டையாக ஒட்டகங்களில் கட்டிக் கொண்டு டில்லிக்குச் சென்றுள்ளான். அதன்பின் கி.பி.1326-இல் முகமது பின் துக்ளக் படையெடுப்பில் மீதமுள்ளவையும் சிதைக்கப்பட்டுள்ளன. இப்படிப்பட்ட காலக் கொடுமைகளைக் கடந்துதான் இந்த ஹொய்சலேஸ்வர கோயிலும், பக்கத்திலுள்ள கேதாரீஸ்வரர் கோயிலும் நிற்கின்றன.

DSC04030n

தெப்பத்தில் தத்தளித்தவன் கிடைத்ததைப் பற்றுவது போல காலத்தை நினைத்து தடுமாறியநான் கோயில் வாயிற்படியருகே பற்றி ஏறலானேன். அப்போது பக்கவாட்டிலிருந்த கட்டுமானக் கற்களைக் கவனித்தேன். அவற்றிடையே கரிசக்காட்டு வெடிப்பு போல் பிளவுகள் தென்பட்டன. என்னதான் புனரமைப்பு செய்திருந்தாலும் காலக் காயங்கள் மறையவில்லை. கருவறை நோக்கி உள்ளே சென்றேன். சிவலிங்கம் இருந்த கருவறை ஒரு மூங்கில் தட்டியால் சாத்தப்பட்டுக் கிடந்தது. வழிபாடு நடப்பதாகத் தெரியவில்லை.

கோயிலின் உட்புறம் இருக்கிற தூண்களின் மேல் பகுதியில் “மந்தானிகா” என்னும் அழகிய பெண் சிற்பங்கள் இருந்திருக்கின்றன. பல்வேறு படையெடுப்புகளையும், காலச் சிதைவுகளையும் கடந்து இன்று அவற்றில் ஒன்று மட்டுமே இருக்கிறது.

???????????????????????????????

அப்படியே கோயிலின் வெளிப்புறம் வந்து,பேஸ் மட்டத்திலிருந்து மேல் கூரை வரை சுவரிலுள்ள சிற்பங்களைக் கவனித்தேன்.

பேளூரை விட அதிகமாகவும் நெருக்கமாகவும் சிற்பங்களைச் சித்தரித்துள்ள புதிய வடிவம். கோயிற் சுவரின் கீழிருந்தே சிற்ப வரி தொடங்குகிறது.இதில் நேர்த்தியான எட்டு வரிகள் உள்ளன. அதில் யானைகள், யாளிகள், போர்க் காட்சிகள், குதிரை வீரர்கள், பூ வளைவுகள் என்று நீண்டுகொண்டே செல்கிறது. இந்த எட்டு அடுக்குகளின் மேலே நான்கடி உயரமுள்ள பெரிய வகை சிற்பங்கள் வரிசையாக உள்ளன. பேளூரில் இருந்த சிறு இடைவெளி கூட இங்கு கிடையாது. சிற்பங்களின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டுவதற்காகவே நட்சத்திர அமைப்பு கோயில் என்பது தெரியும். அதிலும், இங்கு ஒவ்வொரு நட்சத்திரக் கடவுகளிலும் கூடுதல் கடவு அமைக்கப்பட்டு அதிலும் சிற்பங்கள்.

DSC04024n

இவற்றைப் பார்க்கப் பார்க்க, கணிப்பொறியில் புதிதாகத் திறந்த கோப்பு பழையதை மறைத்து நிற்பதைப் போல என் மனதில் புதிய திரை விரிவதை உணர்ந்தேன்.

கடவுளர்கள் சிற்பங்கள் மட்டுமின்றி, புராணக் கதைக் காட்சிகள், அக்கால மக்களின் வாழ்வியல் நடைமுறைகள், பழக்கவழக்கங்கள், விலங்குகள், பறவைகள் போன்றவை கணக்கின்றி செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

???????????????????????????????

பேளூர் சிற்பங்களைப் பார்த்ததும் அதிலுள்ளஆபரண அலங்கரிப்பு வியப்பே மேலெழுந்து நின்றது.ஆனால், ஹளெபீடு நமக்கு வேறு விதமான வியப்பைத் தந்தது. அதாவது, இங்குள்ள சிற்ப வரிகள் ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துச் செல்லும் போது, உணர்வுகளை உள்வாங்கிச் சித்தரித்த உயிர்களைக் காண முடிந்தது. இதில் அன்றைய சமூக, அரசியல் நடைமுறை வெளிப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

இவ்வேளையில், இந்திய மற்றும் கீழை நாட்டு சிற்பக்கலை வல்லுநரான பெர்குஸ்சன் என்பவர் ஹளெபீடு பற்றிக் கூறியது நினைக்கத் தக்கது.

DSC04025n

அவர் கூறும்போது, “மனித மனத்தின் வரம்பற்ற நம்பிக்கை அல்லது இதமான உணர்வுகள் இங்கே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை, மனிதனின் கடும் உழைப்பிற்கும் சிற்பக்கலைத் திறனுக்கும் உன்னதமான சான்றுகள். இங்குள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் சிற்ப வளம் கொழித்துப் பொங்கிப் பெருவெள்ளமாய்ப் பாய்கிறது” என்கிறார். மேலும், அவர் இக்கோயில் குறித்துக் கூறுகையில், ஏதென்ஸ் நகர பார்த்தினான் கோயிலோடு ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறார். அதாவது, “இவையிரண்டுமே கலையின் இரு துருவங்களாக உள்ளன. எனினும், அந்தந்தக் கலைப் பாணியின் உன்னத சிகரங்கள் இவை” என்கிறார்.

அவர் கூற்று உண்மையாகவே எனக்குப் பட்டது. ஏனெனில், தொல்காப்பியர் கூறும் எண்வகை வனப்பின் அடிப்படையிலும் இங்குள்ள சிற்பங்களைப் பார்த்து மகிழ இடமிருக்கிறது – என்றுசிந்தையில் நினைந்து சிற்பங்களைப் பார்த்துச் செல்கையில் கோயிலின் தென் மேற்குப் பகுதியில் அதைப் பார்த்தேன்!

DSC04020n

பத்திரிகைகளில் வரும் சிறுவர் பகுதிகளில் “வரைந்து பழகுங்கள்” என்று ஓவியத்தின் அவுட் லைன் கொடுத்திருப்பார்கள். அது போல அந்தச் சுவற்றில் அத்தனை சிற்பங்களுக்கும் மத்தியில் சிற்ப அவுட் லைன் மட்டுமே உள்ள கற்களும் இருந்தன. இது பார்வையாளன் சிற்ப செய்முறையைத் தெரிந்து கொள்ளவா? அல்லது, பார்வையாளனை சிற்ப சவாலுக்கு இழுக்கும் முயற்சிக்காகவா? என்பது புரியவில்லை.

???????????????????????????????

கோயில் சுவர் என்றால் சிற்பங்கள் இருப்பது நடைமுறை. பக்கத்திற்கு ஒன்றோ இரண்டோ பார்க்க முடியும். ஆனால், ரெட்டைக் கோடு நோட்டில் குழந்தைகள் வரிவரியாக எழுதுவது போல சிற்பங்களைச் செதுக்கியிருப்பது ஹொய்சளர்களின் சாதுர்யம். அதிலும் ஒரு காலகட்ட சமூக வரலாற்றையும், அரசியலையும், அந்நாட்களில் வழங்கிய புராணங்களையும், தொன்மங்களையும் விடுபடாமல் கோயிற் சுவரில் செதுக்கி வைத்திருப்பது, கல்வெட்டு எழுத்துக்களை விட வீரியமானது.

ஹளெபீடு

மனிதனின் சமூக, அரசியல், பொருளாதாரக் கூறுகளை ஒட்டுமொத்தமாகக் கோயில் சுவரில் செதுக்கி வைத்துவிட்டு, அதற்குள் கடவுளை வைத்து வழிபடுவது, ஒரு விதப் படிமக் கூற்றாகத் தெரிந்தது.

இதைத் திருப்பிப் பார்த்தால், மனிதன் கடவுளைத் தரிசிப்பது என்பதே அவனின் சமூக, அரசியல், பொருளாதாரக் கூறுகளின் கூரைக்குள்தான் என்று காட்டியது.

ஹளெபீடு

கோயில் வளாகத்திலுள்ள பெரிய நந்தி, விநாயகர் சிலை, கோமதீஸ்வரர் சிலை போன்றவை நம்மை அருகில் வந்து பார்க்க வைக்கின்றன. அங்கு தொல்லியலார் அமைத்துள்ள பலவித சிலைகளுடன் கூடிய காட்சியகத்தை ஒரு விசிட் அடித்து விட்டு கிளம்பத் தயாரானேன்.

ஹளெபீடு: கேதாரீஸ்வரர் கோயில்

 

பேளூர்: சென்னக்கேசவப் பெருமாள் கோயில்

அசின் சார், கழுகுமலை.

பேளூர்: சென்னக்கேசவப் பெருமாள் கோயில்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

பெங்களூர் – இராஜராஜேஸ்வரி நகரிலிருந்து நாங்கள் கிளம்பும்போது காலை மணி 6.50. என்னுடைய திட்டப்படி காலை ஐந்து மணிக்கே கிளம்பியிருக்க வேண்டும். புக் செய்திருந்த கார் தாமதமாக வந்ததால் இந்நேரம்!

கூகுள் மேப் படி உத்தேசமாக ஹாசன்  185 கி.மீ.அங்கிருந்து பேளூர் 40 கி.மீ.ஆக மொத்தம் 225 கி.மீ. செல்ல வேண்டும். இதற்கிடையே காலை டிபன் நேரமும் இருக்கிறது.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கே எழுந்து கிளம்பி தயாரானதால் கார் கிளம்பிய கொஞ்ச நேரத்திலேயே தூக்கம் கண்ணைக் கட்டியது. அவ்வப்போது தட்டிய முழிப்பின் போது பார்த்தேன். என்னைப் போலவே என் மனைவி; “சன்னலோரம் எனக்கு” என்று முந்திக்கொண்டு உக்கார்ந்த என் மகன், முன் சீட்டில் இடதுபுறம் ரஞ்சித் – எல்லாருமே ஒவ்வொரு தினுசாய் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். டிரைவர் மட்டும் விழிப்பாய் …

காரில் மெல்லிசாய் பாடிக் கொண்டிருந்த கன்னடப் பாடல்கள் புரியாத இரைச்சலாய் இருந்தது. “தமிழ் மீடியம் சாங்ஸ் ஏதாவது இருக்கிறதா?”டிரைவரிடம் கேட்டேன்.“இருக்கிறது” என்றவர்,“நானும் தமிழ் நாட்டுக் காரன்தான்”என்று சொல்லிக் கொண்டே, காரில் உள்ள சிடி ஒன்றைத் தேடி எடுத்து பிளே செய்தார். இசைத்தேன் வந்து பாய்ந்தது காரினிலே!

??

தமிழர்-தமிழிசை உறவால் தூக்கம் கலைய, டிரைவரிடம் ஊர் பேர் விசாரித்துக் கொண்டேன்.

“ஆமாம்! அதென்ன ‘ஷிவு’னு பேரு?”

“உண்மையில் என் பேரு சிவா. கன்னடக்காரர்கள் அத ஷிவு, ஷிவுனு கூப்பிட்டு, அப்படியே புக்கிங்கிலும் ‘Shivu’னு போட்டுட்டாங்க. வர்ற டூரிஸ்டுகளும் “ஷிவு ஷிவு” னே கூப்பிடுறாங்க. இதாவது பரவாயில்ல, சில பேரு “ஷூ ஷூ” ன்னும் கூப்பிடுவாங்க! அதுக்கும் என்னனு கேட்டுக்குவேன்” என்றார் நகைப்புடன்!

காலை மணி எட்டரையைத் தொட்டது. “நல்ல ஹோட்டலாப் பாத்து நிறுத்துங்க” என்று நான் கேட்டுக் கொண்டதை நினைவிற் கொண்டு சாலையின் இடது புறமிருந்த அந்த சைவ ஹோட்டல் வளாகத்திற்குள் வளைந்து காரை நிறுத்தினார்.

எங்களைப் போன்ற வழிப் போக்கர்களுக்கான உணவு விடுதி போல. காலையிலேயே கார்கள் குவிந்திருந்தன. தூக்கத்தை முறித்துக் கொண்டே காரின் வெளியே வந்த எங்க டிக்கட்டுகள் அந்த வளாகத்தைப் பார்வையால் துலாவின.

விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுக் கார்கள் அங்கே நிற்பதாக என் மகன் கூறினான். அவன் கூற்று, விடுதியினுள் உள்ள பொருட்களின் விலையும் அதிகமாக இருக்கலாம் என்ற உள்ளுணர்வைத் தந்தது.

இருந்தாலென்ன? இந்த நிர்ணயம்கூட சிலரக மக்களை, உள் வராதபடி வடிகட்டி விடும். அதை நுகர்வதில் எனக்கும் விருப்பம்தான். இருந்தாலும் பணம் ஒரு வெவஸ்த கெட்டது. அது யாரு கையிலயும் இருக்கும். உழைச்சி உழைச்சி ஓடாத் தேயும் உழைப்பாளியின் கைக்கு வரும் போது மட்டும் தவங்கித் தவங்கி வருது. ஆனா, சுயநல அரசியல்வாதி கையிலயும்; லஞ்சத்தில் வாங்கிய பதவி நாற்காலியில் – அதிகார மிடுக்கில் அமர்ந்திருக்கும் அதிகாரி கையிலயும்; மத்தவங்க உழைப்பைச் சுரண்டி மிடுக்கா வாழும் தொழிலதிபர் கையிலயும்; இவங்க மூணு பேரையும் வசக்கி அவங்க முதுகுல சவாரி செய்யும் மதவாதிகள் மடியிலயும் – பணம் ஒரு வேசியைப் போல புரளுது. ம்! இவங்க எல்லாரையும் இம்மாதிரி விடுதிகளில ஈசியாப் பாக்கலாம். எண்ண அலைகள் எப்படி எப்படியோ விரிய…. உள்ளே சென்றோம்.

எதிர்பார்த்தது போல் விலை இருந்தாலும், சுவையில் அது நம்ம ஊர் சரவணபவன் தான். ஆனால், பிசுபிசுத்த கூட்டம் அங்கில்லை.

???????????????????????????????

இருபது இருபத்தைந்து நிமிட இடைவெளிக்குப் பின் எங்கள் பயணம் தொடர்ந்தது. ஹாசனைத் தாண்டி பேளூரில் எங்கள் கார் நுழையும் போது மணி 10.40.

“பேளூர் – நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளோட நம்மை வியக்க வைக்கும் அற்புதமான சிற்பங்களைக் கொண்ட கோயில் உள்ள ஊர். நம்ம ஊருல கட்டில், நாற்காலிகளுக்கு மரக்கட்டைகளை கடைசல் போடுவது போல அங்கு, கோயிலிலுள்ள கல் தூண்களுக்குக் கடைசல் போட்டிருப்பாங்க” என்று என்னுடைய பெரியப்பா விளித்து விளித்துக் கூறும்போது, என் விழிகள் பிதுங்கக் கேட்டிருப்பேன். அப்போது சில படங்களைக் காட்டி மேலும் விளக்குவார்.

???????????????????????????????

“கோவில் சுவர் முழுக்க சிற்பங்கள்தாம். சோழர்களை வென்ற சமயத்துல சோழ சிற்பிகளை பிடிச்சிட்டுப் போயி அங்க பயன்படுத்திக்கிட்டதாகவும் சொல்றாங்க.” என்று கண்ணடித்துக் கொண்டார். “அட!” என்று நான்சொல்ல வாயெடுக்கும் முன், “ஒரு இன்ச் இடங்கூட சும்மாயிராது. அப்படியொரு வேலைப்பாடு. சிற்பத்துல உள்ள நகையலங்காரமெல்லாம் தனித் தனியாத் தொங்கும். ஒரு சிற்பத்தின் கையில வளையல் சுத்துமுனா பாத்துக்கோயேன். இப்படி நெறைய. நீ அவசியம் பாக்கணும்.” என்று இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்னிடம் அவர் ரசித்து ருசித்து சொன்ன போது நான் கல்லூரி மாணவன்.

கார் நின்றது.

“பார்த்தேயாகணும்” என்று ஆழ் மனதில் கங்கனம் கட்டிக்கொண்டு இருந்த நான், காரின் கதவைத் திறந்து, காலைத் தரையில் ஊன்றினேன்.

பேளூர் பூமி!

???????????????????????????????

“சார்! பார்க்கிங்க்குல வண்டிய நிறுத்திடுறேன். பார்த்திட்டு வந்ததும் கால் பண்ணுங்க. வந்திடுறேன். ம்! செப்பல் போட்டுக்க உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டாங்க. காரிலேயே விட்டிடுங்க” கேட்டுக் கொண்டார் டிரைவர்.

அப்படியே பணிந்தோம்.

நூறடித் தூரத்தில் சென்னக் கேசவா கோயில் வாசல். தார் சாலையின் சூடு, எங்களை நடக்க விடாமல் துரத்தியது. கைகளை விரித்து அழைக்கும் தாயை நோக்கி ஓடும் குழந்தையைப் போல ஓடினோம். அந்நேரத்தில் அதுவும் சுகமாகத்தான் இருந்தது.

நுழைவு வாயிற் கோபுர வாசல் நிழலில் போய் நின்றோம். மூச்சு வாங்கியது. “நுழைவு வாயிற் கோபுரம்”என்பது பாண்டியர், நாயக்கர் காலக் கட்டடப் பாணி. ஒரு சில நிமிடங்கள் கோபுரத்தின் பாதத்தில் நின்ற நான், அதன் உச்சியைக் காண பின்னோக்கி நகர்ந்து பார்க்கலானேன்.

???????????????????????????????

இதற்குமுன்பிருந்த பழைய பெரிய நுழைவு வாயிலைத் துக்ளக்கின் படைத்தலைவன் கங்கா சலாரால் கைப்பற்றிய போது தீ வைத்து சிதைத்திருக்கிறான். அதன்பின் இந்தக் கோபுரம் கி.பி.1397-இல் மன்னன் இரண்டாம் அரிகராவின் தளபதி குண்டலால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதைத்தான் பார்க்கிறேன்.

உள்ளே நுழைந்தேன். ஒரு சாம்ராஜ்யத் தலைநகரின் கலைப் பொக்கிஷத்தினுள் வந்த மகிழ்வு. சுற்றி வளைத்திருந்த மதிலின் நடுவே சென்னக் கேசவப் பெருமாள் கோயில் காட்சியளித்தது.

தலைக்காட்டில் நடந்த மாபெரும் போரில் சோழர்களை வென்று அதைக் கொண்டாடும் வகையில் விஷ்ணு பகவானின் இருபத்து நான்கு அம்சங்களில் ஒன்றான விஜய நாராயண பெருமாளுக்கு அர்ப்பணம் செய்து கட்டிய கோயில் என்றும்; வைணவ குரு ராமானுஜர் சொற்படி வைணவத்தைக் கடைப் பிடித்த காலத்தில் விட்ணுவர்த்தன் கட்டியது என்றும் இதைக் கூறுகின்றனர்.

???????????????????????????????

இந்தக் கோயிலைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே இதுவரை எங்குமே பார்த்திராத புதுவடிவ அமைப்பாகத் தோன்றியது. நட்சத்திர வடிவப் பீடத்தின் மேல் சப்பட்டையாக இருக்கும் இக்கோயில், பேக்கரிக் கடையில் காட்சிக்கு வைத்திருக்கும் பிறந்த நாள் கேக் போன்ற தோற்றமாக எனக்குத் தெரிந்தது.

இடப்புறம் பெரிய கற்றூண். பரந்த அவ்வளாகத் தரை முழுவதும் கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. அக்கற்கள் முழுவதும் வெம்மையைத் தாங்கி நிற்பதால், நுழைவாயில் முதல் கோயில் வரை நடப்பதற்கு ஏதுவாக கார்பெட் விரித்திருந்தார்கள். கண்கள் அங்கிமிங்கும் நோட்டமிட்டாலும், கால்கள் கார்பெட்டை விலக மறுத்தன.

???????????????????????????????

ஒரு மே மாத பகற்பொழுதில் ஆக்ராவிலுள்ள தாஜ்மகாலைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன். அப்போது சுட்டெரிக்கும் வெயிலாக இருந்ததால், அங்குள்ள கல் தரையில் நடப்பதற்கு வசதியாக, காலில் அணிந்து கொள்ள துணியால் ஆனா ஒரு உரை கொடுத்தார்கள். அதுபோல இங்கிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றிற்று. இருந்தாலும் இம்மாதிரிச் சூழலைச் சமாளிக்க நாமலே கால்களுக்கு காலுறை கொண்டு வந்திருந்தால், நாம் விரும்பியவாறு குறுக்கும் நெடுக்குமாகச் சென்று பார்க்க வசதியாக இருந்திருக்கும்.

சென்னக் கேசவா கோயிலின் முன்வாசல் வழியாக ஏறினேன். முகப்பு வாசலின் மேல் பகுதியிலும், கூரையின் கீழ் இருபக்கங்களிலும் உள்ள சிற்பங்கள் நம் பார்வையை எங்கும் சிதறாதபடி கட்டிப் போட்டன.

இதுவரை எங்குமே கண்டிராத அளவிற்கு நுட்பமான கல் வேலைப்பாடு. ஒரு தங்க ஆசாரியின் ஆபரண வேலைப்பாடு போல ஒவ்வொரு சிற்பமும் தன்னை அலங்கரித்து நிற்பது நம் வியப்பைப் பன்மடங்கு பெருக்கியது. இந்த வேலைக்கேதுவான கல் அவர்களுக்கு அருகிலேயே கிடைத்ததுதான் பெருங்கொடை. ஏன்னா, இது நம்ம ஊர் கருங்கல் போல இல்லை. மென்தன்மை கொண்ட ஒரு வகையான சோப்புக் கல் வகையைச் சார்ந்தது. உளியால் உடைப்பதற்கு எளிதாக இருக்கும் இது, நிலவும் தட்பவெப்பநிலையால் நாளாவட்டத்தில் வன்தன்மை பெற்று விடுவதாகவும் கூறுகிறார்கள். இதனால்கூட, இங்குள்ள சிற்பிகள் வேறெங்கும் இல்லாத அளவிற்கு தங்களின் நுண்கலைத் திறனை வெளிப்படுத்த தன்னார்வம் கொண்டிருக்கலாம். இந்தக் கல் பேளூரிருந்து சுமார் இருநூறு கி.மீ. தொலைவில் உள்ள தும்கூர் என்னும் ஊருக்கருகிலிருந்து வெட்டியெடுத்து வந்து பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

???????????????????????????????

கருவறை முன் உள்ள சிற்பங்களைப் பார்க்கும் போது அவை கல் வேலை போன்றே தெரியவில்லை. அவை நம்ம ஊர் காரைக்குடி ஆசாரிகளின் மர வேலைப்பாடு போலவே இருந்தது.

கோயில் சுவரின் மேற்பகுதியில் வெளியே நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் கூரை, ஓட்டு சாய்ப்பு போல கல்லில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் அடியில் கல்லிலே மரச் சட்டங்கள் போன்று அமைத்திருப்பது தத்ரூபமாக இருந்தது. இது போன்ற அமைப்பை நம்ம தென்காசி காசி விஸ்வநாதர் கோயிலிலும் பார்த்திருக்கிறேன்.

???????????????????????????????

நான்தான் இப்படி நினைத்து நினைத்து வியந்து கொண்டிருக்கிறேன். என்னுடைய மனைவிக்கோ, மகனுக்கோ இது கொஞ்சமும் ஆர்வமில்லாததாகக் கூட இது இருக்கலாம். கோடை விடுமுறை – பெங்களூர் என்றால் எத்தனை எத்தனை விஷயங்கள் இருக்கு? “பெங்களூர் போயிட்டு வந்தியா? அங்க என்னென்ன பாத்த?”னு அவளுடைய கொலீக்ஸ் கேட்டாங்கன்னா? ஷாப்பிங் மால், அது இதுன்னு சொன்னா வாய் பிளப்பாங்க. அத விட்டுட்டு பேளூர், ஹளிபீடுன்னா, ஹூம்! இவ்வளவுதானாக்கும்னு உதட்டப் பிதுக்கி முகம் சுளிப்பாங்க! இந்தச் சின்ன விஷயம் கூடத் தெரியாத மக்கா நான்? ஒரு வேளை, என் ரசனைக்கு சலாம் போட்டு விட்டு ஐஸ் கிரீமோ, கூல்டிரிங்ஸ்சோ சாப்பிட்டுக் கொண்டு ஓரமாக நிழலில் உட்கார்ந்து விட்டார்களோ? கணப் பொழுதில் தட்டிய பொறி அவர்களைத் தேடியது.

கோயிலின் ஒன்றிரெண்டு நட்சத்திர விளிம்புகளைக் கடந்து, என் மனைவி அந்த வெயிலிலும் முந்தானையால் தலையைப் போர்த்திக் கொண்டு, ஒவ்வொரு சிற்பமாகக் காமிராவில் படம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்னொரு பக்கம், என் மகனும் ரஞ்சித்தும் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டே அங்கிருந்த சிற்ப வரிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆச்சர்யத்தோடு அருகில் சென்றேன்.

“சார், பையன் சிற்பங்கள ரொம்ப ஆர்வமா பாக்கிறான். சின்ன விஷயங்களக்கூட கவனிச்சி சொல்றான்” என்றான் ரஞ்சித்.

???????????????????????????????

அதற்குள் என் மனைவி, “கொஞ்சம் இப்படித்தான் வாங்களேன். இந்த சிற்பத்தப் பாருங்க! எவ்ளோ அழகா இருக்கு?!” என்றவள், சற்று குரலைத் தாழ்த்தி, “பயமாவும் இருக்கு!” என்றாள்.

அது திருமாலின் நரசிம்ம அவதார சிலை. தோற்றத்தில் மிகத் துல்லியமாக இருந்தது. அதைப் பார்த்தவாறே, காமிராவைக் கொடு என்றேன்.

நான்தான் அப்போதே எடுத்துவிட்டேனே என்று காமிராவை நீட்டினாள். பிளே செய்து பார்த்தேன். அத்தனையும் சிற்பங்கள்!

அப்போதுதான் என் மரமண்டைக்கு உரைத்தது. உண்மையான கலையழகை நாம யாருக்கும் அடையாளம் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்ல. அது வயசு, பால், படிப்பு, தேசம், மொழினு எந்த வித்தியாசமுமின்றி தானே அனைவரையும் ஈர்த்துக் கொள்ளும்.

???????????????????????????????

சாப்ளினின் திரை மொழி போல ஹொய்சளர்களின் கலைமொழியையும் உணர்ந்தேன். கோயிலின் சுவர்களில் படிக்கட்டுபோல ஒன்றின்மேல் ஒன்றாக படுக்கை வசத்துக்கு வரிகள். அவற்றில், மனித உருவங்கள், கடவுளர்கள், யானைகள், யாளிகள் போன்றவை வரிசை கட்டி செதுக்கப் பட்டிருந்தன.

அங்கொரு சிறுகுழந்தை, தும்பிக்கையைத் தூக்கி நிற்கும் யானையின் வரி வடிவ சிற்பத்தைப் பார்த்து, அதைப் போலவே தன் கையை உயர்த்திப் பாவனை செய்து கொண்டிருந்தது.

சிலை உயிர் பெற்றஅழகு!

இப்படித்தான், அங்குள்ள சிற்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் அங்கு வரும் எல்லோரையும் ஏதாவதொரு வகையில் பாடாய்ப்படுத்துகிறது. இதை அங்கு நின்ற சிறிது நேரத்திலேயே நன்றாகப் புரிந்து கொண்டேன்.

???????????????????????????????

அருகில் நின்ற ரஞ்சித், “சார் இதோ பாருங்க!” என்று ஒரு சிற்பத்தைக் காட்டினான். அது தவில் போன்ற ஓர் இசைக்கருவியை வாசிக்கும் இளைஞனுடைய சிற்பம்.

அவனின் இடக்கையைக் கவனியுங்கள். அந்தத் தவுலின் இருபக்கத் தோலையும் இழுத்துக் கட்டியிருக்கும் நாணின் உள்ளே இருக்கிறது. கையால் நாணுக்கு இழுப்புக் கொடுப்பதால், தோலின் விரைப்பு இன்னும் அதிகமாகும். இதனால் தவிலின் ஒலி முன்பைக் காட்டிலும் அதிகமாக ஒலிக்கும்.” என்றவன், “அன்றைய இயல்பைக் காட்டும் சிற்பியின் படைப்பாற்றல் அருமை சார்!” என்றான்.

“… அன்றைய இயல்பைக் காட்டும் …” ரஞ்சித்தின் வார்த்தைகள் என் மனதில் புதிய சாளரத்தைத் திறந்தது.

அதுவரை நான் பார்த்த வெளிப்புறக் கூரையின் கீழ் இருந்த சிற்பங்கள்; நவரங்க மண்டபத்திலுள்ள நான்கு தூண்களின் உச்சியில் உள்ள பெண் சிற்பங்கள் – இவற்றில் உள்ள நுட்பமான ஆபரண அலங்காரங்கள் அனைத்தும், கவி புனையும் கவியின் கவியைப் போல கற்பனை கலந்த சிற்பங்கள்தாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.

???????????????????????????????

இப்போது, ரஞ்சித் திறந்து விட்ட புதிய சாளரத்தின் வழியாக அவற்றைப் பார்க்க…

சிற்பிகள் இந்தச் சிற்பங்களிலும் அன்றைய சமூக இயல்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம். அப்படியானால், ஹொய்சல தேசம் கொழுத்த செல்வச் செழிப்பு மிகுந்த தேசம் என்பதில் துளியும் ஐயமில்லை. அதனால்தான், மாலிக்காபூர் தென்திசை நோக்கி இவ்வளவு தூரம் பிரயாசப்பட்டு வந்துள்ளான் என்று புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.அள்ள அள்ளக் குறையாத செல்வவளம் யாரைத்தான் கொள்ளை கொள்ளாது?

வளமான தேசம், வசதியான மக்கள், ஒப்பற்ற கலைஞர்கள் என அத்தனை செல்வங்களையும் நெறிப்படுத்தி நடந்த அரசாட்சி. இவையெல்லாம், இவ்வாலய சிற்பங்கள் நமக்குக் காட்டும் அக்கால வரலாற்றுச் சுவடுகள்.

இவற்றைக் காணாமல், சுற்றுலா வழிகாட்டியைப் பரக்கப் பரக்கப் படித்து விட்டு, இதோ இந்தச் சிற்பம் இங்கிருக்கிறது! அதோ அந்தச் சிற்பம் அங்கிருக்கிறது! என்று சிற்பங்களைச் சரிபார்க்கும் முயற்சியிலோ; யானைகள் இத்தனை, யாளிகள் இத்தனை என்று அங்குள்ளவற்றைக் கணக்கெடுக்கும் முயற்சியிலோ –ஈடுபட்டிருந்தால், அது அபத்தமானதாக இருந்திருக்கும்!

???????????????????????????????

பெரியப்பா சொன்ன கடைசல் தூண்களைப் பார்த்ததும், இவற்றை உருவாக்க அக்காலத்தில் எவ்விதத் தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி இருப்பார்கள் என்று யோசிக்க வைத்தது. கோயிலுக்குள் உள்ள ஒரேயொரு தூண் மட்டும் முழுமையும் சிற்சிறு சிற்பங்களைக் கொண்டு பிறவற்றிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றாக நின்றது. அதனை “நரசிம்மர் தூண்” என்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் இதனைச் சுழற்றினால் சுழலும் படியாக இருந்ததாம். ஆனால், இப்போது முயன்ற மட்டும் முக்கிப் பார்த்தாலும் பலன் இல்லை.

???????????????????????????????

கோயிலுக்குப் பின்னால், வலப் பக்கம் ஓரமாக வானவெளியில் கடைசல் போட்ட தூண்கள் நெறைய நின்றன. இவை வட நாட்டவர் படையெடுப்பினால் உண்டான சிதைவு எச்சங்களா? இல்ல, கோயில் கட்டும் போதிருந்த கூடுதல் உற்பத்திப் பொருளா? என்று தெரியவில்லை.

???????????????????????????????

கோயிலைப் பார்த்துவிட்டு தலைவாசலை நோக்கித் திரும்பும்போது வலப் பக்கத்தில் கல்லால் ஆன “விளக்குத் தூண்” ஒன்று இருந்தது. இதற்கும் ஒரு வரலாற்றுக் காரணம் கூறுகிறார்கள். அதாவது, கி.பி.1327-இல் முஸ்லிம் படையெடுப்பின் போது இக்கோவில் அடைந்த சிதைவுகளை, விஜய நகர மன்னன் முதலாம் அரிகரன் புதிப்பித்துள்ளான். அப்போது, புதிய பல கட்டுமானங்களை அவன் உருவாகியுள்ளான். அவற்றில் ஒன்றுதான் இந்த விளக்குத் தூண்.

இவ்வாலய வளாகத்தில் தென்கிழக்குப் பகுதியில்,கல் பீடத்தின் நடுவில் நிறுத்தப்பட்டுள்ள இதன் உயரம் 42 அடி என்றும், எடை சுமார் இரண்டு டன் என்றும் அங்குள்ளவர்கள் கூறுகின்றனர். இத்தூண் நிற்கின்ற பீடத்தில் பள்ளமோ, பிடித்து நிறுத்த ஊக்குகளோ, இழு கம்பிகளோ அல்லது, வேறு வகையான பிடிமானமோ ஒன்றும் இல்லை. ஏன்? கட்டுமானச் சாந்து கூட இல்லாமல் இருக்கிறது. இதனால்தான் இதனை, “புவிஈர்ப்புத் தூண்” என்கின்றனர்.

பொதுவாக, இத்தூணின் அமைப்பைப் பார்க்கும் போது, இதன் மேல் பகுதி மெலிவாகவும் கீழ்ப் பகுதி தடிமனாகவும் உள்ளது. மேலும், தூணின் அடிப்பகுதி உட்குழிவாக இருப்பதால், இதன் நான்கு மூளைகளே இத்தூணைத் தாங்குகின்றன. இவ்விடத்தில் உள்ள சிறு இடைவெளி வழியாக சுருட்டிய சிறு தாளையோ அல்லது சிறு குச்சியையோ சொருகினால் மறு பக்கம் எடுத்து விடலாம்.

மொத்தத்தில் இத்தூணை, மனிதன் அல்லது வலிமை கொண்ட விலங்கு ஒன்றின் அதிகபட்ச உந்து சக்தி; மற்றும், அவ்வளாகத்தில் வீசும் காற்றின் வேகத்தை எதிர்த்து நிற்கும் சக்தி – இவற்றைக் கணக்கில் கொண்டுதான் இதன் உயரத்தையும் எடையையும் நிறுவி இருப்பார்கள் என்று நினைக்கத் தோன்றியது. இருந்தாலும், பார்வையாளர்கள் பீடத்தில் ஏறிப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க, தூணில் அடிவாரத்தில் “Don’t climb” என்று எழுதி வைத்துள்ளார்கள்.

???????????????????????????????

எங்கிருந்தோ வந்த மெல்லிய கோயில் மணி ஓசை என் காதில் பட்டதும், யாரோ சொன்னது மனதில் கேட்டது:“இன்று வரை காலையும் மாலையும் வழிபாடு செய்து வரும் ஒரே ஹொய்சலக் கோயில் இது மட்டுமே!”

* * *

ஹளெபீடு: ஹொய்சலேஸ்வர கோயில்

 

ஹொய்சளர்கள் – ஓர் அறிமுகம்

அசின் சார், கழுகுமலை.

ஹொய்சளர்கள்(Hoysalars)

ந்தக் கோடை விடுமுறையில் கர்நாடக மாநிலம், ஹாசன் நகரின் அருகிலுள்ள ஹொய்சள மன்னர்களின் பிரசித்தி பெற்ற பேளூர்(Belur), ஹளெபீடு(Halebeedu) கோவில்கள்; மற்றும் செட்டிஹள்ளி(Shettihalli) என்னும் சிற்றூருக்கருகில் ஹேமாவதி ஆற்றின் அணைக்கட்டினுள் சிதிலமடைந்த நிலையில் இருக்கும் ஜெபமாலை அன்னை ஆலயம் (Rosary Church) – இம்மூன்றையும் பார்த்துவிடுவது என்பது என்னுடைய பயணத் திட்டம். அதன்படி கடந்த வாரத்தில் சென்று வந்தேன். அது பற்றிய செய்திகளையும் அதற்காகப் படித்த சில விஷயங்களையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். புதிதாக அறிந்து கொள்பவர்களுக்கும், அங்கு செல்ல விரும்புபவர்களுக்கும் இவை பயனுள்ளவையாக இருக்கலாம்.

முதலில் அக்கோவில்களைப் பற்றிக் கூறுவதற்கு முன், அவைகளை எழுப்பிய ஹொய்சள மன்னர்களின் வரலாற்றை எளிய ஓர் அறிமுகமாக இங்கு தருகிறேன். இந்தப் பின்புலத்தோடு அவ்வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் அவற்றின் உண்மையான புலமும், பிரமிப்பும் நமக்குத் தெரியும்.

ஹொய்சளர்கள் யார்?

கர்நாடகத்தில் மைசூருக்கு மேற்கே உள்ள மலைப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து, பின்னர் சமவெளிப் பகுதிகளில் இறங்கி அரசு ஏற்படுத்தும் அளவிற்கு வளர்ச்சி பெற்ற குறுநிலத் தலைவர்களின் வழிவந்தோரே “ஹொய்சளர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டனர். இப்பத விளக்கம் குறித்து மொழிஞாயிறு ஞா.தேவநேயப் பாவாணர் அவர்கள் கூறியுள்ள செய்திகள் இங்கு அறியத்தக்கன.

“கன்னட நாட்டிற் சிறந்த பகுதி மைசூர்ச் சீமையாகும். மைசூரில் தற்போது ஹளெபீடு (Halebid) என வழங்கும் துவரை நகர் (துவார சமுத்திரம்) கி.மு.2000 ஆண்டுகட்கு முன்னர்ச் செந்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்ததாயிருந்தது. இது துவராபதி எனவும் வழங்கும்.

நச்சினார்க்கினியர், “அகத்தியனார்………….துவராபதிப் போந்து நிலங்கடந்த நெடுமுடியண்ணல் வழிக்கண் அரசர் பதினெண்மரையும் பதினெண்குடி வேளிருள்ளிட்டாரையும் அருவாளரையுங் கொண்டு போந்து காடுகெடுத்து நாடாக்கி” எனத் தொல்காப்பியப் பாயிரவுரையிலும், “மலைய மாதவன் நிலங்கடந்த நெடுமுடியண்ணலுழை நரபதியருடன் கொணர்ந்த பதினெண்வகைக் குடிப்பிறந்த வேளிர்க்கும்” என அகத்திணையியல் 32-ஆம் நூற்பாவுரையிலும் கூறியுள்ளார்.

பண்டைச் சேரநாட்டில் மைசூர்ச் சீமையின் தென் பகுதியும் சேர்ந்திருந்தது. கடைக்கழகக் காலத்தில் மைசூர்த் துவரைநகரை ஆண்டவன் இருங்கோவேள் என்னும் தமிழச் சிற்றரசன். அவன் வடபக்கத்தில் ஒரு முனிவரின் ஓம குண்டத்தில் தோன்றித் துவரை நகரை நாற்பத்தொன்பது தலைமுறையாகத் தொன்றுதொட்டு ஆண்டுவந்த வேளிர்களுள் ஒருவன் என்றும், ஒரு முனிவர் தவஞ்செய்து கொண்டிருக்கையில் அவர்க்கு இடையூறு செய்யவந்த ஒரு புலியை அவர் ஏவற்படி கொன்றமையால் புலிகடிமால் எனப்பட்டானென்றும் கூறப்படுவன்.

              “நீயே, வடபான் முனிவன் தடவினுட் டோன்றிச்

               செம்புபுனைந் தியற்றிய சேணெடும் புரிசை

               உவரா வீகைத் துவரை யாண்டு

               நாற்பத் தொன்பது வழிமுறை வந்த

               வேளிருள் வேளே விறற்போ ரண்ணல்

               தாரணி யானைச் சேட்டிருங் கோவே

               ஆண்க னுடைமையிற் பாண்கட னாற்றிய

               ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடி மாஅல்”   (புறம். 201)

என்று கபிலர் பாடுதல் காண்க. இப் பாட்டின் அடிக்குறிப்பில், “தபங்கரென்னு முனிவர் ஒரு காட்டில் தவஞ்செய்கையில் ஒரு புலி அவர்மேற் பாய்தற்கு நெருங்க, அதுகண்ட அம் முனிவர் அங்கு வேட்டையாடி வந்த சளனென்னும் யாதவ அரசனை நோக்கி ‘ஹொய் ஸள’ என்று கூற, அவன் அப் புலியைத் தன் அம்பால் எய்து கடிந்தமையால் ஹொய்ஸளனென்றும் புலிகடிமாலென்றும் வழங்கப்பட்டா னென்று சிலர் கூறுவர்; சளகபுரத்தையடுத்த காட்டிலுள்ள தன் குலதேவதையான வாஸத்திகா தேவியைச் சளனென்னும் அரசன் வணங்கச் சென்றபோது புலியால் தடுக்கப்பட்டு வருந்துகையில், அக்கோயிலிலிருந்த பெரியவர் அவனை நோக்கி ‘ஹொஸ் ஸள’ என்று கூறி ஓர் இரும்புத் தடியை அருள, அவன் அதுகொண்டு அதனைக் கொன்றமைபற்றி, ‘ஹொய் ஸளன்’ என்றும் ‘புலிகடிமால்’ என்றும் பெயர் பெற்றனனென்று வேறு சிலர் கூறுவர்” என்று சாமிநாதையர் அவர்கள் வரைந்துள்ளனர்.

பிற்காலத்தில் 11ஆம் நூற்றாண்டில் துவாரசமுத்திரத்தில்(Halebid) நிறுவப்பட்ட ஹொய்சள பல்லாள மரபு கடைக்கழகக் காலப் புலிகடிமாலின் வழியதே. பல்லாளன் என்னும் பெயர் வல்லாளன் என்னும் தமிழ்ச்சொல்லின் திரிபு. வ-ப, போலி, ஒ,நோ: வண்டி – பண்டி, வகு-பகு, வல்லாளன் = வலிய ஆண்மையை யுடையவன். ஒரு மறவனுடைய இல்லையும் ஊரையும் இயல்பையும் சொல்லி அவன் ஆண்மைத் தன்மையை மிகுத்துக் கூறும் புறத்துறைக்கு வல்லாண்முல்லை (பு.வெ.177) என்று பெயர்.”

பாவாணர் விளம்பிய மேற்படி பாடத்தின்படி, ஹொய்சள நாடு என்பது பண்டைய செந்தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த பகுதியென்றும், ஹொய்சளர்கள் தமிழச் சிற்றரசர்கள் வழியானவர்கள் என்பதும் புலனாகும். செழுமையும் செல்வாக்கும் மிக்க இவர்களின் ஆட்சி, பதினான்காம் நூற்றாண்டு வரை இருந்துள்ளது. இவர்களுடைய எல்லை மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையிலிருந்து தமிழகத்தின் சில பகுதிகள் வரை நீண்டிருந்தது.

ஹொய்சள மன்னர்கள்:

இந்த ஹொய்சள தலைமுறை, ஆரகெல்லா (கி.பி.950) என்ற தலைவனிலிருந்து தொடங்குகிறது. இவர்களுடைய வழித்தோன்றல்களில் வந்த முதல் மன்னன் விநயாதித்தியன்.

வளமுடைய துவாரசமுத்திரம்(Halebeedu)

வளமுடைய துவாரசமுத்திரம்(Halebeedu)

இரண்டாம் விநயாதித்தியன் காலத்தில் ஹொய்சள அரசு வலுவுடையதாகவும், நாடு வளமுடையதாகவும் இருந்தது. இவன் கி.பி.1062-இல் சசாகபுராவில் இருந்த தலைநகரை துவார சமுத்திரத்திற்கு(Halebeedu) மாற்றினான். அதன் பின்னர் ஹொய்சள அரசு வீழ்ச்சி அடையும் வரையிலும் துவாரசமுத்திரமே தலைநகராகவே இருந்தது. மேலும் இங்கிருந்து 16 கி.மீ.தூரத்திலுள்ள பேளூர் மாற்றுத் தலைநகராகவும் இருந்தது.

முதலாம் பல்லாளன் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த போது, கி.பி.1103-இல் துவாரசமுத்திரமும் பேளூரும் சிந்தா படையினரால் சூறையாடப்பட்டன. இதில் ஹொய்சளரின் வளர்ச்சி தடைபட்டது. சமண சமயத்தைப் பின்பற்றி வந்த முதலாம் பல்லாளன், பின்னர் சைவ சமயத்தைத் தழுவினான். “சைவர்களின் மாணிக்கம்” என்று போற்றுத்தலுக்கு உரியவன் ஆனான். இவனுக்குப் பிள்ளைகள் இல்லாததால், தன் இறுதிக் காலத்தில் ஒரே நாளில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பேரழகு மிக்க மூன்று பெண்களை அவன் திருமணம் செய்தான். ஆனாலும், ஆண் வாரிசு பிறக்காமலே கி.பி. 1108-இல் இறந்தான்.

விட்ணுவர்த்தனன்

இவனுக்குப் பின் இவனுடைய தம்பி விட்ணுவர்த்தனன் அரச பதவி ஏற்றான். ஆற்றல் மிக்க இவன் ஹொய்சள அரசை விரிவு படுத்துவதிலும், அதன் செல்வத்தையும் செல்வாக்கையும் பெருக்குவதிலும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் இருந்தான். இவர் காலத்தில் சோழப் பேரரசில் இருந்த பலவீனத்தால் தலைக்காட்டைக் கைப்பற்றி, சோழர்களை கர்நாடகாவிலிருந்து விரட்டினான். மேற்கு சாளுக்கியர்களைத் தோற்கடித்தான். கடம்பர்களின் படைத்தலைவன் மாசாண்யாவின் தாக்குதலை முறியடித்தான். இவ்வாறு பல வெற்றிகளைக் கொண்ட இவனுடைய ஆட்சி தெற்கே தலைக்காவிரி முதல் வடக்கே பங்கபுரா வரைப் பரவி இருந்தது. வெற்றிகள் பல பெற்ற வீரனாக விளங்கிய விட்ணுவர்த்தனன் கி.பி.1142-இல் இறந்தான்.

தந்தையின் மறைவுக்குப் பின் எட்டு வயதே நிரம்பிய விட்ணுவர்த்தனின் மகன் நரசிம்மன், தாய் இலக்குமி பாதுகாப்பில் ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினான். இவனுடைய முப்பதாண்டு கால (கி.பி.1142-1173) ஆட்சியில், ஹொய்சளருக்கு எவ்விதப் பெருமையையும் சேர்க்கவில்லை. தந்தை தேடித்தந்த பெருமைகள் கூடப் பாதுகாக்கப்படவில்லை.

விட்ணுவர்த்தனுக்கு தனிப் பேரரசு அமைக்க வேண்டுமென்றொரு அவா இருந்தது. அதை அவர் பேரன் இரண்டாம் பல்லாளன் (கி.பி.1173-1220), நிறைவேற்றினான். மேலும், பாண்டியர்கள் சோழ நாட்டைத் தோற்கடித்த போது, அவர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு, சோழருக்கு நாட்டை மீட்டுத் தந்த பெருமைக்குரியவன் இவன்.

பதினான்காம் நூற்றாண்டில் டில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி தன்னுடைய தளபதி மாலிக்கபூரைக் கொண்டு, தென் இந்தியப் பகுதிகளைக் கைப்பற்றத் திட்டமிட்டான். அதன்படி அவன் கி.பி.1311 மற்றும் கி.பி.1327 ஆண்டுகளில், சியுனா பேரரசையும் துவார சமுத்திரத்தையும்(Halebeedu) முறியடித்தான். மூன்றாம் பல்லாளன் சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் மாலிக்கபூருக்கு ஈடு கொடுத்து வந்தவன், கி.பி.1343-இல் மதுரை போரில் உயிரிழந்தான்.

முதலாம் ஹரிஹரா ஆதிக்கத்தின் கீழ் ஹொய்சள பேரரசு வந்ததும், அதுவே விஜயநகர பேரரசு ஆனது.

தமிழகத்தில் ஹொய்சளர்கள்:

விட்ணுவர்த்தனுடைய ஆட்சிக் காலத்தில் மிகவும் மோசமான நிலைமையிலிருந்த ஹொய்சளர் – சோழர் உறவு, இரண்டாம் வீரபல்லாளன் ஆட்சிக் காலத்தில் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது. கி.பி.1200-ஆம் ஆண்டு அளவில் மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் தன் மகள் ஒருத்தியை இரண்டாம் வீரபல்லாளனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். பதிலுக்கு இரண்டாம் வீரபல்லாளன் தன்னுடைய மகள் சோமலாதேவியை, வயதான சோழப் பேரரசன் குலோத்துங்கனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். மேலும், நரசிம்மன் தன்னுடைய மகளை மூன்றாம் இராசராசனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தான். இவ்வாறு வலுப்படுத்தப் பெற்ற உறவின் காரணமாக மூன்றாம் இராசராசன் நெருக்கடிகளுக்கு ஆளான போதெல்லாம், தங்கள் சுயநலம் கருதியும், சோழரின் நலம் கருதியும் ஹொய்சளர் உதவுவதற்கு முன்வந்தனர்.

வீரசிம்மனுடைய மனைவி கலாலாதேவி என்ற கலாவதி சோமேசுவரனைப் பெற்றெடுத்த மூன்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இறந்து விட்டாள். குழந்தைப் பருவத்திலேயே தாயைப் பறிகொடுத்துவிட்ட சோமேசுவரனை வளர்ப்பதற்காக வீரநரசிம்மனின் தங்கையும், மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழனுடைய மனைவியுமான சோமலா தேவி அவனைக் கங்கைகொண்ட சோழபுரத்திற்குக் கொண்டு சென்று விட்டாள். திருமணமான சில ஆண்டுகளிலேயே மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழனை இழந்து விதவைக் கோலம் பூண்டு வெறுமை வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சோமலா தேவி சோமேசுவரனை கண்ணுங் கருத்துடன் வளர்ப்பதில் காலத்தை செலவிடத் தொடங்கினாள்.

சோமேசுவரனின் இளமைப் பருவம் முழுவதும்  கங்கைகொண்ட சோழபுரத்திலேயே கழிந்தது. எனவேதான், சோமேசுவரனுக்குத் துவாரசமுத்திரத்திலிருந்து ஆட்சி செய்வதை விட தமிழ் நாட்டில் தங்கி இருப்பதில்தான் அதிக ஆர்வம் இருந்தது. பாண்டியனின் தாக்குதல் சிற்றரசர்களின் கிளர்ச்சி ஆகியவற்றிலிருந்து தன்னையும் தன்னுடைய அரசையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள ஹொய்சளர் படை ஒன்று சோழ நாட்டிலேயே தங்கி இருக்க வேண்டுமென்று சோழப் பேரரசன் கருதினான். இதற்காகத் திருச்சிக்கருகில் உள்ள கண்ணனூர் கொப்பம் ஹொய்சளருக்கு அளிக்கப்பட்டது. கி.பி.1228-இல் சோமேசுவரன் கண்ணனூரில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தான். அதன்பின், அவன் கண்ணனூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு தன்னுடைய ஆட்சியை வலு மிக்கதாக ஆக்கிக் கொண்டான்.

இவ்வாறு சோழருக்கும் பாண்டியருக்கும் ஏற்பட்ட போரில் நடுவராக வந்த ஹொய்சளர் இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே ஹொய்சள அரசை நிறுவி தங்கள் நிலையை வலுப்படுத்திக் கொண்டனர். இந்நிலையில் கி.பி.1235-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் வீரநரசிம்மன் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தான். அவனைக் காண்பதற்காக கண்ணனூரில் இருந்து சோமேசுவரன் புறப்பட்டுச் சென்றான். நோயிலிருந்து குணமடையாத நிலையிலேயே வீரநரசிம்மன் கி.பி.1236-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இறந்து விட்டான். அவனுக்குப் பின் ஹொய்சளப் பேரரசனாக முடி சூட்டப் பெற்ற சோமேசுவரன் சில காலம் துவாரசமுத்திரத்தில் (ஹளெபீடு) தங்கியிருந்த பின் கண்ணனூருக்குத் திரும்ப வந்து விட்டான்.

வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி

வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி

ஹொய்சளர்களின் இத்தகைய வரவினால் அவர்கள் தமிழகத்தில் எழுப்பிய கோவில்களும் உண்டு. சான்றாக, திருச்சி சமயபுரத்திலிருந்து சிறிது தொலைவில் ஹொய்சள மன்னர் கட்டிய போசளேசுவரர் கோவிலைக் காணலாம். மேலும், இவர்கள் திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் கோவிலுக்கு ஒரு நந்தவனத்தையும், மூன்றாம் பிரகாரத்தில் ஒரு சாலையையும் ஏற்படுத்தினர் என்பது ஒரு கல்வெட்டிலிருந்து அறியப்படும் செய்தி. இக்கோவிலில் ஆண்டாள் சந்நிதிக்குப் போகும் வழியில் வலப்பக்கம் உள்ள வேணுகோபால கிருஷ்ணரின் சந்நிதி ஹொய்சள ஆட்சிக் காலத்தில் ஏற்பட்டதேயாகும்.

அந்நியரைக் கவர்ந்த ஹொய்சள தேசம்:

ஹொய்சளப் பேரரசு மேற்கே காவிரியில் தொடங்கி கிழக்கே கிருஷ்ணா வரை விரிந்து செழிப்பான பூமியைக் கொண்டதாக இருந்தது. உன்னதமான கட்டடக்கலைக்கும் சிற்பக் கலைக்கும் சான்றாக ஹொய்சளக் கோவில்கள் விளங்கின. இங்குள்ள செழிப்பு வடநாட்டவரை மிகுதியாகக் கவர்ந்ததால், மாலிக்காபூர் போன்றோர் பலமுறை வந்து சூறையாடிச் சென்றுள்ளனர். இங்கு மட்டுமின்றி ஹொய்சளர் இருந்த தமிழ் நாட்டிற்கும் வந்து பொன்பொருட்களைக் கவர்ந்து சென்றுள்ளனர். இது பற்றிய ஒரு சுவையான தகவலை STORY OF SRIRANGAM என்ற வலைத்தளத்தில் பார்த்தேன்.

*

பார்வை நூல்கள்:

ஞா.தேவநேயப் பாவாணர் – திரவிடத்தாய்.

அ.இராமசாமி – தமிழ்ப் பேரரசுகளின் சரிவும் வீழ்ச்சியும்

வி.கந்தசாமி – தமிழ் நாட்டின் தலவரலாறுகளும் பண்பாட்டுச்சின்னங்களும்

* * *

பேளூர்: சென்னக்கேசவப் பெருமாள் கோயில்

 

சந்தன் பயணம் – வாழ்விலே ஒருமுறை!

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், டெல்லிசந்தன் பள்ளத்தாக்கு

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு இறங்கத் தயாரானேன்.

இந்த மாதிரி இடங்களில் கயிறு கட்டி இறங்க (Rappelling ) தொழில் நுட்பம் தேவை என்பதால்தான் நாங்கள் தத்தாவைப் பிடித்தோம். நல்ல பொறுமைசாலி! பொறுமையைத் தவிர வேறு வழியும் இல்லை. கடவுளே…சில பேர் படுத்தி எடுத்து விடுவார்கள். கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கும் போது ஒன்றும் ஆகி விடாது. நம்முடைய முழுக் கட்டுப்பாடும் மேலேயும் கீழேயும் இருப்பவர்களிடம் தான் இருக்கும். டொம்முனு கீழே விழ மாட்டோம், விழவும் முடியாது. ஆனாலும் பயம்! பாறை கீறை மண்டைல இடிச்சிருமோ, சிராய்த்துக் கொள்வோமோ என்று தோன்றும்.

எனக்குப் பயமெல்லாம் என் எடையைக் கயிறு தாங்குமா? கேவலத்துக்குக் கீழ விழுந்து அடிபட்டு அவமானமும் படணுமா? வேற வழியே இல்லையான்னு கேட்டேன். கிடையாதாம், எல்லாரும் இப்படித் தான் இறங்கணும். ரொம்ப நாள் கழிச்சி பயந்து போய் சாமியெல்லாம் கும்பிட்டு விட்டு இறங்கினேன். எனக்கு முன்னால் போனவர்களைப் பார்த்து அவர்கள் செய்த தவறை எல்லாம் செய்து விடக்கூடாது என்று திட்டம் போட்டு, அவர்கள் செய்த எல்லாத் தவறையும் செய்தேன்.

எங்கே காலை வைக்கக் கூடாதோ அங்கு வைப்பது, பயத்தில் பின் பக்கமாக உள்ள கயிறை இழுக்காமல் அப்படியே அந்தரத்தில் நிற்பது. இது போக முன்னாடி உள்ள கயிறை ஏனைக்குமோனை இழுத்து இரண்டு பாறைகளுக்கு நடுவில் போய் விழுந்தேன். இது நான் மட்டும் செய்த பிரத்யேக தவறு. எனக்குப் பின்னால் வந்த இரண்டு பேர் இதே தவறைச் செய்து பாறைக்கு நடுவில் போய் விழுந்த போது ஓர் அல்ப சந்தோசம். நம்ம மட்டும் இல்லை, நம்மள மாதிரி பல பேர் உண்டு என்று அறிவதில் ஓர் ஆனந்தம்.

???????????????????????????????

முதல் முதல் கயிற்றில் தொங்கும் போது அடிவயிற்றில் ஏற்படும் சிலீர் உணர்ச்சிக்காவது ஒருமுறை முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

பத்து பதினைந்து பேர் இறங்கியவுடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். மீண்டும் பாறைகள். அடுத்தும் இதே போல இரண்டு இறக்கங்கள், ஆனால் சிறியவை. எந்த அளவு சிறியவை என்றால் ஒரு இறக்கத்தில் நாங்கள் கயிறு கொண்டு வந்திருந்தும் பயன் படுத்தவில்லை. ஒரு மாதிரி பாறை மீது கால் வைத்து வைத்து இறங்கி விட்டோம். ஆனாலும் பலர் கயிறு கட்டித்தான் இறங்கினர் என்று பின்னால் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டோம்.

???????????????????????????????

மூன்றாவது இறக்கமும் சின்னது தான் என்றாலும் ஒழுங்கில்லாத பாறை. எனது கையை லேசாக சிராய்த்து விட்டது. பத்து நாள் கழித்து ஊருக்கு வந்த போது கூட அந்தக் காயம் ஆறியிருக்க வில்லை, அப்பா கேட்பாரோ என்று நினைத்தேன், நல்ல வேளை கேட்க வில்லை. மூன்று இறக்கங்களிலும் இறங்கி விட்டால் அவ்வளவு தான், மறுபடி சுமார் ஒரு ஒன்றரை மணி நேர நடை. மதியம் இரண்டரை மணிக்கு நாங்கள் இரவு தங்க வேண்டிய இடத்திற்கு வந்து விட்டோம். ஆச்சர்யமாக எனக்கு முன்னால் கிளம்பிய STF குழுவுடன் நானும் சேர்ந்து விட்டேன்.

???????????????????????????????

அங்கிருந்த சின்னத் தடாகம் ஒன்றில் அலுப்பு தீரப் புனலாடி விட்டு, முந்திய நாளே பொட்டலம் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்த மேத்தி ரொட்டியைப் பகிர்ந்து உண்டோம். பாறை மீது எதையும் விரிக்காமல் நிழல் பார்த்து படுத்துக் கொண்டதும் அப்படி வந்தது உறக்கம். நான்கு-ஐந்து மணி வாக்கில் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். இது பரவாயில்லை. போன வருடம் ஏழு மணி வரை ஆகி விட்டதாம். கயிறு கட்டி இறங்குவது எல்லாருக்கும் அவ்வளவு சுலபம் இல்லை.

???????????????????????????????

எல்லாரும் குளித்து விட்டு வந்து பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். கீழே இருந்த கிராமத்தில் இருந்து வந்திருந்த இருவர் தேநீர் தந்து விட்டு இரவு சமையலை ஆரம்பித்தார்கள். இருட்ட ஆரம்பித்தது. முழு நிலவு சமயம் என்பதால் வெளிச்சம் இருந்தது. அந்தாக்ஷரி பாடி பொழுதைக் கழித்தார்கள்.

சமையல் முடிந்தது. பாக்ரி என்று அழைக்கப்படும் மகாராஷ்டிராவின் தனிச் சிறப்பான ரொட்டி. (இதை அரிசி, கேப்பை, சோளம் போன்ற தானியங்களில் செய்வார்கள். என்னுடைய Favorite .) நல்ல பருப்புக் குழம்பு. உருளையும் காய்கறிகளும் போட்டு செய்த காரமான கூட்டு, சாதம். சாப்பிட்டு படுத்தவுடன் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

sandhan valley

ஆனால் தூங்க முடியவில்லை. வெட்ட வெளி, நடுக்காடு என்பதால் குளிர்காற்று அவ்வப்போது எழுப்பி விட்டு விட்டது. இப்போது அலுப்பு இல்லை என்பதால் ஒழுங்கில்லாத பாறைகள் குத்துவது தொந்தரவாக இருந்தது. என்னைப் போலவே பலருக்கும். ராத்திரி இரண்டு மணிக்கு சிலர் எந்திரிச்சி உட்கார்ந்து, விட்ட அந்தாக்ஷரியைத் தொடர்ந்தார்கள்…

“அரே..! சோ ஜாவோ.. யார்..!”

“தூங்குங்கய்யா…” என்று கெஞ்சிய குரல்களைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

???????????????????????????????

அடுத்த நாள் எழுந்து காலை உணவை செய்து சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு சுமார் ஒன்பது மணி வாக்கில் மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தோம். இந்த முறை இலக்கு கீழே உள்ள தெகெனே கிராமம். அங்கு தான் மதிய உணவு. அங்கிருந்து அசன்காவ் சென்று மும்பை லோக்கல் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். இப்போது பாறைகள் குறைவு. சுமார் ஒரு மணி நேரத்திலேயே சமவெளிப் பகுதிக்கு வந்து விட்டோம். வழிகாட்டிகள் முன்னே நடக்க, நாங்கள் பின் தொடர்ந்தோம்.

இந்தப் பயணம் முழுக்க வழிகாட்டுவோர் அவசியம். ஏனென்றால், பள்ளத்தாக்கில் வருடம் தோறும் பாறைகள் விழும், உருண்டு இடம் மாறும் என்பதால் ஏற்கனவே பல முறை வந்தவர்களால் தான் ஒரு மாதிரியாக நினைவில் வைத்துக் கொண்டு செல்ல முடியும். இல்லையென்றால், எதாவது பெரிய பாறை மேல் ஏறிவிட்டு இறங்க முடியாமல் தவித்து, மறுபடியும் வந்த வழியே வந்து வேறு பாதையில் போய், வழி இருக்காவென்று பார்த்துப் போக வேண்டும். இதெல்லாம் நடக்கிற காரியம் இல்லை. நானாவது உறைந்த நிலையில் பாம்பைப் பார்த்தேன். என்னுடைய நண்பர்கள் உயிரோடு பார்த்து கவனமாக விலகி வந்திருக்கிறார்கள்.சந்தன் பயணம் இதே போல் தண்ணீர். கொஞ்சம் அதிகமாக வைத்துக் கொள்ளலாம் அல்லது குறைவாகக் குடித்துக் கொள்ளலாம். வழி எங்கும் பாறைகள் தான். அடுத்த நாள் காலையில் கூட காட்டில் ஓடையாக ஓடிய தண்ணீரைத் தான் குடித்தோம். கையிலும் எடுத்துக் கொண்டோம். தெகெனேவிற்கு முன்னால் உள்ள வர்படி என்ற கிராமம் வரும் வரை, சுமார் மூன்று மணி நேரம் எங்கும் தண்ணீர் கிடைக்காது.

மதியம் சுமார் ஒரு மணிக்கு தெகெனே வந்து சேர்ந்தோம். எங்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்திருந்த வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த அடி பம்பில் தண்ணீர் அடித்து உடலை அலசி விட்டு கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்தோம். எல்லாரும் வந்தவுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். அக்மார்க் மராட்டிய சமையல். அந்த நேரத்திற்கு அமிர்தம்.

குறிப்பாக ‘ஆம்கடி’ என்று ஒரு குழம்பு கொடுத்தார்கள். ஆம் என்றால் மாங்காய். கடி என்றால் நம்ம ஊர் மோர்க் குழம்பு மாதிரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். சாதத்தில் ஊற்றி சாப்பிட்டால் அப்படி ஒரு சுவை! எனக்கு மட்டுமல்ல, பல மகாராஷ்டிராக் காரர்களே சொன்னார்கள்.

???????????????????????????????

சாப்பிட்டு விட்டு கதை அடித்துக் கொண்டிருந்தோம். மூன்று மணிக்கு மேல் கிளம்ப வேண்டும். தூக்கம் வர வில்லை. ஆனாலும் படுத்து இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற உணர்வு. தானேவில் இருந்த கசாரா போகும் கடைசி லோக்கல் ரயிலை, முந்தாநேத்து ராத்திரி ஒரு மணிக்குப் பிடித்ததில் இருந்து ஒவ்வொன்றாக நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.

இனிமேல் இப்படி ஒரு பயணம் சாத்தியமா? தெரியவில்லை. மும்பையில் கொடுத்திருந்த எல்லா வேலைகளும் முடிவடையும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதால், அலுவலகத்தில் என்னை டெல்லிக்கு மாற்றி விடுவார்கள். இனிமேல் மும்பை வருவது எப்போது? தெரியாது.

என்னோடு வந்த பெண்கள், எங்களுக்கு சமையல் செய்து தந்தவர்களிடம் போய், எப்படி ‘ஆம்கடி’ செய்வது என்று கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். நானும் சமைத்து சாப்பிடுபவன் தான் என்பதால் எழுந்து போய் கேட்கலாமா? என்று நினைத்தேன்.

சட்டென்று ஒரு எண்ணம். சந்தன் – பள்ளத்தாக்குப் பயணம் இனி மேல் வாய்க்குமா என்று தெரியாத நிலை தானே அந்தப் பயணத்தை ருசியாக்குகிறது. அதே போல, இந்த ஆம்கடியும் வாழ்வில் ஒருமுறை மட்டுமே சுவைத்ததாக இருந்தால் என்ன? அது ஒரு தனி அனுபவம் தானே என்று தோன்றியது.

ஒரு சின்னப் புன்னகையோடு கண்களை மூடிக் கொண்டேன்.

* * *