RSS

பேய்கள்

26 நவ்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

பேய்கள்

மி.மு.,மி.பி : நோயும் மருந்தும் – 5

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 4

பதிவு :13                                                                                              

மனிதர்களின் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அரூப நிலையில் உலகில் உலாவி வருவதாகக் கூறப்படுபவை “பேய்கள்” என்பவையாகும். இவற்றைப் பேய்கள், பிசாசுகள், முனிகள், பூதங்கள், வேதாளங்கள், சாத்தான்கள் எனப் பல வகைகளில் கூறுகிறார்கள். இவை பற்றிய செய்திகள் பழங்காலந்தொட்டு மதங்கள், புராணங்கள், இலக்கிய இதிகாசக் கதைகள், செவிவழிக் கதைகள் போன்றவை மூலமாக இச்சமுதாயத்திற்குத் தொடர்ந்து தரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இவை போக மின்சார காலமாகிய இக்காலத்தில் தொலைக்காட்சி மூலமாகவும், திரைப்படங்கள் மூலமாகவும் இக்கருத்து சிறப்பாகத் தரப்படுகின்றது. மேலும், “புகை புகமுடியா இடத்திலும் பேய் புகும்” என்றும், “பெண் என்றால் பேயும் இறங்கும்” என்றும், “வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறியது போல” என்றும், “புதையலைப் பூதம் காத்தது போல்” என்றும், “முடவனை மூர்க்கன் கொன்றால் மூர்க்கனை முனி தான் கொல்லும்” என்றும் (இப்பழமொழி விவேகசிந்தாமணியில் 59வது பாடலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது) பலவிதமான பழமொழிகள் நம் மொழியில் பேச்சு வழக்காகப் பன்நெடுங் காலந்தொட்டு வழக்கத்தில் உள்ளன. இவை மூலம் பேய் பற்றிய கருத்துக்கள் எந்த அளவிற்கு நம் மக்களிடையே கலந்துள்ளன என்பவற்றைக் காண முடிகிறது.

பொதுவாக மனிதர்களுக்குப் பேய் என்றாலே பயம் உண்டாகும். ஆனால் அதே பேய் – கதைகளிலும், திரைப்படங்களிலும் வரும் போது அது சிறந்த பொழுது போக்காக மக்களுக்கு அமைகிறது. உண்மையில் மக்களுக்கு பயத்தைத் தரும் பேய் எது என்றால், அது உள்ளூர்ப் பேய்கள் ஆகும். உள்ளுர்ப் பேய்கள் என்பவை அவ்வூர்ப் பகுதியில் நீரில் மூழ்கியோ, தற்கொலை செய்தோ அல்லது கொலை செய்யப்பட்டோ இறந்தவர்களின் ஆவி அங்கு உலவுவதாக அல்லது இருப்பதாக எண்ணும் நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கையையே பேய் என்கின்றனர். தனி மனித அச்சத்திற்குரிய இடங்களான குளம், கிணறு, மரம், அடர்காடு, பாழடைந்த வீடு, இருள் சூழ்ந்த இடம் போன்ற இடங்களில் எல்லாம் இவை தங்கி இருப்பதாக நம்புகிறார்கள். எனவே தான் பாரதியாரும் தான் எழுதிய “நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே” என்ற பாடலில்,

                    “அஞ்சி யஞ்சிச் சாவார் – இவர்

                     அஞ்சாத பொருளில்லை அவனியிலே

                     வஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார் – இந்த

                     மரத்தில் என்பார் அந்தக் குளத்தில் என்பார்

                     துஞ்சுது முகட்டில் என்பார் – மிகத்

                     துயர்ப்படுவார் எண்ணிப் பயப்படுவார்”

என்று பாடியுள்ளார். (இப்பாடல் “பராசக்தி” என்ற திரைப்படத்தில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது). இதே கருத்தில் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரமும்,

                   “வேப்பமர உச்சியில் நின்னு பேயொன்னு ஆடுதுன்னு

                    விளையாடப் போகும் போது சொல்லி வைப்பாங்க – உந்தன்

                    வீரத்தைக் கொழுந்திலேயே கிள்ளி வைப்பாங்க

                    வேலையற்ற வீணர்களின் மூளையற்ற வார்த்தைகளை

                    வேடிக்கையாகக் கூட நம்பி விடாதே – நீ

                    வீட்டுக்குள்ளே பயந்து கிடந்து வெம்பி விடாதே”

என்று “அரசிளங்குமரி” திரைப்படத்திற்குப் பாடல் எழுதியுள்ளார். இத்தகைய பாடல்கள் எழுவதற்குக் காரணம், பேய் பற்றிய நம்பிக்கை அன்றைய மக்களிடையே வழிவழியாகத் தொடர்ந்து இருந்து வந்ததாலேயே ஆகும்.

மேலும், ஓர் ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய பயம் இருக்கும். ஆனால், அயலூரிலிருந்து புதிதாக அவ்வூருக்கு வருபவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய விபரம் தெரியாததால் அவர்கள் அங்குள்ள பேய்களுக்குப் பயப்படாமல் இருத்தலும், அதேநேரம் அவ்வூரிலுள்ள நீர் நிலைகளின் ஆழமும், அதில் வாழும் உயிரினங்கள் பற்றிய விபரமும் தெரியாததால் அவர்கள் நீர் நிலைகளுக்குப் பயப்படுவதும் இயற்கையாகவே இருந்தது. ஆகவே தான், “உள்ளூர்க்காரனுக்குப் பேய்க்குப் பயம், அயலூர்க்காரனுக்குத் தண்ணீருக்குப் பயம்” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது.

பேய்கள்

இந்தப் பேய்கள் தமக்கு விருப்பமானவர்களின் உடலுக்குள் புகுந்து, அவர்களை சரியாக உணவு உண்ண முடியாமலும், உறங்க முடியாமலும் செய்வதோடு அவர்களைத் தம் விருப்பப்படிச் செயல்படச் செய்கிறது என்றும் பேய் மீது நம்பிக்கையுடையவர்கள் கூறுவர். மேலும், இப்பேய்கள் பெரிதும் பெண்களையே பிடிக்கிறது என்றும்; இவற்றின் ஆதிக்கம் செவ்வாய், வெள்ளிக்கிழமைகளில் அதிகம் இருக்கும் என்றும்; இவர்களைக் குணமாக்க நாட்டில் எந்த மருந்தும் கிடையாது என்றும், பேய் விரட்டும் கோடாங்கி என்பவரை அழைத்து வந்து உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டினால்தான் சரியாகும் என்றும் அவர்கள் நம்பினர். நான் கழுகுமலையில் சிறுவனாய் இருந்த காலத்தில் எங்கள் பக்கத்து வீடு, பக்கத்துத் தெரு ஆகிய இடங்களில் இரவில் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுவதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அன்றைய நிகழ்வை இப்போது நினைக்கும்போது “ரங்கோன்ராதா” என்னும் திரைப்படத்தில் உடல்நிலை, மனநிலை சரியாக இருக்கும் பானுமதிக்குப் பேய் பிடித்திருக்கிறது என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி, பேய் பிடித்திருக்கிறது என்ற கருத்தை மற்றவர்களிடமும் உருவாக்கி விடுவர். அதற்குப் பேயோட்டும் கோடாங்கியாக கலைவாணர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் வந்து உடுக்கடித்து பேய் விரட்டும் காட்சியும் அதன் கருத்தும் என் நினைவிற்கு வருகிறது. அன்று அவ்விதமாக உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டப்பட்டவர்களுக்கு, மீண்டும் அதே பேய் வந்து விட்டதாகவும் கூறக் கேட்டிருக்கிறேன். மொத்தத்தில் பாதிக்கப்பட்டவரது உடலின் உண்மைநிலை என்னவென்று தெரியாமல் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுதல் அல்லது அவர்களைக் கோவில்களுக்கு அழைத்துச் சென்று சில நாட்கள் தங்கவைத்தல் போன்ற செயல்களையே அன்று மக்கள் செய்தனர்.

ஒரு கருத்துக்கு இரு கருத்துக்கள் எழுவது இயல்பு. அதுபோல் பேய்கள் உண்டு என்று சொல்பவர்கள் மத்தியில், பேயாவது பிசாசாவது? அப்படி எதுவும் கிடையாது என்று சொல்பவர்களும் அன்றும் இருந்தனர், இன்றும் இருக்கின்றனர். இவர்கள் பேய் என்று சொல்வதெல்லாம் வெறும் மனப்பயம்தான். “அரண்டவன் (பயந்தவன்) கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்” என்று பழமொழியையும் சொல்லிக் காட்டுவார்கள். மேலும், இதை விளக்க ஒரு பாடலையும் அதன் விளக்கத்தையும் கூறுவார்கள். அப்பாடல் யாதெனில்,

                     “கண்டது கயிறு

                      கடித்தது மாங்கொட்டை

                      அடித்தது பாம்பு

                      பிடித்தது நோய்”

என்பதாகும். அதாவது ஒருவன் வெளிச்சமில்லாத இருளில் தெருவழியே நடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறான். அப்போது காலடியில் கிடந்த கயிற்றை பாம்பென நினைத்துத் தாண்டுகிறான். அவ்வாறு தாண்டி காலை தரையில் ஊன்றும் போது அவ்விடத்தில் நன்கு காய்ந்து பாதி அளவு வாய் திறந்தது போன்று கிடந்த மாங்கொட்டையில் அவனது கால் பெருவிரல் பட்டு கவ்விக் கொள்கிறது. அவன் தன் கால் பெருவிரலை பாம்புதான் கவ்விக் கடிக்கிறது என்று நினைத்து, “பாம்பு பாம்பு” என்று சொல்லி வேகமாகக் காலை உதறுகிறான். உதறிய வேகத்தில் பெருவிரலில் கவ்வி இருந்த மாங்கொட்டையின் விளிம்பு பெருவிரலில் சிறு காயத்தை ஏற்படுத்தி இருளில் எங்கோ சென்று விழுகிறது. அவனது குரல் கேட்டு தெருவிலுள்ள பலர் கையில் கம்பு எடுத்துக் கொண்டு, “எங்கே பாம்பு?” என்று கேட்டுக் கொண்டே ஓடி வருகிறார்கள். அந்த நேரம் தற்செயலாக அந்த இடத்தில் பாம்பு ஒன்று வர அவர்கள் அந்தப் பாம்பை அடித்துக் கொன்றனர். மாங்கொட்டை கவ்வியிருந்த பெருவிரலில் சிறு சிராய்ப்பு ஏற்பட்டதனால், அவ்விடத்தில் சிறிது இரத்தம் கசிந்தது. இதைப் பார்த்த எல்லோரும் பாம்பு கடித்து விட்டதென உறுதி செய்கின்றனர். இவனும் தன்னைப் பாம்பு கடித்துவிட்டது என்ற அசைக்க முடியா நம்பிக்கையில் கவலை கொண்டு உணவு உண்ணாமலும், உறங்காமலும் இருந்து நோய் வாய்ப்படுகிறான். இது போன்றது தான் பேய். எனவே, மனிதன் கொண்ட பயம்தான் பேயாகிறது. அந்தப் பேயே நோயாகிறது என்று விளக்கம் சொல்வார்கள்.

பேய்கள்

பேய்கள் பற்றிய நம்பிக்கை அன்று மிக அதிகமாக இருந்ததால் இயல்பாய் ஏற்படும் நோய்களுள் சிலவற்றையும் பேய் எனக் கருதி நோய்க்குத் தேவையான மருத்துவத்தைச் செய்யாது அறியாமையால் பேய் விரட்டுதல் போன்றவற்றைச் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். இன்று கல்வி வளர்ச்சியும் விழிப்புணர்வும் மக்களிடையே அதிகம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது போக வீட்டிலும், தெரு போன்ற வெளியிடங்களிலும் அதிக ஒளி தரும் மின் விளக்குகள் இருப்பதால் இன்று இருள் பற்றிய பயமில்லை, அதனால் பேய் பிடித்தவர்களையோ அதை விரட்ட உடுக்கு அடித்தலையோ காண முடியவில்லை. இருந்தாலும் சில பாமர மக்களிடையே ஏதாவது நோய் வந்தால், எங்கோ பயந்து இந்த நோய் வந்துள்ளது என்று நினைத்து மந்திரித்து, திருநீறு போடும் வழக்கம் இன்றும் அரிதாக இருந்து வருகிறது.

இது போன்று அறியாமையில் செய்த மற்றொன்று “செய்வினை”” என்பதாகும். அதாவது ஒருவர்க்கு ஏதாவது பெரிய நோய் வந்தால், அது தற்செயலாகத் தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நினையாமல், தனக்கு வேண்டாதவர் மந்திரவாதியிடம் சென்று மாந்தரீகம் செய்து தனக்கு நோய் வரும்படி ஏவி விட்டிருக்கிறார் என்று நினைப்பதாகும். இவ்வாறு நினைப்பதால் நோய் வந்த இவரும் நோய்க்கு மருத்துவம் செய்யாது ஏதாவது ஒரு மந்திரவாதியிடம் சென்று அவர் கேட்கும் அதிகப் பணத்தைப் கொடுத்து அவர் தரும் “மை, திருநீறு” ஆகியவற்றை வாங்கி வந்து உடலில் பூசிக்கொண்டு இருந்து விடுவார்கள். இவ்வாறு செய்தனால் நோய் அதிகமாகி இதனாலும் பலர் இறந்தனர். இன்றும் இந்நம்பிக்கை சிலரிடையே இருக்கிறது.

அக்காலத்தில் அறியாமையும் மூடப் பழக்க வழக்கங்களும் மக்களிடையே மலிந்து காணப்பட்டன. நோய் வந்தபோது மருந்துவரிடம் செல்வதைவிட மந்திரவாதி, பூசாரி, ஜோதிடர் என்று இவர்களைத் தேடிச் செல்வதும், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்து, ஆடு அல்லது சேவல் வெட்டி மொட்டையடித்துக் கொள்வதும் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். ஆகவேதான், இச்செயலைக் கண்டித்து பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் “கல்யாணிக்குக் கல்யாணம்” என்ற திரைப்படத்தில் “குட்டுகளைச் சொல்லணுமா” என்ற பாடலில்,

            “இங்கே தலைவலியும் நோயும் வந்தா

             சாமிகளைச் சுத்துவீங்க

             இன்னும் ஜாதகத்தைப் பார்த்து விட்டு

             ஆடு கோழி வெட்டுவீங்க

             பலவித வைத்தியமும்

             படிச்சிருக்கும் டாக்டரிடம்

             உடல் நிலையைச் சொல்ல மாட்டீங்க

             மூச்சு நின்னு போனா கத்துவீங்க”

என்று எழுதியுள்ளார். இப்பாடல் கூறும் கருத்துப் போன்று எவ்வளவோ கற்று வளர்ச்சியடைந்துள்ள இக்காலத்திலும் இப்பழக்கம் சற்று மாறுபாடுடன், “நோயுக்கும் பார், பேய்க்கு பார், சாமிக்கும் பார்” என்ற நிலையில் நடைபெறுகிறது. அதாவது நோய் வந்த போது மருத்துவமனை சென்று சிறப்பான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொண்டு அதன்பின் கோவிலுக்குச் சென்று நேர்ச்சை நிறைவேற்றுதல் என்ற முறையில் நடைபெறுகிறது.

மின்சாரம் இல்லாத அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் தங்களுக்கும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் நோய் வந்தபோது அறியாமையாலும் மூடப் பழக்க வழக்கத்தாலும் என்னென்ன செய்தனர் என்பதில் சிலவற்றைக் கண்டோம்.

இன்று மருத்துவம் அதி உன்னத வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. அதன் காரணமாக இன்றுள்ளோர்க்கு நோய் ஏற்படும் போது சரியான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொள்ள முடியும் என்பது மகிழ்ச்சி தருவதாகும். இக்காலத்தில்,

                      “நோய்நாடி நோய் முதல் நாடி அது தணிக்கும்

                       வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்” (குறள்:948)

என்பதற்கேற்ப நோய் ஏற்பட்டால் அந்நோயின் தன்மையைப் பல சோதனைக் கருவிகள் மூலம் அறிந்து; அதன் பின், அதை எதனால் எவ்விதம் நீக்கலாம் என முடிவு செய்து, அந்நோய்க்குத் தக்க மருத்துவம் செய்து விரைவில் நன்கு குணமாக்குகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக உடல் உள் உறுப்புகளில் ஏற்படும் நோய்களை அறுவை சிகிச்சை மூலம் குணமாக்கி உயிர் பிழைக்க வைக்கின்றனர். இது மனித குலத்திற்குக் கிடைத்த மாபெரும் கொடையாகும்.

இவ்விதமுள்ள பழைய புதிய மருத்துவத்தின் சிறப்புகளை ஒப்பிட்டு 1959ம் வருடம் வெளிவந்த “பாஞ்சாலி” என்ற திரைப்படத்திலுள்ள ஒரு பாடல் நன்கு விளக்குகிறது.

              புலியண்ணன்:

              “நம்நாட்டு வைத்தியத்தை லேசா எண்ணாதே

               நன்மையெல்லாம் புரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               சும்மா கெடக்கும் காட்டுவேரும் மூலிகையும் கொண்டு

               சுக்கு மிளகு திப்பிலிக்காயம் சீனாக்கற்கண்டு சேர்த்து

               செம்மையாக பக்குவம் செய்த லேகியம் இதையுண்டு- பல

               சீக்கையும் குணமாக்கலாம்.

               பொம்மண்ணன்:

               இங்கிலீசு வைத்தியத்தை எளிசாய் எண்ணாதே

               சங்கதியெல்லாம் தெரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               அங்கத்தைப் பிளந்து நோயைக் களைந்து

                அப்புறப் படுத்திப் போடுறார்.

                அரை நொடியில் உறுப்பைப் பிரித்து

                தையல் போட்டு மூடுறார்

                விஞ்ஞானக் கலை வளர்ச்சியினால்

                விளைந்த தெனக் கொண்டாடுறார்”

                                   (பாடல்: கு.சா.கிருஷ்ணமூர்த்தி)

இவ்விதம் மின்சாரம் இல்லாத காலத்திலிருந்த மருத்துவத்தோடு இன்றைய நவீன மருத்துவத்தை ஒப்பிடும் போது இன்றைய மருத்துவம் அதிஉன்னத வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது நன்கு புரியும். இன்று மக்களில் பலரும் கல்வி கற்றுத் தேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். அவர்கள் நவீன மருத்துவத்தையே பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனாலும், “மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை” என்பது போல், இன்றும் மருந்தின்றி குணமாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் மந்திரித்தல், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்தல், தாயத்து கயிறு போன்றவை கட்டுதல், கண் திருஷ்டி, பார்வை பார்த்தல், சுகமளிக்கும் ஜெபக் கூட்டங்களுக்குச் செல்லுதல் போன்றவை அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப இருக்கத்தான் செய்கிறது. இதில் கற்றவர், கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடு இல்லை.

எவ்வளவு தான் மருத்துவம் முன்னேற்றத்தைக் கண்டிருந்த போதும், நம்மை விட்டு நோய்கள் நீங்கிய பாடில்லை. நாகரீக வளர்ச்சியால் உணவுப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், உண்ணும் உணவில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், வாழ்க்கை நடைமுறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் என்று நாம் அதிக அளவில் இயற்கையை விட்டு விலகி வாழ்வதால் இன்று நோய்களும் மருந்துகளும் அதிகமாகியுள்ளன. ஆகவே, “மூக்குள்ள மட்டும் சளி” என்றாற்போல் மனிதகுலம் உள்ளவரை, “நோயும் மருந்தும்” என்பது இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும்.

அடுத்த பதிவு 14 : மி.மு., மி.பி : உணவு

Advertisements
 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: