RSS

நோயும் மருந்தும் – 4

23 பிப்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 3

பதிவு :12

17. குன் இருமல்

பொதுவாக இருமல் என்பது பலருக்கும் வயது வரம்பின்றி சளியின் காரணமாக ஏற்படுவதாகும். ஆனால், இந்தக் குன் இருமல் என்பதில் சளி எதுவும் வெளிவராது. பெரும்பாலும் ஆறு, ஏழு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வரும். இந்நோய் வந்த பிள்ளைகள் அடிக்கடி இடைவெளியின்றி தொடர்ந்து தொரத்திக் கொண்டு (இருமிக்கொண்டு) இருப்பார்கள். அதைப் பார்க்கும் போது பார்ப்பவர்க்கே மனக் கஷ்டத்தைத் தருவதாயிருக்கும். அவ்வாறு குன் இருமல் ஏற்பட்டுத் தொரத்தும் போது வயிறு நெஞ்செல்லாம் குன்னிப் போய், அதாவது ஒட்டிப்போய் துடிக்கும். எனவேதான், இதைக் குன் இருமல் என்றனர். இந்நோய் இன்று இல்லை. இதற்கு அன்று அறியாமையால் செய்தவை பல. அதில் இரண்டினை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

(அ) புங்க மரக்காயை எடுத்து அதன் ஒரு பகுதியில் துளையிட்டு கயிற்றில் கோர்த்து கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

(ஆ) தூக்குப்போட்டு இறந்தவர்களின் கயிறு யார் வீட்டிலாவது இருந்தால் அதில் ஒரு சிறு பகுதியை வாங்கி கயிற்றில் கட்டி கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

18. காது வலி

குளம், கிணறு, ஆறு, ஏரி என்று நீர் நிலைகளில் அதிக நேரம் நீந்தியும், ஆழமாக மூழ்கியும் குளித்து விளையாடும் போது நீரின் அழுத்தத்தால் காதின் உட்பகுதியில் நீர் புகுந்து வலி ஏற்படும். மற்றொரு காரணம் காதினுள் தீக்குச்சி, கோழி இறகு, காது குடும்பி, கொண்டை ஊசி, ஊக்கு போன்றவற்றைக் கொண்டு காதை அடிக்கடி குடைவதாலும் இவ்வலி ஏற்படும். இதை காதினுள் வெளிச்சி ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பர். காதைத் தொட முடியாத அளவிற்கு வலி இருக்கும். இன்று குழாய் நீரிலும், வாளி, தொட்டி போன்றவற்றிலுள்ள நீரிலும் குளிக்கும் நிலை இருப்பதால் இன்று இந்நோய் இல்லை.

ஜ்ஜ்

மருந்து:

இதற்குக் கீழே காணும் வைத்தியத்தை மட்டுமே அன்று செய்தனர். அதாவது, நீளமான நன்கு காய்ந்த மிளகாய் வற்றல் எடுத்து அதன் காம்புப் பகுதியைக் கிள்ளி எடுத்து வற்றலின் உள்ளே உள்ள விதைகளைக் கவிழ்த்து தட்டிவிட்டு, வெறும் கூடாக உள்ள வற்றலுக்குள் தேங்காய் எண்ணெய்யை ஊற்றி, அதனை விளக்குச் சுடரில் வெதுவெதுப்பு ஆகும்படிச் சூடேற்றி, அந்த எண்ணெயைக் காதில் ஊற்றி பஞ்சை வைத்து காதை அடைத்து விடுவார்கள். இது எனக்குப் பல தடவை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது போகக் காதில் சீழ்வடிதல் என்ற நோயும் அன்று இருந்தது. இன்று இது எவர்க்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது காதில் இருந்து குழுகுழு என்று புண்ணிலிருந்து வரும் சீழ் போன்று வரும். துர்நாற்றமிருக்கும். இதற்கு கற்றாழை வகையைச் சேர்ந்த மருள் என்பதை நெருப்பில் வாட்டிப் பிழிந்து சாறு எடுத்துக் காதில் விடுவார்கள்.

19. பல்வலி

பல் இடுக்கில் இருக்கும் உணவுப் பொருட்கள் மட்கி உண்டாகும் கிருமியால், பல்லில் துளை ஏற்பட்டு வலி வருவதுண்டு. இதை சூத்தப்பல் என்றும் சொத்தைப்பல் என்றும் கூறுவர். இது அக்காலம் முதல் இன்று வரை பலருக்கும் ஏற்படுகிறது. சொல்லப் போனால் அக்காலத்தைவிட இக்கால உணவு, இனிப்புத் தின்பண்டங்கள் போன்றவற்றால் இன்றுதான் அதிகம் ஏற்படுகிறது. அன்று நான் சிறுவனாய் இருந்த போது பல்வலி உள்ளவர்க்கு எங்கள் வீட்டில் வைத்து செய்த மருத்துவத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். இது அறியாமையால் செய்த செயலாகும்.

பல்வலி

அதாவது கண்டங்கத்தரி பழத்திலுள்ள விதைகளை எடுத்துக் காய வைத்திருப்பார்கள். இவ்விதைகள் மிகச் சிறியதாக இருக்கும். இந்த விதையுடன் சிறிது வேப்பெண்ணெய் கலந்து வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அன்று தானியங்களை அளக்கப் பயன்படுத்திய நாழி அல்லது பக்காப்படி என்று சொல்லக்கூடிய அளவைப் பாத்திரத்தை எடுத்து, அதில் முக்கால் பங்கு தண்ணீர் ஊற்றி வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அடுப்பில் இரும்புப் பட்டை அல்லது அரிவாள் போன்ற ஒன்றைப் போட்டு சிவக்க சூடேற்றி அதை நாழியின் மீது வைத்து துளையுள்ள சிரட்டையைக் கவிழ்த்து வைப்பார்கள். பின் வேப்பெண்ணைய் கலந்த கண்டங்கத்தரி விதைகளை ஒரு ஓலையால் எடுத்து சிரட்டை ஓட்டை வழியாகப் போட்டு சிரட்டையின் துளை மட்டும் தெரியும் படி மற்ற இடத்தைத் துணி கொண்டு மறைத்து விடுவார்கள். சூடேற்றப்பட்ட இரும்பில் வேப்பெண்ணெய் கலந்த விதைகள் விழுந்து பொரிந்து குபுகுபுவென சிரட்டைத் துளைவழி புகை வரும். பல்வலி உள்ளவர் வாயைத் திறந்து சிரட்டை மீது வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று தடவை செய்வார்கள். அதன்பின் நாழியிலுள்ள தண்ணீரில் மிகச் சிறிய புழுக்கள் போன்று மிதப்பதைப் சூழ்ந்து இருப்பவர்கள் பார்த்து, சொத்தைப் பல்லிலிருந்து விழுந்த புழுக்கள் அவை என்று நம்பினர். நானும் அவ்வாறே நம்பினேன். ஆனால், அந்தப் புழுக்கள் என்பது கண்டங்கத்தரி விதையிலுள்ள விதைமுளை என்பது வெகுகாலம் கழித்தே எனக்குப் புரிந்தது. இது போக, பல் வலிக்கும் பகுதியில் புகையிலையை வைத்துக் கொள்வதும்; மூக்குப்பொடியை வைத்துக் கொள்வதும் உண்டு.

20. கொதிபார்த்தல்

வயிற்றில் வலி இருந்தாலும் அல்லது ஜீரணம் ஆகாமல் புளிச்ச ஏப்பம் எடுத்துக் கொண்டு சரியாகச் சாப்பிட முடியாமல் இருந்தாலும், “கொதிபார்த்தால்” என்பதைச் செய்வார்கள். இச்செயல் அறிவியல் விதி என்பதை அறியாது, தங்கள் அறியாமையால் மூடநம்பிக்கைக்கு உரியதானது.

வயிற்றில் வலி

அறிவியல் விதி:

ஒரு பாத்திரத்தினுள் நெருப்பை எரியவைத்து அப்பாத்திரத்தின் வாய்ப்பகுதி நீரில் சிறிது முழ்கி இருக்கும்படி கவிழ்த்து வைத்தால், அப்பாத்திரத்தினுள் எரியும் நெருப்பு அதனுள் இருக்கும் காற்றிலுள்ள ஆக்ஸினை எடுத்து எரிந்து அணையும். அவ்வாறு எரிந்த பின் பாத்திரத்தினுள் ஆக்ஸிஜன் இல்லாமல் வெற்றிடம் ஏற்படும். இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப வெளியிலுள்ள காற்றினால் நீர் அழுத்தப்பட்டு பாத்திரத்தினுள் செல்லும். இதுவே அறிவியல் விதி.

கொதிபார்த்தால் செயல் முறை:

விளிம்புள்ள சாப்பிடும் தட்டு ஒன்றை எடுத்துக் கொள்வார்கள். அத்தட்டின் விளிம்பில் சுமார் பாதி அளவு வரும்படித் தண்ணீர் ஊற்றி சமதளத்தில் வைத்து, தட்டின் மையப் பகுதியில் சிறு செங்கல் துண்டு அல்லது மேற்பகுதி சமமாக உள்ள கல் அல்லது சிறு கிண்ணம் என்று ஏதாவது வைத்துக் கொள்வார்கள். வயிற்றுக் கோளாறு உள்ளவரை தட்டின் முன் உட்கார வைப்பர். சிறு பழைய துணியை எடுத்து அவர் வயிற்றின் மீது தடவுவர். அத்துணியைக் கொண்டு அவர் தலையைச் மூன்று சுற்று சுற்றி, மூன்று முறை அத்துணி மீது அவரை எச்சில் துப்பச் சொல்வர். அதன்பின், அத்துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து தட்டின் மையப் பகுதியில் வைத்துள்ள பொருளின் மீது துணி நீரில் நனையாதபடி வைத்துக் கொள்வர். செம்பை வேகமாக நெருப்பின் மீது கவிழ்த்து தட்டில் வைத்தவுடன், மேலே சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி நீர் செம்பினுள் செல்லும். இதைப் பார்த்து அனைவரும், “அடேயப்பா வயிற்றினுள் எவ்வளவு கோளாறு இருந்திருக்கிறது. அந்தக் கோளாரை எல்லாம் எப்படிச் செம்பு உள்ளே இழுக்கிறது!” என்று பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள். அவ்வாறு ஆச்சரியப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். அதன்பின், பள்ளியில் அறிவியல் பாடம் படிக்கும் போதுதான் அன்று நடந்த அறியாமையைப் புரிந்தேன்.

இதே விதியின்படி நடைபெற்ற இன்னொன்றும் உண்டு. ஒரு சிறு துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து அதை ஒரு செம்பினுள் போட்டு, வயிற்றுவலி வந்துள்ளவரின் வயிற்றில் வைத்து அழுத்திப் பிடிப்பர். சிறிது நேரத்தில் கையை எடுத்து விட, முன்பு சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக் கொள்ளும். அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதுடன், அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக்கொண்டு வயிற்றிலுள்ள வலியை செம்பினுள் இழுப்பதாக நம்பினர்.

21. அம்மன் (அம்மை)

அம்மன் என்றும் அம்மை என்றும் அழைக்கப்படும் இந்நோய் ஒருவகை வைரஸ் கிருமியால் உண்டாகும் தொற்று நோயாகும். இந்நோய் ஏற்படும்போது முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு காய்ச்சல் (ஜீரம்) ஏற்படும். அதன்பின் சங்கம் பழம் போன்று (வெள்ளைச் சோளத்தை விட சற்று பெரியதாக நீர்க்கோர்த்து) உடல் முழுவதும் கொப்புளங்கள் உண்டாகும். இந்தக் கொப்புளங்களை முத்துக்கள் என்று சொல்வார்கள். இமமுத்துக்களை மாரியம்மன் என்ற பெண் தெய்வம் வைத்திருப்பதாகக் கருதி அத்தெய்வத்தை முத்துமாரியம்மன் என்றும் அழைப்பார்கள். இத்தெய்வம் அம்முத்துக்களை யார் மீது போடுகிறதோ அவர்களுக்கு இக்கொப்புளங்கள் ஏற்படுவதாகவும்; இவை மிக அதிகமாகவும் நெருக்கமாகவும் காணப்பட்டால் ‘பெரியம்மை’ என்றும்; சற்று கலக்கமாகக் காணப்பட்டால் ‘சின்னம்மை’ என்றும்  அழைத்தார்கள்.

சின்னம்மை

இந்நோய் குறித்து மற்றவரிடம் பேசும்போது, “எங்கள் வீட்டில் அம்மன் வந்திருக்கிறது அல்லது அம்மை விளையாடுகிறது” என்றுதான் சொல்வார்கள். அதனால் இந்நோய் வந்தால் எந்த மருந்தும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதை மீறி மருத்துவரிடம் சென்று மருந்து, மாத்திரை, ஊசி என்று வைத்தியம் செய்தால் அம்மனுக்குக் கோபம் ஏற்பட்டு மேலும் அதிகமான முத்துக்களைப் போடக்கூடும் என்று பயந்தனர். இவ்வாறு பயந்து மருத்துவம் எதுவும் செய்யாமல் இருந்ததனால் உடலில் கொப்புளங்கள் தோன்றி அவை தானாகக் குணமாகும் வரை நோயாளி அதிக வேதனை அனுபவிக்க நேரிட்டது. ஆனாலும், அன்று இந்நோய் வந்த போது கடைப்பிடிக்கப்பட்ட விதிமுறைகள் இது மற்றவர்களுக்குப் பரவாமல் இருப்பதற்குரிய தடுப்பு நடவடிக்கையாக இருந்தது.

அதாவது, இந்நோய் ஏற்பட்டவர்க்கு சூடாக எதுவும் கொடுக்க மாட்டார்கள். பழம், இளநீர், கஞ்சி, பானக்கரம் போன்றவற்றைத்தான் கொடுப்பார்கள். வீட்டில் மாரியம்மன் வந்திருப்பதாகக் கருதியதால் வீட்டை பெருக்குமாறு வைத்துப் பெருக்கமாட்டார்கள். அழுக்குத் துணிகளை சலவைத் தொழிலாளியிடமோ, மற்றவரிடமோ கொடுக்க மாட்டார்கள். இந்நோய் கண்டவர் பாயில் படுக்கக் கூடாதென்றும், தரையில் துணி விரித்துத்தான் படுக்க வேண்டும் என்றும் செய்தனர். ஆண்களாக இருந்தால் இடுப்பில் கட்டியிருக்கும் அரைஞாண்கயிறு (அண்ணாக்கயிறு) என்று சொல்லும் இடுப்புக் கயிற்றையும் நீக்கி விடுவார்கள். பெரியம்மை கண்டு மிக அதிக கொப்புளங்கள் இருந்தால், சில நாட்களுக்கு வாழை இலை விரித்து அதில் படுக்க வைப்பார்கள். நோயாளி படுத்திருக்கும் தலைப் பகுதியில் வேப்பிலைக் கொத்து எப்பொழுதும் வைத்திருப்பார்கள். உடலில் எண்ணெய் அல்லது வேப்பிலையும் மஞ்சளும் சேர்த்து அரைத்த கலவையைப் போடுவார்கள். வீட்டில் கோமியம் என்று சொல்லப்படும் பசுமாட்டின் சிறுநீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்து வைத்து, அதை வேப்பிலை கொண்டு வீட்டில் தெளிப்பார்கள்.

சின்னம்மை ஏற்பட்டு கொப்புளங்கள் உடைந்து நீர் வடிந்து உலர்ந்து சரியாவதற்கு சுமார் பத்து நாட்கள் வரை ஆகும். பெரியம்மை என்றால் குணமாக அதன் பாதிப்பைப் பொறுத்து பதினைந்து முதல் இருபது நாட்கள் வரையிலும் ஆகும். இது சரியான பின் தண்ணீர் ஊற்றுதல் என்பது செய்வார்கள். அதாவது ஒரு பானை நிறையத் தண்ணீர் எடுத்து அதில் மஞ்சள்தூள் போட்டு கலக்கி வேப்பிலையும் போட்டு காலையிலிருந்து மதியம் வரை வீட்டு வாசல் முன் முற்றத்தில் நன்கு சூரிய ஒளி படும்படியாக வைப்பார்கள். அதன்பின் மதியம் சுமார் 1½ அல்லது 2 மணியளவில் நோய் வந்து குணமானவரை முற்றத்தில் உட்கார வைத்து சூரிய ஒளியில் சூடேறிய அந்நீரை ஊற்றி குளிக்க வைப்பர்கள்.

இந்நோயை மாரியம்மன் என்று கருதுவதால் குளித்து முடிந்தபின் மாரியம்மனை அனுப்பி வைப்பதற்காக பானக்கரமும், இனிப்புமாவு அரிசியில் செய்ததும் பக்கத்து வீட்டாருக்கும், அவ்வழியே செல்வோருக்கும் கொடுப்பார்கள். இவ்வாறு முதல் தண்ணீர் ஊற்றும் போது செய்வார்கள். அதன்பின் ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் மஞ்சள்தூள் வேப்பிலையிட்டு தண்ணீரை முன்போன்று சூரிய ஒளியில் வைத்து தலைக்கு ஊற்றி குளிக்கச் செய்வார்கள்.

பெரியம்மை

பெரியம்மை ஏற்பட்டு குணமான பின் அதன் தழும்புகள் உடலில் இருந்தாலும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் படியாக இருப்பவை முகத்தில் உள்ள தழும்புகள் ஆகும். இவை முகம் முழுவதும் நெருக்கமாக சிறுசிறு குழிகளை ஏற்படுத்தி முக அழகைக் கெடுத்து விகாரமாக்கி விடும். இத்தழும்புகள் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும். இவ்வாறு உள்ளவர் பலரை அன்று நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அக்காலங்களில் இந்நோய்க்குத் தடுப்பு நடவடிக்கையாக அரசாங்கம் உருக்குத்துதல் என்பதைச் செய்தது. இதை அம்மை குத்துதல் என்றும் சொல்வார்கள். அதாவது, சட்டைப் பித்தான் அளவிற்கு வட்டமாகவும் ஒரு பக்கம் ஊசி போன்ற சிறுமுனைகள் பல கொண்டதாகவும் மறுபக்கம் தீக்குச்சி போன்ற சிறு கைப்பிடி கொண்டதாகவும் உள்ள உலோகப் பொருளைக் கொண்டு குழந்தையின் இரண்டு கைகளிலும் தோளுக்கும் முழங்கைக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் மேலும் கீழுமாக ஒவ்வோர் கைக்கும் இரண்டு இடங்களில் தடுப்பு மருந்து வைத்து லேசாக இதை வைத்துத் திருக்குவார்கள். பின் அந்த இடங்கள் புண்ணாகி ஆறும். இத்தழும்புகள் என்றும் அழியாமல் இருக்கும். இதை என் வயதில் உள்ளவர்கள் கையில் இன்றும் காணலாம்.  இன்று இம்முறை இல்லை. வேறு வகைகளில் தடுப்பு நடவடிக்கை செய்யப்படுகிறது.

இவ்வாறு அரசு தொடர்ந்து செய்த அம்மை தடுப்புச் செயல் காரணமாக இன்று இந்நோய் இல்லை. சிச்சிலிப்பான் என்ற மிகச்சிறிய அளவிலான நோயே இன்று அரிதாகக் காணப்படுகிறது. என் மகனுக்கு சின்னம்மை வந்தபோது மருத்துவமனை சென்று மருத்துவம் செய்து மிக விரைவில் குணமானதை இங்கு கூறிக் கொள்கிறேன்.

22. அம்மன்கட்டு (அம்மைக்கட்டு)

அம்மைக்கட்டு என்பது இரு கன்னங்களிலும் காதுப் பகுதியை ஒட்டி சற்று வீங்கி (புடைத்து) சுமார் ஒரு வாரம் வரை இருந்து குணமாக்கும். இதையும் மாரியம்மனோடு தொடர்புபடுத்திக் கூறுவர்.

அம்மைக்கட்டு

இதற்கு வேப்பிலையுடன் மஞ்சள் வைத்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இது ஒன்றே இதற்கு மருந்து. குணமாகும் அம்மை நோய்க்கு மும்முறைத் தண்ணீர் ஊற்றும் முறையையே இதற்கும் செய்வார்கள். இது எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. இன்றும் இது மிகக் குறைந்த அளவில் வருவதுண்டு.

23. இளம்பிள்ளை வாதம்

ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போது கைகால் போன்ற உறுப்புகளில் எந்தக் குறைபாடும் இல்லாமல் பிறந்து, வளரும் காலத்தில் சுமார் ஐந்து வயதிற்குள்ளாக காய்ச்சலுடன் ஜன்னி வந்து கைகால்கள் இழுத்துக் கொண்டு போகும். முடிவில் காலோ கையோ செயல் இழந்து எல்லோரையும் போல நடக்க முடியாமலும், வேலை செய்ய இயலாமலும் முடமாக்கி விடும் ஒரு கொடிய நோய் இது.

இளம்பிள்ளை வாதம்

இதற்கென்று பிரத்யேகமான மருந்து எதுவும் அன்று இல்லை. பச்சிலை போட்டு காய்ச்சிய எண்ணெய்யைப் போடுவார்கள். பலன் இருக்காது. அன்று இந்நோய் தாக்கிய பலரைப் பார்த்திருக்கிறேன். சில குழந்தைகள் இறந்தும் போய்விடும்.

எங்கள் வீட்டிலும் இப்படியொரு துயர சம்பவம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. எனக்கு அடுத்து சொர்ணத்தாய் என்ற பெண் குழந்தை பிறந்தது. ஆசையுடன் நான் தூக்கி மகிழும் அக்குழந்தை, பிறக்கும்போது எந்தக் குறைபாடும் இன்றி ஆரோக்கியமாகவே பிறந்தது. அதன்பின் இந்நோய் ஏற்பட்டு நடக்க முடியாமல் போனது. என் பெற்றோர் அன்று நடைமுறையில் இருந்த மருத்துவத்தைச் செய்தும் பயனின்றி, சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு வயதிற்குள் இறந்துவிட்டது. அதை நினைக்கும்போது இப்போதும் அது வேதனை தரும் நிகழ்வாகவே இருக்கிறது.

இளம்பிள்ளை வாதம்-

ஆனால், அரசு இன்று எடுத்துள்ள போலியோ தடுப்பு மருத்துவ முறையால், இன்று மறைந்து போன நோய்களுள் இதுவும் ஒன்றாகிவிட்டது என்பது மகிழ்ச்சியான ஒன்று.

நோயும் மருந்தும் – 5 : பேய்கள்

Advertisements
 

One response to “நோயும் மருந்தும் – 4

  1. rcraja2001

    31/05/2015 at 12:01 முப

    ஹெல்த்கேர் மாத இதழில் தாங்கள் கட்டுரைகள் எழுதலாமே சார்…உங்கள் வலைப்பூ கட்டுரைகள் சில ஹெல்த்கேர் இதழில் பிரசுரிக்கலாம்…உங்கள் விருப்பம் எப்படியோ…?

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: