RSS

நோயும் மருந்தும் – 3

21 பிப்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

நோயும் மருந்தும்

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 2

பதிவு :11

இயற்கை, மனிதன் அமைத்த புது வாழ்க்கைச் சூழல் இதற்கேற்ப நோய்களும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் விதவிதமாய் வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. அவற்றில், அன்று மனிதனுக்கு ஏற்பட்ட புண்கள், கட்டிகள், காயங்கள் பற்றி இப்பகுதி சொல்கிறது.

புண்கள்: 

11(அ) வாய்ப்புண்

வாயின் உட்பகுதியில் சிறுசிறு புண்கள் ஏற்பட்டு சாப்பிட முடியாமல் வலி இருக்கும். இதற்கு வெள்ளாதாழை செடியை ஒடிக்கும் போது வரும் நீர் போன்ற பாலை வாயில் சிறிது நேரம் வாயில் அடக்கி வைத்து துப்புவார்கள். சோப்பு நுரை போன்று வரும். இதை வெளியே துப்பாமல் குடித்தால் குடல் புண் ஆறும். இது ஒரு நல்ல மருந்தாக அன்று மட்டுமல்ல இன்றும் கிராமங்களில் செய்கிறார்கள். மேலும் முள்ளு முருங்கை இலையை இடித்து சாறு எடுத்தும் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

11(ஆ) சிரங்கு

சிரங்கு வந்த பிள்ளை குரங்கு போலாகும் என்று சொல்லும் அளவிற்குள்ள நோய் சிரங்கு என்பதாகும். இது தொற்று நோய். சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை வரக்கூடியதாக இருந்தாலும், சிறுவர்களுக்கே அதிகம் வரும். இதை அரிசிரங்கு என்றும் சொறிசிரங்கு என்றும் சொல்வார்கள். இது இருகைகளின் விரல்களுக்கு இடையில் வெள்ளைச் சோளம் அளவிற்கு நெருக்கமாக சிறு சிறு கொப்புளங்களாக  உண்டாகும். அதிக ஊரல் இருக்கும். சொறியச் சொறிய சுகமாக இருக்கும். சொறிந்து முடிந்தபின் வலி ஏற்படும். இருந்தாலும் சொறியாமல் இருக்க முடியாது. ஆகவே தான், “இரும்பு இருக்கிறவன் கையும், சிரங்கு இருக்கிறவன் கையும் சும்மா இருக்காது” என்று பழமொழியாக அன்று சொல்வார்கள். இன்று அரசு எடுத்த மருத்துவ நடவடிக்கையால் இந்நோய் முற்றிலும் இல்லை.

செய்யப்பட்ட மருத்துவம்:

(அ) தேங்காய் எண்ணெய்யில் கந்தகத்தைப் போட்டு சூடேற்றி அந்த எண்ணெய்யைப் போடுவார்கள்.

(ஆ) கோமியம் என்று சொல்லப்படும் பசு மாட்டின் சிறுநீரைப் பிடித்து சிரங்கில் போடுவார்கள். இதைப் போடும் போது எரிச்சல் (காந்தல்) இருக்கும்.

(இ) குப்பை மேனி என்ற இலையுடன் உப்புச்சேர்த்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இதுவும் எரிச்சலும் காந்தலுமாக இருக்கும்.

(ஈ). வெள்ளாட்டுப் புழுக்கையைக் காயவைத்து இடித்துப் பொடியாக்கி, அப்பொடியுடன் சூடம் சேர்த்து அதை தேங்காய் எண்ணெய்யில் கலக்கிப் போடுவார்கள்.

(உ) நன்கு உலர்ந்த (காய்ந்த) கழுதை விட்டையை நெருப்பு வைத்து எரித்துக் கிடைக்கும் சாம்பலில் தேங்காய் எண்ணெய் சேர்த்துப் போடுவார்கள்.

(ஊ) ஆடு அறுக்கும் போது அதன் குடலில் குழுகுழுவென இருக்கும் உதவி என்று சொல்லப்படும் மலத்தை சூடாக எடுத்துப் போடுவார்கள்.

(எ) சிரங்கு என்பது ஊரல் தரும் நோய் என்பது ஊரல் தன்மை கொண்ட செந்தட்டி இலையை இடித்து சிறிது சாறு குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

சிரங்கு என்பது அன்று சர்வ சாதாரணமாக எல்லோருக்கும் வந்த நோய் எனக்கும் வந்துள்ளது. இதில் மேலே கண்ட மருத்துவங்களில் சில எனக்கும் செய்யப்பட்டுள்ளன. அவைகளில் சில அறுவறுப்பாகத் தெரிந்தாலும் அன்று வாழ்ந்தவர்கள் கடைப்பிடித்த மருத்துவம் என்பதே உண்மை.

11(இ) பொடுகு

தலையில் சிறு சிறு புண்களாக நெருக்கமாக முடிகளுக்கு இடையில் ஏற்படுவதாகும்.  இதைப் ‘பொடுகு’ என்று சொல்வார்கள். இப்புண்களில் இருந்து நீர் வந்து காய்ந்து முடியுடன் ஒட்டிக் கொள்ளும். இதைப் பொருக்கு என்பார்கள். இதைச் சுற்றி முடியை வெட்டி விடுவார்கள். பார்க்க விகாரமாக இருக்கும். இது சுமார் பத்து வயதிற்குட்பட்ட பிள்ளைகளுக்கே அதிகம் வரும். சிரங்கு போன்று அன்று அதிகம் வந்த நோய்களுள் இதுவும் ஒன்று. இதற்கு அன்று செய்த வைத்தியங்களில் ஒன்றை சொல்கிறேன். முகம் சுளிக்காதீர்கள். அது என்னவென்றால், காய்ந்த கழுதை விட்டையை எடுத்து வந்து, அதை இடித்து, சலித்துப் பொடியாக்கி அதனைத் தேங்காய் எண்ணெயில் கலந்து போடுவார்கள். என்ன சொல்வது? அவர்கள் நம்பிக்கை அப்படி!

11() சேத்துக்கடி

அக்காலங்களில் மழைக்காலத்தில் பல நாட்கள் விடாமல் பெய்யும் மழையை “அடைமழை” என்பர். அப்போது தெருக்களும் மற்றுமுள்ள இடங்களும் விடாத மழையால் சேறு போலாகிவிடும். அத்தெருக்களில் மீண்டும் மீண்டும் நடக்கும் போது கால் விரல்களுக்கிடையே புண்கள் ஏற்படும். நம் மக்கள் எப்பவுமே முள்ளில் மிதித்துவிட்டால், “முள் குத்திவிட்டது” என்பர். அதுபோலவே, சேற்றில் அதிகம் நடந்ததால் வந்த இப்புண்ணையும், சேறு கடித்துவிட்டதாக நினைத்து, “சேற்றுக்கடி” என்றனர். இது பேச்சு வழக்கில், “சேத்துக்கடி” ஆனது. இதற்கு அன்று செய்த மருத்துவம் என்னவென்றால், ஒன்று, அப்புண்களில் மண்ணெண்ணெய்யைப் போடுவது; மற்றொன்று மஞ்சள் பொடியைப் போடுவது, அவ்வளவுதான். அன்று போல் இன்று மழை அதிகம் பெய்யாததாலும், தெருக்களுக்கெல்லாம் சிமென்ட் போடப்பட்டு விட்டதாலும், எல்லா வயதினரும் செருப்பணிந்து நடப்பதாலும் இந்நோய் அருகிவிட்டது. நான் சிறுவனாய் இருந்த போது, மழைக் காலங்களில் இப்புண் எனக்கும் வந்திருக்கிறது.

நோயும் மருந்தும்

12.கட்டிகள்

கட்டிகள் என்பவை உடலில் தோன்றும் இடத்தைப் பொருத்தும், அவை குணமாக எடுக்கும் காலத்தைப் பொருத்தும் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படுபவை யாகும். அதாவது தலைப் பகுதியில் வருவதைப் ‘பொன்னி’ என்றும் முதுகில் தண்டுவடப் பகுதியில் வருவாதைப் ‘பிளவை’ என்ன மற்ற இடங்களில் வருவதைப் பொதுவாகச் சிலந்தி  என்றும் சொல்வார்கள்.

12( ) பொன்னி

பொன்னி என்பது தலையிலும் காதின் பக்கத்திலும், அதையடுத்துள்ள நெற்றியின் ஓரத்திலும் உண்டாகும் கட்டியாகும். இன்று இந்நோய் இல்லாததால் பொன்னி என்ற இதன் பெயரும் இன்றைய சமுதாயத்தினருக்குத் தெரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை. இது சிறு உருளைக்கிழங்கு அளவிற்குப் புடைத்து, பின்பழுத்து உடைந்து சீழ் வடியத் தொடங்கும். தக்க மருத்துவம் செய்யாததால் துர்நாற்றம் அடித்துக் கொண்டும், அதில் ஈக்கள் போன்றவை பறந்துவந்து உட்காருவதும் செல்வதுமாக சுமார் மூன்று முதல் நான்கு மாதங்கள் வரையிலும் கூட இருக்கும். இதை வீட்டில் யாருக்காவது திருமணம் ஆனால் சரியாகும் என்றும்; அல்லது ஏதாவது இறப்பு நிகழ்ந்தால் தானாகவே சரியாகும் என்றும் நம்பினர். இதனால் இதைக் கல்யாணப் பொன்னி என்றும், சாவுப்பொன்னி என்றும் பெயர் சொல்லி அழைத்தனர். இது வந்து குணமானபின் அவ்விடத்தில் முடியுதிர்ந்து பெரிய வட்டமாகத் தழும்பு ஒன்று இருக்கும். இதற்கு அன்று செய்த வைத்தியத்தில் ஒன்று விசித்திரமானதும் அறுவருப்பானதும் ஆகும். அதாவது, கோழியிடும் குழுகுழுவென இருக்கும் மலத்தை எடுத்துப் போடுவார்கள். நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது பெரியவர்களுக்கும், என்னுடன் பயின்ற மாணவரில் சிலருக்கும் இந்நோய் வந்துள்ளதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

12(ஆ) பிளவை

முதுகுத்தண்டுப் பகுதியில் ஏற்படும் ஒரு வகைக் கட்டி(சிலந்தி)யை பிளவை என்று சொல்வர். இதில் சாதாரணப் பிளவை, இராச பிளவை என்று இரு வகையுண்டு. இராசபிளவை ஏற்பட்டால் உயிர் பிழைப்பது அரிது. பொதுவாகப் பிளவை வந்தால் குணமாக 10 முதல் 15 நாட்களுக்கு மேலாகும். இதற்குக் குப்பைமேனி இலையுடன் துளசி இலை சேர்த்து அரைத்து அதில் சிறிது கொடுத்து விழுங்கச் சொல்லி; பின் மீதம் உள்ளதில் மயில்துத்தம் என்றும் தாமிரசல்பேட் (copper sulphate ) என்றும் சொல்வதில் சிறிது சேர்த்து பிளவையில் போடுவர். இந்நோய் எனக்குத் தெரிந்த அளவில் இல்லை.

12(இ) சிலந்தி

கை கால்கள் போன்ற பகுதிகளில் ஏற்படும் கட்டிகளை சிலந்தி என்று சொல்வார்கள்.  இவை பழுத்து உடைந்து சீல் வெளியேறும் வரை அதிக வலி இருக்கும். சுமார் பத்து முதல் பதினைந்து நாட்களுக்குள் குணமாகும். இப்போதும் இது அரிதாக சிலருக்கு வருவதுண்டு. ஆனால் இன்று சிறந்த மருத்துவம் இருக்கிறது. அன்று இது வந்தால் பழுத்து உடைவதற்காக விளக்கெண்ணைய் போடுவார்கள். அல்லது கடுகு அரைத்துக் போடுவார்கள். சிலர் சின்ன வெங்காயமும் மஞ்சளும் சேர்த்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இவற்றைப் போட்டு சிலந்தி சீழ் வைத்து உடையும் நிலையை அடைந்ததும், சிலர் சிலந்தி வந்தவரை அழுத்திப் பிடிக்க, ஒருவர் அதை சிறிது  அறுத்து பிதுக்கி சீழை வெளியேற்றி மஞ்சள் வெங்காயம் அரைத்துப் போடுவார்கள்.  மற்றொன்று வாகைப்பத்து என்பது. அதாவது உடையும் நிலையடைந்த சிலந்தி மீது பஞ்சை வைத்து அதில் வாகைமர இலையுடன் உப்பு சேர்த்து கசக்கிப் பிழிவார்கள்.  அப்போது வரும் சாற்றை பஞ்சின் மீது விடுவார்கள். பஞ்சு நன்கு காய்ந்து ஒட்டிக் கொள்ளும், பின் ஓரிரு நாள்கள் கழித்து வெடுக்கெனப் பிடித்து பஞ்சை இழுப்பார்கள்.  அது சிலந்தியின் மேல் தொலியைப் பிய்த்துக் கொண்டு சிலந்தியின் மையப் பகுதியாகிய ஆணியுடன் வரும். பின் எண்ணெய் போன்றவற்றைப் போட குணமாகும். நான் ஐந்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது எனது முழங்காலில் சிலந்தி வந்து இந்த வாகைப்பத்து போட்டதை நினைக்கும் போது அதன் வலி இப்போதும் எண்ணெய் மயிர் கூச்செறிய வைக்கிறது.

12() யானைக் கால்

“யானைக்கால்” என்று சொல்லப்படும் பெயரே இந்நோயின் தன்மையைக் கூறுவதாக உள்ளது. நம் நாட்டில் கியுலக்ஸ் என்ற ஒருவகைக் கொசுக்களின் வழியாகப் பரவும் இந்நோய் வந்தவரின் காலானது, முழங்கால் பகுதியிலிருந்து பாதம் வரை யானையின் கால் போன்று பருத்துக் காணப்படும். இவ்வாறு பருத்து விடுவதால் இவர்கள் இயல்பான நடை நடக்க முடியாமல் கால்களைக் கஷ்டப்பட்டுத் தூக்கி வைத்து நடப்பார்கள். இந்த நோய் வந்த பலரை அன்று நான் பார்த்திருக்கிறேன். இன்று இந்நோய் உள்ளோர்கள் ஒருவர்கூட எங்கள் பகுதியில் இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

யானைக்குத் தமிழில் “கரி” என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. ஆகவே, இந்நோய் வந்தவர்களை “கரிகாலன்” என்று கிண்டலாகக் கேலி செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த யானைக்கால் என்னும் நோய் முன்பு தஞ்சை மாவட்டத்தில் அதிகம் உண்டு. அதனால், செட்டிகுறிச்சியில் இருந்து சென்று, சிறுவயது முதல் கும்பகோணத்தில் வாழ்ந்து வரும் பெருவணிகரான திரு.கந்தசாமி அவர்களிடம் இந்நோய் பற்றிக் கேட்ட போது, “நான் எனது வியாபார சம்பந்தமாகவும், பொதுப்பணி சம்பந்தமாகவும் தினம் தினம் தஞ்சை மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்று வருகிறேன்.

திரு.கந்தசாமி

திரு.கந்தசாமி

முன்பெல்லாம் இந்நோய் வந்தவர்கள் பலரை சர்வசாதாரணமாகப் பார்க்கலாம். ஆனால், இப்போது இந்த நோய் உள்ளவர்களை நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை” என்று கூறுகிறார். இவ்வாறு இவர் கூறுவது அரசு எடுத்த நோய்த் தடுப்பு நடவடிக்கையின் விளைவைக் காட்டுகிறது.

13(அ) காயங்கள்

எதிர்பாராத விதமாக உடலில் ஏதாவது பட்டு சிறு காயங்கள் உண்டாகி இரத்தம் வருவது என்றும் நிகழும் நிகழ்வு. அன்று அதற்குச் செய்த மருத்தவம் இன்றுள்ளோர்க்கு “இதுவா மருந்து?” என நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், அதுவே அன்று மருந்து. அதாவது, சிறுகாயம் ஏற்பட்டு இரத்தம் வரும் போது உடனே அடுப்புக் கரியை எடுத்துக் கல்லில் தேய்த்து, பொடி எடுத்து, இரத்தம் வரும் இடத்தில் வைத்து சிறிது நேரம் அழுத்திப் பிடிப்பார்கள். இரத்தக் கசிவு நின்று கரிப் பொடி ஒட்டிக் கொள்ளும். பின் தானாகப் புண் விரைவில் ஆறிவிடும். எனது தலையில் ஏற்பட்ட காயத்திற்கு எனக்கும் இம்முறை செய்துள்ளனர். அதன்பின் காப்பி குடிக்கும் பழக்கம் ஒருசில வீடுகளில் வந்த பின், சிறிது காப்பிப் பொடியை அவர்களிடம் வாங்கி, முன் சொன்னது போலவே செய்தனர். காட்டில் வேலை செய்யும் போது காலிலோ கையிலோ காயம் ஏற்பட்டால் அந்தச் சூழ்நிலையில் செய்த மருத்துவம் இன்னும் வித்தியாசமானது. அதாவது, காயம்பட்டவுடன் தரையிலுள்ள புழுதி போன்ற மண்ணை எடுத்து அதிலுள்ள தூசி, சிறு கற்கள் இவற்றை நீக்கி விட்டு இரத்தம் வரும் இடத்தில் போடுவார்கள். இரத்தம் வருவது உடனே நின்று; அதன்பின் புண் தானாக ஆறிவிடும். சிறுவயதில் நண்பர்களோடு விளையாடும் போது எனக்கு ஏற்பட்ட காயத்திற்கு இதையே நானும் செய்திருக்கிறேன். என் நண்பர்கள் உட்பட அன்று எல்லோரும் இதைச் செய்துள்ளனர். “கழுதைப் புண்ணுக்கு தெருப்புழுதி மருந்து” என்னும் பழமொழியே அன்று வழக்கில் உண்டு. புழுதிமண் கழுதைக்கு மட்டுமல்ல; மனிதனுக்கும் மருந்தாக இருந்தது.

13(ஆ). தீப்புண்

நெருப்பு அல்லது சுடுநீர், சுடுஎண்ணெய் போன்றவை உடலில் பட்டால்; உடனே அத்தெருவில் உள்ள எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தவரிடம் சென்று, அவர் எழுதப் பயன்படுத்தும் பேனா மையை வாங்கிப் போடுவார்கள். இது போக தோசை மாவு இருந்தால் அதையும் அவ்விடத்தில் போடுவார்கள்.

14.காலம் கடந்து நடந்தால்

நடைபயிலத் தொடங்கும் சிறு குழந்தைகள் சில சீக்கிரமாகவும், சில சற்று தாமதமாகவும் நடக்கத் தொடங்கும். இது இயல்பானதுதான். ஆனால், அன்றையத் தாய்மார்களில் சிலர் இதற்காகச் செய்த சிகிச்சை சிரிப்பைத் தருவதாயுள்ளது.  அதாவது அன்று எல்லா, வீடுகளிலும், கேப்பைக்கழி, கம்மங்கஞ்சி, சோளக்கஞ்சி என்று உணவு தயாரிக்கும்போது அதைக் கிண்டி விடுவதற்காகத் துடுப்பு என்பது வைத்திருப்பார்கள். அத்துடுப்பை ஒரு மண் பானை நிறைய தண்ணீர் எடுத்து அதில் போட்டு, சிறு பிள்ளை குளிக்கும் அளவிற்கு சூடேற்றி அதிகாலையில் அதாவது காக்கா பறக்கும் முன் என்று சொல்வார்கள். அவ்வேளையில் முச்சந்தியில் வைத்து குழந்தையைக் குளிப்பாட்டினால் சீக்கிரம் நடக்கும் என்று நம்பிச் செய்தனர்.

15. செந்தட்டி ஊரல்

செந்தட்டி என்ற செடியின் இலை உள்ளங்கை, உள்ளங்கால் தவிர உடலின் மற்ற இடங்களிலுள்ள தோலில் பட்டால் ஊரல் கொடுக்கும். இந்தச் செடிகள் அன்று சர்வ சாதரணமாக எல்லா இடங்களிலும் இருந்தன. நடந்து சொல்லும்போது காலில் தெரியாமல் பட்டுவிட்டால் ஊரல் ஏற்படும். இதற்கு மருந்து என்பது எதுவும் கிடையாது. அதற்கு அன்று செய்த ஒரே மருந்து என்னவென்றால், செந்தட்டி இலை உடலில் பட்டு ஊரல் எடுத்ததும், அந்த இடத்தில் தரையில் சிறுநீர் கழித்து, சிறுநீர் கலந்த மண்ணை எடுத்து போடுவார்கள். இது ஒன்றே அதற்கு மருந்து. அன்று எல்லோரும் இதற்கு இதையே செய்தார். நானும் செய்துள்ளேன். சிறுபிள்ளைகள் இச்செடி இலையைக் கையில் மறைத்துத் கொண்டு வந்து மற்றப் பிள்ளைகள் மீது தேய்த்து விளையாடுவதும் செய்வார்கள்.

16. கண் நோய்

கண்கள் இரண்டும் சிவப்பாக மாறி பூழை தள்ளி கண்களில் வலியும் கூச்சமும் இருப்பதைக் கண்வலி என்பர். இன்றும் இந்நோய் இருக்கிறது. சிறந்த மருத்துவமும் இருக்கிறது. இன்று இந்தக் கண்வலியை மெட்ராஸ்-ஐ என்று கூறுகின்றனர்.

நோயும் மருந்தும்

அன்று செய்த மருத்துவம்:

(அ) புளியமர இலையைப் பறித்து புளித்த பழைய சோற்றுத் தண்ணீரில் வேக வைத்து அந்த நீரைக் கொண்டு கண்களைக் கழுவினால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(ஆ) சீனிக்காரம் சிறிது எடுத்து வேகவைத்துக் கடைந்து அதில் தேங்காய் எண்ணெய் கலந்து கண்களின் மேல் பட்டையில் போட்டால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(இ) அகத்திச் செடியின் கொழுந்து (தளிர்) இலைகளைப் பறித்து கண்களை மூடிக் கொண்டு அதன் மேலே வைத்தால் சரியாகும் என்று செய்தனர்.

(ஈ) மழை பெய்யும் போது சில வேளைகளில் பனிக்கட்டி மழை (ஆலங்கட்டி மழை) என்று பனிக்கட்டிகள் சிறு சிறு துண்டுகளாக மழையுடன் சேர்ந்து விழும். அவ்வாறு விழும் பனிக்கட்டித் துண்டுகளைப் பொருக்கி எடுத்து அதை ஒரு பாட்டிலில் போட்டு மூடி வைத்துக் கொள்வார்கள். கண்வலி வரும்போது பனிக்கட்டி நீரில் சில துளிகளை கண்களில் விடுவார்கள். சிலர் இந்த பனிக்கட்டி நீருடன் சிறிது சீனிக்காரம் சேர்த்து விடுவார்கள்.

(உ) கண்களில் சிறு குச்சி போன்றைவை பட்டு கண் கலங்கி சிவப்பாக இருந்தால், அவர்களை மல்லாந்து படுக்க வைத்து ஒரு கோழியைப் பிடித்து அதன் கால் விரல்களில் ஒன்றை கத்திக் கொண்டு அறுப்பர். அப்போது வரும் இரத்தத்தில் ஓரிரு துளிகளை கண்களில் விடுவார்கள். இவ்வாறு செய்வதை நான் அன்று பார்த்திருக்கிறேன்.

(ஊ)  இது மிக எளிய முறையும் அன்று அதிகம் நடைமுறையில் இருந்ததுவும் ஆகும். அதாவது தாய்ப்பால் கொடுக்கும் தாய்மார்களிடம் ஒரு சங்கில் சிறிது தாய்ப்பால் (அமிர்தப் பால்) வாங்கி அதைக் கண்களில் விடுவார்கள்.

(எ) செம்பருத்திப் பூ அல்லது இலை இவற்றை அரைத்து கண்களை மூடச் சொல்லி இமை மீது வைப்பார்கள்.

பதிவு 12 : நோயும் மருந்தும் – 4

Advertisements
 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: