RSS

நோயும் மருந்தும் – 2

14 பிப்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும்

பதிவு: 10

ன்றைய மருத்துவம் என்பது மருத்துவக் கல்லூரியில் கற்றுத் தரப்படும் ஒரு கல்வியாக இருக்கிறது. இதனால் இதில் கற்று வரும் மருத்துவர்கள் செய்யும் மருத்துவமும் நாடெங்கிலும் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது. ஆனால் நம் நாட்டில் பன்னெடுங் காலத்திற்கு முன்பே சித்த மருத்துவம் போன்ற சிறந்த மருத்துவ முறைகள் இருந்தன என்றாலும், அவற்றை இன்று போல் அன்று பலரும் கற்கும் நிலை இல்லாததாலும்; நூல் அச்சிடும் முறை இல்லாததாலும்; அவை எல்லோரையும் சென்றடையாமல் ஒரு சிலர் மட்டுமே அறியும்படி இருந்தன. அதனால் நோய் வந்த போது முன்பு நான் ஏற்கனவே சொல்லியுள்ளபடி கடைகளில் கிடைக்கும் சில கடைச்சரக்குகளைக் கொண்டும், பச்சிலை என்று சொல்லப்படும் மூலிகைகளைக் கொண்டும் அவரவர் வாழும் பகுதியில் பின்பற்றப்படும் மருந்துகளை அவர்களாகவே தயாரித்துப் பயன்படுத்தினர். அவ்வாறு அன்று அவர்கள் செய்தவைகளில் சில நல்ல மருந்துகளாகவும், பல அவர்களின் அறியாமை மற்றும் மூடப் பழக்கவழக்கங்களால் பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவையாகவும் இருந்தன. அதாவது, “தென்னை மரத்தில் தேள் கொட்ட பனைமரத்தில் பதவளை(நெரி) கட்டியது” என்று சொல்வார்களே அது போன்று இருந்தது.

சிறு குழந்தைகளின் உடல் மென் தளிர் போன்ற தன்மை கொண்டது. எளிதில் நோய் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகக் கூடியது. ஆகவே அவர்களை நாற்றங்கால் பயிர்களைப் போன்று பாதுகாத்து வளர்த்தல் வேண்டும். ஆனால், அன்றைய மக்களின் வாழ்க்கை என்பது எல்லா நிலைகளிலும் மிகவும் தாழ்ந்து இருந்ததாலும், குழந்தைகளின் உடல் வளர்ச்சிக்கேற்ற ஊட்டச்சத்து அடங்கிய உணவுகளைக் கொடுக்காததாலும், அன்றைய தாய்மார்கள் அடுத்தடுத்து பல குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு இருந்ததனால், குழந்தை வளர்ப்பில் அதிக கவனம் செலுத்த முடியாமல் சிறு கைக்குழந்தையை மூத்த பிள்ளையிடம் கவனிக்கும் படி விட்டுவிட்டு காட்டு வேலைக்குச் செல்லுதல் போன்ற நிலை இருந்ததாலும் குழந்தைகள் பல நிலைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டு நோயுண்டாகி மரணமும் அடைந்தன. அன்று இவ்வாறு மரணமடைந்த குழந்தைகள் மிக மிக அதிகம். எனவே தான், “ஐந்து வயதைத் தாண்டினால்தான் அதிக ஆயுசு; அதற்கு முன்பு அற்ப ஆயுசு” என்று சொல்லும் வழக்கு உண்டானது.

மொத்தத்தில், அன்றைய மக்கள் தகுந்த மருத்துவ வசதி இன்மையால், உயிர் காக்கும் பயத்தில் எதை எதையோ நம்ப உந்தப்பட்டார்கள். அது சரியா தவறா என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. அந்த நம்பிக்கை காப்பாற்றிய போது அது மருந்தாகக் கண்டார்கள். காப்பாற்றத் தவறிய போது விதி முடிந்து விட்டதாக நிந்தித்துக் கொண்டார்கள்.

இப்புலத்தொடு, அன்று குழந்தைகளுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் பெரும் சவாலாக இருந்த எண்ணற்ற நோய்களுள் சிலவற்றை அவர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய மருத்துவத்துடன் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன். இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மி.மு.காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையை அறிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.

நோயும் மருந்தும்

1.வயிற்றோட்டம்

சிறு பிள்ளைகளுக்கு அன்று அடிக்கடி வந்த நோய்களுள் வயிற்றோட்டமும் ஒன்றாகும். இது முதலில் அஜீரணமாகத் தொடங்கி பின் குடித்தபால் அப்படியே வயிற்றோட்டமாகவும் வாந்தியாகவும் வரும். குழந்தையோ கண் சொருகி மயங்கிய நிலையடையும். தக்க மருத்துவம் செய்யாவிடில் இறந்து போகும். அன்று இந்நோயால் இறந்த குழந்தைகள் மிக அதிகம்.

(அ) சீர் அடித்தல்

வயிற்றோட்டத்திற்குப் பல பெயர்கள் சொல்வதுண்டு. ஒருவயதிற்குட்பட்ட சிறு குழந்தைகளுக்கு வயிற்றோட்டம் ஏற்படும் போது சொல்லும் காரணங்களில் “சீர்” என்பது முக்கியமானதாகும். இதை சீர் அடித்திருக்கிறது என்று சொல்வார்கள். தீட்டுடைய (மாதவிடாய்) பெண்களின் காற்றோ அல்லது அவர்கள் கட்டியிருக்கும் சேலையின் முந்தியோ குழந்தை மீது பட்டால், இந்த சீர் ஏற்பட்டு வயிற்றோட்டம் ஏற்படுவதாகக் கருதினர். இது போக “அடைக்கோழி சீர்” என்றும் ஒன்று சொல்வார்கள். அதாவது முட்டையிட்டு அடை காக்கும் கோழி தன் இறக்கைகளை அடித்துக் கொண்டு செல்லும் போது அதன் காற்று பட்டால் இந்த அடைக்கோழி சீர் ஏற்படுமாம். இதற்கெல்லாம் மருந்து கொடுத்ததை விட அறியாமையால் செய்தவையே அதிகம்.

செய்த மருத்துவம் :

(அ)   அன்றையக் காலங்களில் நகரங்கள் முதல் கிராமங்கள் வரை சலவைத் தொழிலாளிகள் தங்கள் தொழிலுக்குப் பயன்படுத்த கழுதைகள் வைத்திருப்பார்கள். சீர் தாக்கி வயிற்றோட்டம் செல்லும் குழந்தையை காலை நேரத்தில் கொண்டு வந்து கழுதையின் முகத்தில் ஒட்டிப் பிடிப்பர். அவ்வாறு பிடிக்கும்  போது கழுதை “துர்ர்ர்…” என்று மூச்சுவிட்டால் இந்த சீர் சரியாகி வயிற்றோட்டம் நிற்கும் என்று நம்பிச் செய்தனர். நான் இருக்கும் செட்டிகுறிச்சியில் செங்கி என்ற பெண் சலவைத் தொழிலாளி வீட்டில் மூன்று நான்கு கழுதைகள் எப்பொழுதும் இருக்கும். இந்தக் கழுதையின் முகத்தில் குழந்தைகளைக் கொண்டு வந்து பிடித்துச் செல்வதை நான் பல முறை பார்த்திருக்கிறேன்.

(ஆ)   பன்றி வளர்ப்பவர்கள் பன்றியை அறுக்கும் போது அதன் இரத்தத்தை துணியில் நனைத்து அத்துணியை காய வைத்து (உலர்த்தி) வைத்திருப்பார்கள். இவர்களிடம் கேட்டால் இலவசமாக இத்துணியில் சிறிது கொடுப்பார்கள். அப்படி வாங்கிய துணியுடன் ஓமம், மஞ்சள்பொடி, சாம்பிராணிப்பொடி இவற்றைச் சேர்த்து ஒரு கைக்கரண்டியில் கங்கு (தணல்) எடுத்து அதில் இவற்றைப் போட வேண்டும். அப்போது வரும் புகையில் குழந்தையைக் காட்டினால் எப்பேற்பட்ட சீரானாலும் நீங்கிவிடும் என்று நம்பிச் செய்தனர்.

(இ)   வயிற்றோட்டம் செல்லும் குழந்தை மீது சூடம் தடவி எரித்தல், திருநீருபோடுதல், மசூதி, பள்ளிவாசல், மாதாகோவில் என்று அவரவர் நம்பிக்கையைப் பொறுத்து எடுத்துச் சென்று மந்திரித்து தண்ணீர் தெளித்து வருவார்கள். இவ்வாறு செய்வது வயிற்றோட்டத்திற்கு மட்டுமல்லாது எல்லா நோய்களுக்கும் அன்று செய்தனர். இன்றும் செய்கின்றனர்.

(ஈ)    பிள்ளை வளத்தி இலையுடன் மஞ்சள்தூள், வசம்பு சேர்த்து வெள்ளைத் துணியில் வைத்து அதை குழந்தையின் மணிக்கையில் கட்டி வைப்பர்கள். இவ்வாறு கட்டுவதால் குழந்தை கையை முகத்திற்கு கொண்டு செல்லும் போதெல்லாம் அதன் வாசனை மூக்கிலும் முகத்திலும் பட்டு சீர் சரியாகும் என்றும், சீர் ஏற்படாத குழந்தைகளுக்குக் கூட தற்காப்பு நடவடிக்கையாகவும் இதைக் கட்டினர்.

(உ)   கலப்பை படாத கொழுஞ்சிவேர், இஞ்சி, சுக்கு, மிளகு, காயம், வெள்ளப்பூடு இவற்றை வெள்ளைத் துணியில் கட்டி அதை அடுப்பில் சுட்டு எடுத்து அம்மியில் நன்கு அரைத்து சங்கில் வெந்நீருடன் கலந்து கொடுத்தார்கள். இது போன்று பற்பல அன்று செய்தார்கள்.

என் மூத்த மகன் அசினுக்கு சுமார் ஒரு வயது இருக்கும் போது வயிற்றோட்டம் மிக அதிகமாகி கண் சொருகி மயங்கிய நிலையடைந்தான். பலரும் வந்து, “கடுமையாகச் சீர் அடித்திருக்கிறது. ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு சென்றால் கேட்காது” என்று இதில் மேலே சொல்லியுள்ளது போன்ற பலவிதமான பக்குவம் செய்யும் படிச் சொன்னார்கள். அவை எதுவும் அறிவுக்கும், மருத்துவத்திற்கும் ஒத்துவராத செயல்களாக இருந்தமையால் அவற்றில் எதுவும் செய்யாமல் போக்குவரத்து வசதியும் மருத்துவ வசதியும் இல்லாத அன்று இரவில் கடைசிப் பேருந்திற்கு கழுகுமலை சென்று அங்கிருந்த மலையாள டாக்டரிடம் மருத்துவம் செய்து சரியானது.

நோயும் மருந்தும்

(ஆ) குடல் ஏற்றம்

வயிற்றோட்டம் ஏற்படுவதற்குச் சொல்லப்படும் காரணங்களுள் குடல் ஏற்றம் என்பதும் ஒன்று. அதாவது குழந்தையை மேலே கீழே தூக்கும் போதோ அல்லது தொட்டில் போன்ற குறைந்த உயரத்திலிருந்து தலைகீழாக விழுந்தாலோ குழந்தையின் குடல், அது இருக்கும் இடத்திலிருந்து விலகி நெஞ்சுப் பகுதிக்கு வந்து விட்டதாகக் கருதினர். ஆகவே, இதற்கு “நெஞ்சுக் குடல் ஏற்றம்” என்று அழைத்தார்கள். இவ்வாறு ஏற்பட்டு வயிற்றோட்டம் செல்வதற்கு என்ன மருந்து கொடுத்தாலும் சரியாகாது என்றும் குடல் தட்டி விட்டால்தான் சரியாகும் என்று நினைத்தனர். ஆகவே “குடல் தட்டி விடுபவர்” என்று இருப்பவரிடம் சென்று குழந்தையைக் காட்டுவார்கள். அவர் குழந்தையின் வயிற்றில் தனது உள்ளங்கையாலும், உள்ளங்கையின் பின் பகுதியாலும் தட்டியும் தடவியும் விடுவார். பின் பிள்ளையைத் தூக்கிப்பிடித்து தனது நாடியால் தடவி விட்டு வாயால் ஊதுவார். இவ்வாறு செய்வதனால் குடல் சரியான இடத்திற்குச் சென்று விடுவதாகவும் இதனால், வயிற்றோட்டமும் சரியாகும் என்று நம்பிச் செய்தனர். இப்பழக்கம் ஒரு சில பாமர மக்களிடம் மட்டும் மிகக் குறைந்த அளவில் இன்றும் காணப்படுகிறது.

சிறு குழந்தைகளுக்கு வயிற்றோட்டம் ஏற்பட இக்காரணங்களின்றி, சுமார் மூன்று மாதத்தில் குப்புற விழப் படிக்கும் போதும்; அதன்பின் உட்காரப் படிக்கும் போதும்; தவழப்படிக்கும் போதும்; நடக்கப் படிக்கும் போதும்; பல் முளைக்கும் போதும் வயிற்றோட்டம் ஏற்படத்தான் செய்யும் என்ற கருத்து அன்று இருந்தது. இதனால் அது தானாகவே சரியாகிவிடும் என்று கருதி எந்த மருத்துவமும் செய்யாமல் பலர் இருந்தனர். இன்று இந்நிலை இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

2.பட்சிதோசம் (பறவை தோசம்)

பட்சிதோசம் என்பது அன்று பரவலாக எல்லா இடங்களிலும் செய்துவந்த ஒருசெயல். அதாவது சுமார் ஆறு மாதத்திற்குட்பட்ட அல்லது நடக்கப் படிப்பதற்கு முன் சிறு குழந்தையை வீட்டிலிருந்து மாலை நேரத்தில் திண்ணை, முற்றம், பக்கத்து வீடு என்று வெளியே எடுத்துச் செல்லும்போது குழந்தையின் தலைக்கு மேலே வானத்தில் ஏதாவது பறவை பறந்து சென்றால் அதனால் குழந்தை பாதிக்கப்படும் என்று கருதி அதற்கு பட்சிதோசம் என்று சொன்னார்கள். இவ்வாறு காரணம் இல்லாது கூறிய இதற்கு இவர்கள் தடுப்பு நடவடிக்கையாகச் செய்ததும் காரண காரியமற்றதாகும். அதாவது அவ்வாறு குழந்தையை வெளியே கொண்டு செல்லும்போது அதன் தலையில் சிறுநகம் அளவிற்கு பனை ஓலைத்துண்டு அல்லது சிறுஇலை என்று ஏதாவது ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு வெளியே கொண்டு வருவார்கள். அக்குழந்தையின் தலையில் விளக்கெண்ணெய் தேய்த்திருப்பதால் அது நன்கு ஒட்டிக் கொள்ளும். இன்று இப்பழக்கம் முழுமையாக இல்லை.

3. பால்திரட்சி

தாய்ப்பால் குடிக்கும் மூன்று அல்லது நான்கு மாதக் குழந்தைகளின் வாயிலிருந்து சில வேலைகளில் குடித்த பாலில் சிறுபகுதி தயிர் போன்று திரைத்திரையாக எச்சிலுடன் சேர்ந்து வெளியே வரும். இதைப் பால்திரட்சி என்பார்கள். இதற்கு கடைகளில் விற்கப்படும் பால்ப்பாசி என்ற வெள்ளை நிறப் பாசி கோர்க்கப்பட்ட மாலையை வாங்கிக் கழுத்தில் கட்டுவார்கள். அவ்வாறு செய்தால் சரியாகும் என்று நம்பிச் செய்தனர். ஆனால், இந்தப் பால்திரட்சி என்பது குழந்தையை ஒன்றும் பாதிக்காது. இப்பழக்கம் இன்னும் சிலரிடையே இருக்கிறது.

நோயும் மருந்தும்

4. வாந்தி

பால்திரட்சிக்கு சொல்லியுள்ளபடி வாயிலிருந்து எச்சிலுடன் திரைத்திரையாக பால்வந்து குழந்தை வாடாமல் ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தால் பால் பாசி  கட்டியதுடன் இருந்து விடுவார்கள். ஆனால் அதுவே அதிகமாக ஏற்பட்டு குழந்தை தளர்ச்சியாகக் காணப்பட்டால் வாந்தி என்று சொல்லி மயில் தோகையை நெருப்பில் எரித்து அதன் சாம்பலை எடுத்து உள்ளங்கையில் வைத்து அதில் தேன் துளி சில விட்டு கலக்கிக்  கொடுப்பார்கள்.

மற்றொன்று சூடத்தை எரியவைத்து அது எரியும் போது வரும் புகைமீது ஒரு டம்ளரைக் கவிழ்த்துப் பிடிப்பார்கள். அப்புகை டம்ளரின் உட்புறத்தில் ஒட்டிக் கொள்ளும். பின் அப்புகையை விரலால் வழித்தெடுத்து தேனில் கலக்கிக் கொடுப்பார்கள். இம்மருத்துவம் குழந்தை சற்று பெரிய பிள்ளையாகும் வரைக் கொடுப்பார்கள்.

5. சளி

சளி ஏற்பட்டு மூக்கில் தண்ணீராக ஒழுகுவது சிறுவர் முதல் பெரியவர்கள் வரை அன்றும் இன்றும் என்றும் இருக்கும் நோய்களுள் ஒன்று. இதை சளிப்பிடித்திருக்கிறது. தடுமம் பிடித்திருக்கிறது. ஜலதோசம் பிடித்திருக்கிறது. பலபெயர்களால் சொல்வார்கள். இன்று இது ஏற்பட்டால் மருத்துவமனைகளில் மருந்து மாத்திரை டானிக் என்பது எத்தனையோ இருக்கின்றது. ஆனால் அன்று சிறு பிள்ளைகளுக்கு சளி பிடித்தபோது செய்த பக்குவங்களில் சில.

(அ) மிகச் சிறு கைக்குழந்தைகளுக்கு சளிப்பிடித்தால் கேழ்வரகு (கேப்பை, ராகி) மாவை சிறிது வாயில் போட்டுமென்று அது கட்டியாகி பசைபோன்று வந்ததும் அதை எடுத்து பிள்ளையின் தலையில் தப்பளம் போடுவார்கள்.

(ஆ) தேங்காய் எண்ணெய்யில் சிறிது எலிப்புழுக்கையைப் போட்டு சுடவைத்து அந்த எண்ணெய்யை குழந்தையின் தலையில் தேய்ப்பார்கள்.

(இ) சற்று பெரிய பிள்ளைகளுக்கு சோற்றுக் கற்றாழைத் தோலைச்சீவி நீக்கிவிட்டு, சங்கு போன்ற பகுதியை எடுத்து சிறிது கொடுப்பார்கள்.

(ஈ) ஆவரை இலையை இடித்து சாறு எடுத்து வைத்துக் கொண்டு, முச்சந்தி மண்எடுத்து சுளவில் (முறம்) இட்டு பு(பி)டைக்க வேண்டும், அப்போது கிடைக்கும் புழுதி போன்ற மண்ணை சட்டியில் போட்டு வறுத்து அத்துடன் இந்தச் சாறை ஊற்றி கொதிக்க விடுவார்கள். அப்போது வரும் நுறையை எடுத்து தலையில் தப்பளம் போட்டு ஒரு சங்கு குடிக்கவும் கொடுப்பார்கள்.

(உ) துளசி இலை, கண்டங்கத்தரி இலை, இஞ்சி, வெள்ளப்பூடு சேர்த்துத் தண்ணீர் விட்டு கொதிக்க வைத்து அத்துடன் சிறிது பனங்கற்கண்டு சேர்த்து ஒரு சங்கு  கொடுப்பார்கள்.

6.வயிற்றொளச்சல்

வயிற்றொளச்சல் என்பது சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை அந்தக்காலம் முதல் இந்தக்காலம் வரை இருக்கும் நோய். இந்நோய் ஏற்பட்டால் ஆரம்பத்தில் மலம் நுரை நுரையாகவும் முற்றினால் இரத்தம் கலந்தும் வரும். வயிற்றில் வலியும் ஆசன வாயில் காந்தலும் இருக்கும். இதற்கு இன்று சிறந்த மருந்துகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அன்று செய்தவைகளில் சில கீழே காணலாம்.

(அ) தயிரில் குப்பைமேனி இலையை உப்புவைத்து கையால் கசக்கும் போது வரும் சாரைப் பிழிந்து குடித்தார்கள். இவ்வாறு செய்தால் இரண்டு நாளில் குணமாகும்.

(ஆ) மாதுளை மரத்தில் கொழுந்து இலை அல்லது கொய்யா மரத்திலுள்ள கொழுந்து இலையை அரைத்துக் குடிக்கக் கொடுப்பார்கள்.

(இ) பெருந்தும்பை இலையுடன் வெங்காயம் சேர்த்து இடித்து சாறு எடுத்து குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்.

(ஈ) வயிறை தட்டி விடுதலும் செய்தார்கள்.

7. காலரா

காலரா என்பது மிக மோசமான தொற்றுநோய் இந்நோய் கண்டவர்க்கு வயிற்றோட்டம் தண்ணீர் போன்று அடிக்கடி செல்லும் ஓரிரு நாளில் நோயாளி இறந்து போவார். நான் சிறுவனாய் இருந்தபோது  எங்கள் பகுதியில் இந்நோயால் ஒரே நாளில் பலர் இறந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இது சம்மந்தமாக அன்று கழுகுமலையில் நான் வாழ்ந்த பகுதியில் வாழ்ந்தவரும் இன்று 97 வயதில் வாழ்ந்து வருபவருமாகிய திரு.லூர்துசாமி ஆசிரியர் அவர்களிடம் கேட்ட போது அன்று ஆறு நாளில் நாற்பது பேர் இறந்தனர் என்ற செய்தியைக் கூறினார். இதிலிருந்து காலராவின் கொடூரத்தன்மையை அறிந்து கொள்ளலாம்.

இந்நோய் வந்தவர்க்கு மிளகாய் வற்றல் எடுத்து கருக வறுப்பார்கள். அவ்வாறு வறுக்கும் போது அதில் சிறிது கருப்பட்டி சேர்ப்பார்கள். கருப்பட்டி இழகி வரும் போது அதில் புளித்த பழைய சோற்று நீரைச் சேர்த்து ஆறவைத்து குடிக்கக் கொடுப்பார்கள். ஆனால் அது எந்த அளவிற்கு பலன் கிடைத்தது என்பது அவரவர் தலைவிதியைப் பொருத்தது. அரசு செய்துவரும் நோய் தடுப்பு முயற்சியாலும், மருத்துவ வளர்ச்சியாலும் இன்று இந்நோய் முற்றிலும் இல்லை.

நோயும் மருந்தும்

8. சவலப் பிள்ளை

குடும்பக்கட்டுப்பாடு என்றால் என்ன என்று தெரியாமலும் அதன் தேவை இல்லாமலும் வாழ்ந்த அக்காலப் பெண்கள் அடுத்தடுத்து  பல குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வாறு பெற்றெடுக்கும் போது, தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தைக்கு முந்திய பிள்ளை எந்த வயதில் இருந்தாலும் அதை “சவலப் பிள்ளை” என்று சொல்வார்கள். இக்காலத்தில் ஒரு பிள்ளையைப் பெற்று வளர்ப்பதே பெரும்பாடாக இருப்பதால் சவலப் பிள்ளை என்ற சொல்லும் வழக்கத்தில் இல்லாத சொல்லாகி விட்டது. இவ்வாறு சவலப் பிள்ளை என்று சொல்லப்படும் பிள்ளை ஊட்டச் சத்துக் குறைவினாலும் பராமரிப்புக் குறைவினாலும் நோஞ்சி நோய்வாய்ப்பட்டு காணப்பட்டாலும், “சவலப் பிள்ளை இப்படித்தான் இருக்கும். என்ன கொடுத்தாலும் தேராது, அம்மா குழந்தையைப் பெற்றபின் தானாகவே சரியாகிவிடும்” என்று கவனியாது விட்டு விடுவார்கள். இதனாலும் குழந்தை மரணம் நிகழ்ந்தது.

9. அக்கி

சிறு பிள்ளைகளுக்கு உடலில் தடுப்புத்தடுப்பாக காசு அளவிற்கு சிவந்து காணப்படும்  நோய்க்கு ‘அக்கி ‘ என்று சொல்வார்கள். இதற்கு அன்று அவர்கள் செய்த வைத்தியம் அக்கி எழுதுதல் என்பதாகும். அதாவது கோவில்களில் பூசை வைக்கும் பூசாரி, மண்பாண்டம் செய்யும் வேளாளர் என்ற பிரிவினர் இவர்களிடம் சென்றால் அவர் காவிக் கட்டியை நீரில் கரைத்து குழந்தையின் உடல்மீது சிங்கம் போன்று ஏதாவது படம் வரைவார். இதுவே அக்கி எழுதுதல் என்பதாகும். வேளாளர் இல்லாத ஊர்களில் வாழ்பவர்கள், அவர்களாகவே காவிக் கட்டியை நீரில் குழைத்து பூசிவிடுவார்கள். காவிமண் பூசப்பட்ட குழந்தை சிவப்பாக இருக்கும். இந்நோய்க்கு  இது ஒன்றே அன்று மருந்தாக இருந்தது.

10. பாம்புச் சட்டை

சிறு பிள்ளைகளுக்கு ஊட்டச்சத்துக் குறைவால் தோல் பளபளப்பின்றி பொறிப் பொறியாக ஏற்படுவதற்கு பாம்புச் சட்டை என்றும் தேம்ஸ்டை, பேம்ஸ்டை என்றும் பற்பல பெயர்களால் அழைத்தார்கள். இதற்கு அன்று செய்த மருத்துவம் இன்றுள்ளோர்க்கு நகைப்பைத் தருவதாக இருக்கும். அதாவது ஆண் பிள்ளையாக இருந்தால் பெண் பிள்ளையின் சிறு நீரையும், பெண் பிள்ளையாக இருந்தால் ஆண் பிள்ளையின் சிறு நீரையும் பிடித்து சாம்பலில் கலந்து உடலில் தேய்த்தார்கள். இதுவே இதற்கு முக்கியமான வைத்தியம். இதுபோக மற்றொன்றும் செய்தார்கள். அது என்னவென்றால் கணவனும் மனைவியும் ஒரே பெயருடைவர்களாக இருப்பவர்களிடம் சென்று திருநீறு போட்டுக் கொள்வார்கள்.

பதிவு 11: நோயும் மருந்தும் – 3

Advertisements
 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: