RSS

குரல்கள்

24 டிசம்பர்

சிறுகதை : ரஞ்சித் பரஞ்சோதி, பெங்களூர்.

ashera

ரே ஒரு கூக்குரல்தான்.

எனது உடல் மொத்தமும் சரிந்து விழுந்தது.

ஒற்றைக் குரலொலிக்கு உடலை சாய்க்கும் வலிமை இருக்க முடியுமா? கண்டிப்பாக இருக்க முடியும். நம் முன்னோர்கள் எரிக்கோ நகரின் மதிலை எப்படித் தகர்த்தார்கள். இரும்புக் கருவிகளாலா அல்லது கற்கருவிகளாலா? இல்லையே. அவர்கள் வலிமை மொத்தத்தையும் திரட்டி ஓலமிட்டார்களே. அந்தப் பெரும் சப்தமல்லவா எரிக்கோ மதிலை நொருக்கியது. அன்று தங்கள் குரலையல்லவா ஆயுதமாக்கினார்கள். அந்த இஸ்ரயேல் வம்சத்தில் வந்த நம்மில் ஒரு வீரன் இன்று எழுப்பிய கூக்குரல்தான் எங்கள் குரு மரபின் மாபெரும் மதிலான என் மாமனார் ஏலியை தரையில் வீழ்த்தி அவரது உயிரை கையில் எடுத்துக் கொண்டது. பின் காற்றில் மிதந்து வந்து என்னையும் கீழே வீழ்த்தியது.

இப்போது அந்தக் குரல் காற்றில் கரைந்து விட்டது. அழிவின் கூக்குரல் இப்போது காற்றின் திரைகளுக்குள்! நம் சந்ததியினர் அக்குரலை எப்படியும் காலந்தோறும் திரையை விலக்கி கேட்டபடிதான் இருக்கப் போகிறார்கள்.

இன்னும் அந்தக் குரல் என் உடம்பின் சுவர்களுக்குள் பட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. என் வயிற்றில் இருந்த குழந்தையை தள்ளி வெளியே கொண்டு வந்ததும் அக்குரல்தான். பக்கத்தில் என் குழந்தையின் முதல் அழுகுரல் கேட்கின்றது. அவனது அழுகையிலும் அக் கொடூரக் குரல் கலந்துள்ளது. நான் திரும்பிப் பார்க்கப் போவதில்லை. ஆண் குழந்தை எனத் தாதி சொன்னாள். அவனை ‘இக்கபோது’ – அகன்ற மாட்சி – என நம் மரபினர் அழைக்கட்டும். என் மகனுக்குப் பாலூட்டும் பாக்கியம் எனக்கு இல்லை. இப்போதே என் மார்பிலிருந்து பாலூற்று பெருக்கெடுத்து ஓடட்டும். “என் மகனே, அந்தப் பால் வெள்ளத்தில் இப்போதே நனைந்துவிடு.”

‘போரில் என் கணவன் பினகாசும் என் மைத்துனனும் இறந்து விட்டனர்’. அந்தக் குரல் கொண்டு வந்த முதல் செய்தி இதுதான். இச்செய்தி கேட்டு என் மாமனார் ஏலி அவ்வளவாக மனம் கலங்கவில்லை; நானும்தான். மூதாதையர் காலந்தொட்டு போர் மரணம் என்பது சாதாரணமாகி விட்டது. பழம்பாடல்களில் கூட வீரர்கள் நெடுநாள் உயிர் வாழ்வதில்லை. அந்தக் குரல் கொண்டு வந்த அடுத்த செய்திதான் உண்மையிலேயே சாவின் நிழலை எங்கள் வீடுகளில் விழச் செய்தது.

பென்யமின் குலத்தைச் சேர்ந்த வீரனின் குரல் அது. “கடவுளின் உடன்படிக்கைப் பேழையை எதிரிகள் கைப்பற்றினர். ஐயோ! நம் உன்னதக் கடவுளின் பேழையை எதிரிகள் கைப்பற்றினர்”. இந்தச் செய்திதான், இக்கொடுஞ் செய்திதான் அனைத்தையும் தகர்த்தது. எங்கள் குரு மரபு விருட்சத்தின் வேரில் விழுந்த முதல் கோடரி வீச்சு இச் செய்தி.

இதோ என் கை தொடும் தூரத்தில் அசேரா தெய்வத்தின் சுடுமண் சிலை சிதறி உடைந்து கிடக்கின்றது. அதன் பெருத்த வயிறும் மார்பும் பிளந்து கிடக்கின்றன. உடைந்து கிடக்கும் அவளது வயிற்று ஓட்டின் உட்புறம் பூச்சியொன்றின் மணற்கூடு உள்ளது.

அசேரா! எனதருமை அசேரா! உன்னையும் அக்குரல்தான் வீழ்த்தியதா? உனக்கு உதவ தாதிகள் கூட இல்லையா? எரிக்கோவில் உன் மக்கள் கனானியரை கொன்றொழித்து எங்கள் வெற்றியை அன்று நிலைநாட்டினோம். இன்று எங்கள் கடவுள் பெலிஸ்தியர் கையில் சிறைப்பட்டிருக்கும் அதே சூழல். அன்று எங்களிடம் நீ சிறைப்பட்டாய். எரிக்கோ மதில் நொறுங்கிக் கிளப்பிய புழுதியில் உன்னை ஒழித்து விட்டதாய் என் முன்னோர்கள் நினைத்திருப்பார்கள். ஆனால் தலைமுறைகள் பல தாண்டி நீ இன்றும் காலத்தோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். அதுவும், உன் மரபைக் குத்திக் குருதி பார்த்த எங்கள் சமூகத்திற்குள்ளேயே ரகசிய வழியில் கடவுளாய் நுழைந்துவிட்டாய். அன்றைய உனது வீழ்ச்சிக்கு இன்று நீ கருணையால் வஞ்சம் தீர்க்கின்றாய்!

நல்லவேளை அசேரா! உனது உடல் மட்டுமே நொறுங்கிக் கிடக்கின்றது. முகத்திற்குச் சேதமில்லை. உன் சுடு மண் இதழ் சுமக்கும் புன்னகை என் வேதனை மாய்க்கும் மருந்து. உன்னை மண்ணில் வடித்த அந்தக் கலைஞன் கண்ணில் துயரையும் இதழில் புன்னகையையும் புகுத்திய மாயம் என்னை  வியக்கச் செய்கின்றது. உன்னைச் செய்த அக்கணம் அந்த உணர்வாகவே அவன் மாறியிருப்பான். கொதிக்கும் உலையில் நீ இருந்த நேரத்திலும் இந்தப் புன்னகையோடுதான் இருந்திருப்பாய். நெருப்பும் பொசுக்க முடியா அந்தப் புன்னகை மட்டுமே எனக்கான ஆறுதலாய் இருந்தது. இன்று உன் புன்னகையால் கூட என் வேதனை தீரவில்லை.

அசேரா, என்னால் இந்த மன வேதனையைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. என்னுள் பல குரல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பயங்கரமான பேரிரைச்சல். இதோ, இன்னுமொரு கூக்குரல் எனது நினைவடுக்கிலிருந்து எழும்பி ஒலிக்கின்றது. ஆம்! அவள்தான். அவளேதான். அசேரா உனக்குத் தெரியுமா அவளை? அவள்தான் ‘அன்னா’. எப்ராயிம் மலை நாட்டைச் சேர்ந்த அன்னா. கடவுள் திருமுன் அன்று ஓலமிட்ட அவளது அதே குரல் இன்று மீண்டும் எனக்குள் ஒலிக்கின்றது. என் உடம்பெல்லாம் அதிர்வது உனக்குத் தெரிகின்றதா? அவளது ஓலத்தின் அலைகள்தான் இந்த அதிர்வுகள்.

என் போன்ற எபிரேயப் பெண்களை எப்படி மதிப்பிடுவார்கள். உடல் நைந்து நாராகக் கிழியும் வரை பிள்ளைகளைப் பெற்றுத் தள்ளும் பெண்ணைத்தான் எபிரேயப் பெண்களுள் சிறந்தவளாகக் கருதுவார்கள். அந்தப் பேற்றைப் பெறாதவளாக இருந்தாள் அன்னா. அவளது சக்களத்தி பெனின்னா அவளுக்குச் செய்த கொடுமைகள்தான் எத்தனை? ஒவ்வொரு முறையும் ஆண்டுப் பலிக்காக அவளும் அவள் குடும்பமும் இங்கு வரும் போது அவள் கதறி அழுது பிதற்றியது இங்குள்ள எல்லோருக்கும் தெரியும். என் மாமனார் கூட ஒருமுறை அவள் மது அருந்திவிட்டுத்தான் பிதற்றுகிறாள் எனக் கடிந்து கொண்டார்.

என் கணவன் பினகாசும், மைத்துனன் ஒப்னியும் கூடாரத்தில் பணிபுரிந்த பெண்களின் மேல் கைவைத்தபோதும், கடவுளுக்கு படைக்கும் முன் கொழுப்பையும், குடல்களையும் பறித்துக் கொண்ட போதும் அன்னா அவர்களைத் தட்டிக்கேட்டாள். அதற்கு என் கணவன் சொன்னது என்ன? “ஆண்டுப் பலியில் ஒரு பங்கைப் பெறக் கூடத் தகுதியற்ற மலடிக்கு குருமரபினரை எதிர்த்துக் குரல் உயர்த்த எப்படித் தகுதி வந்தது” என அவமதித்தான் . அப்போது எவ்வளவு வேதனையைச் சுமந்தாள். ‘ஒரு மலடி எப்படி என் கணவனுக்கு எதிராய்ப் பேசலாம்’ என நானும் அப்போது கோபம் கொண்டேன்.

என் கணவன் செய்த அநியாயங்கள் கொஞ்சமா? காட்டுப் புறா பலியில் கூட அவன் கை வைத்தான். எங்கள் குடும்பத்தின் மீதான கோபம் இந்தச் சீலோவுக்கு பலி கொடுக்க வந்த ஒவ்வொரு இஸ்ரயேலிடமும் கனன்று கொண்டுதான் இருந்தது. இச்சம்பவங்கள் எல்லாம் உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை அசேரா. அப்போது கூடாரத்தின் மணலுக்கடியில் உன்னை நான் புதைத்து வைத்திருந்தேன். அன்று என் கணவனின் வார்த்தைகளால் மனமுடைந்த அன்னா மொத்த அவமானத்தையும் நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு ஊர் திரும்பினாள்.

hanna_reduced

அடுத்த ஆண்டுப் பலிக்குள் கடவுள் அன்னாவுக்கு குழந்தை பாக்கியத்தை கொடுத்து விட்டார். அந்த ஆண்டுப் பலிக்கு அன்னா இங்கு வரவில்லை. அவளது மகன் பால் குடி மறந்ததும் மூன்று காளை, இருபது படி மாவு, ஒரு பை திராட்சை ரசம் இவற்றோடு அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையையும் சுமந்து கொண்டு இங்கு வந்தாள். அசேரா, அவள் இவ்வழிப் பட்ட அன்று மலை உச்சியிலிருந்தோ, மரத்தினடியிலிருந்தோ நீ அவளை பார்த்திருக்கலாம். அப்போது அவள் கண்களை நீ பார்த்தாயா? கடவுள் கொடுத்த மகனை கடவுளுக்கே காணிக்கையாக்க நடந்து வந்தாளே, அப்போது அவள் இரும்பு மனதை உன்னால் பார்க்க முடிந்ததா?அவள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும் நீ நின்று கொண்டிருந்த மலையுச்சியையும், மரத்தினடியையும் அசைத்திருக்குமே! நம் இலக்கியத்தில் இதற்கு இணையான சம்பவம் வேறு இருக்கமுடியுமா?

ஆபிரகாம் கூட கடவுளின் விருப்பத்திற்குப் பணிந்தல்லவா ஈசாக்கை பலியிட மலை நோக்கிச் சென்றார். அன்னாவோ முன்வந்தல்லவா தன் மகனை காணிக்கையாக்க வாக்களித்தாள். அவள் வந்த வழியில் ஆபிரகாமை வதைத்த அதே அலகை அவளையும் வதைத்திருக்குமா? இல்லை. அவள் வைராக்கியத்தின் முன் அலகை தன்னைக்  கிழித்துக் கொண்டு பாதாளம் நோக்கிப் பறந்திருக்கும். அப்படியொரு வைராக்கியத்துடன்தான் கடவுள் வசித்த இந்தச் சீலோ நகருக்கு அன்று வந்து சேர்ந்தாள் அன்னா.

கடவுளுக்கு காளைகளின் வாசனைமிகு கொழுப்பை எரித்துச் செலுத்திவிட்டு, தன் மகனையும் கடவுள் திருவடியில் ஒப்படைத்து விட்டு அவள் எழுப்பிய கூக்குரல் இன்று எனக்குள் மீண்டும் ஒலிக்கின்றது. அவள் சுமந்த வலிகளும் அவமானங்களும் தொண்டையைப் பிளந்து கொண்டு வந்து கடவுள் திருமுன் கொட்டியது.

“வலியோரின் வில்கள் உடைபடுகின்றன. தடுமாறினோர் வலிமை பெறுகின்றனர்” என்ற அவளின் முழக்கம் இன்று வில்களை உடைக்கத் தொடங்கி விட்டது.

கடவுளுக்கான நன்றிகள் இருந்த அக்குரலில் எங்களுக்கான சாபமும் இருந்தது. ‘எந்தப் பிள்ளைப் பேற்றை வரமாக நினைத்தார்களோ அதுவே அவர்களின் கொடுஞ் சாபமாய் மாறட்டும்’ என்றாளே. இன்று எனக்கது பலித்து விட்டதல்லவா! பருவம் தப்பிப் பொழிந்த இப்பேறு இன்று என்னை வதைக்கின்றதே. அசேரா, நீயும் சாட்சியாய் இருந்து பார்த்துக் கொண்டுதானே இருக்கின்றாய். பிள்ளை பிறப்பின் மகிழ்ச்சியா இன்று எங்கள் வீடுகளில் உள்ளது?

அன்னாவின் அன்றைய கூக்குரலை எங்கள் பழம்பாடல்களுக்கு இணையாக இந்தச் சீலோவில் உள்ளோர் சொல்கின்றார்கள். தீர்க்கதரிசனம் எனவும் சொல்கின்றார்கள்.

“நம் பன்னிரு குலங்களின் ஒரு சகாப்தம் என் மகனால் முடிவுக்கு வரும். அடுத்த பெரும் சகாப்தமும் அவன் கைகளாலேயே தொடங்கும். வாளும் யாழும் ஏந்தி வரும் வீரனின் தலையில் என் மகன் எண்ணெய் வார்ப்பான். அவ்வீரன் தன் யாழ் நரம்புகளை அறுத்தெரிந்து கடவுளின் சட்டங்களை அதில் பூட்டி இசைக்கத் தொடங்குவான். அவ்விசை நம் இனத்தார் மேல் தேன் மழை பொழிய, எதிரிகளின் மேல் கனலாய்ப் பொழியும். அவன் கை வாளினை கடவுளின் வார்த்தைகள் கூர் தீட்டும். அவ்வாளின் வீச்சு நம் இனத்தாரின் தலை நிமிர்த்த, எதிரிகளின் தலைகளை கொய்து வீசும். என் மகன் சாமுவேலால் திருப்பொழிவு பெற்ற அவ்வீரனே இஸ்ரேயலின் மேன்மையை உலகம் புகழச் செய்வான்.” அவளது இவ் வார்த்தைகள் தீர்க்கதரிசனம் போல்தான் உள்ளன. எங்களுக்கோ அவளது வார்த்தைகள் சாபமாய்த்தான் இறங்கின. என் மாமனார் ஏலிதான் எங்கள் குல மரபின் கடைசிக் குருவாய் இருப்பார் எனத் தீர்க்கமாய்த் தெரிகின்றது.

மனித வலி ஓலமாய் வெளிப்படும் போது அது எப்பேர்ப்பட்ட சக்தியாக மாறிவிடுகின்றது. எகிப்தில் எங்கள் மக்கள் சேர்த்து வைத்திருந்த வலிகள் அல்லவா செங்கடலைப் பிளந்தது. உனக்குத் தெரியுமா அசேரா? செங்கடல் பிளந்த அன்று சாதாரண அடிமைப் பெண்கள் கண்ட அற்புதக் காட்சிகள் அளவுக்கு இன்றும் கூட எவரும் கண்டதில்லை. கடவுளின் மனிதர்கள் கூட அப்படி ஒரு காட்சியை இது நாள்வரை காணவில்லை. நாற்பதாண்டுகள் பாலை நிலத்தில் சுமந்த வலியல்லவா எரிக்கோ மதிலை சுக்கு நூறாக்கியது. என் அன்னை சொன்ன அந்தக் கதை இன்னும் வார்த்தை மாறாமல் எனக்குள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது.

அசேரா, நீயும் எளிதில் மறக்கக் கூடிய கதையல்ல. யோசுவாவின் தலைமையில் மொத்த மக்களும் எரிக்கோ நகரை சுற்றி ஆறு நாட்கள் வலம் வந்தனர். ஏழாம் நாள் யோசுவா மக்களைப் பார்த்துக் கூறியது: ‘உங்கள் ஆயுதங்களை நீங்கள் நம்ப வேண்டாம். கடவுள் நம் பக்கம். வாக்களிக்கப்பட்ட நாடு நம்மை அடைந்தே தீரும். உங்கள் முன்னோர்கள் அனுபவித்த அடிமைத் துயர் உங்கள் ரத்ததில் உள்ளது. பாலை நிலத்தில் உங்கள் தந்தையர் பட்ட வேதனைகள் உங்கள் நினைவுகளில் அழுத்திக் கொண்டுள்ளது. அத்தனை துயரங்களையும் உங்கள் குரல் வழியாக வெளியே கொண்டு வாருங்கள். சிறு குழந்தையின் குரல் கூட எரிக்கோ மதிலின் ஒரு கல்லையாவது பெயர்க்க வேண்டும்.’

அவர்களின் ஒட்டு மொத்த ஆர்ப்பரிப்பும் எரிக்கோ மதிலில் கீறல்களை உண்டாக்கின. மொத்த சுவரும் தரை மட்டமானது. அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது மனித வலியின் வல்லமை. மனித வலி எப்பக்கமோ அதுவே கடவுளின் பக்கம். இன்று கடவுள் அன்னாவின் பக்கம். அன்னா என்ற ஒரு எபிரேயப் பெண் சுமந்த வலியல்லவா இன்று நம் கடவுளின் பேழையை கேடுகெட்ட அந்த பெலிஸ்தியர் கையில் கொண்டு சேர்த்துள்ளது. நாம் இப்போது வீழ்ந்து கிடப்பதற்கும் அதுதானே காரணம்.

கடவுளின் பேழையைக் கொண்டு சென்ற அந்தப் பெலிஸ்தியக் கயவர்கள் அனுபவிக்கப் போகும் துன்பத்தை நினைத்து மட்டுமே என்னால் என் துயருற்ற மனதை ஆற்றுப்படுத்த முடிகின்றது. அவர்களின் கடவுள் தாகோனின் அழிவை இனி எவரும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. கடவுளின் மாட்சி வேறொரு நிலத்தில் வெளிப்பட இது சந்தர்ப்பமானாலும், இஸ்ரயேலுக்கு வந்த இந்த இழுக்கை எப்படித் துடைத்தெறிய முடியும்.

ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு விண்ணுலகில் புலம்பி அழுது கொண்டு இருக்கும் கடவுளின் தூய மணவாட்டியே! எங்கள் ஞானத்தாயே! உனது துயருக்கு நிகராகி விடுமா எங்கள் துயரம். உன் பிள்ளைகள் நாங்கள் பெரும் பாவம் செய்துவிட்டோம். நரக அக்னியால் சுத்திகரிக்க முடியாத பாவம். நிரந்தர நரகமே எங்களுக்கான தீர்ப்பு. சர்ப்பமும் ஏவாளும் கூடிப் பெற்றெடுத்த சந்ததியினர் ஆகிவிட்டோம். கடவுளையே தொலைத்துவிட்ட எங்கள் குரு மரபு இனி எந்தத் தகுதியில் ஏபோது பட்டணிந்து அவர் முன் நிற்க முடியும்.

tabernacle_reduced

இதோ கெருபுகளின் இறக்கைகள் படபடக்கும் சப்தம் கேட்கின்றது. கடவுள் பேழையின் புனிதம் காக்க கெருபுகளின் இறக்கைகள் துடிதுடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பேழையை சுமந்து கொண்டு நிற்கும் வண்டியில்  நுகம் பூட்டியுள்ள காளைகளின் கழுத்து மணிச் சத்தம் என் உயிரை வதைக்கின்றது. வண்டியை நகர்த்த மனமின்றி காளைகள் முரண்டு பிடிக்கின்றன. காளைகள் மீது விழும் சவுக்கடி என் செவிப்பறையை கிழிக்கின்றது.

தீராத் தாகம் என் நாவில் கசந்து கொண்டுள்ளது. வற்றாத மிரியத்தின் கிணற்றுத் தண்ணீரால் என் நாவை நனைத்திடுங்கள். என் உடலுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த அத்தனை குரல்களும் இப்போது வெளியே வருகின்றன. இதோ, என் உடல் நீண்டு கிடக்கின்றது. வெளியேறிய அத்தனை குரல்களும் என் மீது மோதுகின்றன.

இமை தீய்க்கும் கண்ணீர் உகுத்து அழும் என் மகனின் குரல், என் அன்னையின் குரல், பென்யமின் வீரனின் குரல், கூடாரப் பணிப் பெண்களின் குரல்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஓங்கி ஒலிக்கும் அன்னாவின் குரல். இப்படிக் குரல்களின் தாக்குதலில் சிக்கிக் கொண்டது எனது உடல்.

அசேரா, இந்தக் குரல்கள் எனது உடலை உடைத்து என் உயிரைத் தூக்கிச் செல்ல விழைகின்றன. எனது உடற் சுவரில் கீறல்கள் விழத் தொடங்கி விட்டன. உடல் மொத்தமும் தரைமட்டமாகப் போகின்றது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில், உன்னைப் போலவே  உடைந்த ஓடாக, உயிர் நீங்கிய கூடாக என்னை நீ காணலாம். உன் சுடு மண் இதழில் எஞ்சியிருக்கும் புன்னகை என்னிலும் தோன்றும். ஆடிப் பிம்பமாய் உன்னை நான் பிரதிபலித்துக் கிடப்பேன்.

* * *

தொடர்புடைய பதிவு: ஓர் Icon ஓவியம்

Advertisements
 

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: