RSS

Monthly Archives: திசெம்பர் 2014

குரல்கள்

சிறுகதை : ரஞ்சித் பரஞ்சோதி, பெங்களூர்.

ashera

ரே ஒரு கூக்குரல்தான்.

எனது உடல் மொத்தமும் சரிந்து விழுந்தது.

ஒற்றைக் குரலொலிக்கு உடலை சாய்க்கும் வலிமை இருக்க முடியுமா? கண்டிப்பாக இருக்க முடியும். நம் முன்னோர்கள் எரிக்கோ நகரின் மதிலை எப்படித் தகர்த்தார்கள். இரும்புக் கருவிகளாலா அல்லது கற்கருவிகளாலா? இல்லையே. அவர்கள் வலிமை மொத்தத்தையும் திரட்டி ஓலமிட்டார்களே. அந்தப் பெரும் சப்தமல்லவா எரிக்கோ மதிலை நொருக்கியது. அன்று தங்கள் குரலையல்லவா ஆயுதமாக்கினார்கள். அந்த இஸ்ரயேல் வம்சத்தில் வந்த நம்மில் ஒரு வீரன் இன்று எழுப்பிய கூக்குரல்தான் எங்கள் குரு மரபின் மாபெரும் மதிலான என் மாமனார் ஏலியை தரையில் வீழ்த்தி அவரது உயிரை கையில் எடுத்துக் கொண்டது. பின் காற்றில் மிதந்து வந்து என்னையும் கீழே வீழ்த்தியது.

இப்போது அந்தக் குரல் காற்றில் கரைந்து விட்டது. அழிவின் கூக்குரல் இப்போது காற்றின் திரைகளுக்குள்! நம் சந்ததியினர் அக்குரலை எப்படியும் காலந்தோறும் திரையை விலக்கி கேட்டபடிதான் இருக்கப் போகிறார்கள்.

இன்னும் அந்தக் குரல் என் உடம்பின் சுவர்களுக்குள் பட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. என் வயிற்றில் இருந்த குழந்தையை தள்ளி வெளியே கொண்டு வந்ததும் அக்குரல்தான். பக்கத்தில் என் குழந்தையின் முதல் அழுகுரல் கேட்கின்றது. அவனது அழுகையிலும் அக் கொடூரக் குரல் கலந்துள்ளது. நான் திரும்பிப் பார்க்கப் போவதில்லை. ஆண் குழந்தை எனத் தாதி சொன்னாள். அவனை ‘இக்கபோது’ – அகன்ற மாட்சி – என நம் மரபினர் அழைக்கட்டும். என் மகனுக்குப் பாலூட்டும் பாக்கியம் எனக்கு இல்லை. இப்போதே என் மார்பிலிருந்து பாலூற்று பெருக்கெடுத்து ஓடட்டும். “என் மகனே, அந்தப் பால் வெள்ளத்தில் இப்போதே நனைந்துவிடு.”

‘போரில் என் கணவன் பினகாசும் என் மைத்துனனும் இறந்து விட்டனர்’. அந்தக் குரல் கொண்டு வந்த முதல் செய்தி இதுதான். இச்செய்தி கேட்டு என் மாமனார் ஏலி அவ்வளவாக மனம் கலங்கவில்லை; நானும்தான். மூதாதையர் காலந்தொட்டு போர் மரணம் என்பது சாதாரணமாகி விட்டது. பழம்பாடல்களில் கூட வீரர்கள் நெடுநாள் உயிர் வாழ்வதில்லை. அந்தக் குரல் கொண்டு வந்த அடுத்த செய்திதான் உண்மையிலேயே சாவின் நிழலை எங்கள் வீடுகளில் விழச் செய்தது.

பென்யமின் குலத்தைச் சேர்ந்த வீரனின் குரல் அது. “கடவுளின் உடன்படிக்கைப் பேழையை எதிரிகள் கைப்பற்றினர். ஐயோ! நம் உன்னதக் கடவுளின் பேழையை எதிரிகள் கைப்பற்றினர்”. இந்தச் செய்திதான், இக்கொடுஞ் செய்திதான் அனைத்தையும் தகர்த்தது. எங்கள் குரு மரபு விருட்சத்தின் வேரில் விழுந்த முதல் கோடரி வீச்சு இச் செய்தி.

இதோ என் கை தொடும் தூரத்தில் அசேரா தெய்வத்தின் சுடுமண் சிலை சிதறி உடைந்து கிடக்கின்றது. அதன் பெருத்த வயிறும் மார்பும் பிளந்து கிடக்கின்றன. உடைந்து கிடக்கும் அவளது வயிற்று ஓட்டின் உட்புறம் பூச்சியொன்றின் மணற்கூடு உள்ளது.

அசேரா! எனதருமை அசேரா! உன்னையும் அக்குரல்தான் வீழ்த்தியதா? உனக்கு உதவ தாதிகள் கூட இல்லையா? எரிக்கோவில் உன் மக்கள் கனானியரை கொன்றொழித்து எங்கள் வெற்றியை அன்று நிலைநாட்டினோம். இன்று எங்கள் கடவுள் பெலிஸ்தியர் கையில் சிறைப்பட்டிருக்கும் அதே சூழல். அன்று எங்களிடம் நீ சிறைப்பட்டாய். எரிக்கோ மதில் நொறுங்கிக் கிளப்பிய புழுதியில் உன்னை ஒழித்து விட்டதாய் என் முன்னோர்கள் நினைத்திருப்பார்கள். ஆனால் தலைமுறைகள் பல தாண்டி நீ இன்றும் காலத்தோடு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். அதுவும், உன் மரபைக் குத்திக் குருதி பார்த்த எங்கள் சமூகத்திற்குள்ளேயே ரகசிய வழியில் கடவுளாய் நுழைந்துவிட்டாய். அன்றைய உனது வீழ்ச்சிக்கு இன்று நீ கருணையால் வஞ்சம் தீர்க்கின்றாய்!

நல்லவேளை அசேரா! உனது உடல் மட்டுமே நொறுங்கிக் கிடக்கின்றது. முகத்திற்குச் சேதமில்லை. உன் சுடு மண் இதழ் சுமக்கும் புன்னகை என் வேதனை மாய்க்கும் மருந்து. உன்னை மண்ணில் வடித்த அந்தக் கலைஞன் கண்ணில் துயரையும் இதழில் புன்னகையையும் புகுத்திய மாயம் என்னை  வியக்கச் செய்கின்றது. உன்னைச் செய்த அக்கணம் அந்த உணர்வாகவே அவன் மாறியிருப்பான். கொதிக்கும் உலையில் நீ இருந்த நேரத்திலும் இந்தப் புன்னகையோடுதான் இருந்திருப்பாய். நெருப்பும் பொசுக்க முடியா அந்தப் புன்னகை மட்டுமே எனக்கான ஆறுதலாய் இருந்தது. இன்று உன் புன்னகையால் கூட என் வேதனை தீரவில்லை.

அசேரா, என்னால் இந்த மன வேதனையைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. என்னுள் பல குரல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பயங்கரமான பேரிரைச்சல். இதோ, இன்னுமொரு கூக்குரல் எனது நினைவடுக்கிலிருந்து எழும்பி ஒலிக்கின்றது. ஆம்! அவள்தான். அவளேதான். அசேரா உனக்குத் தெரியுமா அவளை? அவள்தான் ‘அன்னா’. எப்ராயிம் மலை நாட்டைச் சேர்ந்த அன்னா. கடவுள் திருமுன் அன்று ஓலமிட்ட அவளது அதே குரல் இன்று மீண்டும் எனக்குள் ஒலிக்கின்றது. என் உடம்பெல்லாம் அதிர்வது உனக்குத் தெரிகின்றதா? அவளது ஓலத்தின் அலைகள்தான் இந்த அதிர்வுகள்.

என் போன்ற எபிரேயப் பெண்களை எப்படி மதிப்பிடுவார்கள். உடல் நைந்து நாராகக் கிழியும் வரை பிள்ளைகளைப் பெற்றுத் தள்ளும் பெண்ணைத்தான் எபிரேயப் பெண்களுள் சிறந்தவளாகக் கருதுவார்கள். அந்தப் பேற்றைப் பெறாதவளாக இருந்தாள் அன்னா. அவளது சக்களத்தி பெனின்னா அவளுக்குச் செய்த கொடுமைகள்தான் எத்தனை? ஒவ்வொரு முறையும் ஆண்டுப் பலிக்காக அவளும் அவள் குடும்பமும் இங்கு வரும் போது அவள் கதறி அழுது பிதற்றியது இங்குள்ள எல்லோருக்கும் தெரியும். என் மாமனார் கூட ஒருமுறை அவள் மது அருந்திவிட்டுத்தான் பிதற்றுகிறாள் எனக் கடிந்து கொண்டார்.

என் கணவன் பினகாசும், மைத்துனன் ஒப்னியும் கூடாரத்தில் பணிபுரிந்த பெண்களின் மேல் கைவைத்தபோதும், கடவுளுக்கு படைக்கும் முன் கொழுப்பையும், குடல்களையும் பறித்துக் கொண்ட போதும் அன்னா அவர்களைத் தட்டிக்கேட்டாள். அதற்கு என் கணவன் சொன்னது என்ன? “ஆண்டுப் பலியில் ஒரு பங்கைப் பெறக் கூடத் தகுதியற்ற மலடிக்கு குருமரபினரை எதிர்த்துக் குரல் உயர்த்த எப்படித் தகுதி வந்தது” என அவமதித்தான் . அப்போது எவ்வளவு வேதனையைச் சுமந்தாள். ‘ஒரு மலடி எப்படி என் கணவனுக்கு எதிராய்ப் பேசலாம்’ என நானும் அப்போது கோபம் கொண்டேன்.

என் கணவன் செய்த அநியாயங்கள் கொஞ்சமா? காட்டுப் புறா பலியில் கூட அவன் கை வைத்தான். எங்கள் குடும்பத்தின் மீதான கோபம் இந்தச் சீலோவுக்கு பலி கொடுக்க வந்த ஒவ்வொரு இஸ்ரயேலிடமும் கனன்று கொண்டுதான் இருந்தது. இச்சம்பவங்கள் எல்லாம் உனக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை அசேரா. அப்போது கூடாரத்தின் மணலுக்கடியில் உன்னை நான் புதைத்து வைத்திருந்தேன். அன்று என் கணவனின் வார்த்தைகளால் மனமுடைந்த அன்னா மொத்த அவமானத்தையும் நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு ஊர் திரும்பினாள்.

hanna_reduced

அடுத்த ஆண்டுப் பலிக்குள் கடவுள் அன்னாவுக்கு குழந்தை பாக்கியத்தை கொடுத்து விட்டார். அந்த ஆண்டுப் பலிக்கு அன்னா இங்கு வரவில்லை. அவளது மகன் பால் குடி மறந்ததும் மூன்று காளை, இருபது படி மாவு, ஒரு பை திராட்சை ரசம் இவற்றோடு அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையையும் சுமந்து கொண்டு இங்கு வந்தாள். அசேரா, அவள் இவ்வழிப் பட்ட அன்று மலை உச்சியிலிருந்தோ, மரத்தினடியிலிருந்தோ நீ அவளை பார்த்திருக்கலாம். அப்போது அவள் கண்களை நீ பார்த்தாயா? கடவுள் கொடுத்த மகனை கடவுளுக்கே காணிக்கையாக்க நடந்து வந்தாளே, அப்போது அவள் இரும்பு மனதை உன்னால் பார்க்க முடிந்ததா?அவள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும் நீ நின்று கொண்டிருந்த மலையுச்சியையும், மரத்தினடியையும் அசைத்திருக்குமே! நம் இலக்கியத்தில் இதற்கு இணையான சம்பவம் வேறு இருக்கமுடியுமா?

ஆபிரகாம் கூட கடவுளின் விருப்பத்திற்குப் பணிந்தல்லவா ஈசாக்கை பலியிட மலை நோக்கிச் சென்றார். அன்னாவோ முன்வந்தல்லவா தன் மகனை காணிக்கையாக்க வாக்களித்தாள். அவள் வந்த வழியில் ஆபிரகாமை வதைத்த அதே அலகை அவளையும் வதைத்திருக்குமா? இல்லை. அவள் வைராக்கியத்தின் முன் அலகை தன்னைக்  கிழித்துக் கொண்டு பாதாளம் நோக்கிப் பறந்திருக்கும். அப்படியொரு வைராக்கியத்துடன்தான் கடவுள் வசித்த இந்தச் சீலோ நகருக்கு அன்று வந்து சேர்ந்தாள் அன்னா.

கடவுளுக்கு காளைகளின் வாசனைமிகு கொழுப்பை எரித்துச் செலுத்திவிட்டு, தன் மகனையும் கடவுள் திருவடியில் ஒப்படைத்து விட்டு அவள் எழுப்பிய கூக்குரல் இன்று எனக்குள் மீண்டும் ஒலிக்கின்றது. அவள் சுமந்த வலிகளும் அவமானங்களும் தொண்டையைப் பிளந்து கொண்டு வந்து கடவுள் திருமுன் கொட்டியது.

“வலியோரின் வில்கள் உடைபடுகின்றன. தடுமாறினோர் வலிமை பெறுகின்றனர்” என்ற அவளின் முழக்கம் இன்று வில்களை உடைக்கத் தொடங்கி விட்டது.

கடவுளுக்கான நன்றிகள் இருந்த அக்குரலில் எங்களுக்கான சாபமும் இருந்தது. ‘எந்தப் பிள்ளைப் பேற்றை வரமாக நினைத்தார்களோ அதுவே அவர்களின் கொடுஞ் சாபமாய் மாறட்டும்’ என்றாளே. இன்று எனக்கது பலித்து விட்டதல்லவா! பருவம் தப்பிப் பொழிந்த இப்பேறு இன்று என்னை வதைக்கின்றதே. அசேரா, நீயும் சாட்சியாய் இருந்து பார்த்துக் கொண்டுதானே இருக்கின்றாய். பிள்ளை பிறப்பின் மகிழ்ச்சியா இன்று எங்கள் வீடுகளில் உள்ளது?

அன்னாவின் அன்றைய கூக்குரலை எங்கள் பழம்பாடல்களுக்கு இணையாக இந்தச் சீலோவில் உள்ளோர் சொல்கின்றார்கள். தீர்க்கதரிசனம் எனவும் சொல்கின்றார்கள்.

“நம் பன்னிரு குலங்களின் ஒரு சகாப்தம் என் மகனால் முடிவுக்கு வரும். அடுத்த பெரும் சகாப்தமும் அவன் கைகளாலேயே தொடங்கும். வாளும் யாழும் ஏந்தி வரும் வீரனின் தலையில் என் மகன் எண்ணெய் வார்ப்பான். அவ்வீரன் தன் யாழ் நரம்புகளை அறுத்தெரிந்து கடவுளின் சட்டங்களை அதில் பூட்டி இசைக்கத் தொடங்குவான். அவ்விசை நம் இனத்தார் மேல் தேன் மழை பொழிய, எதிரிகளின் மேல் கனலாய்ப் பொழியும். அவன் கை வாளினை கடவுளின் வார்த்தைகள் கூர் தீட்டும். அவ்வாளின் வீச்சு நம் இனத்தாரின் தலை நிமிர்த்த, எதிரிகளின் தலைகளை கொய்து வீசும். என் மகன் சாமுவேலால் திருப்பொழிவு பெற்ற அவ்வீரனே இஸ்ரேயலின் மேன்மையை உலகம் புகழச் செய்வான்.” அவளது இவ் வார்த்தைகள் தீர்க்கதரிசனம் போல்தான் உள்ளன. எங்களுக்கோ அவளது வார்த்தைகள் சாபமாய்த்தான் இறங்கின. என் மாமனார் ஏலிதான் எங்கள் குல மரபின் கடைசிக் குருவாய் இருப்பார் எனத் தீர்க்கமாய்த் தெரிகின்றது.

மனித வலி ஓலமாய் வெளிப்படும் போது அது எப்பேர்ப்பட்ட சக்தியாக மாறிவிடுகின்றது. எகிப்தில் எங்கள் மக்கள் சேர்த்து வைத்திருந்த வலிகள் அல்லவா செங்கடலைப் பிளந்தது. உனக்குத் தெரியுமா அசேரா? செங்கடல் பிளந்த அன்று சாதாரண அடிமைப் பெண்கள் கண்ட அற்புதக் காட்சிகள் அளவுக்கு இன்றும் கூட எவரும் கண்டதில்லை. கடவுளின் மனிதர்கள் கூட அப்படி ஒரு காட்சியை இது நாள்வரை காணவில்லை. நாற்பதாண்டுகள் பாலை நிலத்தில் சுமந்த வலியல்லவா எரிக்கோ மதிலை சுக்கு நூறாக்கியது. என் அன்னை சொன்ன அந்தக் கதை இன்னும் வார்த்தை மாறாமல் எனக்குள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது.

அசேரா, நீயும் எளிதில் மறக்கக் கூடிய கதையல்ல. யோசுவாவின் தலைமையில் மொத்த மக்களும் எரிக்கோ நகரை சுற்றி ஆறு நாட்கள் வலம் வந்தனர். ஏழாம் நாள் யோசுவா மக்களைப் பார்த்துக் கூறியது: ‘உங்கள் ஆயுதங்களை நீங்கள் நம்ப வேண்டாம். கடவுள் நம் பக்கம். வாக்களிக்கப்பட்ட நாடு நம்மை அடைந்தே தீரும். உங்கள் முன்னோர்கள் அனுபவித்த அடிமைத் துயர் உங்கள் ரத்ததில் உள்ளது. பாலை நிலத்தில் உங்கள் தந்தையர் பட்ட வேதனைகள் உங்கள் நினைவுகளில் அழுத்திக் கொண்டுள்ளது. அத்தனை துயரங்களையும் உங்கள் குரல் வழியாக வெளியே கொண்டு வாருங்கள். சிறு குழந்தையின் குரல் கூட எரிக்கோ மதிலின் ஒரு கல்லையாவது பெயர்க்க வேண்டும்.’

அவர்களின் ஒட்டு மொத்த ஆர்ப்பரிப்பும் எரிக்கோ மதிலில் கீறல்களை உண்டாக்கின. மொத்த சுவரும் தரை மட்டமானது. அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது மனித வலியின் வல்லமை. மனித வலி எப்பக்கமோ அதுவே கடவுளின் பக்கம். இன்று கடவுள் அன்னாவின் பக்கம். அன்னா என்ற ஒரு எபிரேயப் பெண் சுமந்த வலியல்லவா இன்று நம் கடவுளின் பேழையை கேடுகெட்ட அந்த பெலிஸ்தியர் கையில் கொண்டு சேர்த்துள்ளது. நாம் இப்போது வீழ்ந்து கிடப்பதற்கும் அதுதானே காரணம்.

கடவுளின் பேழையைக் கொண்டு சென்ற அந்தப் பெலிஸ்தியக் கயவர்கள் அனுபவிக்கப் போகும் துன்பத்தை நினைத்து மட்டுமே என்னால் என் துயருற்ற மனதை ஆற்றுப்படுத்த முடிகின்றது. அவர்களின் கடவுள் தாகோனின் அழிவை இனி எவரும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. கடவுளின் மாட்சி வேறொரு நிலத்தில் வெளிப்பட இது சந்தர்ப்பமானாலும், இஸ்ரயேலுக்கு வந்த இந்த இழுக்கை எப்படித் துடைத்தெறிய முடியும்.

ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு விண்ணுலகில் புலம்பி அழுது கொண்டு இருக்கும் கடவுளின் தூய மணவாட்டியே! எங்கள் ஞானத்தாயே! உனது துயருக்கு நிகராகி விடுமா எங்கள் துயரம். உன் பிள்ளைகள் நாங்கள் பெரும் பாவம் செய்துவிட்டோம். நரக அக்னியால் சுத்திகரிக்க முடியாத பாவம். நிரந்தர நரகமே எங்களுக்கான தீர்ப்பு. சர்ப்பமும் ஏவாளும் கூடிப் பெற்றெடுத்த சந்ததியினர் ஆகிவிட்டோம். கடவுளையே தொலைத்துவிட்ட எங்கள் குரு மரபு இனி எந்தத் தகுதியில் ஏபோது பட்டணிந்து அவர் முன் நிற்க முடியும்.

tabernacle_reduced

இதோ கெருபுகளின் இறக்கைகள் படபடக்கும் சப்தம் கேட்கின்றது. கடவுள் பேழையின் புனிதம் காக்க கெருபுகளின் இறக்கைகள் துடிதுடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பேழையை சுமந்து கொண்டு நிற்கும் வண்டியில்  நுகம் பூட்டியுள்ள காளைகளின் கழுத்து மணிச் சத்தம் என் உயிரை வதைக்கின்றது. வண்டியை நகர்த்த மனமின்றி காளைகள் முரண்டு பிடிக்கின்றன. காளைகள் மீது விழும் சவுக்கடி என் செவிப்பறையை கிழிக்கின்றது.

தீராத் தாகம் என் நாவில் கசந்து கொண்டுள்ளது. வற்றாத மிரியத்தின் கிணற்றுத் தண்ணீரால் என் நாவை நனைத்திடுங்கள். என் உடலுக்குள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த அத்தனை குரல்களும் இப்போது வெளியே வருகின்றன. இதோ, என் உடல் நீண்டு கிடக்கின்றது. வெளியேறிய அத்தனை குரல்களும் என் மீது மோதுகின்றன.

இமை தீய்க்கும் கண்ணீர் உகுத்து அழும் என் மகனின் குரல், என் அன்னையின் குரல், பென்யமின் வீரனின் குரல், கூடாரப் பணிப் பெண்களின் குரல்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஓங்கி ஒலிக்கும் அன்னாவின் குரல். இப்படிக் குரல்களின் தாக்குதலில் சிக்கிக் கொண்டது எனது உடல்.

அசேரா, இந்தக் குரல்கள் எனது உடலை உடைத்து என் உயிரைத் தூக்கிச் செல்ல விழைகின்றன. எனது உடற் சுவரில் கீறல்கள் விழத் தொடங்கி விட்டன. உடல் மொத்தமும் தரைமட்டமாகப் போகின்றது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில், உன்னைப் போலவே  உடைந்த ஓடாக, உயிர் நீங்கிய கூடாக என்னை நீ காணலாம். உன் சுடு மண் இதழில் எஞ்சியிருக்கும் புன்னகை என்னிலும் தோன்றும். ஆடிப் பிம்பமாய் உன்னை நான் பிரதிபலித்துக் கிடப்பேன்.

* * *

தொடர்புடைய பதிவு: ஓர் Icon ஓவியம்

 

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

அசின் சார், கழுகுமலை.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

து நவம்பர் மாதத்தின் கடைசி வாரம்.

“தமிழகத்தின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் காற்றழுத்தத் தாழ்வு மண்டலம் நிலை கொண்டுள்ளது. கடலோர மாவட்டங்களில் அடுத்த 24 மணி நேரத்திற்குக் கனமழை பெய்யக் கூடும்” – இது காலையில் கண் விழித்த போது காதில் விழுந்த தொலைக்காட்சி செய்தி!

படுக்கையை விட்டு எழுந்திராமல் போர்வைக்குள் கிடந்தவாறே தொலைக்காட்சித் திரையில் கீழே ஓடுகின்ற ஸ்குரோலிங் செய்தியில் “தூத்துக்குடி மாவட்டம்: பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை” என்று வந்து விடாதா? என்ற ஏக்கத்தோடு காத்திருந்து காத்திருந்து, செய்தி வராத ஏமாற்றத்தோடு பள்ளிக்குக் கிளம்பி வந்த மாணவர்கள்!

அவ்வப்போது பெய்யும் பொசுங்களுடன் மேக மூட்டமாகவே இருப்பதால் சூரிய ஒளியைப் பார்த்து ஓரிரு வாரங்களுக்கு மேலாகி விட்டது.

மதியம் முதல் பாடவேளை.

பத்தாம் வகுப்பு ‘அ’ பிரிவு. உள்ளே நுழைந்தேன்.

“வணக்கம் ஐயா” ஒருமித்த குரலில் மாணவர்கள் எழுந்து நின்றார்கள்.

“வணக்கம் மாணவர்களே! அமருங்கள்” என்றேன்.

மாணவர்களின் வருகையைப் பதிவேட்டில் பதிவு செய்தபின் அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தேன்.

பாடங்கள் அனைத்தும் முடித்தாகிவிட்டது. அரையாண்டிற்கு இன்னும் இரண்டு வாரங்களே உள்ளன. ஒவ்வொரு இயலாகத் திருப்புதல் பயிற்சியை மேற்கொண்டிருந்தேன்.

மந்தமான கிளைமேட்; காலையிலேயே விடுமுறை ஏமாற்றம்! இதோடு காலையில் இருந்த நான்கு பாடவேளைகளிலும் தொடர்ந்து திருப்புதல் பயிற்சித் தேர்வு. படிக்காமலே வந்து அத்தன தேர்வுகளையும் எழுதிவிட்டு, “டேய்! சூனா பானா! இத இப்பிடியே இன்னைக்கு மெயின்டெயின் பண்ணு”னு சமாளிச்சி உட்காந்திருக்கிறத அத்தன முகமும் கண்ணாடியாக் காட்டின!

“நீங்க இப்போ …” இப்படி ஆரம்பித்தேன்.

வழக்கமா பாடத்துக்குள்ள போறதுக்கு முன்பு உண்மை, நீதி, தன்னம்பிக்கை, ஒற்றுமை, சகோதரத்துவம், சமத்துவம் இப்படி ஏதாவதொரு கருத்தில் குறுங்கதை ஒன்று சொல்லி விட்டு வகுப்பைத் தொடங்குவேன். ஒருவேளை நான் மறந்திருந்தாக் கூட, பிரகாஷ் எழுந்து நின்னு, “ஐயா, கதை?”னு நினைவு படுத்துவான்.

இன்னைக்கு அவனும் நமத்துப் போன பட்டாசா இருந்தான்!

இனியும் நான் கேள்வி கேட்பதாலோ; தேர்வு வைப்பதாலோ காலவிரயம் ஏற்படுமே தவிர, எந்தப் பயனும் இருக்கப் போவதில்லை என்று மனதில் பட்டது.

“இந்தப் பாடவேளையில் நாம் திட்டமிட்டுடிருந்த எந்தத் தேர்வும் வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன் …” என்றேன்.

பவர் கட்டாகி இருந்த ஊருக்குள்ள கரண்ட் வந்ததும் எப்படி ‘பளிச்’சுன்னு பிரகாசிக்குமோ அது மாதிரி அனைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி பிரகாசித்தது.

தொடர்ந்தேன்.

“தமிழ்ப் புத்தகத்த மட்டும் கையில எடுத்துக்கோங்க. நாம எல்லாரும் அப்படியே வெளியே இருக்கிற மரத்தடிக்குப் போறோம்.”

“சரி ஐயா” ஏறிய தொனியில் பதில்!

மாணவர்கள் அனைவரும் புதுத் தெம்புடன் வரிசையாக மரத்தடிக்கு வந்து அமர்ந்தனர்.

“இப்போ நீங்க என்ன செய்யப் போறீங்கன்னா…”

தொடர் மழையால் கரிசல் மண் களிமண்ணாகக் குழைந்திருந்தது. அந்தப் பகுதியைக் காண்பித்து, “ஆளுக்குக் கொஞ்சம் களிமண் எடுத்து வாரீங்க. அதிகம் வேணாம், நம்ம ஊரு புரோட்டா மாஸ்டர் ஒரு புரோட்டாவுக்கு உருட்டி வைக்கிற மாவு அளவு போதும்” என்றேன்.

அவ்வளவுதான்!

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் உற்சாகம் பீரிட்டெழ அனைவரும் ஒரு கடைக்கே புரோட்டா போடுற அளவுக்கு மண்ணெடுத்து வந்துட்டாங்க. தேவைக்கு மட்டும் அதில் எடுத்துக்கச் சொல்லி, அவர்களை மரத்தடி டைல்ஸ் வெளியில் அமர்ந்து கொள்ளச் சொன்னேன். அவ்வளவு பணிவாக அமர்ந்து கொண்டனர்.

“இப்ப என்ன செய்யணும்?” கேள்வியோடு அனைவரும் தாய் முகம் பார்க்கும் சேய்இனம் போல என் முகம் நோக்கி இருந்தனர்.

“ம்! ரொம்ப எளிதான ஒன்றுதான். உங்களுடைய தமிழ்ப் புத்தகத்தில் உள்ள இலக்கணப்பகுதியில் அகத்திணை கருப்பொருள் அட்டவணை இருக்குதில்ல?”

“ஆமாம் ஐயா” ஒருமித்த கோஷம்! இல்ல இல்ல, ஆர்வம்!

“அத ஒருமுறை பாருங்க”

சரசரவென அந்தக் குளிரிலும் பதத்துப் போகாத தாள்களின் சத்தம் ஒட்டுமொத்தமாய்க் கேட்டது.

அனைவரின் கண்களும் புத்தகத்தில் புதைந்திருந்த அந்நேரம், “இந்தக் கருப்பொருட்களில் ஏதாவது ஒன்னக் களிமண்ணுல செஞ்சு காமிக்கிறீங்க” என்றேன்.

இமையா விழிகளோடு அவர்கள் என்னைப் பார்க்க, “சும்மா, ஒரு மூணு இன்ச் உயரம் இருந்தாப் போதும். ரொம்பப் பெரிசா முயற்சிக்க வேணாம். இன்னும் எளிதாக்கூட பண்ணலாம். எப்படின்னா, யானை செய்யும் ஒருவர் யானையை முழுசும் செய்யணுமுன்னு கட்டாயமில்ல. அதன் உறுப்புக்களில் ஒன்றான தலையை மட்டும் செஞ்சி காட்டினாலே போதுமானது” என்றேன்.

“அப்போ, நான் செஞ்சி முடிச்சிட்டேன் ஐயா!”

வேகமாகக் கையை உயர்த்தினான் விஷ்ணு.

நா சொல்லியே முடிக்கல, அதுக்குள்ள முடிச்சிட்டானா? ஆச்சரியத்துடன் அவன் பக்கம் திரும்பினேன். என்னைப் போலவே எல்லாருடைய பார்வையும்!

“இதோ! யானை வயிறு!” என்று கையில் உருட்டி வைத்திருந்த களிமண் உருண்டையை உயர்த்திக் காட்டினான்.

அனைவரும் “கொள்”ளெனச் சிரிக்க, அவனுடைய டைமிங் என்னையும் ரசிக்க வைத்தது. மேலும், இந்த இடத்தில் என்னுடைய செய்தி சரியாகப் போய் சேர்ந்து விட்ட இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. இனி இதில் உள்ள திருத்தங்களை நான் சொல்வது எளிது.

விஷ்ணுவுக்குப் பாராட்டுத் தெரிவித்துவிட்டு, “இது யானை வயிறு என்பது அவனுக்குத் தெரியுது; ஆனா மத்தவங்களுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்ல. அதனால, நாம செய்யிறது மத்தவங்க பார்த்ததுமே சரியாப் புரிஞ்சுக்கும்படி இருக்கணும். ம்! தொடங்கலாமா?” என்றேன்.

அதற்குள் அனைவரும் மளமளவெனச் செய்யத் தொடங்கினர். எந்த ஒரு வடிவமும் இல்லாமல் இருந்த களிமண்ணை ஒவ்வொருவரும் உருட்டித் திரட்டி ஏதோ ஒரு உருவத்தைக் கொண்டு வர முனைப்போடு செயல்படுவதைப் பார்க்கும்போது அனைவரும் குட்டி பிரம்மாக்களாகவே தெரிந்தார்கள்.

தனக்குப் பிடித்தமான விஷயமென்றால் அதில் ஆர்வமும், தன்முனைப்பும், பொறுப்புணர்வோடு கூடிய உழைப்பும் –அவர்களிடம் காட்டாற்று வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்துப் பாய்வதைப் பார்த்தேன்.

கல்வி வியாபாரத்தில் ‘தேர்ச்சி சதவீதம்’ முதலீடாக இருப்பதால், மாணவர்கள் மனப்பாட எந்திரங்களாக மாற்றப்படுவதும்; அகஇருள் அகற்றும் கல்வி, “மனப்பாடம்” என்ற ஒற்றைச் சிறைக்குள் அடைக்கப்பட்டு குழந்தைகளின் தனித் திறன்கள் சூனியமாக்கப்படும் அவலமும் கண்முன் வந்து போயின.

எழுத்துத் தேர்வு என்றாலே கசப்பாக நினைக்கும் சிவகுமார் அவ்வளவு அக்கறையாக ஒரு விலங்கு ஒன்றை செய்து கொண்டிருந்தான். அருகில் நின்றவாறே கவனித்தேன். அதன் தலையில் இரண்டு குச்சிகளைச் சொருவி கொம்பு அமைத்தான். பின்பு, அதற்கு மேல் களிமண்ணை அப்பி, கொஞ்ச நேரத்தில் அக்குச்சிகள் தெரியாமல் அழகிய மண் கொம்புகளை உருவாக்கினான்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

கம்பி கட்டி சென்ட்ரிங் போடும் உத்தி அது. எப்படி கத்துக்கிட்டான்? எனக்கே ஆச்சரியம்! ஏதோ பலமுறை செய்த அனுபவசாலி மாதிரி, எல்லாரையும் விட வேகமாக செய்துக்கிட்டிருந்தான்.

அவன்கிட்ட, “இது என்னது?”ன்னு கேட்டேன்.

“ஐயா! இது மருத நிலத்து நீர் எருமை!” என்றவன், அது மாதிரியே உறுமிக் காட்டினான்.

“அடேயப்பா! பயங்கரமா இருக்குதே!” என்று அவனுடைய படைப்புக்கு வலுச்சேர்த்து விட்டு விக்னேஷ் பக்கம் வந்தேன்.

அவன் ஒரு பறவை ஒன்றைச் செய்து, அதன் பின்புறம் இலைகளை ஒட்டி தோகை போல அமைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததுமே புரிந்தது அது மயில்தான் என்று!

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

என்னைப் பார்த்ததுமே, “ஐயா! தோகை விரித்தாடும் குறிஞ்சி மயில் எப்படி?” என்று அவன் உள்ளங்கையில் வைத்துக் காட்டினான்.

“பிரமாதம் பிரமாதம்! தோகையழகுக்கு இப்படி இலைகளை ஒட்டலாம் என்று நீ புதிதாய் முயற்சித்ததற்கு சிறப்புப் பாராட்டுகள்” என்றேன்.

அவனுக்கு சந்தோசம். அதை இன்னும் அழகு படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கினான்.

பக்கத்தில் பிரகாஷ் ஒரு மனித உருவத்தை செய்து, அதன் கையில் வேல் போன்ற ஒன்றை ஒட்ட வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“என்ன பிரகாஷ்?”

“அந்த மயிலேறும் குமரன் இவன்தான்! அதான், குறிஞ்சிக் கடவுள் ஐயா!” எனக்கே விளக்கினான்.

“அருமை அருமை!” புதிதாகக் கேட்பது போலக் கேட்டுக் கொண்டேன்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

ஜான் ஆல்பின் தொட்டி போல ஒன்றை அமைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“ம்! ஆல்பின்?”

என் குரல் கேட்டுத் திரும்பியவன், “ஐயா, இது நம்ம ஊரு வயக்காட்டுல இருக்கிற கிணறு. ம்! மருத நிலக் கிணறுக்கு இது சரிதானே?” தயக்கத்துடன் கேட்டான்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“என்ன சந்தேகம்? இதுதான் சரியானது!” சொல்லிவிட்டு பின்புறம் பார்த்தேன். பிரியங்காவும் அதுமாதிரியே செய்து கொண்டிருந்தாள். தெரியாதது மாதிரி என்னனு கேட்டதும், “மனைக் கிணறு ஐயா” என்றாள்.

ஆல்பின் கிணறை விட இதுல வேலைப்பாடு அதிகம் மாதிரித் தெரிந்தது. வேலைப்பாடு அதிகம்னு சொல்லுறத விட அவளுடைய அப்சர்வேஷன் அப்படினு சொல்லுறதுதான் சரி. ஏன்னா, ஆல்பினின் கிணறை மறுபடியும் நான் பார்த்தபோது இன்னொரு ஆச்சரியம்! இந்தக் கிணறுகள் கூட பையனுக்கும் பெண்ணுக்கும் உள்ள அப்சர்வேஷன் வேறுபாட்டைக் காட்டி நின்றதுதான் அதற்கான காரணம்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

பிரியங்கா கிணற்றில் வெளிப்புற கல் கட்டுமானச் சுவர் நேர்த்தியாக வரையப்பட்டிருந்தது. ‘கப்பி’ தொங்க விடுவதற்கான குறுக்குக் கம்பும் அதற்கான தூண்களும் இருந்தன. ஆனால், ஆல்பின் கிணறு அப்படியில்லை, பம்பு செட், குழாய் போன்றவை அமைக்கப்பட்டிருந்தன. இதைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு இன்னொரு சேதியும் புரிந்தது. தோட்டம், வயல் என்று வீட்டுக்கு வெளியே செல்ல உரிமை கொண்ட ஆல்பின் பம்ப் செட் கிணறு செய்திருப்பதும்; ஒரு ஆணுக்கு நிகரான பாதுகாப்பான சுதந்திரம் பெண்ணுக்கில்லாத சமூகச் சூழலில் இருக்கும் பிரியங்கா மனைக்கிணறு செய்திருப்பதும், இச்சமூகம் ஆண் பெண் இருவரை எப்படி வேறுபட நடத்துகிறது என்பதன் வெளிப்பாடாய்த் தெரிந்தது.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

இதைப் பார்த்துக் கொண்டே பக்கத்திலிருந்த பட்டுரோஸ் பக்கம் திரும்பினேன். அவள் ஒரு விலங்கு போன்ற ஒன்றை செய்து, அதைத் தரையில் நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள். அது நிற்க முடியாமல் கீழே சாஞ்சி சாஞ்சி விழுந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன பட்டு, போலியோ அட்டாக் ஆனதா?”

“ஐயா, இது நீர்நாய்! அதான், இதால நிலத்துல நிக்க முடியல” பட்டுன்னு சொன்னாள் பட்டு!

அவளுடைய பதிலளிக்கும் திறனைப் பாராட்டிவிட்டு, “இது எங்க உள்ள நீர்நாயாக்கும்?” என்றேன்.

“வயலும் வயல் சார்ந்த பகுதியில உள்ளது. சரியா ஐயா?” படபடவென கண்களை இமைத்துக் கொண்டே பதிலளித்தாள் பட்டு.

“உனக்குப் பட்டுங்கிற பேரு ரொம்பப் பொருத்தம் பட்டு! பட்டுன்னு பதிலச் சொல்லிட்டே! மிகநன்று!”

பக்கத்தில் பிரபா பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பக்கம் திரும்பியதும், அவளாகவே முந்திக் கொண்டு, “இது கரடிக் குட்டி ஐயா” என்றாள் சிரித்துக் கொண்டே! அவளை அறியாமல் அவள் கைகள் அதை மெதுவாக மறைத்தன.

“நல்லாருக்கு பிரபா. நீயேன் தயங்குற? பெர்பெக்சன விட பெர்பாமென்ஸ்தான் முக்கியம். பெர்பாமென்ஸ் பண்ணப் பண்ண பெர்பெக்சன் தானா வந்திடப் போகுது. என்ன?” என்றேன்.

அவளுக்குள் புது நம்பிக்கை. தன் கரடி அழகானதுதான் என்ற நம்பிக்கை. எல்லாரும் பார்க்கும்படியாக முன்னால் தூக்கி வைத்தாள். இப்போது பிரபாவின் கரடிக் குட்டியைப் பார்த்தேன். அவளுடைய கற்பனை அபாரம்!

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

தரையில் உட்கார்ந்திருக்கும் குழந்தை தன் கால்களுக்கிடையே சாப்பிடும் தட்டை வைத்துக் கொண்டு கையால் எடுத்து உண்பதைப் போல கரடிக் குட்டியை செய்திருந்தாள். சிறு திருத்தம். இங்கு கரடி நின்று கொண்டிருக்கிறது. அவ்வளவுதான். இந்த நிற்கும் கரடியின் கால்களுக்கிடையே உணவுப் பாத்திரம்! இவர்களின் குழந்தை மனதால் வனவிலங்குகளும் குழந்தைகளாகிவிட்டன.

“பிரபா உன் குட்டிக் கரடி உண்மையிலேயே குட்டிக் கரடிதான். அத அழகாக் காட்டியிருக்க. வாழ்த்துக்கள்! ஆமா, இந்தக் கரடி எங்கிருக்கும்?”

“ம்! இது குறிஞ்சி மலைக் கரடி ஐயா!”

“பலே! இது மாதிரி இன்னும் நெறையா செய்யணும்! சரியா?” என்றேன். மட்டற்ற மகிழ்ச்சியோடு தலையாட்டினாள்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

மாதேஷ் அருகில் போனேன். அவன் யானை செய்திருந்தான். அதன் தும்பிக்கைக்குள் புற்கள் சொருவப்பட்டிருந்தன. அதையே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, “ஐயா, இந்த மலை யானை மரக்கிளைய ஒடிச்சி, அதத் தூக்கிக்கிட்டு வருது” என்றான்.

மலை – மரம் – யானை சரியா புரிஞ்சிருக்கான்.

மாதேஷ் உன் யானை முக்கால வினையுடன் கூடியதா இருக்கு வாழ்த்துக்கள். கைகொடுத்து வாழ்த்திவிட்டு திரும்பினேன்.

புவனா, யானையும் மயிலும் செய்திருப்பதை அவள் கையில் எடுத்துக் காட்டினாள். நான் எதிர்பாராத புதுவடிவம்! புடைப்புச் சித்திரம் போல களிமண்ணில் உருவாக்கி இருந்தாள். ஒருவேளை நான் முதலில் சொன்னதை இவள் உள்வாங்கி இருக்கலாம். இல்ல கோயில் சுவர்களிலோ தூண்களிலோ பார்த்த சிற்பங்களின் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“அருமை புவனா! சாதனையாளர்கள்னு சொல்லப்படுபவர்கள் எப்பவுமே புதுசா எதையும் சொல்றதுமில்ல; செய்யிறதுமில்ல. ஏற்கனவே இருக்கிறதத்தான் வித்தியாசமாச் சொல்றாங்க; வித்தியாசமாச் செய்றாங்க! அப்படி முயற்சி செய்பவர்கள்தான் அனைவருடைய கவனத்திற்கு உரியவங்களா ஆகுறாங்க. இப்போ, இங்கே நீ எடுத்துக்கிட்ட முறை வித்தியாசமானதா நான் நினைக்கிறேன். உனக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்.”

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“நன்றி ஐயா” அவள் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும் போதே அவளருகில் இருந்தவர்களெல்லாம் அதை வாங்கிப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

நான் மனோஜும் ஜெஸ்வாவும் இருந்த பக்கம் சென்றேன். குனிந்து குனிந்து அப்படி என்னதான் ரொம்ப நேரமா செஞ்சிக் கிட்டு இருக்காங்கனு பார்த்தேன்.

ஆளுக்கொரு முதலையா இரண்டு முதலைகள செஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாங்க. மனோஜ் ஓவியங்கள் வரைவதில் ஆர்வம் உள்ளவன். சிற்பத்திற்கு அடிப்படை ஓவியக்கலை. எனவே, அவன் எது செய்தாலும் அதில் ஓவியத்திறன் புகுந்திருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.

நானும் குனிந்து பார்த்த போது, “ஐயா, இது முதலை இல்ல; மரப்பல்லி!” என்றான் ஐ.கருப்பசாமி.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“அட, பரவாயில்லப்பா! ரெண்டும் ஊர்வன பேமிலிதான்!” என்று நான் ஆதரித்தாலும், சைசு சிறிதாயிருப்பதால் கருப்பன் சொன்னதிலும் நியாயம் இருக்கத்தான் செய்தது. இருந்தாலும் நான் சொன்ன ‘அளவுக்குக்’ கட்டுப்பட்டு செய்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு வந்ததே பெரிய விஷயம்.

“ம்! மனோஜ் முதலைய எங்க பாத்திருக்க?”

“சூவில…”

உண்மைதான். இருந்தாலும் நான் அவனத் தேர்வுக்குத் தயாரிக்க வேண்டுமே. அதற்கான பதில் இதில்லியே. நான் மெளனமாக இருப்பதைப் பார்த்து,

“ஜியாக்கிரபி சானலில…” என்றான் வேக வேகமாக!

இதுவும் சரிதான். ஆனா, எதார்த்தத்திற்கு மதிப்பெண் கிடையாதே? மேலும் காலம் தாழ்த்த விருப்பமின்றி புத்தகத்தக் கண்ணால சுட்டி, “உன் பாடத்தில எங்க..?” என்றேன்.

“ஆங்! நெய்தல்! நெய்தல்தான் ஐயா!” தலையை சொரிந்து கொண்டான்.

“நன்று நன்று!” என்றேன் நானும் சிரித்துக் கொண்டே!?!

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

மெல்ல வலப்புறம் திரும்பினேன். அங்கே பவித்ரா, மத்தவங்களப் போல இல்லாம மாறுபட்ட விதத்தில முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள். அதாவது, பாலிதீன் தாளை தரையில் விரித்து வைத்துக் கொண்டு அதன் மேலே தாமரை மலரை கோட்டோவியம் மாதிரி அமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இப்படி யாரும் முயற்சிக்க வில்லை. இமிட்டேட் செய்பவர்களைவிட இந்த மாதிரி மாணவர்கள் சிறந்தவர்கள். இந்த ஒரு வகுப்பு எனக்கு எத்தனை பேரை, எத்தனை செய்திகளுடன் அறிமுகப்படுத்தி விட்டது. ஒருமுறை கி.ராஜநாராயணன் ஐயா அவர்களைச் சந்தித்த போது, “சுவர்கள் இல்லாத வகுப்புதான் மிகச்சிறந்தது” என்று சொன்னார். அவர் சொன்னது இந்நேரம் என் நினைவில் வந்து போனது.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“ரொம்ப நல்லாருக்கு பவி! வாழ்த்துக்கள்!”

விஷ்ணு ஒரு மனித உருவம் செய்து; அதன் ஒரு கையில் கலப்பையும் மறு கையில் புல்லுக்கட்டும் இருப்பதைக் காட்டி “மருதநில உழவன் ஐயா!” என்றான்.

அவன் உழவர் என்ற கருப்பொருளை உருவாக்க, அதற்குக் கருப்பொருளாக மண்வெட்டி, புல்லுக்கட்டு என்று காட்டியிருப்பது பிரமாதம். ஒன்றை அடையாளப்படுத்தும் போது இப்படிப்பட்ட புறக் காரணிகள் மிக அவசியம்.

“விஷ்ணு, நல்லாப் பண்ணியிருக்கே! நன்று!”

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

வாழ்த்துச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்த போது கவனித்தேன். ரொம்ப நேரமா களிமண்ண,‘பால் கொளக்கட்டைக்கு’ உருட்டின மாதிரி உருட்டியே வச்சிக் கிட்டிருந்தா சுப்பு!

“என்னாச்சு சுப்பு?”

“யோசிக்கிறேன் ஐயா!”

“இவ்வளவு நேரமாவா? ம்! சீக்கிரம்” துரிதப்படுத்தினேன்.

சில நேரங்களில் நாமும் முடிவெடுக்க இப்படித்தான் அதிக நேரம் பிடிக்கிறது. ஆனா, முடிவெடுத்த பின் மிகக் குறைந்த நேரத்தில் அதை செயல்படுத்தி விடுகிறோம். அதனால, அவள் யோசனைக்குத் தடையாக நான்அங்கு நிற்க விருப்பமின்றி மெதுவாக நகன்றேன்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

சந்தோஷ் மலைப் பாறைகளுக்கிடையே குகை ஒன்றை அமைத்துக் கொண்டிருந்தான். கிராமங்களில் உழவுத்தொழிலையே அன்றாடம் பார்த்துப் பழகிப் போனதால் பாண்டி, ஆனந்த், வைஷ்ணா போன்றோர் உழவர் வாழ்க்கையைப் பற்பல விதமாய் செய்து கொண்டிருந்தனர். வாழ்க்கையின் எதார்த்தம்தான் உண்மையான படைப்பாக முடியும் என்பதற்கு இது சின்ன எடுத்துக்காட்டு.

நவீன் யானை செய்ய ஆரம்பித்து பிள்ளையாரில் முடிந்த கதையைச் சொன்னான். “ம்! பரவாயில்ல, யானை முகன்தானே விநாயகர்” என்றேன். புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

“நல்லது” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினேன்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

களிமண்ணக் கொளக்கட்டையா உருட்டி வைத்திருந்த சுப்பு, முயல் செய்து முடித்திருந்தாள். அதையவள் தரையில் நிறுத்த முயன்ற போது, அது மல்லாக்கப் படுத்தது. “பலே சுப்பு! அது அப்படியே இருக்கட்டும். ஒருவேள, அதுக்கு உண்ட மயக்கமா இருக்கும்” என்றேன்.

அதற்குள் ஏறத்தாழ எல்லாருமே செய்து முடித்து இருந்ததைப் பார்த்தேன். ஒருமுறை கரஒலி எழுப்பி அவர்கள் அனைவரின் கவனத்தையும் என் பக்கம் திருப்பினேன். “ம்! இப்ப நீங்க செஞ்சிருக்கிற அனைத்தையும் இந்த இடத்தில கொண்டு வந்து வரிசையாக வைத்து காட்சிப்படுத்துங்கள்” என்றேன்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

அவ்வளவு குஷியாகத் தங்கள் படைப்புக்களைக் கொண்டு வந்து வரிசையாக வைத்தார்கள். அவர்களுக்குள் ஒருவர் இன்னொருவர் செய்ததைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியையும் நையாண்டியையும் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

அப்போது எங்கள் தலைமையாசிரியர் வந்தார்.

மாணவர்களின் செயல் திறனையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்து வெகுவாகப் பாராட்டினார். அவர் பேசும் போது,“இது போட்டியான உலகம். இதில் வெற்றி பெறுவதற்கு மதிப்பெண் மட்டும் போதாது. உங்களுடைய தனித்திறனும் வளர்க்கப்படணும். யாரொருவர் தன்னுடைய தனித்திறனை வளர்த்துக் கொண்டு முன்னேறுகிறாரோ அவரே வெற்றியாளர். அது மட்டுமின்றி, சாதனையாளராக சரித்திரத்தில் இடம்பெறும் அளவுக்கு உயர்ந்தும் விடுகிறார். நீங்களும் அப்படி உங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். அதற்கான காலமே இது. உங்களுக்கும் உங்கள் ஆசிரியருக்கும் வாழ்த்துக்கள்” என்று விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

சகாராவைத் தாண்டும் ஒட்டகங்கள்!

“கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்….”

எந்திரமணி பாடவேளை முடிந்ததைச் சுட்டியது.

மாணவர்கள் தங்கள் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வரிசையாக வகுப்பறைக்குக் கிளம்பினர்.

தளர்ச்சியும் அயர்ச்சியுமாய் வந்தவர்கள்; மலர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியுமாய்த் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தேர்வு வைக்காமலேயே இன்று அவர்கள் கருப்பொருள் அட்டவணையைத் திருப்புதல் செய்து விட்டார்கள் என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரிந்த உண்மை!

* * *