RSS

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

07 நவ்

அசின் சார், கழுகுமலை.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

(புதியவர்கள் “முதல் பதிவு” வழியாக வாருங்கள்)

*

ளெபீட்டில் இருந்து ஹாசன் 42 கி.மீ.

ஹாசன் சாலை நன்றாக இருந்ததால் கார் ஒரே சீராகச் சென்று கொண்டிருந்தது.

“செட்டிஹள்ளி ஹாசனிலிருந்து எங்கிருக்கு?” டிரைவர் கேட்டார்.

“ஹாசனிலிருந்து பக்கம்தான். ஹேமாவதி ஆற்றங்கரையிலுள்ள ஊர். ம்! அங்கே போகும் சாலை பெயர் தெரியலியே…”

நான் சொல்லிக்கிட்டிருக்கும் போதே ரஞ்சித் கூகுள் சேர்ச்சில் ரூட் மேப் ஆக்டிவேட் செய்ய, காரின் வேகத்திற் கேற்ப செல்லில் சுட்டியும் ஓடியது.

“ஹாசன் பக்கத்தில்தான் காட்டுது.” என்றான்.

டிரைவர் சாலையைப் பார்த்து டிரைவ் செய்துகொண்டிருக்க, ரஞ்சித் மூக்குக்கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டே கூகுள் மேப் சுட்டியைப் பாலோ செய்து கொண்டிருந்தான்.

ஹாசன் நெருங்க நெருங்க கூகுள் மேப்பில் செட்டிஹள்ளியும் நெருங்கியது. பரவாயில்ல, வெளிச்சம் இருக்கும் போதே சென்று விடலாம் என்ற நிம்மதி.

கார் ஹாசனுக்குள் வந்ததும் கூகுள் மேப் சுட்டி, செட்டிஹள்ளிக்குள் வந்ததாய்க் காட்டியது!

“தட்சூ!” இப்போது அனைவருக்கும் குழப்பம்!

இதுவும் தவறாகக் காட்டும் என்பதை அப்போதுதான் முதன்முறையாய் புரிந்து கொண்டேன்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மாலை மணி 5.30

இருட்டுவதற்குள் செல்ல வேண்டும். அல்லது, எங்கள் லிஸ்டிலிருந்து செட்டிஹள்ளி நீக்கப்பட வேண்டும். என்ன செய்வது?

ஹாசன் சிட்டிக்குள் டாக்ஸி நிற்குமிடத்தில் காரை ஓரங்கட்டினார் எங்கள் டிரைவர். இறங்கிச் சென்று அங்கிருந்தவர்களிடம் கேட்டுவிட்டு வேகவேகமாக வந்தார்.

“என்னாச்சு?” என்றேன்.

“கொரூர் ரோடுன்னு சொல்றாங்க!”

அதுவரை புதிது புதிதாய் சேர்ச் செய்துகொண்டிருந்த ரஞ்சித்தும்,

“கரெக்ட்! அதைத்தான் காட்டுது. 24கி.மீ.தான்” என்றான்.

கார் புதிய உறுமலுடன் புறப்பட்டது.

இதுவரை இல்லாத வேகம்!

எங்களின் சுற்றுலா ஆவி இப்போது டிரைவருக்குள் புகுந்து விட்டது போல என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பள்ளம் மேடு, ஸ்பீடு பிரேக்கர் என்று சகட்டுமேனிக்கு எல்லாவற்றின் மீதும் துள்ளிப் பாய்ந்து; எதிர்ப்பட்ட வாகனங்களை எல்லாம் முந்திக்கொண்டு சென்றது கார்!

“கொஞ்சம் மெதுவாகவே போகலாமே” என்றேன்.

“மிதமான சாலை, அதான் சார்!”

சமாளித்தார். அதுவும் எனக்குப் புரிந்தது!

போகப் போக சாலையில் ஏற்ற இறக்கமும், வளைவும் நெளிவும் அதிகமானது. அடர்ந்த மரங்கள் தோன்ற குளிர் காற்றுடன் இருள் படர்ந்ததால், “மலைப் பகுதி போல இருக்கிறதே?” என்றேன்.

“ஆமா சார். இன்னும் அரைமணி பயணம் செய்தால் மலைதான். இதுதான் ஆரம்பம்” என்றார்.

கடக்கும் ஒவ்வொரு கிராமமும் “ஹள்ளி ஹள்ளி” என்றே முடிந்து கொண்டிருந்தது. கன்னடத்தில் ஹள்ளி என்பதற்கு கிராமம் என்று பொருளாம். தொடர்ந்து சாலையையும், சாலையோரப் பெயர்ப் பலகைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது நிமிர்த்திக் கொண்டு வந்தது “செட்டிஹள்ளி” பெயர்ப் பலகை!

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மணி 5.55

இன்னும் இருட்டவில்லை.

சூரிய ஒளி மிச்சம் இருக்கிறது.

அச்சிறு கிராம வாயிலில் காரை ஸ்லோ செய்த டிரைவர், சாலையோரத்தில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தவரிடம், “அந்தப் பழைய சர்ச் எங்கிருக்கிறது?” என்று கேட்க, அவர் கையை நீட்டினார். அத்திசையில் விருட்டெனக் கார் பறந்தது – நன்றி சொல்ல நேரமின்றி!

ஊருக்கு வெளியே சாலையின் இடப்புறம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் செடிகளுக்கு ஊடே, “ஆலய கோபுரம்” தெரிந்தது.

“டிரைவர், அதோ!”

நான் சொல்லும் போதே அவ்விடத்தைக் கடந்து போனது கார்.

கவன வீச்சில் மிதித்த பிரேக்கினால் நாங்கள் சீட்டில் முன்னோக்கி நகர்ந்திருந்தோம்!

எங்களையும் கோயிலையும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டவர், காரை சற்று பின்னோக்கி நகர்த்தி, சாலையின் சரிவில் இரண்டாள் உயரத்திற்கு உயர்ந்திருந்த செடிகளுக்கு ஊடே தெரிந்த வண்டிப்பாதை வழியாக, காரை சரசரவென செலுத்தினார்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

நூற்றாண்டுப் பழமையுடைய ஜெபமாலை ஆலயம் செடிகளின் மறைவிலிருந்து தன்னை முழுமையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டியது.

இப்போது, எங்களைப் போலவே டிரைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சிப் பிரகாசம்!

அது கொரூர் டேம்மின் உட்பகுதி.

கோடைக்காலம் என்பதால் டேம் தண்ணீர், கீழே மிகத் தாழ்வாகக் கிடந்தது. ஆலயத்தின் அருகில் போய் காரை நிறுத்தினார் டிரைவர்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

அடர்ந்த காட்டில் சிதைந்த நிலையில் கிடக்கும் டயனோசரின் எலும்புக் கூட்டை ஆங்கிலப் படத்தில் பார்ப்பது போல சிதிலமடைந்த அவ்வாலயத்தை விழி விலகாமல் பார்த்துக் கொண்டே அனைவரும் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அதைப் பற்றி ஏதுமறியா அவர்களிடம், “மழைக் காலத்தில் தண்ணீர் அளவு அணையில் அதிகரிக்கும் போது, இப்படி இந்த ஆலயத்தின் அருகே வர முடியாது. ஆலயம் முழுவதும் மூழ்கி மேலுள்ள சிறு பகுதி மட்டுமே வெளியே தெரியும். அப்போது, பரிசிலில் வந்துதான் மேலுள்ள பகுதியை வட்டமடித்துப் பார்க்க முடியும். ஆனா, ஆலயத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உள்ளேயும் வெளியிலுமாக நின்று நிதானமாகப் பார்க்கும் வாய்ப்பு இப்பத்தான்” என்றேன்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

மணி ஆறு ஆகியிருந்தாலும் கோடைக் காலம் என்பதால் சூரியனும் இன்னும் மறையவில்லை. ஒருவேளை, எங்களின் ஆர்வம் இப்போது அதற்குத் தொற்றிக் கொண்டதோ என்னவோ? தன்னை மறந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

கூரையில்லா கோயிலுக்குள் நுழைந்தோம். அங்கு எங்களைத் தவிர வேறு டூரிஸ்டுகள் இல்லை.

ரஞ்சித், “இது எனக்குப் புதுசு!” என்றான்.

டிரைவர் “எனக்கும்தான்” என்றவர், “டூரிஸ்டா எத்தனையோ பேர் வர்றாங்க! ஆனா, இத யாரும் இதுவரக் கேட்டதில்ல! அதான், எனக்கே ஒரு இன்ட்ரஸ்ட் வந்திடுச்சி.” என்று புன்னகைத்தவர், “ஆமா, இதெப்பிடி நீங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?” என்றார்.

“அதேதான் நானுங் கேக்க நெனைச்சேன் சார்!” என்றான் ரஞ்சித்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“ஒரு சமயம் நம் நாட்டிலுள்ள நூற்றாண்டுப் பழமையான தேவாலயங்களை இணையத்தில் தேடித் தேடி படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் கண்ணில் பட்டதுதான் இது. இந்த ஆலயத்தின் படங்களைப் பார்த்ததும் இன்னொரு ஆச்சர்யம்! நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி, மழைக் காலத்தில் தண்ணீருக்குள்ளும் கோடைக் காலத்தில் தண்ணீருக்கு வெளியிலுமாக இருப்பது. இதுதான் என்னை நேரில் பார்க்கும் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது. அதுக்கு இந்த ட்ரிப் சரிவரும் என நினைத்தேன். (டிரைவரைப் பார்த்து) அது உங்களால் சக்சஸ் ஆயிற்று!” என்றேன்.

அவருக்கு மகிழ்ச்சி!

உள்ளே பீடத்தின் அருகில் சென்றோம்.

நெட்டுக்கு நிற்கும் சுவர்களை மேல் நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டே, “பெரிய கோயிலாத்தான் இருந்திருக்கு!” என்றான் ரஞ்சித்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“இது கோவாவில் பார்த்த கோயில் மாதிரி இருக்கு” என்றான் என் மகன்.

இது கோதிக் கட்டக்கலையில் கட்டப்பட்டுள்ள ஆலயமாக இருப்பதால், அவனது ஒப்பீட்டு அறிவுக்கு அவ்வாறு புலப்பட்டிருக்கலாம்.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“இது கட்டி எவ்ளோ காலமிருக்கும்?” என்றாள் என் மனைவி.

“சரியாச் சொல்றதா இருந்தா, இந்த ஆலயம் 1860-இல் பிரெஞ்ச் மிஷனெரிகளால் கட்டப்பட்டது. அதுக்கப்புறம், நூறு வருஷத்துக்குப் பின்பு, 1960-இல் இந்த ஹேமாவதி ஆற்றின் குறுக்கே கொரூர் அணை கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த ரெண்டு தகவலும் நான் இணையத்தில் பார்த்ததுதான். இந்த அடிப்படையில், 154 வயசு ஆலயம், 54 வருசமா அணைக்கட்டுகுள்ள இருக்குது”

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

அப்போது ஒரு கார் வந்து நிற்பது சிதைந்திருந்த ஜன்னல் இடையே தெரிந்தது. அதிலிருந்து குடும்பமாக இறங்கியவர்கள் ஆலய வளாகத்திற்குள் வந்தனர்.

வந்தவர்கள் ஆலயத்தினுள் ஒவ்வோரிடமாகச் சென்று நின்று பார்த்தார்கள். அவர்களோடு வந்திருந்த பெரியவர் ஒருவர் அவர்களுக்கு கன்னடத்தில் ஏதேதோ விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். வந்தவர்கள் வியப்பாய்க் கேட்க, அவர் இன்னும் அதிக ஆர்வத்துடன் அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமாகச் சென்று கை நீட்டி நீட்டி விவரித்தார்.

அவர் சொல்கிற விதத்தைப் பார்த்து, கண்டிப்பாக அவர் ஆலயத்தைப் பற்றிதான் சொல்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட என் மனைவி, எங்கள் டிரைவர் வழியாக அவரிடம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினாள்.

அங்கேயே பிறந்து வளர்ந்திருந்த அவர் தன் பால்ய கால நினைவுகளைப் பசுமையோடு பகிர, எங்கள் டிரைவர் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஆனார்.

“இந்தக் கோயிலச் சுத்திதான் எங்க ஊரே இருந்தது. இந்தப் பகுதியில் எங்க கோயிலுதான் பெரிசு. இந்த மலைப் பகுதியில இருக்கிற கிராம மக்கள் எல்லாரும் இங்கதான் வருவாங்க”

 

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

ஈடில்லாத சந்தோசத்தோடு வெளிப்பகுதியை சுட்டிக் காட்டி, “இதெல்லாம் நாங்க ஓடியாடி விளையாண்ட இடம். இதோ பாருங்க இங்கதான் நான் படிச்ச பிரைமரி ஸ்கூல் இருந்தது. ம்! அந்த இடத்திலதான் சிஸ்டர்ஸ் கான்வென்ட் இருந்தது.”

அவருக்குள் பசுமையாய் இருந்த இளம் வயது நாட்களை அடையாளம் காட்டுவதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி.

“தினமும் இந்தக் கோயிலில ஜெபம், ஆராதனை, வழிபாடுனுதான் இருக்கும். இந்தக் கோயில் மணிச் சத்தம், சுத்தியிருந்த அத்தன கிராம மக்களுக்கும் மனப்பாடம். திருவிழா வந்திடுச்சினா, அவ்வளவு பேரும் இங்க வந்திடுவாங்க. சும்மா ஊரே ஜே ஜே-னு இருக்கும்.”

“அப்புறம் எப்போ டேம் வந்தது?”

“திடீர்னு ஒருநாள், கவர்மென்ட் அதிகாரிங்கல்லாம் எங்க ஊருக்கு வந்தாங்க. வந்து, இப்படி இந்த இடத்துல டேம் வருது. இது உங்க கஷ்டங்களுக்கு விடிவுகாலம். இதனால உங்க வாழ்க்கையே மாறப் போகுது. உங்க பிள்ளைக எதிர்காலமெல்லாம் உயரப் போகுது. உங்க தலைமுறைக்கே அதிஷ்டம்! அது இதுன்னு சொல்லி; அதனால, எங்களுக்கு குடியிருக்க மாத்து இடம் தருவோம்னு சொன்னங்க.”

“நீங்க போக முடியாதுன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என் மனைவி.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“அப்ப நான் சின்னப் பையன்தான். அன்னைக்கிருந்த பெரியவங்க எல்லாரும் ‘நல்லதுக்குத்தானே’னு ஒத்துக்கிட்டாங்க. அடுத்து, கவர்மென்ட் சொன்னத கேட்டுக்கிட்டுத்தான் ஆகணும். இந்த நெல எங்க ஊருக்கு மட்டுமில்ல, இதே மாதிரி இந்த அணைக்கட்டுக்குள்ள இருந்த அத்தன மலை கிராம மக்களும் தன் சொந்த மண்ண விட்டுட்டு கவர்மென்ட் காட்டுன இடத்துக்குக்குத்தான் போனாங்க.”

“இது நிகழக் கூடியதுதான். மேட்டூர் டேம் கட்டுனபோதுகூட இப்படித்தான். அந்த அணைப் பகுதிக்குள் இருந்த பண்ணைவாடி கிராமத்தில் உள்ள இரட்டைக் கோபுர தேவாலயம், ஜலகண்டேஸ்வரர் கோயில், நந்தி சிலை போன்றவை தண்ணீரில் மூழ்கும் நிலை ஏற்பட்டது. வைகை டேம் வரும்போதும் இதேதான் நிகழ்ந்தது. இந்த சோகத்தை வைரமுத்து “கருவாச்சி காவியத்தில்” எழுதியிருப்பார்” என்றேன் சோகமாக!

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“ம்! அப்புறம்?” ஆர்வத்துடன் என் மனைவி.

“கவர்மென்ட் சொன்னதத் தட்டாம எல்லா சனங்களும் சொந்த இடத்தக் காலி செஞ்சி போனாங்க. இதுல நாங்க இருந்த வீடு, பாடுபட்ட நிலம் எல்லாம் உண்டு. இருந்தாலும், இந்த டேம் வந்து தண்ணி நிரம்பி நிக்கிறப்ப எங்களுக்கெல்லாம் அப்படியொரு சந்தோசம்! அப்போ, எங்க வாழ்க்கை, எங்க பிள்ளைக வாழ்க்கை எல்லாம் பிரகாசமாயிடும்னு சொன்னவங்க; மறுபடியும் வந்தாங்க! வந்து, இந்தத் தண்ணிய நீங்க பயன்படுத்தக்கூடாதுனு சொல்லிட்டாங்க!”

மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னார்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த அத்தனை பேருக்கும் “குபீர்” என்று பற்றியது நெஞ்சு!

விக்கித்துப் போனவளாய், “அடக் கொடுமையே! ஏன் என்னாச்சு?” என்றாள் என் மனைவி.

“கவர்மென்ட்டு அதிகாரிங்கதான் இதையும் சொன்னாங்க! இந்தத் தண்ணிய எதெதுக்கெல்லாமோ பயன்படுத்தப் போறாங்களாம். அதனால, நாங்க இதத் தொடக் கூடாதுன்னு உத்தரவு!”

“சே! என்னய்யா இது இலவு காத்த கிளிபோலாச்சே?” என்றேன்.

மேற்கிலிருந்து எங்களைக் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சூரியனின் முகம், செக்கச் செவேரென சிவந்து கொண்டிருந்தது.

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

“அப்புறம்?” வினாவாகிப்போன வாழ்க்கையைக் கேட்டாள்.

“இப்ப இருக்கிற இடத்துல, கிடைக்கிறத வெச்சி உழைச்சி சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கோம். “இந்த டேம் வந்தா உங்க வாழ்க்கை ஒளிரும்”னு சொன்ன யாரையும் இப்போ காணோம்!” என்றார் மிகவும் வெள்ளந்தியாய்.

“ரஞ்சித், எனக்கென்னமோ இதுவும் கூடங்குளமும் ஒன்னுபோலத் தெரியுதே!” என்றேன்.

“ஆமா சார்! எந்த ஒரு அரசும் ஒரு பெரிய திட்டத்தத் தொடங்கும்போதும் மொதல்ல இப்படித்தான் நடந்துக்கிடும். ஜப்பானிய இயக்குநர் அகிரா குருசேவாவோட “கனவுகள்”-ங்கிற சினிமாவுல, அணு ஆலை வெடிச்சி சிதறுதப்போ, ஏழை ஜனங்க கதறி அழுகிற மாதிரி ஒரு காட்சி வரும். அதுல ஒரு தாய், “உங்களுக்கு எல்லாப் பாதுகாப்பும் நாங்கதான்னு அன்னைக்கு சொன்னாங்களே; அவங்க யாரையும் இன்னைக்குக் காணோமே!”னு சொல்லி அழுவாள். அதேதான் இதிலும் தெரியுது!”

செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

இருள் லேசாகப் பரவத் தொடங்கியது.

மேற்கில் பார்த்தேன். சூரியனைக் காணோம்.

முகம் சிவந்திருந்த அது, ஒருவேளை தலை சுற்றி கீழே விழுந்திருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு கையைக் கட்டிக் கொண்டு மறு கையை கன்னத்தில் வைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்த எங்கள் டிரைவர், “என்ன சார் இது! கொஞ்சமாவது நீதி இல்லையே?” மனச்சஞ்சலத்துடன் கேட்டார்.

கம்மியிருந்த தொண்டையை லேசாக இருமி சரி செய்து கொண்டே, “ஒன்னுமட்டும் நல்லாத் தெரிஞ்சுக்கோங்க நண்பரே! சட்டமும் நீதியும் – ஏழை மக்களுக்கு அதிகார வர்க்கமும் ஆதிக்க வர்க்கமும் போடுற “வேலி!” அதப் போடவும் எடுக்கவும் தாண்டவும் அவங்களுக்கு மட்டுமே உரிமை உண்டு. ஆனா, மக்களுக்கில்ல. மன்னராட்சிக் காலத்திலிருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் இதுதான் நாம சொல்ற சமநீதி.” என்றேன்.

மெதுவாக ஆலயத்தை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தோம்.

என் கையைப் பிடித்து நடந்து வந்து கொண்டிருந்த என் மகன் கேட்டான், “அப்பா, இந்தக் கோயில், ஊரு, பள்ளிக்கூடம் எல்லாம் இங்கிருந்தா நல்லா இருந்திருக்குமில்ல” என்றான்.

அந்நேரம், அவ்வாலயத்தின் ஏதோ ஒரு சுவரிலிருந்து ஒரு கல் கீழே விழுந்த சத்தம் என் காதில் பட்டது.

அது ஆலயம் விட்ட பெருமூச்சினாலா? இல்ல, உள்ளக் குமுறலாலா? தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று …

“ஒவ்வோராண்டும் அணையின் நீர் இவ்வாலய உச்சிவரை வந்து செல்வது, இதன் கண்ணீரைத் துடைப்பதற்காகத்தான்!”

இப்படி என் மனம் தேற்றிக் கொண்டது.

விடுபட முடியா நினைவுகளோடு நாங்கள் காரை நோக்கி வர வர, இருள் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது ஆலயத்தை!

* * *

தொடர்புடைய பதிவு: சிதில தரிசனம்!

Advertisements
 

3 responses to “செட்டிஹள்ளி: ஜெபமாலை ஆலயம்

  1. ranjani135

    09/11/2014 at 1:19 பிப

    காலவெள்ளத்தில் கரைந்து போன ஒரு வரலாற்றை படித்ததுபோல இருந்தது இந்த செட்டிஹள்ளி ஜெபமாலை ஆலயம் பற்றிய இந்த பதிவு. காவியம் போல என்னமாய் எழுதியிருக்கிறீர்கள், அசின் ஸார்! உங்களின் இந்த மைக்ரோ பதிவு நிச்சயம் காலத்தைக் கடந்து நிற்கும்.

    சூரியனையும் கூடச் சேர்த்துக்கொண்டு இந்த ஆலயத்தின், இந்த ஊர் மக்களின் கதையை சொன்ன விதம் மனதைத் தொட்டது.

    //மேற்கிலிருந்து எங்களைக் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சூரியனின் முகம், செக்கச் செவேரென சிவந்து கொண்டிருந்தது.//
    //மேற்கில் பார்த்தேன். சூரியனைக் காணோம்.

    முகம் சிவந்திருந்த அது, ஒருவேளை தலை சுற்றி கீழே விழுந்திருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.//

    மிகவும் ரசித்து, ஆழ்ந்து படித்தேன். அடுத்த முறை அந்தப்பக்கம் போனால் பார்த்துவிட்டு வரவேண்டும்.

     
  2. Thadeus Anand

    10/11/2014 at 11:30 பிப

    எங்கேயோ பார்த்த இடமாக இருக்கிறதே என்று யோசித்தேன். கோலி சோடா திரைப்படத்தில் இந்தக் கோவில் ஒரு காட்சியில் இடம் பெற்றிருக்கிறது,

    எதிர்காலத்தில் கூடங்குளத்திற்கும் மக்கள் இதுபோல் சுற்றிப்பார்க்கச் செல்லும் நிலை வராமல் இருந்தால் சரி.

     
  3. Thomas Peter

    12/11/2014 at 3:53 பிப

    மிகவும் நன்றாக இருந்தது இந்தப் பயணம் இந்த மின்னூடத்தில். நன்றி.
    அருமையான வரிகள், அழகான படங்கள். பயணங்கள் தொடர வாழ்த்துக்கள்.

    பீட்டர், கழுகுமலை.

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: