RSS

Monthly Archives: ஒக்ரோபர் 2013

‘மேலும்’ விழா – ஒரு புதிய தடம்

அசின் சார், கழுகுமலை.

திரு.எஸ்.சண்முகம் அவர்களுக்கு, ‘மேலும்’ இலக்கிய விமர்சகர் விருது

ரு புறநானூற்றுப் பாடலை வகுப்பறையில் நடத்தும் போது, அதை வரிவரியாக விளக்கம் காண்பது மட்டுமின்றி, அப்பாடல் எழுந்த சமூக, அரசியல், பொருளாதாரச் சூழல்களின் பின்புலத்தோடு வாசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தவர் பேரா.சிவசு அவர்கள்.

அதன்பின் எந்தவொரு இலக்கியத்தைப் படித்தாலும், அதை அத்தகு பார்வையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதற்கே மனம் நாடும்.  முருகியற் பார்வையாளனாக மட்டும் இல்லாமல், நவீன தமிழிலக்கியக் கோட்பாடுகளின் உதவியால், உடலை ஊடுருவும் கதிர் வீச்சு போல இலக்கியங்களை ஊடுருவிப் பார்க்கும் ஓர் அறிவியல் ஆய்வாளனாக மாறினேன். இப்புலம் பெயர்ந்த எனக்கு, பிற இலக்கியக் கூட்டங்கள் ஏதோ ஒன்றை மறைத்து, சிந்தனையில் ஒரு வழிப் பாதையாகவும், வெறிச்சோடியும் தெரிந்தன.

அந்த வகையில் பேரா.சிவசு அவர்கள் நடத்தி வரும் ‘மேலும்’ இலக்கிய விமர்சனக் கூட்டங்கள், நம் தேடலுக்கு விருந்தாகவும், வாசகனின் பார்வையை விசாலமாக்கி எதையும் மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தும் சிந்தனையையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

இந்த வகையான தேடலோடுதான், கடந்த ஜூன் 29-ம் நாள் நெல்லையில் நடைபெற்ற ‘மேலும்’ இலக்கிய விமர்சனக் கூட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அந்நிகழ்வினின்று நான் உள்வாங்கிக் கொண்ட சில செய்திகளை இங்கு தொகுத்தளிக்கிறேன்.

1.பேரா.வேலம்மாள் அவர்கள் பேசும் போது, “படைப்பாளிகளைத் தெரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு, இலக்கியத் திறனாய்வாளர்களை இந்தச் சமூகம் ஏனோ கண்டு கொள்வதில்லை. இந்த ஓர் அவலம் போக்க, பேரா.சிவசு அவர்கள் சிறந்த இலக்கிய விமர்சகருக்கு ‘மேலும்’ அமைப்பு சார்பாக ரூ.25,000/- ரூபாயுடன் ‘விருது’ வழங்க நினைத்திருப்பதாகக் கூறினார்.

2. 1971-இல் தாமரையில் கவிதை எழுதத் துடித்தவருக்கு, கட்டுரை எழுத வாய்ப்புக் கிடைத்து, தி.க.சி அவர்கள் தூண்டுதலால் ‘தமிழவன்’ என்று என்று கட்டுரை எழுதத் தொடங்கியத்தைப் பகிர்ந்து கொண்ட தமிழவன் அவர்கள், தொடர்ந்து நவீனத் தமிழ் குறித்த செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

தமிழவன்

அவர் உரையில், “இன்று, உலகத் தமிழ் இலக்கியம் உருவாகி வருகிறது. இது, இதுவரை இல்லாதது. ஜெர்மனியைச் சார்ந்த ஒருவர் தமிழிலக்கியங்களைப் படித்து விட்டு, அது பற்றி அவர் எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரையை சிங்கப்பூரில் வாசித்தளித்தார். இது போல இந்தியாவில் வேற எந்த மொழியிலும் இல்லை. தமிழோடு ஜெர்மன் சொற்களைக் கலந்து படைப்புகள் வருகின்றன. அவை புது அர்த்தம், புது உண்மை தருகின்றன. இது பற்றி மீண்டும் மீண்டும் நாம் படிக்க வேண்டும். தொல்காப்பியம் போல இதுவும் முக்கியம். நவீனத் தமிழ் வழியாகத் தமிழ் மொழியைக் கற்போம்.  நவீனத் தமிழை விட்டுவிடக் கூடாது” என்று கூறினார்.

3. சிவசு அவர்கள் உரையாற்றும் போது, “எங்களுக்கெல்லாம் அடியெடுத்துக் கொடுத்தவர் தமிழவன். அவர் எழுதிய,

‘அவர் முதுகை இவர் சொரிந்தார்

இவர் முதுகை அவர் சொரிந்தார்’

என்ற கவிதை விமர்சகர் பற்றி சொல்லாமலேயே விமர்சகரைப் பேசியது” என்று கூறியவர், விமர்சகர் விருது பெற்ற எஸ்.சண்முகத்தைப் பற்றியும்; அவர் அனுப்பியிருந்த ஏற்புரையையும் சுருக்கமாக் கூறினார்.

பேரா.சிவசு அவர்கள்

கவிஞனாக, படைப்பாளியாக இருந்து, ‘மேலும்’ வாசகராக இருந்து, தமிழவனின்  ‘ஸ்டக்சுரலிசம்’ என்ற அமைப்பியல் சார்ந்த நூலைப் படித்த பின், தன்னை விமர்சகனாகப் பரிணமித்து, தமிழிலக்கியங்கள் மீதான பார்வையை நவீனப் படுத்திக் கொண்டு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் தந்த திரு.எஸ்.சண்முகம் அவர்களுக்கு, ‘மேலும்’ இலக்கிய விமர்சகர் விருது வழங்கியதைக் குறித்துக் கூறினார். “தன் பார்வையை விசாலமாக்கிய ‘மேலும்’ பத்திரிக்கை மற்றும் அதன் ஆசிரியர்களைத் தன்னுடைய ஏற்புரையில் திரு.எஸ்.சண்முகம் நினைவு கூர்ந்ததையும் எடுத்துரைத்தார் சிவசு அவர்கள்.

4. ‘திராவிட இயக்கமும் நாடகக் கலகமும்’ என்ற தலைப்பில் மு.இராமசாமி அவர்கள் ஆற்றிய வரலாற்று நோக்கிலான உரை, அனைவருக்கும் புதிய பல தகவல்களைத் தந்தது.

திரு.மு.இராமசாமி அவர்கள்

5. நிகழ்வில் நிதா எழிலரசி, கவிதை வாசித்தார்.

“அரசமரம்………..

நான்கு வழிச் சாலை போட

குப்புறப் படுத்தது

நினைவுகளைத் தொலைத்து!”

என்பது போன்ற கவிதைகளும்; கோவை சுடலைமணி வாசித்த, ‘ஆறுமுகம் டாக்கீஸ், வெற்றிலைச் செல்லம், மேடை காவல் நிலையம்’ போன்ற கவிதைகளும், தற்கால அரசியல் பொருளாதாரக் காரணிகளால், இவர்கள் அனுபவித்த அழகியல் மற்றும் பண்பாட்டுக் கூறுகள் சிதைந்த அவலங்களை எடுத்துக்காட்டின.

6. கேரளாவிலிருந்து வந்திருந்த மலையாள எழுத்தாளர் திரு.ஹரிகுமார் அவர்களை, தமிழவன் அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினார். “இவர் மலையாள வார பத்திரிகையான ‘கலாகௌமுதி’ இதழில் ஒவ்வாரு வாரமும் இலக்கியம், தத்துவம், சார்ந்த செய்திகளை எழுதி வருகிறார்; தன் எழுத்துக்கள் மூலமாக எல்லா இலக்கியவாதிகளோடும் தொடர்பு கொண்டவர்.

மலையாள எழுத்தாளர் திரு.ஹரிகுமார்

உலக இலக்கியப் போக்கு அறிந்தவர். போஸ்ட் மார்டனிசம் படித்துவிட்டு, அதிலுள்ள கூறுகளை நீக்கிவிட்டு, அத்வைதத்தை விலக்கி நவ அத்வைதம் பற்றி எழுதியவர். இந்திய மற்றும் மேற்கத்திய இலக்கியக் கோட்பாடுகளைப் படித்துவிட்டு, தன்னுடைய கோட்பாட்டை முன் வைக்கக் கூடியவர். பழமொழி போல இவர் எழுதுகிற இலக்கியச் செய்திகள், விமர்சனங்கள் மேலை நாடுகளில் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன” என்று ஹரிகுமார் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தினார் தமிழவன். தோற்றத்தில் மிக எளிமையாக இருந்த ஹரிகுமார், தொடந்து வந்து பல செய்திகளைப் பரிமாறிக் கொண்டார்.

நிகழ்வின் சிறப்புகள்:

(அ) ‘மேலும்’ அமைப்பின் நிகழ்வு என்றால் குறித்த நேரத்தில் கிளம்பும் ராக்கெட் போல தொடக்கமும், முடிவும் அமையும் என்பதை இந்நிகழ்வும் மெய்ப்பித்தது.

(ஆ) கால்டுவெல் அவர்கள் தென் திராவிட மொழி ஆராய்ச்சி செய்தது போல, இக்காலத்தில் தென் திராவிட மொழிகளின் இலக்கியம், விமர்சனப் போக்குகள் இவற்றைப் பேசும் சிறு முயற்சியை ‘மேலும்’ அமைப்பு தொடங்கி வைத்துள்ளது போல இருந்தது.

(இ) மூத்த மற்றும் இளைய இலக்கியவாதிகளையும், விமர்சகர்களையும் இணைக்கும் பாலமாக இருந்தது.

விமர்சன விருது வழங்கும் விழாவில்...

(ஈ) இளம் படைப்பாளிகளை ஊக்குவிக்கும் விதமாக அவர்களுடைய படைப்புகளை வாசிக்கச் செய்து அங்கீகரித்தது, அடுத்த தலைமுறைகளை உருவாக்குவதில் உள்ள முனைப்பைக் காட்டியது.

(உ) வாசகனின் இலக்கியப் பார்வையை நவீனப்படுத்தியது.

(ஊ) பழந்தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு, நவீனத் தமிழின் வழியாக, எதிர்காலத் தமிழிற்கு அழைத்துச் செல்வதாய் அமைந்தது.

இறுதியாக, மலையாள எழுத்தாளர் ஹரிகுமார் அவர்களின் உரையை, மொழிபெயர்ப்பாளர் இல்லாததால் சரியாகவும், முழுமையாகவும் புரிந்த கொள்ள முடியவில்லை. மூத்த இலக்கிய விமர்சகர் திரு.தி.க.சி அவர்கள், இவ்விழாவிற்கு வந்திருந்து மேடையில் அமர்ந்திருந்தும் பேசுவதற்கு, நேர நிர்வாகத்திற்குள் இடமில்லாமற் போனது. இவ்விரண்டைத் தவிர வேறொன்றும் வெறுமையாகத் தெரியவில்லை. மொத்தத்தில், திருநெல்வேலி மண்ணில் நவீன தமிழ் இலக்கியப் போக்குகள் பற்றி நடக்கும் இந்நிகழ்வுகள், தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் புதிய தடத்தைப் பதித்து வருகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

* * *

இது ‘சிற்றேடு’ (அக்-டிச:2013) இதழில் வெளியானது.

Advertisements
 

குழந்தையுணவு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

குழந்தையுணவு

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 6

குழந்தையுணவு பற்பல இருப்பினும் அவற்றில் முதன்மையும் சிறப்பும் பெற்றது தாய்ப்பால். இதற்கு ஈடான உணவு இவ்வையகத்தில் வேறேதும் இல்லை. இது செயற்கையாகத் தயாரிக்க முடியாதது; விலை கொடுத்து வாங்கவும் முடியாதது. சுத்தமானது, சுகாதாரமானது, கலப்படமற்றது. குழந்தையின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான அனைத்து வகையான சத்துப் பொருட்களையும் உள்ளடக்கியது. தாய் கொடுப்பதற்கும் குழந்தை குடிப்பதற்கும் எளிதானது. இது குழந்தையின் உடலை சீராக வளர்ப்பது மட்டுமின்றி, அதற்கு ஏற்படும் நோயை எதிர்க்கும் ஆற்றலுள்ளது.

தேவலோகத்திலுள்ள தேவாமிர்தத்திற்கு ஒப்பாகக் கருதி, நம் முன்னோர் தாய்ப்பாலை ‘அமிர்தம்’ என்றே அழைத்தனர். அமிர்தம் என்பதற்குத் தேவர் உணவு, நஞ்சு போக்கும் மருந்து, அழிவின்மை போன்ற பல பொருள்கள் உள்ளன. தாய்ப்பால் இத்தகு சிறப்புகளைப் பெற்றதால்தான், கடவுள் தம் மீது காட்டும் அன்பை விளக்க முயன்ற மாணிக்கவாசகர், “பால் நினைந் தூட்டும்தாயினும் சாலப் பரிந்து…” என்று திருவாசகத்தில் கூறுகிறார்.

இன்றைய மக்களின் மாறுபட்ட உணவுமுறையாலும், உழைப்பு மாறுபாட்டாலும் தாய்ப்பால் சுரக்கும் காலமும், அளவும் மிகக் குறைந்து விட்டது. எனவேதான், இன்றுள்ள குழந்தைகள் பெரும்பாலும் டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட பால் பவுடரையும், பசுவின் பாலையும் குடித்தே வளர்கின்றன. “பாதிபுள்ள பொறக்குதப்பா பசும்பாலத் தாய்ப்பாலா நம்பி…” என்ற வைரமுத்துவின் பாடல், இன்று பிறக்கும் குழந்தைகள் தாய்ப்பாலை நம்பாமல் பசுவின் பாலை நம்பிப் பிறப்பதாக நையாண்டி செய்கிறது. இருந்தாலும் இதிலுள்ள உண்மையை யாரும் மறுக்க முடியாது.

மின்சாரம் வருவதற்கு முன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை முறை, அவர்களின் உணவு, வீட்டிலும் காட்டிலும் அவர்கள் செய்த வேலை போன்றவற்றின் காரணமாக அன்றுள்ள தாய்மார்களின் உடல் வலுப்பெற்று தாய்ப்பால் சுரக்கும் காலமும், அளவும் அதிகமாயிருந்தது. இதனால் பிறந்த தன் குழந்தைக்கு இரண்டாண்டிற்குக் குறையாமல் பால் கொடுத்தனர். சிலர் மூன்று நான்கு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகவும் பால் கொடுத்ததும் உண்டு.

தாய்ப்பால் இரண்டு ஆண்டுகள் கொடுக்க வேண்டுமென்பதை இஸ்லாமியர்களின் புனித நூலாகிய திருக்குர்ஆன், “மனிதனுக்கு அவனது பெற்றோரைக் குறித்தும் வலியுறுத்தி யுள்ளோம். அவனை அவனது தாய் பலவீனத்துக்கு மேல் பலவீனப் பட்டவளாகச் சுமந்தாள். அவன் பாலருந்தும் பருவம் இரண்டு ஆண்டுகள். எனக்கும் உனது பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துவாயாக” (லுக்மான் 31:14) என்று கூறுகிறது.

குழந்தையுணவு

எவ்வித விழிப்புணர்வும் இல்லாத அக்காலத் தாய்மார்களுக்கு, கைக்குழந்தை இருக்கும் போதே அடுத்த குழந்தை உருவானாலோ, தாயின் உடல் நோய்வாய்ப்பட்டாலோ; அல்லது குழந்தை பெற்ற தாய் இறந்து விடினோ தாய்ப்பால் கிடைக்காத நிலை ஏற்படும். இச்சமயங்களில் ‘ராகி’ என்று சொல்லப்படும் கேழ்வரகு மாவை ஒரு மெல்லிய வெள்ளைத் துணியில் போட்டு நன்கு சுறுக்கிப் பிடித்து, சிறு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் மொண்டு, அத்துணியிலுள்ள மாவை அதில் முக்கி கசக்குவர். அப்போது மாவு கரைந்து பால் போலத் தண்ணீர் மாறும். இதனுடன் பனங்கற்கண்டு சேர்த்து சுட வைத்து பாலுக்குப் பதிலாகக் கொடுப்பர். சிலர் முதலில் கேழ்வரகு மாவை தண்ணீரில் கரைத்து காய்ச்சி எடுத்து, அதன்பின் துணியில் வடிகட்டியும் கொடுப்பர். இவ்வாறு தயாரித்துக் கொடுக்கப்படும் கேழ்வரகுப் பால் தாய்ப்பாலுக்கு அடுத்த குழந்தையுணவாக அன்று இருந்தது.

குழந்தை பெற்றவுடன் தாய் இறந்து விட்டால் மேலே சொன்னபடி கொடுத்தாலும், சில சமயங்களில் பக்கத்து வீட்டில் குழந்தை பெற்ற தாய்மார் இருந்தால், தனக்கு சுரக்கும் தாய்ப்பாலை தாயை இழந்த குழந்தைக்கும் சிறிது காலம் வரை கொடுப்பர். இதனின்று, மாற்றார் பிள்ளையையும் மாசறப் போற்றும் மாண்புடைய மக்கள் நம் முன்னோர் என்பதை அறியலாம்.

பால் குடிக்கும் குழந்தை சிறிது வளர்ந்து சுமார் ஐந்து அல்லது ஆறு மாதம் ஆனதும் அதற்கு தாய்ப்பால் மட்டும் போதாது. தாய்ப்பாலோடு செயற்கை உணவாகிய திட உணவும் தேவைப்படும். இச்சமயங்களில் வாழைப்பழம் மற்றும் அரிசிச்சோறு இவற்றை நன்கு நசுக்கிக் கொடுப்பர். ஆனால், அக்காலங்களில் பெரும்பான்மையோர் வீடுகளில் கூழும் கஞ்சியுமே உணவாயிருந்தன. அதனால் தான் “கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது. இது போலவே, பாரத ஜனங்களின் நிலையை விளிக்க நினைத்த பாரதி, “கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார்; அதன் காரணங்கள் இவையென்னும் அறிவுமிலார்” என்று எழுத நேர்ந்தது.

அக்காலங்களில் அரிசியுணவு ஏழைக் குடும்பங்களில் கிடைப்பதற்கரிய உணவாக இருந்தது. புளித்த கஞ்சியை சிறு குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக, தாய்மார்கள் அரிசியுணவு சமைத்திருக்கும் வீட்டில் சிறிது சாதம் வாங்கித் தன் பிள்ளைக்குக் கொடுப்பர். என் சிறு வயதில், இவ்வாறான நிகழ்வுகளைக் கண்டுள்ளேன். அக்காட்சிகள், பின்னாட்களில் நான் கற்ற நூல்களில் காணப்படும் செய்திகளுக்கு உண்மை வடிவம் கொடுப்பது போலிருந்தன.

‘கழுகுமலை’ திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடார் வீடு

நான் இருந்த வீட்டிற்கு எதிர் வரிசையில் மூன்று வீடுகள் அடுத்து திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடார் என்ற ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். போக்குவரத்து சரியாக இல்லாத அக்காலத்தே ஆந்திரா, கேரளா என்று அண்டை மாநிலங்களுக்குச் சென்று வணிகம் செய்பவர். அவ்வாறு செல்லும் மாநிலங்களிலுள்ள மொழிகளைப் பேசுவதிலும் திறன் பெற்றவர். இவரது துணைவியார் திருமதி. நாச்சியாரம்மையார். ‘நாச்சியார்’ என்றால் தலைவி என்று பொருள் உண்டு. இவ்வம்மையார் இன்சொல்லும், இரக்க குணமும், ஈகைச் செயலும் நிறைந்த குணவதியாய் எம் தெருவிலிருந்தார்.

“உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே

உண்டி முதற்றே உணவின் பிண்டம்” (புறம்:18)

என்ற குடபுலவியனார் பாடலுக்கு எடுத்துக் காட்டாகவும்;

“பசிப்பிணி தீர்த்தல் என்றே அவரும்

தவப்பெரு நல்லறம் சாற்றினார்” (மணிமேகலை, அறவணர்த் தொழுத காதை:118, 119)

என சீத்தலைச் சாத்தனார் சொல்லியது போலவும் நல்லறம் செய்து இல்லறம் நடத்தி வந்தார் இம்மாதரசி.

‘கழுகுமலை’ திரு.மீனாட்சிசுந்தர நாடாரும் நாச்சியாரம்மையாரும்

தினமும் இவர் தன் வீட்டில் மதிய உணவிற்காக அரிசியுணவு சமைப்பது வழக்கம். அவ்வாறு சமைக்கும் போது தன் வீட்டுத் தேவையை விட அதிகமான அளவு அரிசி எடுத்து சமைப்பார். எதற்கெனில் பிறர்க்குக் கொடுப்பதற்காகவே அவ்வாறு செய்வார். அதனால், அக்கம் பக்கத்தில் குழந்தை வைத்திருக்கும் அனைவரும் அவருடைய வீட்டிற்குச் சென்று, சிறு பாத்திரத்தில் உணவு பெற்று வருவர். அவ்வாறு உணவு பெற்று வருவோரின் காட்சியானது,

“முட்டை கொண்டு வற்புலம் சேரும்

சிறுநுண் எறும்பின் சில்லொழுக்கு ஏய்ப்பச்

சோறுடைக் கையர் வீறுவீறு இயங்கும்” (புறம்:173)

என்ற பாடலை நினைவூட்டுவதாய் இருக்கும். ‘மழைக்காலம் வருவதை உணர்ந்த எறும்புகள் அவை இருக்குமிடத்திலுள்ள வெண்சிறு முட்டைகளைப் பற்றி எடுத்துக் கொண்டு வரிசையாக மேட்டு நிலத்திற்குச் செல்வது போல, வந்தோர்க் கெல்லாம் உணவு கொடுத்து பசிப்பிணி மருத்துவனாய் விளங்கிய சிறுகுடிகிழான் பன்ணனது வீட்டில் உணவு பெற்று கையில் கொண்டு வருவோரின் கூட்டம் இருந்தது’ எனப் பாடிய சோழன் குழமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனின் கற்பனை நயம், நான் கண்ட நாச்சியாரம்மையாருக்குப் பொருந்தி நின்றது.

விவிலியத்தில், “இச்சிறியோருள் ஒருவர்க்கு ஒரு கிண்ணம் நீர் கொடுப்பவரும் கைம்மாறு பெறாமற் போகார்” (மத்தேயு:10 : 42) என்று உண்டு. சிறு பிள்ளைகளுக்கு கொடுப்பது இறைவனுக்கு நேரடியாகக் கொடுப்பதற்குச் சமம் என்ற விவிலியக் கருத்துக்கு செயல் விளக்கம் தந்தவராய், எத்தனை பேர் வந்தாலும் இல்லையெனாது இன்முகமாய் உணவு கொடுத்தவர் நாச்சியாரம்மையார். மேலும், பால், மோர், நெய் போன்ற பசுப் பொருட்களையும் கொடுத்துதவக் கூடியவர். இவ்வாறு, அப்பகுதியில் யார் வீட்டுக் குழந்தையானாலும் அக்குழந்தை வளர்ப்பில் இவருக்கு முக்கியப் பங்குண்டு. இத்தகு பண்பாளரான அவரை, ‘நாச்சியார் எங்கள் ஆச்சியாரென’ அனைவரும் வாழ்த்தினர்.

காப்பி, டீ குடிக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்ட பின்பு தான் பரவலாக மாட்டுப் பாலைப் பயன்படுத்தும் பழக்கம் மக்களிடையே ஏற்பட்டது. அதற்கு முன் சாதாரணமாக மக்கள் வாழ்வில் பாலின் உபயோகம் இல்லாமலிருந்தது. ஆகவே, இரண்டு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்குத் தாய்ப்பாலே முக்கிய உணவு. அத்துடன் கேழ்வரகில் தயாரித்துக் கொள்ளும் கேழ்வரகுப்பாலும், நாச்சியாரம்மையார் போன்றோர் தந்த அரிசியுணவுமே குழந்தை உணவாயிருந்தன. பிறந்த குழந்தை இரண்டாண்டைத் தாண்டி நன்கு ஓடியாடி நடக்க ஆரம்பித்தவுடன், மேலே சொல்லப்பட்ட உணவுடன் சோளக்கஞ்சி, கம்மங்கஞ்சி, கேழ்வரகுக்கூழ் ஆகியவற்றையும்; சாமி, குதிரைவாலி போன்றவற்றையும் குழந்தைகளுக்கு உணவாகக் கொடுத்தனர்.

பதிவு 7 : தொட்டில்