RSS

சந்தன் பயணம் – வாழ்விலே ஒருமுறை!

09 மே

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், டெல்லிசந்தன் பள்ளத்தாக்கு

சந்தன் பள்ளத்தாக்கு இறங்கத் தயாரானேன்.

இந்த மாதிரி இடங்களில் கயிறு கட்டி இறங்க (Rappelling ) தொழில் நுட்பம் தேவை என்பதால்தான் நாங்கள் தத்தாவைப் பிடித்தோம். நல்ல பொறுமைசாலி! பொறுமையைத் தவிர வேறு வழியும் இல்லை. கடவுளே…சில பேர் படுத்தி எடுத்து விடுவார்கள். கயிறைப் பிடித்துக் கொண்டு இறங்கும் போது ஒன்றும் ஆகி விடாது. நம்முடைய முழுக் கட்டுப்பாடும் மேலேயும் கீழேயும் இருப்பவர்களிடம் தான் இருக்கும். டொம்முனு கீழே விழ மாட்டோம், விழவும் முடியாது. ஆனாலும் பயம்! பாறை கீறை மண்டைல இடிச்சிருமோ, சிராய்த்துக் கொள்வோமோ என்று தோன்றும்.

எனக்குப் பயமெல்லாம் என் எடையைக் கயிறு தாங்குமா? கேவலத்துக்குக் கீழ விழுந்து அடிபட்டு அவமானமும் படணுமா? வேற வழியே இல்லையான்னு கேட்டேன். கிடையாதாம், எல்லாரும் இப்படித் தான் இறங்கணும். ரொம்ப நாள் கழிச்சி பயந்து போய் சாமியெல்லாம் கும்பிட்டு விட்டு இறங்கினேன். எனக்கு முன்னால் போனவர்களைப் பார்த்து அவர்கள் செய்த தவறை எல்லாம் செய்து விடக்கூடாது என்று திட்டம் போட்டு, அவர்கள் செய்த எல்லாத் தவறையும் செய்தேன்.

எங்கே காலை வைக்கக் கூடாதோ அங்கு வைப்பது, பயத்தில் பின் பக்கமாக உள்ள கயிறை இழுக்காமல் அப்படியே அந்தரத்தில் நிற்பது. இது போக முன்னாடி உள்ள கயிறை ஏனைக்குமோனை இழுத்து இரண்டு பாறைகளுக்கு நடுவில் போய் விழுந்தேன். இது நான் மட்டும் செய்த பிரத்யேக தவறு. எனக்குப் பின்னால் வந்த இரண்டு பேர் இதே தவறைச் செய்து பாறைக்கு நடுவில் போய் விழுந்த போது ஓர் அல்ப சந்தோசம். நம்ம மட்டும் இல்லை, நம்மள மாதிரி பல பேர் உண்டு என்று அறிவதில் ஓர் ஆனந்தம்.

???????????????????????????????

முதல் முதல் கயிற்றில் தொங்கும் போது அடிவயிற்றில் ஏற்படும் சிலீர் உணர்ச்சிக்காவது ஒருமுறை முயற்சி செய்து பாருங்கள்.

பத்து பதினைந்து பேர் இறங்கியவுடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். மீண்டும் பாறைகள். அடுத்தும் இதே போல இரண்டு இறக்கங்கள், ஆனால் சிறியவை. எந்த அளவு சிறியவை என்றால் ஒரு இறக்கத்தில் நாங்கள் கயிறு கொண்டு வந்திருந்தும் பயன் படுத்தவில்லை. ஒரு மாதிரி பாறை மீது கால் வைத்து வைத்து இறங்கி விட்டோம். ஆனாலும் பலர் கயிறு கட்டித்தான் இறங்கினர் என்று பின்னால் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டோம்.

???????????????????????????????

மூன்றாவது இறக்கமும் சின்னது தான் என்றாலும் ஒழுங்கில்லாத பாறை. எனது கையை லேசாக சிராய்த்து விட்டது. பத்து நாள் கழித்து ஊருக்கு வந்த போது கூட அந்தக் காயம் ஆறியிருக்க வில்லை, அப்பா கேட்பாரோ என்று நினைத்தேன், நல்ல வேளை கேட்க வில்லை. மூன்று இறக்கங்களிலும் இறங்கி விட்டால் அவ்வளவு தான், மறுபடி சுமார் ஒரு ஒன்றரை மணி நேர நடை. மதியம் இரண்டரை மணிக்கு நாங்கள் இரவு தங்க வேண்டிய இடத்திற்கு வந்து விட்டோம். ஆச்சர்யமாக எனக்கு முன்னால் கிளம்பிய STF குழுவுடன் நானும் சேர்ந்து விட்டேன்.

???????????????????????????????

அங்கிருந்த சின்னத் தடாகம் ஒன்றில் அலுப்பு தீரப் புனலாடி விட்டு, முந்திய நாளே பொட்டலம் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்த மேத்தி ரொட்டியைப் பகிர்ந்து உண்டோம். பாறை மீது எதையும் விரிக்காமல் நிழல் பார்த்து படுத்துக் கொண்டதும் அப்படி வந்தது உறக்கம். நான்கு-ஐந்து மணி வாக்கில் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தார்கள். இது பரவாயில்லை. போன வருடம் ஏழு மணி வரை ஆகி விட்டதாம். கயிறு கட்டி இறங்குவது எல்லாருக்கும் அவ்வளவு சுலபம் இல்லை.

???????????????????????????????

எல்லாரும் குளித்து விட்டு வந்து பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். கீழே இருந்த கிராமத்தில் இருந்து வந்திருந்த இருவர் தேநீர் தந்து விட்டு இரவு சமையலை ஆரம்பித்தார்கள். இருட்ட ஆரம்பித்தது. முழு நிலவு சமயம் என்பதால் வெளிச்சம் இருந்தது. அந்தாக்ஷரி பாடி பொழுதைக் கழித்தார்கள்.

சமையல் முடிந்தது. பாக்ரி என்று அழைக்கப்படும் மகாராஷ்டிராவின் தனிச் சிறப்பான ரொட்டி. (இதை அரிசி, கேப்பை, சோளம் போன்ற தானியங்களில் செய்வார்கள். என்னுடைய Favorite .) நல்ல பருப்புக் குழம்பு. உருளையும் காய்கறிகளும் போட்டு செய்த காரமான கூட்டு, சாதம். சாப்பிட்டு படுத்தவுடன் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

sandhan valley

ஆனால் தூங்க முடியவில்லை. வெட்ட வெளி, நடுக்காடு என்பதால் குளிர்காற்று அவ்வப்போது எழுப்பி விட்டு விட்டது. இப்போது அலுப்பு இல்லை என்பதால் ஒழுங்கில்லாத பாறைகள் குத்துவது தொந்தரவாக இருந்தது. என்னைப் போலவே பலருக்கும். ராத்திரி இரண்டு மணிக்கு சிலர் எந்திரிச்சி உட்கார்ந்து, விட்ட அந்தாக்ஷரியைத் தொடர்ந்தார்கள்…

“அரே..! சோ ஜாவோ.. யார்..!”

“தூங்குங்கய்யா…” என்று கெஞ்சிய குரல்களைக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

???????????????????????????????

அடுத்த நாள் எழுந்து காலை உணவை செய்து சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு சுமார் ஒன்பது மணி வாக்கில் மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தோம். இந்த முறை இலக்கு கீழே உள்ள தெகெனே கிராமம். அங்கு தான் மதிய உணவு. அங்கிருந்து அசன்காவ் சென்று மும்பை லோக்கல் ரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். இப்போது பாறைகள் குறைவு. சுமார் ஒரு மணி நேரத்திலேயே சமவெளிப் பகுதிக்கு வந்து விட்டோம். வழிகாட்டிகள் முன்னே நடக்க, நாங்கள் பின் தொடர்ந்தோம்.

இந்தப் பயணம் முழுக்க வழிகாட்டுவோர் அவசியம். ஏனென்றால், பள்ளத்தாக்கில் வருடம் தோறும் பாறைகள் விழும், உருண்டு இடம் மாறும் என்பதால் ஏற்கனவே பல முறை வந்தவர்களால் தான் ஒரு மாதிரியாக நினைவில் வைத்துக் கொண்டு செல்ல முடியும். இல்லையென்றால், எதாவது பெரிய பாறை மேல் ஏறிவிட்டு இறங்க முடியாமல் தவித்து, மறுபடியும் வந்த வழியே வந்து வேறு பாதையில் போய், வழி இருக்காவென்று பார்த்துப் போக வேண்டும். இதெல்லாம் நடக்கிற காரியம் இல்லை. நானாவது உறைந்த நிலையில் பாம்பைப் பார்த்தேன். என்னுடைய நண்பர்கள் உயிரோடு பார்த்து கவனமாக விலகி வந்திருக்கிறார்கள்.சந்தன் பயணம் இதே போல் தண்ணீர். கொஞ்சம் அதிகமாக வைத்துக் கொள்ளலாம் அல்லது குறைவாகக் குடித்துக் கொள்ளலாம். வழி எங்கும் பாறைகள் தான். அடுத்த நாள் காலையில் கூட காட்டில் ஓடையாக ஓடிய தண்ணீரைத் தான் குடித்தோம். கையிலும் எடுத்துக் கொண்டோம். தெகெனேவிற்கு முன்னால் உள்ள வர்படி என்ற கிராமம் வரும் வரை, சுமார் மூன்று மணி நேரம் எங்கும் தண்ணீர் கிடைக்காது.

மதியம் சுமார் ஒரு மணிக்கு தெகெனே வந்து சேர்ந்தோம். எங்களுக்கு உணவு ஏற்பாடு செய்திருந்த வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த அடி பம்பில் தண்ணீர் அடித்து உடலை அலசி விட்டு கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்தோம். எல்லாரும் வந்தவுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். அக்மார்க் மராட்டிய சமையல். அந்த நேரத்திற்கு அமிர்தம்.

குறிப்பாக ‘ஆம்கடி’ என்று ஒரு குழம்பு கொடுத்தார்கள். ஆம் என்றால் மாங்காய். கடி என்றால் நம்ம ஊர் மோர்க் குழம்பு மாதிரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். சாதத்தில் ஊற்றி சாப்பிட்டால் அப்படி ஒரு சுவை! எனக்கு மட்டுமல்ல, பல மகாராஷ்டிராக் காரர்களே சொன்னார்கள்.

???????????????????????????????

சாப்பிட்டு விட்டு கதை அடித்துக் கொண்டிருந்தோம். மூன்று மணிக்கு மேல் கிளம்ப வேண்டும். தூக்கம் வர வில்லை. ஆனாலும் படுத்து இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற உணர்வு. தானேவில் இருந்த கசாரா போகும் கடைசி லோக்கல் ரயிலை, முந்தாநேத்து ராத்திரி ஒரு மணிக்குப் பிடித்ததில் இருந்து ஒவ்வொன்றாக நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.

இனிமேல் இப்படி ஒரு பயணம் சாத்தியமா? தெரியவில்லை. மும்பையில் கொடுத்திருந்த எல்லா வேலைகளும் முடிவடையும் நிலைக்கு வந்துவிட்டதால், அலுவலகத்தில் என்னை டெல்லிக்கு மாற்றி விடுவார்கள். இனிமேல் மும்பை வருவது எப்போது? தெரியாது.

என்னோடு வந்த பெண்கள், எங்களுக்கு சமையல் செய்து தந்தவர்களிடம் போய், எப்படி ‘ஆம்கடி’ செய்வது என்று கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். நானும் சமைத்து சாப்பிடுபவன் தான் என்பதால் எழுந்து போய் கேட்கலாமா? என்று நினைத்தேன்.

சட்டென்று ஒரு எண்ணம். சந்தன் – பள்ளத்தாக்குப் பயணம் இனி மேல் வாய்க்குமா என்று தெரியாத நிலை தானே அந்தப் பயணத்தை ருசியாக்குகிறது. அதே போல, இந்த ஆம்கடியும் வாழ்வில் ஒருமுறை மட்டுமே சுவைத்ததாக இருந்தால் என்ன? அது ஒரு தனி அனுபவம் தானே என்று தோன்றியது.

ஒரு சின்னப் புன்னகையோடு கண்களை மூடிக் கொண்டேன்.

* * *

Advertisements
 

4 responses to “சந்தன் பயணம் – வாழ்விலே ஒருமுறை!

  1. Asin sir

    09/05/2013 at 4:14 பிப

    வர வர ஜியாகிரபி சானல் புரோகிராம் மாதிரி ஆகிவிட்டது சட்டநாதனின் ஒவ்வொரு பதிவும். வாழ்த்துக்கள். வழக்கம் போல இதுவும் இணைய தமிழுக்குப் புதுசு!

     
  2. Alex Ambrose

    10/05/2013 at 3:43 முப

    “வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வரவேற்போம்” போல மிகவும் அருமையாக இருக்கிறது இந்தப் பயணக் கட்டுரையும். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கெல்லாம் இது மாதிரி பயணிக்க, குடும்ப மற்றும் வேலைச் சூழல்களோ, இது போன்று ரசித்து ரசித்து பயணங்கள் புரிவதில் ஆர்வமுள்ள நண்பர்கள் கூட்டமோ என்றைக்குமே அமைந்ததில்லை. வாழ்த்துக்கள். தொடரட்டும் இது போன்ற உனது பதிவுகள்.

     
  3. சித்திரவீதிக்காரன்

    26/05/2013 at 1:07 பிப

    சந்தன் பள்ளத்தாக்கு குறித்த இரண்டு பதிவுகளும் அங்கேயே சென்று வந்தது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. இதுபோன்ற பயணங்கள்தான் நம் வாழ்வை உயிர்பிக்கிறது. அதிகசிரமத்தோடு பயணித்து திரும்பி வந்து அதை நினைத்துப் பார்க்கும் போது கிட்டும் மகிழ்ச்சி சொல்லி மாளாது. பகிர்விற்கு நன்றி.

     
  4. adina arputharaj

    27/05/2013 at 12:42 முப

    சந்தன் பள்ளத்தாக்கு என்ற உங்களின் பயணக் கட்டுரையைப் படித்தேன். மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். பயணத்தில் உங்களோடு பயணித்தது போன்ற அனுபவத்தைப் பெற்றேன். உங்களின் பயணமும் படைப்பும் தொடர வாழ்த்துக்கள்.

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: