RSS

பூமணியின் ‘அஞ்ஞாடி…’

19 பிப்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

novel_image

பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வை காரணம் காட்டி தினம் தினம் பள்ளியில் ஆயத்தத் தேர்வுகளை எழுதிக் குமித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. மன ரீதியாக கடுமையான உளைச்சலுக்கு உண்டான காலகட்டமது. முதன்முதலாக மன அழுத்தம் என்றால் என்ன என்பதை புரிந்து கொண்ட நேரம். அன்றைக்கும் ஒரு தேர்வு இருந்தது. முந்தின நாள் இரவு முழுவதும் வழக்கம்போல் விழித்திருக்கும் திட்டத்துடன் புத்தகத்தை எடுத்தேன். வீட்டிற்கு வடக்கே தூரத்தில் உள்ள கோயிலின் கொடை விழாவிற்காக ஒரு ஒலிபெருக்கி எங்கள் வீட்டருகில் கட்டியிருந்தார்கள். ஏதோ கூத்து தொடங்கியது. எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தும் அந்த சத்தத்தை மீறி படிப்பதில் கவனம் போகவில்லை. புத்தகத்தை மூடிவைத்துவிட்டு அந்தக் குரலுக்கு காதுகொடுத்தேன். என்ன வகையான கூத்து அது என்பது தெரியவில்லை. ஒரு கதை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.

மனிதனைப்பற்றி, தெய்வத்தைப்பற்றி, மனிதர்கள் தெய்வமானதைப் பற்றி என பெரும் பாய்ச்சலுடன் கதை நகர்ந்தது. கதைக்குள் வரும் ஒரு சின்ன விஷயத்தை விளக்க இன்னொருகதை பிறக்கும். அது இன்னொரு கதையை உருவாக்கும். மீண்டும் முதல் கதையில் விட்ட இடத்திற்கே வந்து அக்கதை தொடரும். இதே பாணியில் அந்தக் கூத்து தொடர்ந்து பாடலும் வசனமுமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதிகாலையில் ஒலிபெருக்கி
மெளனமான பின் எங்கெல்லாமோ சுற்றிவிட்டு மீண்டும் உடம்பிற்குள் நான் வந்து குடியேறியது போன்ற பிரமை. கதைகள் பேய்களாய் மாறி உடம்பை ஆட்டிப்படைத்துவிட்டு நீங்கியது போன்ற ஒரு பெரும் சோர்வையும் மனம் உணர்ந்தது.

அதே போன்ற ஒரு உணர்வு பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ‘அஞ்ஞாடி…’ நாவலை படித்து முடித்ததும் தோன்றியது. அம்மாவைக் குறிக்கும் அக்காலச் சொல் ‘அஞ்ஞ’. அஞ்ஞாடி.. என்பது அம்மாடி.. என்ற அர்த்தத்தில் வருவது.

22 படலங்கள் கொண்டது அஞ்ஞாடி. இந்த 1050 பக்க நாவல் முதலில் மலைப்பை ஏற்படுத்தும். ஆனால் படித்து முடித்தபின் இத்துனூண்டு பொந்திற்குள் ஆளுயரப் பாம்பு சுருண்டு கிடப்பதைப் போல, வெறும் ஆயிரம் பக்கத்திற்குள்தானா இவ்வளவு விஷயங்கள் என்ற வியப்பு தோன்றும். ஒரு குறிப்பிட்ட கரிசல் பிரதேசத்தின் வரலாறு என்ற ஒரு பெரிய பாம்பு, அதற்குச் சமமான அளவிலான பூமணியின் புனைவு அம்சம் என்ற ஒரு பாம்பு, தேச வரலாறு என்ற ஒரு குட்டிப் பாம்பு. இம்மூன்று பாம்புகளும் பின்னிப்பிணைந்து சுருண்டு கிடக்கும் சின்னப் பொந்துதான் இந்த அஞ்ஞாடி.

நாவலின் மையக் கதை என்பது கலிங்களைச் சேர்ந்த ஆண்டிக் குடும்பன், மாரி என்ற வண்ணான், கழுகுமலை பெரிய நாடார் ஆகிய மூவரைப் பற்றியும் அவர்களின் தலைமுறைகள் பற்றியதும்தான். இந்த மையக் கதையின் பின்புலத்தில் தென்கரிசல் பூமிகளான கழுகுமலை வரலாறும், சிவகாசி வரலாறும் விரிவாக வருகின்றது. குறிப்பாகச் சொல்வதென்றால் கழுகுமலை நாடார்கள் பல்லக்கு ஊர்வல உரிமைக்காக நடத்திய போராட்டங்களும், அதற்காக கிறித்தவம் தழுவியதும், சிவகாசி நாடர்களின் மீது நடந்த பெரும் கொள்ளைச் சம்பவமும் மிக விரிவாக நம்முன் வைக்கப்படுகிறது.

இதற்கிடையில் தெற்கில் அமணர் வரலாறு, அப்பர் மற்றும் பிள்ளையாண்டர் வரலாறு, எட்டயபுரம் வம்ச வரலாறு, காமநாயக்கன்பட்டிக்கு கிறித்தவம் வந்த கதை, கான்சாகிப் என்ற மருதநாயகத்தின் கதை, பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் கட்டபொம்மன், ஊமைத்துரை மற்றும் சிவகங்கை மருது சகோதரர்கள் ஆகியோர்களின் வரலாறு, வட நெல்லை கரிசல் பிரதேசங்களில் கிறித்தவம் தழைக்க உழைத்தவர்களின் கதை என வெவ்வேறு காலகட்டங்கள் நம்முன் அணிவகுத்துச் செல்கின்றது. முத்துக்குட்டிசாமி என அழைக்கப்பட்ட அய்யா வைகுண்டர் வரலாற்றையும் கொஞ்சம் தொட்டுச் செல்கிறார் பூமணி. முடிவை நோக்கி நாவல் பயணிக்கும் போது இந்தியச் சுதந்திர வரலாறு கதைகளாக வந்துபோகின்றன. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கும் நாவல் இந்திரா காந்தி கொல்லப்பட்ட காலத்தோடு முடிகின்றது.

நாவலின் முதன்மை அம்சமாக எனக்குப் பட்டது பூமணியின் மொழிநடை கொள்ளும் வெவ்வேறு ரூபங்கள்தான். ஏசலும், சொலவடைகளும், தெம்மாங்கும் பூடகமற்ற நேரடியான பேச்சும் ததும்பி வழியும் பூமணிக்கே உரிய தனித்த கரிசல் மொழி நடை ஒருவிதம். கழுகுமலை பூர்வீகத்தையும், சிவகாசியின் பூர்வீகக் கதையையும் சொல்லத் தொடங்கும் போது இந்த கரிசல் நடை திடீரென உருமாறி ஒரு வகை சுத்தத் தமிழ் நடைக்குத் தாவுகிறது. இந்தப் பகுதிகளனைத்தும் மூச்சு விடாமல் படித்தது போன்றதொரு அனுபவத்தைக் கொடுத்தது. இந்நடைக்கு ஒரு சின்ன உதாரணமிது:

“குடபுலம் செல்லும் கடைமகன் இடர் நிறைந்த தொடர் மழைக் காடுகளில் வழி மயங்கித் தவிக்கிறான்”

ஐவகை நிலம் தேடிச் செல்லும் ஐவருள் கடைசி ஆள் செல்லும் குறிஞ்சி நிலம் பற்றிய படலத்தில் தொடக்க வரி இது.

பூர்வீகம் சொல்லி முடித்தபின் அப்படியே வரலாற்றைச் சொல்லும் சாதாரண உரைநடை போல மாற்றம்கொண்டு எப்போது மீண்டும் கரிசல் மொழிக்கு வந்து சேர்ந்தது என்பது தெரியாவண்ணம் ஒரு மந்திர மொழி நடை கலந்து வருகின்றது.

கொடுமையான பஞ்சம் நிலவும் காலம் நாவலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள விதமும், சிவகாசி கொள்ளையின் போது உயிர்கள் வேட்டையாடப்படும் சூழலை விளக்கும் விதமும் நம்மை சில்லிடச் செய்பவை. மொழியின் கூர்மையான கரங்கள் பஞ்சம் நிலவும் பரப்பில் ஊடுருவித் துளைத்துச் செல்கிறது. பாடைகளைச் சுமந்து அலுப்பதும், தான் சுமந்த பாடையில் தானே செல்ல நேர்வதும், பாவநாசம் சென்று பஞ்சம் பிழைத்துக் கொண்டு வந்த தானியங்களை நாசூக்காய் கொள்ளையடிக்கும் பெரிய மனுஷனையும் பூமணி தன் மொழியால் பிடித்துக்
கட்டி நம்முன் காட்சிக்குத் தொங்கவிடுகிறார்.

செல்லக் குடும்பனும் சுப்பக் குடும்பனும் மீனாட்சி கோயிலுக்குள் சித்திரங்களைப் பார்க்க நுழைந்த கதையில் வெளிப்படும் வேடிக்கை தொனியும் முக்கியமான அம்சம். பல இடங்களில் இத்தன்மை வருகின்றது.

குறிப்பாக சர்ரியலிசத் தன்மை கொண்ட நாவலின் பகுதிகளான கனவுகளும், பேய்களின் உரையாடல்களும், கோடங்கிப் பாடலும், கழுதைகள், எறும்புகள் மற்றும் பட்சிகளின் பேச்சுக்களும், அரவக் கருடனார் உலா என்ற படலமும் மொழியின் உச்சங்களைத் தொட்டு நம்மை கிரங்கடிக்க வைக்கின்றன.

ஆண்டிக் குடும்பன் தன் நண்பன் மாரி வண்ணானைப் பற்றி காணும் கனவு, கொடுமையான பஞ்ச காலத்தில் மருதன் காணும் கனவு, வேதமுத்து நாடார் காணும் பைபிள் கதைகளின் கனவு, பள்ளர்குடி மூக்காயி காணும் கனவு என நிறைய கனவுகள் இடையில் வந்து போகின்றன. இந்தக் கனவுகள் கதைமாந்தர்களின் உளவியலையும், சம்பவங்களையும் நம்முன் வெட்டிப் போட்டுக் காட்சிப்படுத்தி கதையுடனான நம் அனுபவத்தை மெருகேற்றி
விடுகின்கிறது.

எனக்கு மிகப்பிடித்த கனவு கழுகுமலை பள்ளர்குடியில் வசிக்கும் மூக்காயி காணும் கனவுதான். பங்குனி உத்திரத் திருநாளன்று கழுகுமலை கலவரத்தில் பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. எட்டயபுரத்து சமீன் மேனேஜர் கொலை செய்யப்படுகிறார். கேட்பாரற்று முருகனின் தேர் வீதியில் கிடக்கிறது. எதிரில் கிறித்தவ நாடார்களின் கோயில் பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

இந்தச் சூழலில் மூக்காயி கனவு காண்கிறாள். எரிந்து கொண்டிருக்கும் வேதக் கோவிலை விட்டு மேரி மாதா வெளியேறி மூக்காயி வீட்டில் தஞ்சம் அடைகிறாள். மூக்காயிக்கு சந்தோசம் சொல்லி மாளவில்லை. அவளால் கோவிலுக்குள் வந்து பார்க்கமுடியாத மாதா அவளுடைய வீட்டிற்கே வந்த ஆனந்தத்தை எல்லோருக்கும் சொல்கிறாள். அமைதியான இடம் தேடி அலைவதாய் மேரி மாதா சொல்ல மூக்காயும் இன்னும் சிலரும் மாதாவை யார் கண்ணிலும் படாமல் மலையைச் சுற்றி அனுப்பி வைக்கிறார்கள். அந்த வழியில் ஆம்பலூரணிக்கருகில் உள்ள மண்டபத்தில் ஒரு கூட்டம் இருக்கின்றது. அக்கூட்டத்தில் தேரை விட்டு இறங்கி வந்த முருகனும் வள்ளியும் நிற்கிறார்கள். முருகனைப் பார்த்ததும் மாதாவுக்கு தன் மகனைப் பார்த்தது போன்ற சந்தோசம். முருகன் தன் வாகனமான மயிலை மாதாவுக்குக் கொடுத்து பத்திரமாக வேறு ஊருக்கு அனுப்பி வைக்கிறான்.

வேதமுத்து நாடாரின் கனவில் கழுகுமலையின் மலையில் நோவாவின் கதை நிகழ்கிறது. மலையை சுற்றிய பகுதிகளில் ஏசு புதுமைகள் செய்கிறார். மலையின் சமணக் குகை இருக்கும் இடம் யூத மதகுருக்களின் தலைமைச் சங்கமாக இருக்கின்றது. மலையடிவார மரத்தில் யூதாஸ் தற்கொலை செய்கிறான். பைபிள் கதைகள் கழுகுமலையில் நிகழ்கின்றன.

வண்ணான் மாரி மிகச் சிறந்த கதை சொல்லி. வேத்து சாதிகளைச் சேர்ந்த மாரிக்கும் ஆண்டிக்கும் உள்ள நட்பின் ஆதாரம் மாரி சொல்லும் கதைகள்தான். அவன் சொல்லும் கதைகள் எங்கோ யாருக்கோ நடக்கும் கதைகளல்ல. தன்னை ஒரு பாத்திரமாக வைத்தே எல்லா கதைகளையும் சொல்கிறான். அவற்றை கதைகளாக அல்லாமல் நடந்த சம்பவம் போலவே சொல்கிறான். மரணத்திற்கு வெகு அருகில் நிற்கும் போது கூட கிணற்றில் சந்தித்த
முனியசாமி அனுப்பிய முனிப் பேய்களைப் பற்றி கதையாகச் சொல்கிறான். ஆண்டியின் கனவில் வரும் இறந்து போன மாரி கதைகளோடு ஆமையின் மீதேறி வருகிறான்.

ஆண்டி, மாரி இருவரின் நட்பும் தலைமுறைகள் தாண்டி தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றது. ஆண்டிக் குடும்பன்தான் மொத்த நாவலின் மையப் பாத்திரம். வரலாற்றின் ஈவிரக்கமற்ற பக்கங்களை படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஆண்டியின் வழியாக இரக்கத்தையும் அன்பையும் தரிசித்துக் கொண்டே செல்கின்றோம். நாவலில் விரவியிருக்கும் உண்மை வரலாறின் கசப்பிற்கு மாற்று அல்லது தீர்வு என்றே ஆண்டியின்
ஆளுமையைச் சொல்லலாம்.

இந்நாவல் எதைத் திரும்பத் திரும்ப பேசுகிறது எனக் கவனித்தால் ஒரு விஷயம் தனித்துத் தெரிந்து கொண்டே இருக்கிறது. அது ஆண்டி மனிதர்களை கையாளும் விதம்தான். தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு மனிதன் மீதும் கொள்ளும் நேசம். இந்த நாவல் பேசும் முதன்மையான விஷயம் இதுதான் என்பது என் எண்ணம். விரிவாக வியாபித்திருக்கும் பிரமாண்டமான வரலாறுகள் கூட இரண்டாம் பட்சமாகத்தான் படுகிறது.

பூமணி புனைந்து காட்டும் இடங்களிலும் இந்த மனித நேயம்தான் நிரம்பிக் கிடக்கிறது. பாஞ்சாலங்குறிச்சி போரில் நுட்பமாகக் காட்டப்படும் வெள்ளை அதிகாரியின் கருணை மனது, சிவகாசி கொள்ளையின்போது மறவர்-நாடார் பகை கொழுந்து விட்டு எரியும் போது சோலைத் தேவர் தங்கையா நாடார் குடும்பத்துக்கு பாதுகாப்பாய் பக்க பலமாய் இருப்பது, மருத்துவச்சியாக மாறும் நெத்திலி வேலம்மா என பல இடங்களைச் சொல்லலாம்.

நாவலின் பிற்பகுதிகளில் இந்த மனிதனைக் கையாளும் வித்தை தெரியாதவர்கள் அடையும் வீழ்ச்சிதான் முக்கியமாகப் பேசப்படுகிறது. வாழ்க்கை முழுவதையுமே கொண்டாட்டமாய் வாழும் ஆண்டி வம்சத்துக் கோயிந்தன் வீட்டில் ஏற்படும் சின்ன முகச் சுழிப்பினால் வீட்டை விட்டு வெளியேறி எங்கோ சென்று மடிகிறான். படித்து முன்னேறும் வண்ணான் மாரியின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த மாரிமுத்து தன் தாயின் உறவைத் துண்டிக்கிறான். முதல் மனைவியை பேதலிக்க விடும் சக்கரை நாடார் தன் சொந்த ரத்தத்தாலேயே மனதுடைந்து வீழ்கிறார். உறவின் சிக்கல்களுக்குள் தவித்து தப்பி ஓடும் சுந்தர நாயக்கர் தனித்துப் புழுங்கி சாமியாராய் செத்து மடிகிறார்.

ஒட்டுமொத்த நாவலில் எனக்கு மிகப் பிடித்த பகுதி கருத்தையன் மற்றும் வீரம்மாவின் கதை. வீரம்மா ஆண்டியின் மகள். கருத்தையனைக் கண்டு காதல் மிகுந்து அவனைத் திருமணம் செய்து வாழ்கிறாள். கருத்தையன் கூட்டம் சேர்த்துக் கொண்டு காடுகளில் வாழ்ந்து திரியும் வீரன். ஊரைக் காக்கும் பெரிய சண்டியர். எதிரிகளைச் சம்பாதித்து வாழ்பவன். எதிரிகளால் அவனுக்கு சம்பவிக்கும் மரணம் நாவலில் சொல்லப்படும் விதம் அற்புதமான உத்தி. அந்த இடத்தில் வரும் கோடங்கிப் பாடல் அற்புதமானது.கருத்தையன் தெய்வமாவது. அவனும்
அவன் மனைவி வீரம்மா மற்றும் அவனது கூட்டாளி நொண்டியன் ஆகியோர் முனிப்பேய்களாய் மாறி கரடுகளுக்குள் வாழ்வது என கருத்தையன் வரும் படலங்கள் அத்தனையும் கிறங்கடிக்கும் கதைகள்.

சுதந்திரம் கிடைக்கும் வரலாறு, அதை ஒட்டி நிகழும் பிரிவினை வன்முறைகள் ஆகியவற்றை சொல்லும் பகுதியும் பூமணியின் மொழிச் சாதுர்யம் வெளிப்படும் இடங்களாகும். விடுதலையைப் பற்றி சொல்லும் போது

“வெள்ளைத் துரைக்கோ நெருப்புத் துண்டுகளைக் கைமாற்றிவிட்ட ஆசுவாசம். ஊதிஊதி வலியைத் தணித்துக்கொண்டார்” என வருகின்றது.

இந்தப் பகுதிகளில் வரும் தலைவர்களின் பெயர்கள் சொல்லப்படுவதில்லை. அடையாளங்கள் மட்டுமே சொல்லப்படுகின்றன. நேருவின் சட்டை ரோஜா பற்றி இப்படி சொல்லப்படுகிறது:

“ஒரு வேளை செடிக்கு ரத்த நீர் பாய்ந்த செழிப்பில் பூத்ததாக இருக்கலாம்”.

இந்த விடுதலைக் கதை காந்தி அந்த நாளன்று கொண்டிருந்த மனநிலையை வெளிப்படுத்துவதாகவே உள்ளது. இடி விழுந்து கருகிய பனையை அறுக்கும் மனிதர்கள் குறியீடாக இங்கு காட்டப்படுகிறார்கள்.

சுத்துப்பட்டி ஊர்களின் வண்ணான் குடிகளின் வம்ச பட்டியல் பைபிள் பாணியில் அடுக்கப்படுகின்றன. நாவலின் முற்பகுதியில் மாரி தன் தலைமுறைகள் தழைக்க வேண்டுமென வெளிப்படுத்தும் ஆசை நிறைவேறுகிறது. இறந்து போய் பேயாக இருக்கும் ஆண்டி, அவன் மனைவி கருப்பி, பேத்தி வள்ளி ஆகியோர் தங்கள் தலைமுறைகள் பற்றி பேசி மாய்கிறார்கள். ஆண்டியின் பதினாறாம் நாள் காரியத்தன்று பந்தி முடிந்தவுடன் இப்படி ஒரு வரி வரும்:

“ஒரு வழியாக ஆண்டி எல்லா வயிறுகளையும் நிரப்பிவிட்டான்”

என்றைக்கோ வரப்போகும் தலைமுறைகளுக்காய் இன்றைக்கு பாடுபட்டு, சக மனிதர்களோடு உறவு கொண்டாடி வாழ்ந்து மடியும் ஆண்டிக் குடும்பனைப் பற்றி பூமணி சொல்லும் இந்த வார்த்தைகள் உள்ளுக்குள் அர்த்தங்கள் பலவற்றை கொண்டுள்ளது. அந்த ‘எல்லா வயிறுகளையும்’ என்பது அஞ்ஞாடி நாவலை வாசிக்கும் வாசகனையும் சேர்த்துத்தான்.

இந்நாவல் பல காலகட்டங்களின் கதை. பல ஊர்களின் கதை. பல சாதிக் குழுக்களின் கதை. பல தலைமுறைகளின் கதை. மதங்களைப் பற்றிய கதை. பலவிதமான மனிதர்களின் கதை. மனிதப் பிணக்குகளின் கதை. மனிதர்கள் தெய்வங்களாவதைப் பற்றிய கதை. மனிதர்கள் பேய்களாவதைப் பற்றிய கதை. மனிதர்கள் மனிதர்களாவதைப் பற்றிய கதை. கதைகளைப் பற்றிய கதை. பெருங்கனவுகள் பற்றிய கதை. மிகச் சின்ன கரிசல் பிரதேசத்தின் மிகப் பெருங்கதை.

இவ்வளவு பெரிய நாவலுக்குப் பின்னுள்ள பூமணியின் உழைப்பும் க்ரியா பதிப்பகத்தாரின் உழைப்பும் மலைக்க வைக்கின்றன.

* * *

அஞ்ஞாடி படங்கள்

பூமணியின் ‘பிறகு’

Advertisements
 

3 responses to “பூமணியின் ‘அஞ்ஞாடி…’

  1. சட்டநாதன்

    19/02/2013 at 10:46 பிப

    நல்ல அறிமுகம்.

    தற்போது புனைவுகளைப் படிக்க வேண்டாம் என்று ஒதுங்கியிருந்த என்னை , கழுகுமலையின் வரலாறைச் சொல்லும் இந்த நூல் படிக்கத் தூண்டுகிறது.

    ஆழி சூழ் உலகு படித்த பின்னரும் எனக்கு இதே உணர்வு ஏற்பட்டது. இங்கே ஆண்டி அங்கே கோத்ராப் பிள்ளை. மனிதர்களை நேசிப்பவர்கள் கதை எல்லா இடங்களிலும் ஒன்று தான் போலும்.

     
  2. Asin sir

    20/02/2013 at 6:27 முப

    இது வரை அஞ்ஞாடியைப் படிக்காதவர்களுக்கு இது நல்ல அறிமுகம்.

    பொதுவாக என்னைப் போன்றவர்கள் ஒரு நாவலின் சைசைப் பார்த்து விட்டு, பெரிதாக இருந்தால் இது தலையணை நாவல்கள் என்று ஒதுக்கி விடுவதுண்டு. ஆனால், இப்பதிவைப் படித்த பின்புதான் இது வரலாற்றுப் பெட்டகமாக அறிகிறேன். நிகழ்வுகளின் வரிசைக் கரம், மொழிநடை, அழகியல் தன்மை, சர்ரியலிசத் தன்மை என்று நாவலின் உள்ளடுக்குகளை வரிசைப் படுத்தியது பலாப் பழத்தை உரித்துக் கொடுத்தது போல இருந்தது. அஞ்ஞாடியைப் படிப்பவர்களுக்கு இது நல்ல வழி காட்டி.

    ரஞ்சித்துக்கு வாழ்த்துக்கள்.

     
  3. arulappan sivapandian

    21/12/2014 at 8:00 பிப

    இது மிகச்சிறந்த புதினம்..படைப்பாளி பூமனி அவர்களுக்கு எமது நன்றி

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: