RSS

மயக்குறு மக்கட் செல்வம்!

14 பிப்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

மயக்குறு மக்கட் செல்வம்

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

பதிவு : 2

உலகில் வாழும் ஒவ்வோர் உயிரினமும் தனது இனப் பெருக்கத்தின் மூலம் அதன் இனத்தை இவ்வுலகிற்குத் தொடர்ந்து தந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்படி வரும் எல்லா உயிரினங்களும் பிறப்பு அல்லது தோற்றம் என்று சொல்லக் கூடிய ஆரம்பமும்; இறப்பு அல்லது மறைவு என்று சொல்லக் கூடிய முடிவும் கொண்டுள்ளது. இந்த பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடைப்பட்டு மரணத்தை நோக்கி நகர்தலின் காலத்தை ‘வாழ்வு அல்லது வாழ்க்கை’ என்கிறோம்.

இம்முறையே உலகில் தோன்றி மறையும் உயிரினங்களை அதன் செயல்பாடு மற்றும் அறிவு அடிப்படையில் பழந்தமிழ் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் கீழ்க்காணும் முறையில் ஆறு பிரிவாகப் பிரித்துள்ளார் தொல்காப்பியர்.

             “புல்லும் மரனும் ஓர் அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              நந்தும் முரளும் ஈர் அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              சிதலும் எறும்பும் மூ அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              வண்டும் தும்பியும் நான்கு அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              மாவும் மாக்களும் ஐ அறிவினவே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே;

              மக்கள் தாமே ஆறு அறிவுயிரே

              பிறவும் உளவே அக்கிளைப் பிறப்பே” (தொல்.நூற்பா:1527-1532)

இதில் தாவரங்கள் தவிர, இடம் விட்டு இடம் நகரும் உயிரினங்கள் தன் தாய் அல்லது பெற்றோரின் பராமரிப்பின் கீழ் வளர்ந்து, யாரையும் எதிர் பாராமல் சுயமாக வாழக்கூடிய நிலையை அடைகின்றன. ஒவ்வோர் உயிரினமும் இந்நிலையை அடைவதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவு ஆகிறது. இந்தக் கால அளவு மனித குலத்தைத் தவிர மற்ற உயிரினங்களுக்கு சில வாரங்களோ, மாதங்களோ அல்லது ஓரிரு ஆண்டுகளோ ஆகின்றன. அவ்வாறு அவை தன் தாயுடன் இணைந்து வாழும் வாழ்வு மிகக் குறுகிய காலமாக இருப்பதாலும், அதற்கமைந்த அறிவினாலும் தாய்-சேய் உறவும் விரைவில் முடிந்து, அதன்பின் ஒன்றோடொன்று தொடர்பற்றதாகி விடுகிறது. ஆனால், மனித வாழ்வில் தாய் தந்தையின் பராமரிப்பின் கீழ் வாழும் காலம் சுமார் பதினைந்து முதல் பதினெட்டு ஆண்டுகள் வரை நீண்டு இருக்கிறது. இதனால் இவர்களிடையே ஏற்படும் பாசப் பிணைப்பு வலுவாகி இறுதி வரை இணைந்து இருக்கிறது. இக்கருத்தை வலியுறுத்தும்,

              “கூட்டிலே குஞ்சு பறக்க நினைத்தால்

               குருவியின் சொந்தம் தீருமடா

               ஆட்டுலேகுட்டி ஊட்ட மறந்தால்

               அதோட சொந்தம் மாறுமடா – காலை

                நீட்டியே வைத்து நெருப்பிடும் போது

                நேசம் பாசம் பொருளாசைக் கெல்லாம்

                காட்டிய ஒரு பிடி வாய்க்கரிசியிலே

                கணக்குத் தீர்ந்திடும் சொந்தமடா” (படம்:பாசவலை, ஆண்டு: 1956)

என்ற பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் அவர்களின் பாடல் வரிகளை இவ்விடத்தில் நினைத்தல் பொருத்தமானதாகும்.

‘காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு’, ‘கழுதையும்கூட குட்டியில் அழகு’ என்பதற்கிணங்க மனித குலத்தில் சிறு குழந்தைப் பருவம் மிக மகிழ்வு தரும் பருவமாகும். இப்பருவத்திலுள்ள சிறு குழந்தைகள் உருளுவதும் புரளுவதும், தட்டுத் தடுமாறி நடப்பதும்; சின்னஞ்சிறு கைகால்களை ஆட்டி ஆட்டி, ஆ…ஊ… வென ஒலி எழுப்புவதும், மழலை மொழியில் பேசுவதும் – அவற்றைக் காணும் கேட்கும் பெற்றோருக்கு மட்டுமின்றி, மற்றோருக்கும் கூட பேருவகை தருவதாக அமைகிறது. இதனால்தான், திருவள்ளுவரும் திருக்குறளில் ‘மக்கட்பேறு’ என ஓர் அதிகாரம்(அதி.7) அமைத்து அதில்,

              “அமிழ்தினும் ஆற்ற இனிதேதம் மக்கள்

               சிறுகை அளாவிய கூழ்” (குறள்:64) என்றும்,

              “மக்கள்மெய் தீண்டல் உடற்கின்பம் மற்(று)அவர்

               சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு” (குறள்:65) என்றும்,

              “குழலினிது; யாழினிது என்பர்தம் மக்கள்

               மழலைச்சொல் கேளா தவர்” (குறள்:66) என்றும்

குழந்தைகளின் உயர்வை சிறப்பாக எடுத்துக் கூறியுள்ளார். எனவேதான், எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தராகவோ, ஏன் அரசராக இருந்தாலும் கூட குழந்தைப் பேறு இல்லாத வாழ்வு குறைவுபட்ட வாழ்வென்றும், பயனற்ற வாழ்வென்றும் கூறுவர். இக்கருத்தை சங்ககாலத்தில் வாழ்ந்த பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி எழுதிய,

              “படைப்புப் பல படைத்துப் பலரோடுண்ணும்

               உடைப் பெருஞ் செல்வராயினும் இடைப்படக்

               குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி

               இட்டுந் தொட்டுங் கவ்வியும் துழந்தும்

               நெய்யுடை யடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்

               மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்

               பயக்குறை யில்லைத் தாம் வாழுநாளே” (புறம்.188)

என்னும் புறப்பாடல் மூலம் அறியலாம். ஆகவே, பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளை செல்வங்களிலெல்லாம் உயர்ந்த செல்வமாகக் கருதுகின்றனர்.

அக்காலங்களில் சர்வ சாதாரணமாக ஒரு குடும்பத்தில் பத்துப் பன்னிரெண்டு குழந்தைகள் வரை இருந்தனர். திருமண விழாக்களில் மணமக்களை வாழ்த்தும் போதும், ‘பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்க’ என்றே வாழ்த்துவர். இதில் அவர்கள் குறிப்பிடும் பதினாறு செல்வங்களான,

1.புகழ், 2.கல்வி, 3.வலி, 4.வெற்றி, 5.நன்மக்கள், 6.பொன், 7.நெல், 8.நல்லூழ், 9.நுகர்ச்சி, 10.அறிவு, 11.அழகு, 12.பொறுமை, 13.இளமை, 14.துணிபு, 15.நோயின்மை, 16.நீடிய வாழ்நாள் ஆகியவற்றுள் ‘நன்மக்கள்’ என குழந்தைச் செல்வம் சொல்லப்படுவது அதன் சிறப்பு கருதியே. இது போன்ற பல சிறப்புகளைக் கொண்டு குடும்ப வாழ்வில் முக்கிய அங்கமாக விளங்குவது குழந்தைச் செல்வமாகும்.

அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, குழந்தை பெற்றெடுக்கும் காலத்தில் கையாண்ட முறை இன்றைய முறைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது. அதைக் கேட்டால், “இப்படியா செய்தார்கள்? இப்படியா வாழ்ந்தார்கள்?” என்று வியப்படைவீர்கள். மின்சாரத்திற்கும் குழந்தைப் பேற்றிற்கும் தொடர்பில்லை என்றாலும், மின்சார வருகைக்குப் பின் பல மாற்றங்களைப் பெற்றுள்ள மனித குலம் இதிலும் அடைந்ததாக அறிகிறேன்.

பதிவு 3 : பிறப்பு

Advertisements
 

One response to “மயக்குறு மக்கட் செல்வம்!

  1. சித்திரவீதிக்காரன்

    09/03/2013 at 8:42 பிப

    தொல்காப்பியர் தொடங்கி பட்டுக்கோட்டை வரை பொருத்தமான பாடல்களுடன் பிறப்பை விளக்கியமைக்கு நன்றி.

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: