RSS

ஒனக்கான எடம்

06 பிப்

சிறுகதை: அசின் சார், கழுகுமலை.வானோக்கிப் பாக்கும் பொண்ணு காதுல ஆடுற ஜிமிக்கியப் போல வானோக்கி விரிஞ்சிருக்கும் செடியில கத்தரிக்கா ஆடிக்கிட்டிருந்துச்சி அழகா.

அதுக்கு அப்படியொரு சந்தோசம்.

குபேரன் வீடானாலும் சரி, ஏழை குயவன் வீடானாலும் சரி; இல்ல, ஊருல நடக்கும் கொடை விழானாலும் சரி. திதி விழானாலும் சரி! எங்கெங்க என்ன விசேசம் நடந்தாலும் அங்கெல்லாம் தவறாமப் பயன்படுவது கத்தரிக்கா.

முட்டை வாங்க முடியாத ஏழை வீட்டுப் புள்ளைய கூட தன்னை முட்டையா நெனச்சி சாப்பிடுதுக. ‘கத்தரிக்காவுல காம்பு ருசி; வெள்ளரிக்காவுல வெத ருசி’ங்கிற சொலவட சும்மாவா வந்துது, எல்லாம் ருசிய வச்சுத்தான?

நெனச்சி நெனச்சி சந்தோசப்பட்டுச்சி கத்தரிக்கா.

அப்பிடி என்ன எங்கிட்ட இருக்குங்கிற நெனப்பு இப்ப அதுக்குள்ளாற வந்துடுச்சி. சனங்க விரும்புறது தன்னோட அழகா, சுவையா, இல்ல எதுலயும் இருக்கனுங்கிற சம்பிரதாயமான்னு அதுக்கு வெளங்கல.

பக்கத்துச் செடி வெண்டைக்கா கிட்ட வெக்கங்கெட்டு இத வாயார கேட்டுப்புடுச்சி.

“ஏல தம்பி, நாம ரெண்டு பேரும் எம்புட்டு நாளு சேக்காளிங்க! ஒங்கிட்ட நா ஒரு சங்கதி கேக்கட்டுமா?”ன்னுது.

“அப்டி என்ன ரோசிச்சிக் கேக்குற சங்கதி? சும்மா கேளும்”னுது வெண்டைக்கா.

“வேற ஒன்னுமில்ல, எ… எங்கிட்ட ஒனக்குப் புடிச்சது என்னனு சொல்லேன்”னு கேட்டுட்டு வெக்கத்துல கவுந்துக்கிச்சி கத்தரிக்கா.

“இதுக்கெதுக்கு இவ்ளோ வெக்கப்படுறீரு.

இல்லாதது பொல்லாததையா கேட்டுப்புட்டீரு.

ம்…உண்மையச் சொல்லுதேன் கேளும்.

சனங்களுக்கு நீருன்னா ரொம்ப இஷ்டம்!

பெருமைக்குச் சொல்லுதேன்னு நெனைச்சுக்காதீரும். நெசமாத்தான் சொல்லுதேன். சாம்பாராட்டும், புளிக் குழம்பாட்டும், இல்ல கெடா வெட்டி பிரியாணியே வெச்சாலும் ஒம்ம ‘தொக்கு’தான் அவங்களுக்கு உசிரு!”

“அப்பிடியா, தம்பி சொல்லுத?”

“ஆமா! பின்னே என்ன மாதிரியா நீரு?”னு சொன்ன வெண்டைக்கா சலிச்சுக்கிட்டே,

“ஹூம்…நானுந்தா இருக்கேனே, ஒன்னுக்கும் ஆகாத வழவழத்த பயலா! என்னதா இருந்தாலும் சூரிய வெளிச்சமோ, நெலா வெளிச்சமோ பட்டாலே பளபளக்குற ஒம்ம மாதிரி நா அழகா வர முடியுமா?”ன்னு தன்னத்தான இழிவா நெனச்சு வருத்தப்பட்டுச்சு.

“என்னடா தம்பி, இப்பிடி சொல்லிட்ட! நீ எவ்ளோ பெரிய ஆளு தெரியுமா? வெண்டைக்கா சாப்பிட்டா மக்கு மண்டைக்கும் கணக்கு வரும்னு சொல்றத நீ கேக்கல? இந்த சனங்க உன்ன அறிவ வளக்குற அறிவாளினுல பேசிக்கிறாங்க. அது உனக்குத் தெரியாதா?”ன்னு கேட்டுச்சு கத்தரிக்கா.

“அடடே! இதக் கேட்டதில்லியே,!”னு ஆசையா கேட்டதும்,

“இதென்ன பிரமாதம், இன்னுஞ் சொல்லுதேன் கேட்டுக்க. எதையும் ஆக்குறதும் அணைச்சு காக்கிறதமா இருக்குற தாய்மார்களோட கைவெரல் அச்சா நீ இருக்கதனாலத்தான் உன்ன வெள்ளக்காரன் ‘லேடிஸ் பிங்கர்’னு கூப்பிடுதான்!”

“அட! நீரு சொல்றதப் பாத்தா சோக்கா இருக்கே…ஓய்! ”

வெண்டைக்கா இப்பிடி சொல்லிக்கிட்டிருக்கும் போதே…

“ஏலேய்! என்னடா அங்க நொய்யி நொய்யின்னு சத்தம்!

ஒரு புழுவு வந்தாலே உங்க கத பொத்தலாயி ரெண்டு பேரும் நோஞ்சி போயிருவீக. இதுல வேற அவரு அழகுல பளபளக்குறாராம்; இவரு அறிவ வளக்குறாராம். அப்..பப்..பப்..பா.. பொழப்பத்ததுக பேசுற பேச்சப் பாரு!” கரகரத்த குரலில் வண்ணாந்தாழி சைசிலிருந்த பூசணிக்கா இடைமறிச்சுது. தொடந்து தொண்டையக் கனைச்சி சரிசெஞ்சுக்கிட்டே,

“இங்க பாருங்கடா!

எப்பேர்ப்பட்ட ஆளு பக்கத்துல இருக்குனு தெரியாம பேசிக்கிட்டிருக்கீக.

என் உடம்புல பாத்தியளா எத்தன கட்டிங்க்ஸ் இருக்குதுனு!

ம்..ம்.. அம்புட்டும் பலம்.

தம்மாத்துண்டு உருண்டேன்னு வச்சுக்கோ, புஸ்சுனு வளந்திருக்கிற ஒங்க செடியே அவுட்!

லேசா வீசுற காத்துக்கே பொசுக்கு பொசுக்குன்னு மண்ணக் கவ்வுதியலே, என்னப் பாத்தியளா எவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா நாடாளுற ராசா மாதிரி உக்காந்திட்டு இருக்கேனு!

இதோ என்னோட இலை அகலத்தப் பாருங்க…,

அதோ… அங்க வர… பரவிக் கெடக்கும் என் கொடியோட நீளத்தப் பாருங்க..”ன்னு நீட்டி நீட்டி காண்பிச்சிக்கிட்டு இருந்துச்சி பூசணிக்கா.

ரெண்டு கண்ணையும் மூடிக்கிட்டு புருவத்த மேலயும் கீழயும் அசைச்சு அசைச்சுப் பேசும் பூசணிக்காயப் பாத்தா அது முகத்துல அப்பிடியொரு பெருமிதம் பரவிச்சு.

தேரம் ஆக ஆக, கத்தரிக்காவுக்கும் வெண்டைக்காவுக்கும் இம இமைக்க மறந்து, கண்ணெல்லாம் விரிய ஆரம்பிச்சிச்சி.

பூசணிக்காவோட வலிமைக்கும், பெருமைக்கும் முன்ன இதுக ரெண்டும் வெறுமைன்னு நெனச்சுதுக. அப்போ…

தூரத்துல புழுதியக் கெளப்பிக்கிட்டு குதிரையொன்னு வந்துச்சு. அதுல வந்த ரெண்டு பேர் சரியா அந்தச் செடிக இருக்கிறயிடப் பக்கம் வந்ததும் இறங்குனாங்க. பார்வையிலயும் பேச்சுலயும் அந்நிசக்காரங்க மாதிரி இருந்தாங்க.

அதிலொருத்தன் சொன்னான், “போனமுற நம்ம தேசத்துக்கு வந்த விருந்தாளிகெல்லாம் ‘நல்லாருக்கு நல்லாருக்கு’னு கேட்டு கேட்டு வாங்கி சாப்பிட்டாகளே! அது இங்கின இருக்கிற கத்தரிக்காவும் வெண்டைக்காவும்தான்!”னான்.

“அப்பிடியா?”னு திறந்த வாய் மூடாமல் நின்னான் கூட வந்தவன்.

“ம்! அத்தன பேரும் அவ்வளவு ரசிச்சி சாப்பிட்ட இந்தக் காய்கள, நம்ம தேசத்து சனங்கெல்லாம் சாப்பிட்டா என்னாகும்னு யோசிச்சீரா?”ன்னான்.

“என்னாகும்?” மோவாயை சொரிஞ்சுக்கிட்டே அதையே திருப்பிக் கேட்டான்.

“இந்தச் செடிய நம்ம தேசத்துக்குக் கொண்டு போயி அங்க இருக்கிற அத்தன சனங்களையும் வளக்கச் சொல்லுவோம். செடி வளர வளர இதோட காய்க நெறையக் கிடைக்கும். அப்போ, நம்ம தேச சனங்க அத்தன பேரும் இத விரும்பி விரும்பி சாப்பிடுவாக. இந்த சுவை தரும் சந்தோசமிருக்கே… அது அவங்க துன்பத்த மறக்கடிச்சிடும்”னான்.

“அடடே! அப்புறம்?”னு கூடயிருந்த பய கேக்க,

“அப்புறமென்ன, துன்பத்த மறந்தா… உழைப்பு உயரும்”னு சொன்னான்.

“உழைப்பு உயர்ந்தா…?”

“தேசமே செல்வங் கொழிக்கும். யாரும் யாருக்கும் அடிமையில்ல, எப்டி!” ன்னதும்,

“ஒங்க ரோசனை எந்த சீமையிலயும் இல்லாததால யிருக்கு. இத ஒடனே செஞ்சுபுடுவோம்.”ன்னு சொன்னதுதான் தாமசம்.

செடிகள எடுத்துப் பத்திரப்படுத்திக்கிட்டே கேட்டான், “ஆமா, இங்க மொக்கையாக் கெடக்கே இந்த பூசணிக்கா, இத என்ன பன்றது?”னான்.

“திருஷ்டி பொம்ம செய்ய ஒன்னும் இல்லியேனு ரோசனப்பட்டீரே, இது மூஞ்சுல சாயத்தப் பூசித் தொங்கப் போடும், ஜம்முனு இருக்கும்!”னு சொல்ல,

“அட, அதுவும் சர்தான்!”னு சிரிச்சிபுட்டான் பயபுள்ள.

* * *

Advertisements
 

One response to “ஒனக்கான எடம்

  1. சித்திரவீதிக்காரன்

    22/03/2013 at 7:40 முப

    நாட்டுப்புறக்கதை மிகவும் அருமை. இது போன்ற கதைகள் கேட்டு ரொம்ப நாளாச்சு. பகிர்விற்கு நன்றி.

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: