RSS

Monthly Archives: ஜனவரி 2013

கழுகுமலையில் ஒளிர்ந்த தியாகச் சுடர்கள்

‘தேசிய நல்லாசிரியர்’ திரு.வை.பூ.சோமசுந்தரம், கழுகுமலை.republic dayபாரதி சொன்ன நல்லதோர் வீணையாய் இம்மாநிலம் பயனுற, கழுகுமலை மண்ணில் வாழ்ந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பலர். அவர்களைப் பற்றி கழுகுமலை திரு.வை.பூ.சோமசுந்தரம் அவர்கள், தான் சேகரித்த செய்திகளைக் கொண்டு எட்டு வீரர்களின் தியாக வாழ்வை எழுதியுள்ளார். இது, 1976-இல் ந.சோமயாஜீலு அவர்கள் தொகுத்த நெல்லை மாவட்ட சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறு என்னும் நூலில் வெளியானது. அதன் பின் கிடைத்த, அத்தொகுப்பில் இல்லாத சில குறிப்புகளையும் சேர்த்து இக்கட்டுரையில் திரு.வை.பூ.சோ. அவர்கள் இங்கு தந்துள்ளார்கள். – அசின் சார், கழுகுமலை.

1. சங்கரலிங்க மேஸ்திரி:

தினகரமுத்து என்பவரின் மகனான இவர், 1898 -இல் பிறந்தவர். தனிப்பட்ட சத்தியாக் கிரகத்தில் 1941 -இல் கலந்து கொண்டு செக்சன் 38(5) இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டப்படி ஆறு மாதங்கள் தண்டனை பெற்று அலிப்புரம் சிறையில் இருந்துள்ளார்.

2. பி.ஆர்.சிவசுப்பிரமணிய ஐயர்:

இவர் 1902 – இல் பிறந்தவர். மனைவி பெயர் சாரதாம்பாள். ஐயரவர்கள், 1920 -முதல் காங்கிரஸில் பணியாற்றி வந்தார். 1930-ல் நடந்த கள்ளுக் கடை மறியலின் போது, இரண்டு நாட்கள் போலீஸ் காவலில் இருந்துள்ளார். ராக்கேல் அம்மையாரின் தலைமையில் நடைபெற்ற மறியலின் போது தடியடி பட்டுத் துன்புற்றார். கழுகுமலை காங்கிரஸ் கமிட்டி காரியதரிசியாகவும் கோவில்பட்டி தாலுகா காங்கிரஸ் கமிட்டி அங்கத்தினராகவும் பணியாற்றினார். 1935-ஆம் ஆண்டு பழனியில் பத்து நாட்கள் சிறையில் இருந்தார். 1939 செப்டம்பரில் ஆரம்பித்த உலக யுத்தத்தின் போது யுத்த எதிர்ப்புப் பிரச்சாரமும் செய்தார்.

மேலும், கழுகுமலை ஆலயப்பிரவேசத்தை ஒட்டி இவரின் கட்டுரை ‘தினமணி’ நாளிதழில் வந்தது. கழுகுமலையில் உள்ள ராஜபாளையம் ராஜாக்கள் சத்திரத்தின் மேலாளராகத் திறம்படப் பணியாற்றியவர். அரசிடமிருந்து உதவித் தொகையோ, நில மான்யமோ பெறவில்லை.

3. வை. பூசைப் பிள்ளை:

கழுகுமலை வைத்தியலிங்கம் பிள்ளையின் மகனான இவர், 1903-இல் பிறந்தவர். இவர் மனைவி பெயர் மாரியம்மாள்.poosai pillaiகள்ளுக்கடை மறியல், கதர் இயக்கம், தீண்டாமை ஒழிப்பு, ஆலயப் பிரவேசம், பூமிதானம், பஞ்ச நிவாரணம் முதலிய கொள்கைகளுக்காக முன்னின்று தெருத் தெருவாகப் பிரச்சாரம் செய்தார். 20.05.1947–இல் கழுகுமலை முருகன் கோவிலில் நடைபெற்ற ஆலயப் பிரவேச விழாவிற்காக, தீன தயாள லாலாவுடன் தோளோடு தோளாக நின்று செயல்பட்டார். விழாவிற்கு வந்திருந்த ‘கல்கி’  கிருஷ்ணமூர்த்தி இவரைப் பெரிதும் பாராட்டினார். கழுகுமலையில் ஊராட்சி மன்றம், நூலகம், உயர்நிலைப் பள்ளி போன்றவை அமையத் துணை நின்றார்.

சுதந்திரத்திற்காக நடைபெற்ற எல்லாப் போராட்டங்களிலும் கலந்து கொண்டாலும் இவர் சிறை செல்லவில்லை. இவர் 24.05.1955 அன்று இறைவனடி சேர்ந்தார். இவரின் தம்பி பிச்சையா பிள்ளையும் தியாகி ஆவார்.

4. கே.தீன தயாள லாலா:

சிறந்த தேசபக்தர், காந்தியவாதி, சமூகநலத் தொண்டர் என்றெல்லாம் போற்றப்படும் தீன தயாள லாலா அவர்கள், 1905-இல் பிறந்தார். இவரது மனைவி பெயர் ஜானகிபாய்.Theena thayala lalaபள்ளிப் பருவத்திலேயே விடுதலை இயக்கத்தில் ஈடுபாடு கொள்ள ஆரம்பித்தார். கழுகுமலையில் நடை பெற்ற கதர் வளர்ச்சியிலும், திரு.சோமயாஜீலுவின் தலைமையில் நடைபெற்ற கள்ளுக்கடை மறியல் போராட்டத்திலும் கலந்து கொண்டார்.

1923 -இல் நாகபுரியில் நடைபெற்ற கொடி சத்தியாக்கிரகத்திற்கு தமிழகத்திலிருந்து சென்ற தொண்டர்களுள் இவரும் ஒருவர். எனவே, ஓராண்டு காலம் நாகபுரிச் சிறையில் கைதியாக இருந்தார். அங்கிருந்து விடுதலை பெற்று கோவில்பட்டி வருவதற்கு, ஜில்லா காங்கிரஸ் கமிட்டி பண உதவி செய்தது. 12.02.1947-இல் கழுகுமலையில் காங்கிரஸ் கமிட்டியால் அமைக்கப் பட்ட ஆலயப் பிரவேசக் கமிட்டியில் திரு.சோமயாஜீலுவின் தலைமையில் காரியதரிசியாகப் பணியாற்றினார்.

கழுகுமலை ஆலயப் பிரவேசப் போராட்டக் குழு செயலாளராக இருந்து செயல்பட்டார். இதற்கு ஆதரவாக பொது மகஜரில் கையொப்பம் வாங்கி, சட்டசபைத் தலைவர் சிவசண்முகம் பிள்ளையின் தலைமையில் 20.05.1947-இல் ஆலயப் பிரவேசம் நடத்தினார். இவ்விழாவிற்கு வந்திருந்த எட்டயபுரம் மகாராஜா அவர்கள், அரிசனங்களுக்குப் பெரிதும் தொண்டு செய்த லாலா அவர்களைப் பாராட்டினார்.

தன் இறுதி மூச்சு வரை தம்மால் இயன்ற சமூகப் பணிகளைச் செய்து வந்த இவர், 05.12.1965-இல் இறைவனடி சேர்ந்தார். இறக்கும் வரை அரசின் உதவித்தொகையோ நிலமான்யமோ இவர் பெறவில்லை.

பூசைப் பிள்ளையும், இவரும் “கழுகுமலை இரட்டையர்களாக” இருந்து போராட்ட உணர்வை மக்களிடம் தூண்டியுள்ளனர்.

5. ஜி.ராமானுஜ நாயக்கர்:

இவர் சாத்தூர் தாலுகாவில் உள்ள நடையனேரியில் 1914-இல் பிறந்தார். கழுகுமலை, நடுத்தெருவிலுள்ள கதவு எண்.11-இல் வசித்து வந்தவர். மனைவி பெயர் சுப்பம்மாள்.Ramanujam1932 லிருந்து தேசத் தொண்டில் ஈடுபட்டார். 1941 -சத்தியாக்கிரகத்தில் ஈடுபட்டு நான்கு மாதங்கள் அலிப்புரம் சிறைவாசம் சென்றார். காமராசரை விருதுநகரில் தங்கக் கூடாது என உத்தரவு போடப்பட்ட பொழுது, இவரது ஊருக்கு மேற்புறம் உள்ள கோபால்சாமி பரம்பில் தலை மறைவாக இருந்தார். அப்போது அவருக்கு உணவு முதலியவற்றை இவர்தான் கொடுத்து வந்தார். பின் இருவரும் ஒன்பது மாதங்கள் தலைமறைவாக இருந்தனர்.

கழுகுமலை சர்வோதயா சங்கத்தில் பணி புரிந்து ஓய்வு பெற்றார். சர்வோதயா மாநாடு, காந்தியடிகளின் பிறந்த நாள் விழா போன்றவற்றை சிறப்பாக நடத்தியவர். மாநில அரசின் தியாகி பென்சன் பெற்றவர்.

6. கே.அழகிரித் தேவர்:

1916-இல் கழுகுமலையில் பிறந்த இவர் டிப்போ தெருவில் வாழ்ந்தவர். இளமையிலேயே விடுதலை இயக்கத்தில் தீவிரமாகப் பங்கு கொண்டார். 1934 முதல் 1935 வரை கிராம காங்கிரஸ் கமிட்டியில் தொண்டராக சேவை செய்தார். 1936 முதல் 1940 வரை கமிட்டியில் அங்கத்தினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.K.Alakiri Theverபிரசித்தி பெற்ற திருநெல்வேலி பொதுவுடைமை சதி வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டு, 1940-இல் கொக்கிரகுளம் சப் ஜெயிலில் ஓராண்டு ரிமாண்டில் இருந்தார். வழக்கு முடிந்த பின் ஒன்றரை ஆண்டு தண்டிக்கப்பட்டு அலிப்புரம் சிறையில் இருந்தார். நெல்லை மாவட்ட இரண்டாம் பொதுவுடைமை சதி வழக்கில் முதல் எதிர் பால தண்டவாணர் – இந்த வழக்கிலும் விசாரணைக் கைதியாக இரண்டு ஆண்டுகள் கோவில்பட்டி, விளாத்திகுளம், கொக்கிரகுளம், மதுரை சிறைகளில் இருந்தார். 1942-இல் இருந்து தன்னை காங்கிரஸ் அரசியலில் முழுக்க முழுக்க ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

பின்னர் ஏற்பட்ட அதிருப்தியின் காரணமாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சேர்ந்து, கோவில்பட்டி தாலுகாவின் உறுப்பினராகவும், மாவட்ட உறுப்பினராகவும், கழுகுமலை காரியதரிசியாகவும் இருந்து பணியாற்றினார். மத்திய, மாநில அரசுகளின் தியாகி பென்சன் பெற்று வந்தார். தியாகிகள் I.N.A. வீரர்கள் மற்றும் வாரிசுகள் சங்கம் செயல்பட உழைத்தார்.

எளிய மக்களுக்காக “பாரதி காலனி” என்ற குடியிருப்பு உருவாக்க முனைந்தார். தன் இறுதிநாள் வரை பொதுத் தொண்டே இலட்சியமெனக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

7. எஸ்.கோபால கிருஷ்ண யாதவ்:

விருதுநகர் மாவட்டத்திலுள்ள சாத்தூரில், 15.11.1917-இல் பிறந்தவர். தந்தையின் பெயர் சின்னான் சேர்வை, தாய் சிவனியம்மாள். மனைவி இலக்குமி அம்மாள். கழுகுமலை, நடுத்தெருவிலுள்ள கதவு எண்.9/118-ல் வாழ்ந்த இவர், ‘கோபால் கோனார்’ என்று அனைவராலும் அறியப்பட்டவர்.Gopala kirishna yadhavஇவர், 1933-முதல் தேசப்பணி இயக்கங்களில் ஈடுபட்டார். படித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே கள்ளுக்கடை மறியல், அந்நியத் துணி பகிஷ்காரம் முதலிய போராட்டங்களில் ஈடுபட்டிருந்த தொண்டர்களுக்குப் போலீசாருக்குத் தெரியாமல் உணவு, உடை போன்ற வசதிகள் செய்து கொடுத்ததால் இவரைப் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்தி விட்டார்கள். எனவே, கடைகளில் வேலை பார்த்துக் கொண்டே தேசியப் பணிகளில் கலந்து கொண்டார்.

1941 – சத்தியாக்கிரகத்தின் போது சென்னை வரை கால் நடையாகவே நடந்து சென்றார். சென்னை ராயப்பேட்டை போலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டு, எட்டு வார காலம் சென்னை மத்திய சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். தண்டனைக் காலம் முடிந்து விடுதலையாகி வெளியே வந்த பின், காந்திஜியின் ஆணைப்படி மீண்டும் பாத யாத்திரை தொடங்கினார். அப்போது, மதுரை 2 நிர். காவல் நிலையத்தினர் கைது செய்து பெல்லாரி, அலிப்புரம் சிறைகளில் எட்டு மாதங்கள் தண்டனை விதித்தனர். மீண்டும் விடுதலையான பின், தான் செய்து வந்த வேலைகளை உதறி விட்டு முழுநேர தேச ஊழியனாக மாறினார்.

1942 – புரட்சியில் கலந்து கொண்டு தலை மறைவாகத் திரிந்தவரை, 1943-சனவரி 26-இல் சாத்தூர் காவல் நிலையத்தினர் கைது செய்து மதுரை மத்திய சிறையில் இரண்டு மாதங்கள் வைத்திருந்தனர். மேலும், சிவகாசி டெபுடி சூப்பிரெண்டால் சித்திரவதைக்கு ஆட்பட்டு இவருக்கு கால் எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டுள்ளது. 1947 – ஜனவரி 26-இல் நெல்லை மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரால் தேசிய எழுச்சிப் பணிகளில் இவர் தாமிரப் பட்டயம் பெற்றுள்ளார்.

விடுதலைக்குப் பின் கழுகுமலையில் தீப்பெட்டித் தொழில் அதிபராக உயர்ந்து பலருக்கும் உதவினார். மேலும், மதுரை யாதவர் மகளிர் கல்லூரித் தலைவராகவும் இருந்துள்ள இவர், 23.11.2004-இல் இறைவனடி சேர்ந்தார்.

இவரது சகோதரர்களில் ஒருவரான சுப்பையா என்பவரும் உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தில் கலந்து கொண்டு ஆறு மாதம் கடுங்காவல் தண்டனை அடைந்தவர். இவர்களிருவரும் அரசிடமிருந்து உதவித்தொகையோ நிலமான்யமோ பெறவில்லை.

8. கே. எம். சுப்பையா:

பிறந்த ஆண்டு தெரியவில்லை. கழுகுமலையைச் சார்ந்த இவர் 1940-இல் யுத்த எதிர்ப்பு வெளியீடுகளை வைத்திருந்தமைக்காக ஓராண்டு சிறைத் தண்டனை பெற்றார். தன் இறுதி நாட்களில் குன்றக்குடியில் வாழ்ந்து மறைந்தார். தவத்திரு குன்றக்குடி அடிகளாரின் அன்பைப் பெற்றவர்.

மேலும், க.குமாரபுரம் சஞ்சீவி நாயக்கர், தியாகி சுப்பையாக் குருக்கள், மகாலிங்கத் தேவர், சங்கரதாஸ் போன்ற தியாகச் செம்மல்களும் மண்ணிற்குள் வேராய் இருந்து கழுகுமலையில் சுதந்திர வேட்கையை வளர்த்துள்ளனர். இவ்வாறு, கரிசல் பூமியான கழுகுமலையில் ஒளிர்ந்த தியாகச் சுடர்களான இவர்கள், சுதந்திரப் பயிரைக் கண்ணீராலும் செந்நீராலும் காத்த பெருமக்கள் ஆவர்.

* * *

Advertisements
 

பூமணியின் ‘பிறகு’

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.piraguகோவில்பட்டியை சுற்றியுள்ள கிராமங்களின் வட்டார மொழி வழக்கை அறியாதவர்களுக்கு கொஞ்சம் சவாலான நாவலிது. ‘வட்டார வழக்கில் எழுதப்படும் நாவல்கள் எல்லாத்திலயுமே இந்த சவால் இருக்கத்தானே செய்யும்’ என நீங்கள் சொல்லலாம்.

ஆனால் ‘பிறகு’ நாவலெங்கும் வியாபித்திருப்பது உரையாடல்களே. அதனால்தான் இந்த சவால் கொஞ்சம் அதிகம். கதை சொல்பவர் நாவலுக்குள் வருவது ரொம்ப சொற்பம். அதை இப்படிச் சொல்லலாம்: கதை சொல்பவர் இடையில் வந்து போவதே நமக்குத் தெரிவதில்லை.

கதைமாந்தர்கள் ஆக்கிரமித்திருக்கும் நாவல் இது. அதனால்தான் அதிக வர்ணனைகளோ மிக நீண்ட காட்சிச் சித்தரிப்புகளோ நாவலில் பார்க்க முடிவதில்லை. இயல்பாகவே இந்த வகை நாவல்கள் எனக்குப் பட்டெனப் பிடித்துவிடும். இந்த வட்டார வழக்கு எனக்குக் கொஞ்சம் பரிட்சயம் என்பதால் தடை எதுவும் இருக்கவில்லை.

கொஞ்சம் தெலுங்கும் நாவல் உரையாடல்களில் கலந்து வரும். என் பள்ளி காலங்களில் என்னை நடுவில் வைத்துக் கொண்டு தெலுங்கிலேயே உரையாடும் நண்பர்கள் மீது அநியாயத்திற்கு கோபம் வரும். ‘சும்மா கெடங்கடா ‘தீஸ்கோ மண்டிகளா’ எனத் திட்டுவேன். அப்படி ஒரு வார்த்தையெல்லாம் கிடையாது. அவர்கள் மீது உள்ள கோபத்தில் அப்படித் திட்டுவேன். இந்த நாவலைப் படித்த போது அவர்களை நன்றியோடு நினைத்தேன்.

இந்த நாவல் சம்பவங்களின் கோர்வையால் இல்லாமல், கதைமாந்தர்களின் தொகுப்பாகத்தான் என் மனதில் ஆழப் பதிந்துள்ளது.

மையப் பாத்திரம் ‘அழகிரி’. தன்னைத் தவிர தன்னைச்சுற்றியுள்ள அனைத்தும் கொள்ளும் மாற்றங்களையும் மனிதர்களின் போக்கையும் வெறுமனே சாட்சியாக இருந்து பார்த்து தன் போக்கில் வேம்படியில் செருப்போ, கமலை வாரோ தைத்துக் கொண்டு, சின்னச்சின்ன காட்டு வேலைகள் செய்து கொண்டு காலந்தள்ளும் பாத்திரம்.

கிட்டத்தட்ட இந்த நாவலின் நடை எப்படியோ அப்படித்தான் அழகிரியின் தன்மையும். மிகத்தீவிரமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடும் கிடையாது. மிகக் கமுக்கமான நிலையும் கிடையாது. ஒரு சலனமற்ற நடுநிலைத் தன்மையுடையது. விதிவிலக்காக, ரெண்டே இடத்தில்தான் அவனது தீவிர உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டைப் பார்க்க முடியும். அப்பையாவை அடிக்கும் போதும், காவக்கார கந்தையாவின் இறப்பின் போதும்.

அழகிரியின் முதல் மனைவி காளி, கிழவன் சக்கணன், அழகிரியின் முதல் சம்பந்தி முத்துமுருங்கன், மகள் முத்துமாரி, காவக்கார கந்தையா என கதையில் தொடர்ச்சியாக பல இறப்புகள் வருகின்றன. ஆனால் கந்தையாவின் மரணம் போல மற்ற எந்த மரணமும் அழகிரியை அந்த அளவுக்குப் பாதிப்பதில்லை. கதையின் போக்கில் வாசகனும் நிலை குலையும் இடம் அது. மகள் முத்துமாரியின் மரணமும் நம் நெஞ்சுரத்தை அசைத்துப் பார்த்து விடும்.

சினிமாவும், ஊடகமும், சமூகமும் போட்டுத் தேய்த்து சக்கையாக்கிய வார்த்தைகளுள் முக்கியமான ஒன்று ‘நட்பு’. வழியின்றி அந்தச் சொல்லை இங்கு பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இக்கதையில் ஒரு நட்பு காட்டப்படுகிறது. கிழவன் சக்கணனுக்கும் சித்திரனுக்குமான நட்பு. இவர்களை வைத்து நகரும் காட்சிகள் ரொம்ப சுவாரசியமாக இருக்கும். சக்கணன் இறப்பிற்குப் பின் அந்த இடத்தை ஊரிக்காலிமாட்டுக் கருப்பன் பிடித்துக் கொள்வான். அந்த
நட்பு கருப்பனுக்கும் சித்திரனுக்கும் எனத் தொடர்கிறது. நிகழ்வுகள் மாற்றம் கொள்ளாமல் பாத்திரங்கள் மட்டும் மாறிக் கொள்ளும் ஒரு நுட்பமான நாடகத்தை அங்கு நாம் தரிசிக்கலாம்.

பூமணி நட்பைக் காட்டும் விதம் ரொம்ப யதார்த்தமாக, ரொம்ப அந்நியோன்யமாகத் தெரிகிறது. தற்போது அஞ்ஞாடி படித்து வருகிறேன். அதில் வரும் மாரிக்கும் – ஆண்டிக்குமான நட்பு இந்த எண்ணத்தையே எனக்குத் தந்தது.

‘விட்டு விடுதலையாகி நிற்பாயிந்தச்
சிட்டு குருவியைப் போலே’

பாரதியின் இந்தக் கவிதையின் சாரம்தான் கருப்பனின் பாத்திரப்படைப்பு. ஒருவகை விடுபட்ட மனநிலையைக் கொண்டவன் கருப்பன். அவன் முத்துமாரியின் மீது வைத்திருக்கும் பாசம் புரிந்து கொள்ள முடியாத நுட்பம் கொண்டது. எல்லா உறவுக்கும் ஒரு பெயரிட்டு அதை குறுக்கி விடுகிறோமோ எனத் தோன்றியது.

ஒவ்வொரு கதைமாந்தர்கள் பற்றியும் இன்னும் பக்கம்பக்கமாகச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

இக்கதை நிகழும் களம் – இந்தியா சுதந்திரம் வாங்கிய பிறகான உடனடிச் சுழலில். இந்தியா முழுக்க நிகழ்ந்த பெரிய மாற்றங்களின் சின்னச் சின்னத் துளிகள் அந்தக் கடைக்கோடிக் கிராமத்தில் கொஞ்சமாய் விழுகின்றன – மின்சாரம் வழியாக, தேர்தல் வழியாக. ஆனால் நாவல் அத்திசையில் பயணிக்கவில்லை.

பூமணி இவ்விஷயத்தில் ரொம்பத் தெளிவாக இருக்கிறார். அவர் தன் கதை வழியாக ஒரு திசையில் செல்லும் போது இடையில் அரசியல் விமர்சனம் செய்வதற்கான வாய்ப்பு வருகிறது – தவிர்க்கிறார். அவலங்களுக்கு எதிராக பிரச்சாரக் குரல் எழுப்ப வாய்ப்பிருக்கிறது -தவிர்க்கிறார். கரிசல் பூமியை நின்று நிதானித்து வருணிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கிறது – அதையும் தவிர்க்கிறார். தன் கதையிடமும், பாத்திரங்களிடமும் தன்னை முழுதாய் ஒப்படைக்கிறார். அவை இழுத்துச் செல்லும் திசையில் பயணம் செய்கிறார். இந்த தேர்ந்த கதை செய்யும் நேர்த்தி பூமணியினுடையது.

எனவேதான், நாவலில் வரும் கோடைகாலச் சித்தரிப்பும், பொங்கல் திருநாள் சித்தரிப்பும் நமக்கு வருணனையாகத் தெரிவதில்லை. ஆனால் வருணனை செய்ய வேண்டிய வேலையை செய்துவிடுகிறது.

சாதாரண மனிதர்கள் ஓட்டுப் போட்ட விதத்தைச் சொல்லும் போது அது அரசியல் விமர்சனமாக நமக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால் அரசியல் விமர்சனம் செய்யவேண்டியதை அது செய்துவிடுகிறது.

“வெவ்வேறு கிணற்றில் தண்ணீர் எடுத்துவிட்டு ஊருணிக்கருகில் லட்சுமியும் ஆவடையும் சந்தித்தார்கள்” என்று சொல்லும் போது நமக்கு அது பிரச்சாரக் குரலாகத் தெரிவதில்லை. அதற்குள் பொதிந்திருக்கும் விஷயம் நமக்கு விளங்கி விடுகிறது.

நாவலைப் படிக்கும் போது நமக்கு விளங்கும் இன்னொரு முக்கியமான ஒன்று ‘ஊர்க்கட்டு’ என்ற விஷயம். வெவ்வேறு சமூகங்களை வைத்து வடிவமைத்தது போன்ற ஒரு கிராம அமைப்பு. ஒரு மனிதக் கூட்டமின்றி இன்னொன்றில்லை எனும்படியான ஒரு கட்டமைப்பு. அழகிரி கதாப்பாத்திரமே, இந்த வடிவமைப்பில் வரும் சின்ன இடைவெளியை நிரப்பவே வெளியூரிலிருந்து அழைத்து வரப்படுகிறான். தோல் சம்பந்தமான பொருட்களை
தைப்பதற்காக அழகிரி அவனது சொந்த ஊரான துரைச்சாமிபுரத்திலிருந்து மணலூத்துக்கு அழைத்து வரப்படுகிறான். அவனது சமூகத்தில் ஓர் அங்கமாக, அதன் மூலம் அவ்வூரின் அங்கமாகப் பின் மாறுகிறான்.

எல்லா வகையிலும் எளிமையான படைப்புதான் ‘பிறகு’. ஆனால் எளிமையை உள்வாங்குவதுதான் மிகக் கடினம். எளிமைக்கு நிகரான பிரமாண்டம் வேறொன்றுமில்லை!

* * *

 

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி:நான் தேடிய-என்னைத் தேடிய புத்தகங்கள்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.ருடந்தோறும் பெங்களூர் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு செல்வதுண்டு. சென்னை புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் செல்வது இதுவே முதல்முறை. நான் சென்றது கண்காட்சி ஆரம்பித்த முதல் நாளில். புத்தகக் கண்காட்சிக்கு கிளம்பும் முன்பே என் மனதில் சில புத்தகங்கள் இருந்தன; சில புத்தகங்கள் என் பட்டியலில் இல்லை. ஆனால், வாங்கத் தூண்டியதால் வாங்கிய புத்தகங்கள் அவை.

பூமணி அவர்களுடைய ‘அஞ்ஞாடி’ (க்ரியா பதிப்பகம்):

எஸ்.ரா வின் பரிந்துரையினால் மட்டுமல்ல, அதற்கு முன்பிருந்தே அஞ்ஞாடியை படிக்க வேண்டுமென்ற ஆவலுக்கு காரணமாயிருந்தது ஒன்றுதான். கழுகுமலை கிறித்தவர்களுக்கும் உயர் சாதி இந்துக்களுக்கும் அக்காலத்தில் மூண்ட பிணக்கு நாவலின் மையங்களுள் ஒன்று என்பதை அறிந்தேன். பல்லக்கு ஊர்வலத்தை மையமாக வைத்து நிகழ்ந்த கலவரம் கழுகுமலை வரலாற்றில் முக்கியமான நிகழ்வு. கழுகுமலையைச் சொந்த ஊராகக் கொண்டவன் என்ற முறையில் இந்த நிகழ்வு குறித்து நான் அறிந்த சம்பவங்கள், ஆ.சிவசுப்ரமணியன் மற்றும் ர.ஜார்ஜ் அடிகளார் ஆகியோரின் புத்தகங்கள் மூலமாக அறிந்தவை என இந்த நிகழ்வு குறித்து ஒரு பரிச்சயமிருக்கிறது. கழுகுமலையின் இச்சம்பவம் குறித்து பாரதிக்கு இருந்த மனச் சஞ்சலம் பற்றி செல்லம்மா பாரதி கூட ஒரு பதிவைச் செய்துள்ளார்.

எனக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும் இந்த நிகழ்வின் இலக்கிய அனுபவத்தை இந்தப் புனைவின் மூலம் உணர வேண்டும் என்பதே என் நோக்கம். பூமணியின் எழுத்துக்களை இதுவரை நான் படித்ததில்லை. இனிதான் ஆரம்பிக்கவிருக்கிறேன். இந்நாவலோடு சேர்த்து பூமணியின் ‘பிறகு’ நாவலையும் (காலச்சுவடு) வாங்கியிருக்கிறேன்.

* * *

ஆனந்த குமாரசாமியின் புத்தகங்கள்:

இந்தியக் கலைகள் சார்ந்து, குறிப்பாக சிற்பக்கலை சார்ந்து எழுதியவர்களில் ஆனந்த குமாரசாமி மிக முக்கியமானவர். இங்கிலாந்து பயணத்தின் போதுதான் இவரைப் பற்றி நான் தெரிந்து கொண்டேன். பைசாந்திய பாணியிலமைந்த ‘வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் கதீட்றலில்’ எரிக் கில் செய்த சிலுவைப்பாடு ஸ்தலங்கள் உண்டு. அவை யாவும் புடைப்பு பாணி -low relief- சிற்பங்கள். முதலில் பார்த்த போதே எனக்கு மிகப்பிடித்துப் போனது. யதார்த்த பாணியிலிருந்து விலகிய(மேலை ஆலயச் சிற்பக்கலையில் இது அபூர்வம்), மரபின் வடிவம் கொஞ்சம் கலந்த சிற்பங்கள் அவை. எரிக் கில் பற்றி கொஞ்சம் படித்தேன். அப்போதுதான், ஆனந்த குமாரசுவாமியும் எரிக் கில்லும் நண்பர்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். ஆனந்த குமாரசுவாமியுடனான பழக்கத்தால் எரிக் கில்லுக்கு இந்தியச் சிற்பக்கலைகள் குறித்த ஆழ்ந்த புரிதல் கிடைத்துள்ளது. எரிக் கில்லின் சிற்பங்களில் இந்திய மரபின் சாயலைக் கொஞ்சம் பார்க்க முடியும். முதல் பார்வையிலேயே அந்தச் சிற்பங்கள் பிடித்துப் போனதில் ஆச்சரியமில்லை. சிற்பங்கள் குறித்து மிகச் சரியான பார்வையைக் கொண்டிருந்தவர் ஆனந்த குமாரசுவாமி.

சங்க இலக்கியங்களை கவிதையாக அணுகாமல் வரலாறு பண்பாடு பற்றி தெரிந்து கொள்ள பயன்படுத்தும் கருவியாக – தொல்பொருளாக மட்டுமே சங்கக் கவிதைகளை பார்க்கும் மனோபாவத்தை கடுமையாக ஆட்சேபிப்பார் ஜெயமோகன். சிற்பங்களை அணுகுவது குறித்து இதே கருத்தைத்தான் ஆனந்த குமாரசுவாமி கொண்டிருந்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால் ஒரு சிற்பியின் கண்கொண்டு சிற்பத்தையும், ஓவியனாக ஓவியத்தையும் பார்க்க வேண்டும்.

சிற்பம், ஓவியம் குறித்து ஒரு சாதாரண பார்வையே இங்கு இன்றளவும் உள்ளது. மிஞ்சிப் போனால் ஓவியத்தில் வண்ணங்கள் பற்றியும், சிற்பத்தில் வில்லோ, அம்போ பிடிமானம் இல்லாமல் நிற்பதைப் பற்றியும் சொல்வார்கள். அதைத் தாண்டி படைப்பு மன நிலை பற்றிய பேச்சிருக்காது. அப்படைப்பு நமக்களிக்கும் அனுபவம் பற்றியும் பேச்சிருக்காது. வடிவங்கள் பற்றி, composition பற்றி, வெவ்வேறு பாணியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பற்றி என எந்தக் குறிப்புமே இருக்காது. ஒரு சிற்பத் தொகுதியிலோ, ஓவியத் தொகுதியிலோ உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி ஒட்டு மொத்த படைப்பில் என்ன பங்களிக்கிறது எனப் பார்க்கும் பார்வை மிக முக்கியமான ஒன்று. ஒரு தொகுப்பில் என்ன மாதிரியான pattern திரும்பத் திரும்ப கையாளப் படுகிறது எனப் பார்ப்பது. நுட்பங்கள் சார்ந்து இப்படி கணக்கற்ற விஷயங்கள் உள்ளன. கலைஞனின் நோக்கில் கலையைப் பார்க்கும் பார்வை ஆனந்த குமாரசுவாமியினுடையது. எனவேதான் அவரது புத்தகங்கள் மேல் எனக்குப் பெரும் ஆர்வம் வந்தது.

சென்னை கண்காட்சியில் நான் வாங்கிய ஆனந்த குமாரசாமியின் புத்தகங்கள்:

The dance of siva
The Transformation of Nature in Art
The Indian Craftsman
Yaksas

இந்தப் புத்தகங்கள் அனைத்தும் ‘முன்ஷிராம் மனோகர்லால்’ ஸ்டாலில் கிடைத்தது. டெல்லியைச் சேர்ந்த பதிப்பகம் இது.

* * *

அர்ச்சுனன் தபசு – மாமல்லபுரத்தின் இமயச் சிற்பம், சா.பாலுசாமி, காலச்சுவடு பதிப்பகம்:

புடைப்புச் சிற்பம் சார்ந்து நான் வாங்கிய முக்கியமான புத்தகம். அர்ச்சுனன் தபசில் உள்ளது அர்ச்சுனன் கதையா? பகீரதன் கதையா? என்ற இரு வேறு விவாதங்கள் உண்டு என்பதை அறிவீர்கள். ஆனந்த குமார சுவாமியின் அனுமானங்கள் சிலவற்றை இந்தப் புத்தகம் மறுப்பதாகத் தெரிகிறது. படித்து முடித்தால் என்னவென்று தெரியும்.

* * *

உயிர்மை ஸ்டாலில் மனுஷ்யபுத்திரனிடம் நானும் என் மனைவியும் அறிமுகம் செய்துகொண்டு அவரது இரு கவிதைப் புத்தகங்களை அவரின் கையொப்பத்துடன் வாங்கிக் கொண்டோம். பிறகு அவருடன் நின்று ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். புத்தகத்தை திறந்ததும் முதல் கவிதையாக இருந்தது எது தெரியுமா?

மறுபடியும்

அடுத்த வருடமும்
இதே நாளில்
இதே இடத்தில்
இதே பின்புலத்தில்
இதே போல
நாம் ஒரு புகைப்படம்
எடுத்துக்கொள்வோமா?

நிச்சயம் எடுத்துக்கொள்வோம்
ஆனால்
கொஞ்சம் வேறு சாயல்களுடன்
கொஞ்சம் வேறு ரகசியங்களுடன்.

மனுஷ்யபுத்திரனின் அந்தப் புத்தகங்கள்:
பசித்த பொழுது
நீராலானது

* * *

வழக்கமாக புத்தகக் கண்காட்சிகளில் பாரதி குறித்தும் ஓவியங்கள் குறித்தும் எப்படியாவது புத்தகங்கள் வாங்கிவிடுவேன். அப்படி வாங்கிய சில புத்தகங்கள்:

பாரதி “இந்தியா”, உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்(இந்தியா இதழ் பற்றியும் அதில் வந்த கருத்துப் படங்கள் பற்றியுமான புத்தகம்)
தஞ்சைப் பெரிய கோயில் சோழர்கால ஓவியங்கள், தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்
சித்திரமாடம், தமிழ்ச் சுவரோவியங்கள் குறித்த கட்டுரைகள் – பாரதி புத்திரன், மாற்று பதிப்பகம்
தமிழ்நாட்டு ஓவியங்கள் – ஏ.எஸ்.இராமன்,தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்

* * *

என்னை வாங்கத் தூண்டிய புத்தகங்கள் சில:

என் சரித்திரம், மகாமகோபாத்யாய டாக்டர் உ.வே.சாமிநாத ஐயர்
அய்யா வைகுண்டசாமி அருளிய அகிலத்திரட்டு அம்மானை, காலச்சுவடு பதிப்பகம்
வாடிவாசல், சி.சு.செல்லப்பா, காலச்சுவடு
வெட்டுப்புலி, தமிழ்மகன், உயிர்மை பதிப்பகம்

இதில் வாடிவாசல் படித்து முடித்தாகிவிட்டது. அக்குறு நாவல் பற்றி எழுதுவதைவிட அதன் காட்சிகள் சிலவற்றை ஓவியமாக வரையலாம் எனத் தோன்றியது. விதானத்தில் அவ்வோவியங்களைக் காணலாம்.

* * *

 

மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில் புத்தாண்டு!

கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், மும்பை.

மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில்

இதுவரை வாழ்க்கையில் நான் புத்தாண்டு கொண்டாடியதே கிடையாது.

தற்போது திரு.தியோடர் பாஸ்கரன் அவர்களின் கானுயிர் சார்ந்த எழுத்துக்களைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் அவர் ஒவ்வொரு புத்தாண்டையும் ஏதாவதோர் கானகத்தில் அல்லது இயற்கைச் சூழலில் கழிப்பதாகக் கூறியுள்ளதைப் படித்தவுடன் , நானும் முடிந்தவரை அவரைப் பின்பற்ற முடிவு செய்தேன்.

அதற்குத் தோதாக ஒரு வாய்ப்பும் வந்தது.

கல்சுபாய் உச்சி

மும்பை டிராவல்லர்ஸ் (Mumbai Travellers) என்ற நண்பர்கள் குழு ஒன்று தன்னுடைய முதல் வருட நிறைவை சஹாயாத்ரி மலைத்தொடரின் உச்சியான கல்சுபாய் ( Kalsubai) மலையில் கொண்டாட, கலந்து கொள்ளுமாறு அழைப்பு விடுத்தது. கலந்து கொண்டேன். அந்த அனுபவங்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

சஹாயாத்ரி மலைத்தொடர்

மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையை வடக்கு, தெற்காகப் பிரிக்கும் போது மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா பகுதியில் உள்ள மலைத்தொடரை சஹாயத்ரி என்றும்; கேரளப் பகுதியை மலபார், சஹய பர்வதம் என்றும் அழைக்கிறார்கள். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் உச்சி கேரளாவின் இடுக்கியில் உள்ள ஆனைமுடி. அந்த வரிசையில் அஹ்மத் நகர் மாவட்டத்தில் அமைந்த கல்சுபாய் உச்சி – மகாராஷ்டிராவின் மிக உயரமான இடம். அதன் உயரம் 1646 மீட்டர் (5600 அடி) ஆகும்.

சஹாயத்ரி மலைத்தொடர்

மும்பையில் இருந்து 31 ஆம் தேதி இரவு, நாங்கள் 36 பேர் கிளம்பி கசாரா (Kasara)  என்ற நிலையத்தில் இறங்கினோம். அங்கிருந்து பாரி (Baari ) என்ற கிராமத்திற்கு தனி வாகனம் ஒன்றில் பயணம். அந்த ஊர் கல்சுபாவின் ஓர் அடிவாரம், அங்கு இரவு உணவை முடித்தோம். புத்தாண்டையும் மும்பை டிராவல்லர்ஸின் முதல் வருட பிறந்தநாளையும் கேக் வெட்டி கொண்டாடி முடித்து விட்டு இரவு சுமார் ஒரு மணியளவில் மலை ஏற ஆரம்பித்தோம்.

கல்சுபாய் உச்சி

சென்ற வருடத்தின் (2012) தொடக்கத்தில் மலை ஏறுவது, ஊர் சுற்றுவதில் ஆர்வம் கொண்ட ஆறேழு பேர், வருட முதல் நாளில் மகாராஷ்டிராவின் உச்சியில் இருக்க வேண்டும் என நினைத்து இந்த கிராமத்திற்கு வந்து இரவு மலை ஏற முடியுமா என விசாரித்துள்ளனர். இதுவரை யாரும் இரவில் ஏறாத போதும், இவர்களின் உறுதியைக் கண்ட கிராமவாசிகள் கோரக் ஷா என்ற வாலிபரை, இந்த மலையைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர் என்ற முறையில் வழி நடத்தும்படி அனுப்பி வைத்துள்ளனர். அவர் இப்போது வரை உதவுகிறார். எங்களை வரவேற்று அழைத்துச் செல்ல கசாராவிற்கே வந்திருந்தார்.

முதல் வருட நிறைவினையும் அதே போல் மகாராஷ்டிரத்தின் உச்சியில் கொண்டாட முடிவு செய்தனர். இந்த ஒரு வருட காலத்தில் இந்த Mumbai Travellers நண்பர்கள் குழு சுமார் ஐயாயிரம் நண்பர்களுடன் விரிவடைந்து, எண்பதிற்கும் மேற்பட்ட தனித்துவமான பயணங்களை ஏற்பாடு செய்து அழைத்துச் சென்றுள்ளது.

மலை ஏற ஆரம்பித்து இருபது நிமிடங்களிலேயே நமக்கு கடினம் தெரிய ஆரம்பித்து விடுகிறது. காரணம் பாதையே கிடையாது. அங்கங்கே பாறைகளைப் படிகளாக வெட்டி உள்ளனர். மற்றபடி நாமாகவே பார்த்து நிதானமாக ஏறிக்கொள்ள வேண்டும். குழுவில் சுமார் பதினைந்து பெண்களும் உண்டு என்பதால் அவ்வப்போது சிறு ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு தொடர்ந்தோம்.

சிறு ஓய்வு - Photo courtesy : Jogi Prajapati

நடுவில் கல்சுபாய் மலையின் கதையை ஒருவர் கூறினார்:

“மலை உச்சியில் ஒரு சிறிய அம்மன் கோவில் உண்டு, அந்த அம்மனின் பெயர்தான் ‘கல்சுபாய் மாதா’. ஒரு நாள் காட்டிற்கு விறகு பொறுக்கச் சென்ற சிறுவனின் காதுகளில் ‘நான் வரட்டுமா?’ என்ற குரல் கேட்டுள்ளது. பையன் அலறி அடித்து வீட்டிற்கு ஓடி விட்டான். அடுத்த நாளும் இது தொடரவே வீட்டில் சொல்லி இருக்கிறான். அவர்கள் சொன்ன படி, இந்த முறை ‘நான் வரட்டுமா?’ என்ற குரலுக்கு “சரி வா” என்று பதில் சொன்னான். ஒரு சிறுமி வந்திருக்கிறாள். அவளை வீட்டிற்கு கூப்பிட்டபோது, எனக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முயலக்கூடாது. என்னை பாத்திரம் தேய்க்கச் சொல்லக்கூடாது என்று சிறுமி நிபந்தனைகள் விதித்துள்ளாள். ஒப்புக்கொண்டு அழைத்துச் சென்றாலும், வயது ஆனவுடன் வீட்டு வேலை செய்ய, திருமணத்திற்கு வற்புறுத்த என்று ஆரம்பித்தவுடன் அந்தப் பெண் கிளம்பி இங்கு வந்து தெய்வமாகி விட்டாள் என்பது ஐதீகம்” என்று சொல்லி முடித்தார்.

பெண்கள் திருமணத்திற்கு மட்டும்தான், வீட்டு வேலை செய்ய மட்டும்தான் என்ற ஆணாதிக்க சிந்தனைக்கு எதிரான கலகக்குரல் ஒன்று இங்கு தெய்வமாகி உள்ளது என்று புரிந்து கொண்டேன்.எல்லா கிராம தேவதைகளும் நம்மிடையே நடமாடியவர்கள் தானே.

கல்சுபாய் மாதா கோவில்

கதைகளில் வருவது போல ஏழு மலை, ஏழு கடல் கடந்து போவது போலத்தான், முதலில் இங்கு மலையேற  வருபவர்களுக்கு இருக்கும். சில இடங்களில் படிகளாக வெட்டப்பட்ட பாறைகளின் உயரம் அதிகமானது. அதாவது பரவாயில்லை, மூன்று நான்கு இடங்களில் இரும்பாலான ஏணியில் ஏற வேண்டும். ஒவ்வொன்றும் சுமார் பத்து முதல் இருபது மீட்டர் உயரமானவை. அங்கங்கே ஏணிகளின் கைப்பிடிகள் உடைந்து சிறு மூங்கில்களால் இரும்புக் கம்பி கொண்டு கட்டப்பட்டு இருந்தன.

இரும்பு ஏணிகள்

அவ்வளவையும் கடந்தால் நமக்குப் பரிசாக இயற்கை அன்னை வழங்கும் மன மகிழ்ச்சியையும், சுத்தமான காற்றையும், சுற்றியுள்ள மலைத்தொடர்களின் உச்சிகளின் தரிசனத்தையும் பெறலாம்.

மலை உச்சியில்

இன்னொன்றை சொல்ல வேண்டும். நம்மைப் போல முதல் மாடிக்குக்கூட லிப்டில் செல்பவர்களுக்குத் தான் இது சாகசப் பயணம். கோரக் ஷா ஒன்றரை மணி நேரத்தில் ஏறி இறங்கி விடுகிறார். காலையில் சாரை சாரையாக குழந்தைகளுடன் குடும்ப சகிதம் மலையேற மக்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தனர். நவராத்திரி சமயத்தில் உச்சியில் இருந்து அடிவாரம் வரை வரிசை நிற்கும் என்கின்றனர்.

கல்சுபாய் கோவில் முன்

அதிகாலை சுமார் ஐந்து மணியளவில் ஒரு சிறு சமதளத்தை அடைந்தோம். சுள்ளிகளைப் பொறுக்கி சிலர் தீக் காய்ந்தனர். சிலர் பகலில் தேநீர், வடா பாவ் விற்கும் கடையாகச் செயல்படும் இடத்தில் சிறு ஓய்வு எடுத்தனர். மலை உச்சி, அதுவும் பனிக்காலம் என்பதால் குளிர் நடுங்க வைத்தது.

மலை உச்சியில்

அவ்வளவு நேரம் மலை ஏறியதால், என் உடலில் குளிரை மீறி கொப்பளித்திருந்தது வியர்வை. அப்போது மெல்லியதாய் வீசிய காற்று உடலை மயிர்கூச் செரியச் செய்தது. காலை ஏழு மணிக்குப் பின்னர்தான் சூரியன் தெரிந்தது. புத்தாண்டின் முதல் சூரிய உதயம் – ஓர் அருமையான மலைத்தொடரின் பின்னணியில்.

புத்தாண்டின் முதல் சூரிய உதயம்

கையில் கொண்டு வந்திருந்த Maggi-யை சமைத்து சாப்பிட்டு விட்டு கோவிலுக்கு ஏறினோம். சின்ன அறையில், பாறையில் உருவகப் படுத்தப்படும் தெய்வமாக கல்சுபாய் மாதா. குழு நண்பர்கள் சுற்றியுள்ள மலைதொடர்களையும் கோட்டைகளையும், பள்ளதாக்குகளையும் சுட்டிக் காட்டி விளக்கினார்கள். திடீரென்று மிகுந்த உயரத்தில் மட்டுமே வரும் வல்லூறு ஒன்று காட்சி கொடுத்து எங்களை மகிழ்வித்தது.

Photo courtesy : Jogi Prajapati

ஓர்  அரிய பறவையின்  காட்சியைக் கண்ட திருப்தியோடு எமது புத்தாண்டு ஆரம்பித்தது.

* * *