RSS

Monthly Archives: நவம்பர் 2012

உயிரின் வலி

சிறுகதை: ரஞ்சித் பரஞ்சோதி, பெங்களூர்.

அப்போது எனக்குப் பன்னிரெண்டு வயது இருக்கும்.

ரெண்டு நாட்களாக விடாத மழை. அன்றுதான் சுத்தமாக வெரித்திருந்தது.

பட்டாசுகள் அத்தனையும் ஈரக்காற்றில் பதத்துப் போயிருந்தன. பதத்துப் போன பட்டாசுப் பாக்கெட்டுகளை கரி அடுப்பின் திண்டில் வைத்து சூடேற்றி எடுத்துக் கொண்டேன். பட்டாசைப் பகிர வேண்டி வருமென்பதால் கூட்டாளிகள் யாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை.

வீட்டு முற்றத்தில் தனிமையில் எனது தீபாவளிக் கொண்டாட்டம் ஆரம்பித்தது.

எங்கள் ஊரில் கார்த்திகைத் திருநாளையும், தீபாவளியையும் கொண்டாடச் சிறந்த இடம் – ஊருக்கு நடுவில் உள்ள மலைதான். மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த மலை அது. ஒரு காலத்தில் சமணர் பள்ளி அந்த மலையில் இருந்தது. அந்த வரலாற்றைச் சொல்லும் சமணச் சிற்பங்கள் அந்த மலையின் ஒரு பகுதியில் நிறைய உண்டு. மற்ற சிறுவர்களைப் போல நானும் மலை ஏறிச் சென்று அங்கு வெடிகள் வெடிக்க வேண்டும் என்பது எனது தீராத ஆசை. ஆனால், மலைக்குச் செல்வது எங்கள் வீட்டில் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. அதற்குக் காரணம் உண்டு…

மலையடிவாரத்தில் உள்ள ஆம்பூர்ணி(ஆம்பலூரணி) என்ற குளத்தில் என் பெரியப்பா மகன் மூழ்கி  இறந்து போனான். எங்கள் குடும்பத்தை ஆட்டம் காணச் செய்த சம்பவம் அது. அன்றிலிருந்து மலைக்கோ அந்தக் குளத்திற்கோ செல்வது தண்டனைக்குரிய குற்றமாக எங்கள் வீட்டில் கருதப்பட்டது.

‘செத்துப் போன அண்ணன் என்னையும் அழைத்துக் கொள்வானோ’ என்ற பயம் எனக்கும் உள்ளூர இருந்தது. அதே நேரத்தில் மலையில் தீபாவளி கொண்டாடும் ஆசையும் என்னை விடவில்லை.

வேறு வழியின்றி வீட்டு முற்றத்தை சத்தத்தாலும் குப்பையாலும் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

வீட்டிலிருந்த ‘மணி’ வெடிச் சத்தத்தைக் கேட்டுக் குரைத்துக் கொண்டே இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெடிச் சத்தம் மணியை பயத்தின் உச்சத்திற்கே கொண்டு சென்றது. சங்கிலியின் பிடியிலிருந்து அது தப்ப முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் விடாமல் பட்டாசுகளைக் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தேன். மணியின் குரைப்புச் சத்தம் ஊழையாய் மாறி, பின் அடி வயிற்றிலிருந்து எழுந்த முணகலாக மாறியது.

லட்சுமி வெடி ஒன்றையும் பச்சை நிற அணு குண்டு ஒன்றையும் சேர்த்து, அதன் திரிகளை இணைத்துத் திருகி ரோட்டின் நடுவில் வைத்தேன். யாரும் வரவில்லை என உறுதி செய்து கொண்டு திரியைப் பற்ற வைத்தேன். வேகமாக வீட்டிற்குள் வந்து கதவோரம் நின்று கொண்டேன்.

சுறுசுறுவென நெருப்பு எழுந்தது. பின் சாந்தமானது. நெருப்பு அணைந்து விட்டதோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. பக்கத்தில் போகவும் பயம். தூரத்தில் ஒரு ஆள் சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தார். சைக்கிள் கேரியரில் கரும்பன்றி ஒன்றை தலைகீழாய் கவிழ்த்து கட்டி வைத்திருந்தார். அதன் நான்கு கால்களும் சேர்த்துக் கட்டப்பட்டிருந்தன. தலை கேரியருக்குக் கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வாயும் சேர்த்துக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அதன் கீச்சென்ற கதறல் தெருவெங்கும் இரைந்தது. சைக்கிள் நெருங்க நெருங்க எனக்குப் பயம் அதிகரித்தது. மணி குரைத்துக் கொண்டே இருந்தது.

தெருவுக்கு வந்து ஒரு கல்லை எடுத்து தூரத்தில் நின்று கொண்டு வெடிகளின் மீது எறிந்தேன். மீண்டும் நெருப்பு சுர்ரென்று பிடிக்கவே வேகமாக ஓடி வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன். சரியாக சைக்கிள் வெடிகளை நெருங்கும் போது முதலில் லட்சுமி வெடி வெடித்துச் சிதறியது. சைக்கிளில் வந்தவர் தள்ளாடி குதித்து இறங்கினார். கேரியரில் இருந்த பன்றி நழுவி தரையில் விழுந்தது. மணியின் குரைப்புச் சத்தம் அதிகமானது.

பச்சை அணு குண்டு தூக்கி எறியப்பட்டு மணிக்கு அருகில் சென்று விழுந்து பெரும் சத்தத்துடன் வெடித்தது. மணி எம்பிக் குதித்து பெருங்கூச்சலிட்டது.

வீட்டின் உள் அறைக்குச் சென்று ஒளிந்து கொண்டேன். தரையில் தலை கீழாகக் கிடந்த பன்றியின் கதறல் உள் அறை வரை வந்து காதைப் பிளந்தது. அதை விடப் பேரிரைச்சலாய் ஒலித்தது அந்த ஆளின் வசைகள். அவரின் சப்தமும் பன்றியின் சப்தமும் தேய்ந்து நின்ற பின்னரே வெளியில் வந்தேன்.

மழைக்கால ஈசல் குவியல் போல பட்டாசுக் குப்பைகள் முற்றமெங்கும் நிரம்பிக் கிடந்தது. மணியின் தேம்பல் தொடர்ந்து அதிகரித்தபடியே இருந்தது. எரிச்சலூட்டும்படியான அதன் முணகல் சப்தம் முற்றமெங்கும் குப்பையோடு குப்பையாகக் கலந்திருந்தது.

மீண்டும் தொடர்ந்தேன். மணியின் முணகலை அடக்கி ஆண்டது பட்டாசின் இரைச்சல். சாப்பிட வரும்படி அம்மா கத்தினாள். சப்தங்கள் அடங்கின. முற்றத்தை விட்டு புகை மண்டலம் மெது மெதுவாய் நகர்ந்து சென்றது.

அப்படியே சென்று தட்டின் முன் அமர்ந்தேன். கை முழுவதும் பட்டாசு மருந்து அப்பியிருந்தது. சாப்பாட்டில் கை வைக்கும் போது தலையில் கரண்டியால் ஓங்கி அடி விழுந்தது. கையை இழுத்து பாத்திரத்தில் நுழைத்து கழுவினாள் அம்மா. அவளது வாய் என்னை திட்டிக் கொண்டிருந்தது. கையை வேகமாக இழுத்துக் கொண்டு நான் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன்.

அம்மா மணிக்கு சோறு வைக்கச் சென்றாள்.

மிச்சமுள்ள பட்டாசுகளை வெடிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் வேக வேகமாய் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். சாப்பிட்டு முடித்து அரை குறையாய் கைகளைக் கழுவிக் கொண்டு வெளியே ஓடினேன். ஓரத்தில் மணி இன்னும் பயந்த நிலையிலேயே கிடந்தது. அம்மா வைத்துச் சென்ற சாப்பாடு திண்ணப்படாமல் அப்படியே இருந்தது.

சாப்பாட்டுக் கிண்ணத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டு மணிக்கு பக்கத்தில் சென்றேன். எப்போதும் என் மீது விழுந்து என்னை நக்கி பாசமாய் விளையாடும் மணி, முதல் முறையாய் என்னைக் கண்டு பயந்தது. நான் அருகில் செல்லச் செல்ல அதன் பயமும், முணகல் சத்தமும் அதிகமாயின. நான் மணியைத் தொட முயன்ற போது அது பின்வாங்கி, உடல் நடுங்கி, ஒடுங்கிப் போனது.

பல வருடங்கள் கடந்தன. தப்புகளுக்காக வீட்டில் அடி வாங்கும் பழக்கம் நின்று போனது. மணி இறந்து போனது. பட்டாசு வெடித்து தீபாவளி கொண்டாடும் வயது கடந்தது.

பின் ஒரு தீபாவளி நாள் வந்தது.

மலையில் தீபாவளி கொண்டாடும் சிறுவயது ஆசைதான் நிறைவேறவில்லை. அதைப் பார்க்கவாவது போகலாமே எனத் தோன்றியது.

மலையேறினேன்.

மலை எங்கும் வெடிச் சத்தம்.

மலை மேலிருந்து ஆம்பூர்ணி குளத்தைப் பார்த்தேன். என் பெரியப்பா மகன் – என் அண்ணனின் உயிர் குடித்த நீர் பச்சை நிறத்தில் அலையாடியது.

இவ்வளவு அமைதியான நீர்தான் மூர்க்கத் தனமாய் ஒரு உயிரைப் பறித்ததா? உயிரைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள தண்ணீருக்குள் என்ன பாடு பட்டிருப்பான். உறைந்து நின்றேன்.

தொடர்ந்து மலையேறினேன்.

ஒரு பாறையில் நின்ற நிலையில் ஒரு தீர்த்தங்கரர் சிலை இருந்தது. அதன் பின்னணியில் மரம் போன்ற ஆழகிய கல் வேலைப்பாடு என்னைக் கவர்ந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்த போது அந்த தீர்த்தங்கரரின் காலடியில் புகைவது போலத் தெரிந்தது. என்னவென்று பார்ப்பதற்குள் அது வெடித்துச் சிதறியது.

தீர்த்தங்கரரின் கட்டை விரல் என் காலடியில் வந்து விழுந்தது.

அந்தக் கட்டை விரலை நான் கையில் எடுக்கும் நேரத்திற்குள் இன்னொரு பட்டாசு தீர்த்தங்கரர் காலடியில் வைக்கப்பட்டது. அதுவும் புகைந்து வெடித்துச் சிதறியது. கணப்பொழுதில் அந்தக் காலடி முழுதும் கருத்துப் போனது.

ஏனோ தெரியவில்லை, என் அண்ணன் நீரோடு நடத்திய உயிர்ப் போராட்டமும், மணியின் முணகலும், வாயும் கால்களும் கட்டப்பட்ட பன்றியின் கத்தலும் எனக்குள் அப்போது தோன்றி மறைந்தன.

Advertisements
 

வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வரவேற்போம்!

‘கழுகுமலை’ மா.சட்டநாதன், மும்பை.Ovaleker Wadi Butterfly Gardenமகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் தானே (Thane) மாவட்டத்திலுள்ளது ‘ஓவ்லா’ கிராமம். அங்கு நான்கு தலைமுறைகளாக விவசாயம் செய்து வந்த ‘ஓவலேகர்’ குடும்பம், சூழ்நிலை காரணமாக தங்களுக்குரிய இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தைத் தரிசாக விட நேர்ந்தது. ‘ஓவலேகர்’ என்பது காரணமாக அமைந்த Sur Name. அதாவது, ஓவ்லா(Owla) கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று பொருள். இதே போல நாக்பூர்கர், பீஜப்பூர்கர், சஹாபூர்கர் என்றும் உண்டு. மேற்படி ‘ஓவலேகர்’ குடும்பத்தில் பிறந்த ராஜேந்திர ஓவலேகர் என்பவர், ஓவ்லா கிராமத்திலிருந்து தானே(Thane) அருகிலுள்ள முலுந்த்(Mulund) என்னும் இடத்தில் உடற்கல்வி ஆசிரியராகத் தன்னுடைய வாழ்வைத் தொடங்கியுள்ளார்.அந்த நிலம் ராஜேந்திர ஓவலேகருக்குக் கிடைத்தது. இவர் சிறுவயதிலிருந்தே இயற்கையை ரசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர். 90 களிலேயே Nectar Plant எனப்படும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் தேன் எடுக்கும் செடிகளை வளர்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். தொடர்ந்து பத்திரிக்கைகள், புத்தகங்கள் மூலம் தன்னுடைய அறிவைவளர்த்துக் கொண்டு, வண்ணத்துப் பூச்சிகளைத் தேடி வளர்ப்பதைத் தன்னுடைய முக்கியப் பொழுது போக்காகக் கொண்டிருக்கிறார்.

இவரின் ஆர்வத்தேடலின் போது, 2004 ஆம் ஆண்டு மும்பையின் புராதன அமைப்பாகிய “மும்பை இயற்கை வரலாற்றுக் கழகம்” (Bombay Nature History Society BNHS) ஏற்பாடு செய்த Breakfast With Butterfly என்ற நிகழ்ச்சி இவர் வாழ்க்கையை மாற்றியுள்ளது. அந்த நிகழ்ச்சியை நடத்தியவர்கள் முதல் பகுதியில் வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் வகைகள் பற்றி கூறி விட்டு, இரண்டாவது பகுதியில் அவை வளர்வதற்கான சூழல் பற்றியும் கூறிய போது, ராஜேந்தர் தன்னுடைய நிலம் எல்லாவகையிலும் பொருத்தமானதாக இருந்ததை உணர்ந்துள்ளார். மேலும், அந்நிகழ்ச்சியில் பேசிய ஓர் ஆய்வாளர், “ஓவ்லா என்ற கிராமத்தில் நிறைய வண்ணத்துப் பூச்சி வகைகள் காணப்படுகின்றன” என்று குறிப்பிடும் போது, அவர் சொன்னது தன்னுடைய நிலத்தைத்தான் என்பதை அறிந்து மகிழ்ந்துள்ளார்.ரோட்டோரங்கள், ரயில்வே டிராக்குகள், நதிக்கரைகள், மலைகள், தனியார் நர்சரிகள் எனப் பல்வேறு இடங்களில் இருந்தும், வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் சேகரிப்பை அதிகரித்துள்ளார். அவருக்கு, ‘இந்திய வண்ணத்துப் பூச்சி பார்வையாளர்களின் தந்தை’ எனப்படும் ஐசக் கேகிம்கர் (BNHS) அவர்களின் வழிகாட்டுதல் கிடைத்துள்ளது. அவரது மேற்பார்வையில் தொடர்ந்து எட்டாவது வருடமாக இப்போது, Ovalekar Wadi Butterfly Garden இந்திய அளவில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிலையை எட்டியுள்ளது.பொதுவாக மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியும், இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதியும் அதிகமான வண்ணத்துப் பூச்சி வகைகளைக் கொண்டவை.  உலகம் முழுவதும் 18,000 வகையான வண்ணத்துப் பூச்சிகள் உள்ளன. 1,500 வகைகள் இந்தியா முழுவதும் காணப்படுகின்றன. மும்பை பகுதியில் 150லிருந்து 180 வரை உள்ளன. ஓவலேகர் தோட்டத்தில் மட்டும் 130 வகைகளைக் காணலாம் என்கின்றனர். நாம் அங்கு செல்லும் எந்த நேரத்திலும் குறைந்தது 30 வகைகளைக் காண முடியும்.வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்கு ஹோஸ்ட் (Food), நெக்டார் (Nectar) என இரண்டு செடிகள் தேவை. பலவிதமான பழக்கலவைகளையும் ராஜேந்தர் வைத்திருந்தார். வண்ணத்துப் பூச்சி பசுமையான செடிகளில் முட்டையிடும்.முட்டை பொரிந்து வெளியே வருகின்ற லார்வாக்கள் அந்த இலையையே சாப்பிட்டு வளரும் லார்வாப் பருவத்தில் மட்டும் தான் சாப்பாடு. Pupas பருவத்தில் வெளியே வருவதற்கான தவம் மட்டுமே.சில வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் ஆயுளே இரண்டு வாரங்கள்தான் என்பதால் பிறந்து ஓரிரு நாட்களிலேயே அதன் துணையைத் தேட வேண்டிய கட்டாயம். ராஜேந்தர் நம்மை அழைத்துச் சென்று எல்லாவற்றையும் நமக்கு சுட்டிக்காட்டி விளக்கினார். அவர் இல்லாவிட்டால் நமக்குப் பல விஷயங்கள் தெரியாமலே போய்விடும்.இந்தியாவின் இரண்டாவது பெரிய வண்ணத்துப் பூச்சியான Blue Marmon மட்டுமல்ல, சிறு வயதில் நாம் பிடித்து விளையாடிய வகைகளின் பெயரும் நம்மை மகிழ்விக்கும். விரித்த சிறகுகளுடன் அழகாக உள்ள Blue Oak leaf Butterfly, சிறகை மூடியவுடன் காய்ந்த இலை போலக் காட்சியளிக்கிறது. Sailor, Skipper, Commander, Common Baron and Gaudy Baron எனப் பெரும்பாலான பெயர்கள், ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் மிக விரிவாக இவற்றை ஆராய்ந்த பின்னர் குண நலன்களுக்கேற்ற வகையில் வைத்த பெயர்கள்.

வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்கான சீசன் என்பது மார்ச் முதல் மே முதல் வாரம் வரையும்; செப்டம்பர் இறுதி முதல் நவம்பர் மாதம் வரையும் இருக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். நான் அங்கு சென்றிருந்த போது எங்களுடன் பேசிய ஒருவர், ஓராண்டில் மூன்று நான்கு முறைகள் இங்கு வந்தால், கிட்டத்தட்ட இப்பூங்காவிற்கு வருகை தரும் எல்லா வகையான வண்ணத்துப் பூச்சிகளையும் பார்த்து விடலாம் என்றார். அவரும் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் என்னைப் போல சும்மா பார்க்க வந்தவர். இப்போது வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மீது தீவிரமாகி மேகாலயாவிற்குப் போய் விட்டு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் திரும்பியிருக்கிறார். வடகிழக்கு இந்தியாவில் மிக அபூர்வமான வகைகள் உண்டாம்.

ராஜேந்தர் அங்கு வரும் குழந்தைகளையும், நம்மையும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளை வளர்க்க நிறையவே ஊக்கப்படுத்துகிறார். ஹோஸ்ட், நெக்டார் செடிகளை மட்டும் வளர்த்தால் போதும், வண்ணத்துப் பூச்சிகள் வந்தே தீரும். அவ்வளவு சுலபம். சிறிய அளவில் செய்யும் போது பராமரிப்பு எல்லாம் கஷ்டமே கிடையாது. நான் சென்றிருந்த போது, சிலர் சில கருவேப்பிலைக் கன்றுகளை அங்கே பதியம் போட்டு ஒரு சிறு பெண்ணின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடினர். இது வழக்கமான ஒன்று தானாம். பூங்காவிலுள்ள பெரும்பாலான செடிகளை இப்படி பார்வையாளர்களை உற்சாகப்படுத்தி வளர்த்திருக்கிறார்கள்.தானேவிலிருந்து சுமார் பதினைந்து கிலோமீட்டர் தூரத்தில் கோட்பந்தர் (Godbandhar) ரோட்டில் போரிவலி (Borivli) செல்லும் சாலையில் ‘ஓவ்லா கிராமம்’ அமைந்துள்ளது. தானேவிலிருந்து போரிவலி, பயந்தர், மிரா ரோடு போவதெற்கென உள்ள பேருந்துகள் அடிக்கடி உண்டு. ஓவலாவில் இறங்கி யாரிடம் வழி கேட்டாலும் சொல்வார்கள்.

நுழைவுக் கட்டணம் ஒருவருக்கு நூறு ரூபாய். பார்க்கிங் வசதி உண்டு. வாரத்தில் ஒரே ஒரு நாள், ஞாயிற்றுக் கிழமை மட்டும் தான் அனுமதி. பார்வையாளர்களுக்கான நேரம்: காலை 7 மணி முதல் மதியம் 2 மணி வரை. முப்பது ரூபாய்க்கு ஒரு வடபாவும் சின்ன டம்ளரில் தேநீரும் தருவார்கள். அதனால், நீங்களே சாப்பிட ஏதாவது கொண்டு வந்து விடுங்கள்.

நாம் தனியாகச் சென்று பார்த்தாலும், ராஜேந்தர் இருப்பதால் நமக்கு  விளக்கமாகச் சொல்வார். ஆனாலும், என்னுடைய பரிந்துரை BNHS ஏற்பாடு செய்யும் பயணம் வழியாகச் சென்றால் மிகவும் விரிவாக அறியலாம் என்பதே. நான் அங்கு சென்ற போது BNHS ஆள் ஒருவரிடம் பேசியதில் பல செய்திகளை அறிந்ததால் கூறுகிறேன்.

பார்க்கப் பார்க்க அழகாக இருப்பது மட்டுமல்ல, மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மிகமிக அவசியமானவையும் கூட.  கண்டிப்பாக குழந்தைகளுடன் சென்று பார்க்க வேண்டிய இடம். தொலைக்காட்சி முன் தொலைந்து போகும் நம் குழந்தைகளுக்கு, இயற்கையை அறிமுகப்படுத்த அழகான இடம். படையெடுக்கும் பட்டாளமாகத் திரியும் பட்டாம்பூச்சிகளைப்  பார்க்க இங்கே வரலாம்.ஒரு தனி மனிதரின் சாதனைதான் இந்தப் பூங்கா. இதற்காக அரசிடமிருந்து எவ்வித உதவியும் பெறுவதாகத் தெரியவில்லை. இந்த அவசர உலகில் வண்ணத்துப் பூச்சிகளுக்காக ஒருவர் வாழ்கிறார் என்பதே ஆச்சர்யப்படவைக்கும் அதிசயம் தானே!