RSS

Monthly Archives: செப்ரெம்பர் 2012

‘சிவசு’வின் பயிற்சிப் பட்டறை

அசின் சார், கழுகுமலை.

முதலில் ‘சிவசு’ பற்றி…

பாளை. தூய சவேரியார் கல்லூரியின் முன்னாள் தமிழ்த் துறைத் தலைவர் பேரா.நா.சிவசுப்பிரமணியன் அவர்கள். அனைவராலும் ‘சிவசு’ என்றே அறியப்பட்டவர். பணி ஓய்வு பெற்றிருந்தாலும், இலக்கியத்திற்காக ஓயாது உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பணியாளர் அவர். ஓய்வு பெறும் முன்பும் சரி, பின்பும் சரி, இலக்கியம் சார் கூட்டங்கள் எங்கு எப்போது நிகழ்த்தினாலும் தவறாமல் எனக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பி விடுவார். இன்று வரை எனக்குத் தெரிந்த அளவில், தன் சொந்தப் பணத்தை செலவழித்து, மாணவர்களுக்கு இலக்கியப் பயிற்சிப் பட்டறைகளை நடத்திவரும் ஓர் அற்புத மனிதர் அவர் மட்டுமே. நான் அன்னாரின் மாணவர் என்பதில் பெருமை கொள்கிறேன்.

எந்த ஓர் இலக்கியத்தையும் மறு வாசிப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டும். மார்க்சிய, பெண்ணிய, தலித்திய உத்திகளோடும் பார்க்க வேண்டும் என்பார். கல்லூரி நாட்களில் அவரது ஒவ்வொரு வகுப்பும் எங்களுக்கு இலக்கிய ஆய்வரங்கு போலவே இருக்கும். ஒரு படைப்பு அச்சில் ஏறும் வரைதான் எழுத்தாளனுக்குச் சொந்தம். அதன் பின்பு அது வாசகனுக்கு உரியது. வாசகன் அதை எப்படி வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம் என்பார். நவீன விமர்சன உத்தி, மேடைப் பேச்சு, புத்தகம், புத்தகக் கடை, ‘மேலும்’ இதழ், வெளியீட்டகம் என்று படிப்பிலும் படைப்பிலும் அவரிடம் இருந்த ஆர்வத்தை நான் அவரிடம் படித்த நாட்களிலேயே பார்த்திருக்கிறேன்.

இன்றும் எழுத்து, வாசிப்பு, பயிற்சி, பட்டறை என்று தொடர்ந்து தன் வயதை இலக்கியப் பணியால் நிரப்பிக் கொண்டிருக்கும் ‘சிவசு’ அவர்கள், சமீபத்தில் ஓர் அழைப்பிதழை எனக்கு அனுப்பி இருந்தார்கள்.

பாபநாசம் திருவள்ளுவர் கல்லூரியில் 2012 செப்டம்பர் 15,16 ஆகிய இரு தினங்கள் “சிறுகதை வாசிப்பும் படைப்பும் – பயிற்சிப் பட்டறை” என்றிருந்தது. நான் இரண்டாம் நாள் நிகழ்வில் கலந்து கொண்டேன். பல்வேறு கல்லூரிகளில் இருந்து அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் வந்திருந்தனர். மாணவிகள் அதிகமாகத் தெரிந்தது.

‘கூகை’ நாவலாசிரியர் சோ.தர்மன், தன் தொடக்க உரையில், “சங்கீதம், பரதம் யார் வேண்டுமானாலும் கற்றுக் கொள்ளலாம். இலக்கியம் படைப்பதை அப்படிக் கற்றுக் கொள்ள முடியாது. பணம் கொடுத்தும் படைப்பாளியாக ஆக முடியாது. பட்டப் படிப்பு தகுதியுடன் வேலைக்குச் செல்வது போன்ற அவசியமும் இதற்கு இல்லை. படைப்பாளிக்குத் தேவையான ஒரே ஒரு தகுதி – எழுதப் படிக்கத் தெரிந்திருந்தாப் போதும்! நான் படிக்கவில்லை. ஆனால், என்னுடைய படைப்பைப் பல்கலைக் கழகங்கள் பாடமாக வைத்திருக்கின்றன. அனைவரும் படிக்கிறாங்க. உங்களுக்கு நான் சொல்வது, எது கிடைத்தாலும் வாசியுங்கள். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாசித்துக் கொண்டே இருங்கள். வாசிக்க வாசிக்க, எதை வாசிக்கக் கூடாது என்பதைப் புரிந்து கொள்வீர்கள். எப்போது இதைப் புரிந்து கொள்கிறீர்களோ, அப்போது நீங்கள் படைப்பாளி. பார்த்தது, கேட்டது, ரசித்தது என்று எதையும் எழுதலாம். திருவிளையாடல் படத்தில், ‘கொங்கு தேர் வாழ்க்கை’ என்ற பாடல் வரும். அது திருவிளையாடல் புராணத்தில் உள்ளதன்று, குறுந்தொகைப் பாடல். ஆனால், அதைக் கொண்டு போய் அந்த சினிமாவில் சொருவியதுதான் கிரியேட்டிவிட்டி! அந்த கிரியேட்டிவிட்டிதான் நமக்கு வேணும்” என்றார்.

முதலாம் அமர்வில் எழுத்தாளர் வண்ணதாசன் முன்னிலையில் அவரின் ‘ஈரம்’ சிறுகதை வாசிக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் தங்களின் புரிதலை முன் வந்து பகிர்ந்து கொண்டனர். இறுதியில் அவர் பேசினார். “இன்று செப்டம்பர் 16. கி.ரா.வின் பிறந்த நாள்” என்பதை நினைவு படுத்தியவர், தொடர்ந்து பேசியதில் சில பகுதிகள்: “கதாசிரியன் பெரும்பாலும் யூகிக்கிறவனும், அநுமானிக்கிரவனுமாய் இருக்கிறான். ஈரம் கதையில் வரும் அண்ணாச்சி, லோகு மதினி, முருகேசன், வாழை, ஈரம் எல்லாம் அவர்களல்ல, நாம் தாம். நாம் தாம் எல்லாம். அது போல உங்கள் கதை மாந்தர்களை உங்கள் வாழ்விலிருந்து தேர்ந்து கொள்ளுங்கள். கதையின் ஆரம்ப வரிகளைத்தான் நான் எழுதுகிறேன். முடிவு தானாக எழுதிக் கொள்கிறது. சமையல் குறிப்பு போல அளவு சொல்ல முடியாது. ஆனால், அக்குறிப்பின் கடைசியில் “தேவையான அளவு உப்பு” என்றிருக்கும். எது தேவையான அளவு? என்று நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளும் போது ‘கதை’ எழுதி விடலாம். ஐம்பது வருடம் கதை எழுதிய எனக்கு, காதல் கதை எழுதவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் உண்டு” என்றார். மேலும் அவர், வ.உ.சி.கல்லூரியில் பி.காம். படித்த நாட்களையும், அந்நாட்களில் தனக்கு கிடைத்த கதைக் களங்கள், கதைமாந்தர்கள் குறித்தும் பகிர்ந்து கொண்டார்.

நிகழ்வை ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டிருந்த சிவசு அவர்கள், “ஒரு நல்ல டெக்ஸ்ட் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஒவ்வொரு சிந்தனையைத் தரவேண்டும். அந்த வகையில், வண்ணதாசன், வண்ணநிலவன், ஜெயமோகன் இக்காலகட்டத்தின் முக்கிய எழுத்தாளர்கள்” என்றார்.

அடுத்ததாக, லா.ச.ராமாமிருதம் எழுதிய ‘அபிதா’ நாவல் குறித்து பேரா.தனஞ்செயன் பேசினார். “அபிதா நாவல் படித்த பின், ரொம்ப நாளாக நான் அதிலேயே வாழ்ந்தேன். என் மகளுக்கும் அதனால் தான் ‘அபிதா’ என்ற பெயரை வைத்தேன்” என்றவர், “எந்த ஒரு கலையும் சமூகத் தொடர்பின்றி இருக்க முடியாது. மேலும், இந்த மாதிரிப் பட்டறைகள் நம்முடைய கிரியேட்டிவிட்டியை இன்னும் கொஞ்சம் தூண்டி விடுகின்றன.” என்றார்.

மீண்டும் சோ. தர்மன் பேசும் போது, இவ்வாண்டு கல்கி தீபாவளி மலருக்காகத் தான் எழுதிய ‘பட்சிகள்’ சிறுகதையைக் கூறிவிட்டு, “மூடநம்பிக்கைகளை முழுசா நிராகரிக்கவும் முடியாது, முழுசா ஏத்துக்கவும் முடியாது” என்றார். மேலும், “படைப்புக்கான கரு வாழ்வில் காணும் நிகழ்வுகளின் கோர்வைதான். நேற்று நான் இங்கு வரும் போது, சாலையில் ஒரு கழுதை அடிபட்டுக் கிடந்தது. பக்கத்தில் குட்டிக் கழுதை பரிதாபமாக நின்று கொண்டிருந்தது. பாவம், அதற்கு கார் கண்ணாடியை உடைக்கத் தெரியாது; கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணத் தெரியாது; மறியல் பண்ணவும் தெரியாது. ஏதும் சொல்லவோ, செய்யவோ தெரியாத அது நின்னுக்கிட்டே இருந்தது. இந்த நிகழ்வு என் மனதில் ஆழமா பதிஞ்சிருச்சு. என்றாவது ஒரு நாள் இது ஒரு படைப்பாக வடிவம் பெறும்” என்றார்.

சிவசு அவர்கள், “தமிழ்த் துறைக்கு வெளியே உள்ளவர்களால்தான் தமிழ் வளர்க்கப்படுகிறது. வல்லிக்கண்ணன் இதற்காகவே திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை” என்ற கருத்தையும் கூறினார்.

அடுத்த அமர்வில், சுரேஷ்குமார் இந்திரஜித்தின் ‘மாபெரும் சூதாட்டம்’ சிறுகதை அவர் முன்னிலையில் வாசிக்கப்பட்டது. மாணவர்களின் கருத்துரைகளைத் தொடர்ந்து இந்திரஜித் பேசினார். எந்தப் போக்கும் வாழ்வினுடைய, காலத்தினுடைய சூதாட்டங்களினால் கணிப்பிற்குட்படுவதில்லை. நடந்த காரியத்தின் காரணங்களை ஆராய்ந்து அடுக்குவது சுலபம். வலுவான காரணங்கள் இருக்க, அவற்றிற்கான காரியங்கள் ஏன் நடக்கவில்லை என்பதை எவரும் அறிய முடியாது. நடந்ததை நடக்க விதிக்கப்பட்டதாக நினைத்து ஏற்றுக்கொள்ள சூதாட்டம் வெற்றிகரமாக ஆட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. என்ற அவர் கதையிலுள்ள வரிகள் அவரின் உரைக்குப் பின்புதான் புரிந்தது.

நாறும்பூநாதன் மார்க்சியப் பார்வை பற்றிப் பேசும்போது, “மார்க்சியம், சமமற்ற தன்மையை சரி செய்ய முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது” என்றார்.

நிறைவு விழாவில் சாகித்ய அகாடமி பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் தோப்பில் முகமது மீரான் தன் உரையில், “கலை உணர்வு இல்லாதவர்கள் படைப்பாளியாக முடியாது. பயிற்சிப் பட்டறை மட்டுமே ஒருவனை படைப்பாளி ஆக்கி விடாது. நீங்கள் பயிற்சிப் பட்டறை செல்லும் போது, படைப்பாளி கூலி வேலைக்குச் செல்கிறான். மேலும், படைப்பாளி எப்போதும் நிகழ்கால நிகழ்வுகளையே எழுத வேண்டும். கூடங்குளத்தை பற்றி, சிவகாசி வெடி விபத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டும். அரசுக்குப் பின் வால் பிடித்துச் செல்பவனாக படைப்பாளி இருக்கக் கூடாது. நான் எழுதிய ஐந்து நாவல்களும் பரிசு பெற்றுள்ளன. எழுதுவதை ஆத்மார்த்தமாக எழுத வேண்டும். நான் தமிழ் படிச்சதே கிடையாது. தமிழ் நாட்டில், தமிழ் படிக்காத நான் எழுதியவை பரிசு பெற்றுள்ளன என்றால், அவை ஆத்மாவின் மொழிக்குக் கிடைத்த பரிசு. இலக்கணத்திற்கும், படைப்பிலக்கியத்திற்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. படைப்பாளி மொழி ஆத்ம மொழி என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மேலும், அந்நிய சக்திகளின் தூண்டுதலோடு இயற்கை, காடு, நதி எல்லாம் அழிக்கப்படுகிறது. உலக உயிரினங்கள் எல்லாம் மனிதனுக்குத் தேவை. ஆனால், அவைகளுக்கு மனிதன் தேவை இல்லை. எனவே, மனித நேயம் வளரவும், அதைப் பேசவும் நிர்வாகம் இது போன்ற பயிற்சிப் பட்டறைகளைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும்.” என்றார்.

ம.தி.தா.இந்து கல்லூரி பேரா.கட்டளை கைலாசம், “பேராசிரியர்களால் படிப்பாளிகளை உருவாக்க முடிகிறது. ஆனால், படைப்பாளிகளை உருவாக்க முடிவதில்லை” என்றார்.

தமிழக அளவில் 146 கல்லூரி மாணவர்கள் அனுப்பியிருந்த சிறுகதைகளில், சிறந்த பத்து சிறுகதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்குப் பரிசு வழங்கினர்.

விழாவிற்கு திருவள்ளுவர் கல்லூரியின் முன்னாள், இந்நாள் பேராசிரியர்களும், சிவசுவும் பொருளுதவி செய்திருந்தனர். கல்வியாளர்களின் உதவியோடு நடந்த கல்வி சார் விழாவை இங்குதான் கண்டேன். இது நல்ல முன்மாதிரி. இப்படிப்பட்ட விழாக்களால்தான் எந்த ஒரு பிரச்சினையையும் துணிச்சலாகப் பேச முடியும். நிர்வாகத்திற்கும் கல்லூரி முதல்வருக்கும் நம் வாழ்த்துகள்.

இன்றைய இளைய தலைமுறை மாணவர்கள் கூட்டமாக நின்று எழுத்தாளர்களிடம் ஆட்டோகிராப் வாங்கியதை முதன் முறையாகப் பார்த்தேன்.

பொதிகை மலை அடிவாரம், மூலிகைக் காற்று, சிலிர்க்கச் செய்யும் சிறு தூறல், படரும் மேகங்களூடே அவ்வப்போது வரும் வெம்மை தராத வெயில், உணவு, படுக்கை வசதியுடன் பாரம்பரியம் மிக்க கல்லூரியில் இரண்டு நாள்கள். படைப்பாளி, படைப்பு, வாசகன், திறனாய்வாளன், பேராசிரியர்கள் என்று எல்லோரையும் ஓரிடத்தில் சந்தித்த மகிழ்ச்சி – அனைவர் முகத்திலும் அகஸ்தியர் அருவியாய்க் கொட்டியது.

வந்த வாசகரெல்லாம் படைப்பாளியாய் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர் வீட்டுக்கு!

* * *

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

நெல்லையில் ஒரு நிகழ்வு

பொதிகை அடிவாரத்தில் முஸல் பனி

Advertisements
 

லோனாவாலா – கர்லா குகைகள்

கழுகுமலை” மா.சட்டநாதன், மும்பை.            “மூலம் தாரோ கேவலம் அஷ்ராயந்த,

            பணித்வயம் போக்துமா மந்த்ரயந்த,

            கந்தமிவ ஸ்ரீமபி குத்சயந்த,

            கெளபீனவந்த காலு பாக்யவந்த!” (கெளபீன பஞ்சகம் – பாடல் 2 )

“மரத்தடியை வசிப்பிடமாகக் கொண்டு, இரு கைகளாலும் பிச்சை எடுத்துண்டு, கந்தலைப் போல செல்வத்தை நினைக்கும் கௌபீன தாரிகளான துறவிகள் பாக்கியசாலிகள்.” ஆதி சங்கரர் ஏழாம் நூற்றாண்டில் துறவிகளின் பெருமையாகப் பாடியதை, அவருக்கு ஆயிரம் வருடங்கள் முந்திய புத்தர், தன்னுடைய துறவற சீடர்களுக்கு கட்டாயமாக்கி இருந்தார்.

ஒரு பிக்கு மூன்று நாட்களுக்கு மேல் ஒரே இடத்தில தங்கி இருக்கக் கூடாது. ஆனாலும் மழைக்காலங்களிலும் நோய்வாய்ப் பட்டிருக்கும்போதும் ஒரே இடத்தில் தங்க அனுமதி உண்டு. அதுவும் மக்களால் எளிதில் அணுக முடியாத இடமாக இருப்பது நல்லது. அதனால் தான் அஜந்தா போன்ற குகைகள் காட்டிற்குள் இருந்தன.

புத்தரே அப்படித் தான் இருந்தார், தன்னை அவர் ததாகதர் என்றே அழைத்துக்கொண்டார். ததாகதர் என்ற வார்த்தைக்கே “இந்த வழியே வந்து, இந்த வழியாகவே போனவர்” என்று தான் பொருள். மெய்யியல் ரீதியாக, தான் சொன்ன பாதையில் தானே நடந்து காட்டியவர் என்று பொருள் சொன்னாலும், உலகியல் ரீதியிலும் அதிக ஒட்டுதல் இன்றி இருக்கும் நிலையை இவ்வார்த்தை குறிக்கிறது. சீடர்களுக்கும் பாதை அதுவே.

ஆரம்ப காலங்களில் மிகவும் எளிமையாக ஒரு சிறு அறை, அதில் படுக்க ஒரு சின்ன மேடை என்று இருந்த குகைகள், பின்னர் வணிகர்கள், அரசர்கள் ஆதரவுடன் கலை ஆர்வத்துடன் அழகு மிளிர வெட்டப்பட்டன. இப்போது நாம் பார்க்கப் போவதும் அவற்றில் சிலவற்றையே.

புத்தர் நிர்வாணம் அடைந்து நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்  வைசாலியில் நடந்த இரண்டாவது மாநாட்டில் பௌத்தம் இரண்டாகப் பிரிந்தது. மகாசாங்க்யம், ஸ்தவிரவாதம் – இவற்றில் இருந்தே முறையே மகா யானம், தேராவாதம் போன்ற பிரிவுகள் தோன்றின. இதில் மகாசாங்க்யம் தான் ஏராளமான புரவலர்களைப் பெற்றிருந்தது. கர்லாக் குகைகள் ஸ்தவிரவாதம், மகாசாங்க்யம் இரண்டு பிரிவுகளையும்  சேர்ந்தவை.லோனாவாலாவில் இருந்து 10 – 15 கிலோமீட்டர் தூரத்தில்  மும்பை புனே தேசிய நெடுஞ்சாலையின் இரு புறங்களிளுமாக கர்லா, பாஜாக் குகைகள் அமைந்துள்ளன. தனி வாகனம் இன்றி வருபவர்களும் எளிதில் அணுகக் கூடிய இடங்கள்தான். லோனாவாலாவில் இருந்து பேருந்து மூலம் கர்லா கிராமத்தை அடைந்து அங்கிருந்து ஆட்டோ மூலம் மேலே செல்லலாம். அல்லது, லோக்கல் ரயில் மூலம் புனே செல்லும் பாதையில் லோனா வாலாவிற்கு அடுத்த நிறுத்தமான மாளவ்லி நிலையத்தை அடைந்து, அங்கிருந்து ஆட்டோ அமர்த்திக் கொள்ளலாம். பாஜாக் குகைகள் மாளவ்லியில் இருந்து 4 கிலோமீட்டர் தூரம்தான்.கர்லாகுகைகள் கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு வரையும், பின்னர் கி.பி.ஐந்தாம் நூற்றாண்டு முதல் பத்தாம் நூற்றாண்டு வரையும் இரண்டு காலகட்டங்களில் வெட்டப்பட்டுள்ளன. குகைகளுக்கு வெளிப்புறம் நான்கு சிங்கங்கள் நாலா பக்கத்தையும் நோக்கி நிற்கும் உயர்ந்த ஸ்தூபி நிற்கிறது. அதில் எழுத்துக்களும் வெட்டப்பட்டுள்ளன. புத்தரைத் தான் சிங்கமாக உருவகிப்பார்கள். சாக்கிய சிங்கம் நான்கு திசைகளிலும் நடைபோட ஆரம்பித்து விட்டது; பௌத்த ஞானம் உருள ஆரம்பித்து விட்டது என்பதைத் தான் தர்மச் சக்கரம் குறிக்கிறது.இரும்பு கிராதியைத் தாண்டினால் நம்மை குகைக்குள் நுழைய அனுமதிக்காத அளவிற்கு அற்புதமான வேலைப்பாடுகள். தத்தம் துணைகளுடன் நிற்கின்ற யவனர்கள், மாளிகைகளின் ஜன்னல் போன்ற அமைப்புகள், யானைகள், புத்தரின் சாரநாத் உபதேச அனுக்கிரகம். கீழே மான்கள் உள்ளன, புத்தரின் கைகள் காட்டும் முத்திரை – உபதேச முத்திரை. பார்த்துக் கொண்டே நிற்கலாம். மெல்ல உணர்வு பெற்று மூன்று நுழைவாயில்களில் நடுவே உள்ள வாசல் வழியே நுழைந்தால், இந்தியாவின் மிகப் பெரிய புத்த சைதன்யத்தைத் தரிசிக்கலாம்.எல்லோராவை விட இது பெரியதா? என்னால் நினைவு கூற முடியவில்லை. எல்லோராவைப் பார்த்து பிரமித்து நின்றது மட்டும் நினைவில் உள்ளது. எல்லோரா என்றதும் கைலாசநாதர் குடைவரை தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், அங்கே புத்தம், சமணம், சைவம் ஆகிய மூன்று பெரு மதங்களுக்கும் குடை வரைகள் உண்டு. ஆனால், இது தான் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய சைதன்யம் என்கிறார்கள்.

இரண்டு சிறிய உயரமுடைய சதுர வடிவத் தாங்கு தளங்களின் மீது அமைந்த, உருளையான அடிப்புறத்தில் இருந்து உயரே எழும் எண்கோண தூண்கள். தூண்களின் உச்சியில் யானைகளின் மீது அமர்ந்த யவனர்கள், வணிகர்கள். இரண்டிரண்டு யானைகள் இரண்டிரண்டு ஜோடிகள். இங்குள்ள எல்லாத் தூண்களிலும் ஏதோ எழுத்துக்கள் உள்ளன.நான் வந்த நேரம் பள்ளி மாணவர்கள் பலர் உள்ளே நுழைந்து ஓ வென கத்திக் கொண்டு இருந்தனர். எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. அவர்களின் ஆசிரியர் யாரோ ஒருவரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார், “இந்த குகைக்குள் எவ்வளவு கத்தினாலும் எதிரொலிக்காது. மேலே உள்ள வளைவான மர வேலைப்பாடுகள்  அவற்றைக் கிரகித்துக் கொள்கின்றன. குழந்தைகள் அதைதான் சோதித்துப் பார்க்கிறார்கள்” என்றார். அட ஆமாம்! அந்தக் காலத்து “Acoustics Engineering”, ஆயிரம் ஆண்டுகளாக எந்த சிதைவுக்கும் ஆளாகாமல் நிற்கும் மர வளைவுகளைக் கண்டேன்.சைதன்யம் அவர்களின் வழிபாட்டு இடம், வலம் வருவதற்காக சுற்றி பாதையும் உண்டு. நல்ல விசாலமான அறை, வெளிச்சம் வருவதற்காக நுழைவாயிலுக்கு மேல் அகன்ற சாளரம். மழைக்காலம் முடிந்த பின்னரும் துறவிகளுக்கு புறப்பட மனம் வரக்கூடாது என்று இந்த வணிகப்பாதை விகாரங்களை அமைத்தவர்கள் நினைத்தார்களோ?வெளியே வந்தவுடன் இவ்வளவு நேரம் பௌத்தத்தின் சிறப்பைப் பார்த்தாய், இப்போது அது சந்தித்த சோதனைகளைப் பார் என்பது போல் ஒரு கோவில். மகாராஷ்டிராவின் “கோலி” இன மீனவர்கள் வழிபாட்டுக்குரிய ஏக்வீர மாதா கோவில். நானூறு ஆண்டுகள் பழமையானது என்றார் ஒருவர். பார்த்தால் அப்படி தெரியவில்லை. அந்த இடத்தில துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது. நல்ல கூட்டம் வரக்கூடிய கோவில். நான் இந்த இடத்திற்கு செல்வதற்கு முன் இணையத்தில் தேடிப் பார்த்ததில் சில பதிவர்கள், இந்தக் கோவிலை பிரமாதமாகவும், கோவிலுக்குப் பக்கத்தில் பழையகாலத்துக் குகை ஒன்று உண்டு, அதையும் பார்க்கலாம் என்றும் எழுதி இருந்தார்கள். நல்ல வேளை பத்திரமாக விட்டு வைத்தார்களே. தெளிவாக ஒரு திணிப்பைப் பார்க்கலாம். அந்த குகைக்கு நேர் எதிரே, பழங்கால அலங்கார வளைவு ஒன்று உண்டு. அதன் நிலைப்படியை மட்டும் விநாயகரும், இரண்டு பூக்களும் பொறிக்கப்பட்ட சிறிய பாறைத் துண்டினால் பின்னாளில் மாற்றி இருக்கிறார்கள்.

ஹ்ம்! புத்தரையே மகாவிஷ்ணுவின் பத்தாவது அவதாரமாக மாற்றி, கோவில்களில் தசாவதார வரிசைகளில் சிலையாக வைக்கிறார்கள். பெரும்பாலான வட இந்தியர்கள் அதை நம்பவும் செய்கிறார்கள். இது ஒரு பெரிய விஷயமா என்று எண்ணியபடியே கீழே இறங்கி, பாஜா குகைகள் செல்வதற்காக ஆட்டோ ஒன்றில் ஏறினேன்.

 

வேதபுரம்: தொகுப்பு

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

தேடிச்சென்று நம் முன்னோர்களின் அதிசயங்களை பார்ப்பதைப் போலவே, நாம் அன்றாடம் புழங்கும் நகரங்களையும் பார்ப்பதும் அவற்றை ஏதோ ஒரு வகையில் பதிவுகளாக்குவதும் முக்கியமானது.

குறிப்பாக நகரம் என்பது அடிக்கடி தன் முகத்தை மாற்றிக்கொண்டே இருப்பது. நகரத்தில் இன்றிருப்பது நாளை இருப்பதில்லை. எனவே நகரங்களின் காலகட்டத்தை அடிக்கடி பதிவு செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது. ஆனந்த ரங்கரின் நாட்குறிப்புகளே அப்படிப்பட்ட ஒரு பதிவுதான். தான் வாழ்ந்த காலத்தை, தான் புழங்கிய சமூகத்தை, தன் கண்முன் பார்த்த ஊரை, சம்பவங்களை அப்படியே பதிவு செய்தார்.

ஒன்றின் அற்புதத்தை அறிய அது பழமையாகும் வரை ஏன் காத்திருக்கவேண்டும். நம் கண்முன்னே இப்போதே ஏன் கண்டுகொள்ளக்கூடாது?

எனது ஊர் சுற்றல் புதுச்சேரியில் முடிந்ததும் இதுதான் தோன்றியது. பெங்களூர் சென்றதும் பெங்களூரின் தற்கால தோற்றங்களை ஓவியங்களில் பதிந்து வைக்க வேண்டும் என்ற உத்வேகம் மனதில் எழுந்தது, தேர்வு முடிவு வந்ததும் நொந்து போய் அடுத்த தேர்வுக்கு இப்போதே படிப்பதற்கான திட்டங்களை தீவீரமாகத் தொடங்குவோம் இல்லையா? அது போலத்தான் இந்த எண்ணம் என்பது நன்றாகவே தெரிந்தது. இருந்தாலும் இந்த உத்வேகத்தை ஓரளவாவது குறைய விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

பெங்களூர் செல்வதற்கான ‘கரீப் ரத்'(ஏழையின் ரதம்) ரயில் அன்று முழுவதும் ஸ்டேஷனிலேயேதான் நின்று கொண்டிருந்தது.

உடல் அசதியை உணர்ந்தது. மழைக்கான அறிகுறி வேறு. மோட்டார் சைக்கிளை ஒப்படைத்துவிட்டு, ரயிலேறச் சென்றேன்.

நன்றாக இருட்டியது. மழை தொடங்கியது. நனைந்து கொண்டே ரயிலுக்குள் ஏறி அமர்ந்தேன். ரயில் புறப்பட இன்னும் இரண்டு மணிநேரங்கள் இருந்தன, ‘மானுடம் வெல்லும்’ படித்து விட்டுத்தான் புதுச்சேரி வந்தேன். புதுச்சேரியில்தான் ‘வானம் வசப்படும்’ வாங்கினேன். ‘கண்ணீரால் காப்போம்’ எங்குமே கிடைக்கவில்லை.

பையிலிருந்து ‘வானம் வசப்படும்’ நாவலை எடுத்து வாசித்தேன். முதலில் அமர்ந்த நிலையில், பின் லேசாக சாய்ந்து கொண்டு, அதன் பின் படுத்துக் கொண்டு வாசித்தேன். டிக்கெட் பரிசோதனை முடிந்ததும் தலைக்கருகிலேயே புத்தகத்தை வைத்தபடி படுத்திருந்தேன். ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் நீர்க் கோடுகள் இறங்கிக்கொண்டிருந்தன. வெளியே நல்ல இருட்டு.

விழித்த போது ‘வானம் வசப்படும்’ தரையில் கிடந்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே மெல்லிய பகல் வெளிச்சம். பெங்களூரை நெருங்க இன்னும் ஒரு மணி நேரமிருந்தது.

இந்த புதுச்சேரி ‘கரீப் ரத்’ ரயில் பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். எக்கச்சக்கமான பெட்டிகள் உள்ள இந்த ரயிலில் மிஞ்சிப் போனால் 20 பேர்தான் பயணம் செய்வார்கள் – TTR-ம் guard-ம் உட்பட.
இந்த ரயிலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கோபமாக வரும். எங்கள் சொந்த ஊருக்கு போவதற்கான ரயில் எப்போதும் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிய, இந்த ரயில் மட்டும் எப்போதும் பத்தோ, இருபதோ பேரை மட்டுமே சுமந்து செல்கிறது.

பெங்களூரை நெருங்கும் முன் இந்த ‘ஏழையின் ரதத்தை’ வரைய ஆரம்பித்தேன். அந்தப் படம்தான் மேலுள்ளது. இதில் உள்ளது போல்தான் அந்த ரயில் எப்போதும் வெறிச்சோடி இருக்கும்.

எந்தக் களேபரமும் இன்றி பெங்களூரிலிருந்து பயணம் செய்ய விரும்பினால் புதுச்சேரிக்கு இந்த ரயிலில் போய்வாருங்கள்.

வேதபுரம் பதிவுகள்:

—————————————————–

வேதபுரத்து வாழ்க்கை

வேதபுரம்: ரங்கப் பிள்ளை வீதி

வேதபுரம்: ஆனந்த ரங்கப் பிள்ளையின் வீடு

வேதபுரம்: ‘சம்பா’ கோவில்

வேதபுரம்: ‘ரெட்டியார்’பாளையத்தில் ‘முதலியார்’ கட்டிய ‘கிறித்தவ’ ஆலயம்

வேதபுரம்: மியூசியம்

வேதபுரம்: கமலாசனத்துக் கற்பகமே!

—————————————————–
 

வேதபுரம்: காலைப் பிடித்தேன் கணபதி!

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

வேதபுரம் பதிவுகளின் வரிசையில் முன்னரே வர வேண்டிய பதிவிது. நாளை விநாயகர் சதுர்த்தி என்பதால் அதற்கு முந்தின நாள் விநாயகர் பற்றிய இப்பதிவை போட்டால் பொருத்தமாக இருக்குமென நினைத்து இன்று இப்பதிவை இடுகிறேன். விநாயகர் சதுர்த்தி நல்வாழ்த்துக்கள்.

புதுச்சேரி போவதற்கு முந்தின நாள்தான் ‘ஸ்ரீ தத்வ நிதி’யின் ‘சிவநிதி’யை படித்து முடித்திருந்தேன். கழுகுமலை ஓவியத் தொகுப்பில் உள்ள விநாயகர் வடிவங்களை சிவநிதியோடு ஒப்பிட்டு பல குறிப்புகளை எழுதி வைத்திருந்தேன். புதுச்சேரி மணக்குள விநாயகர் கோவில் சென்றால் ஏதாவது கூடுதல் ‘விநாயக விபரங்கள்’ கிடைக்கும் என்றெண்ணி மணல்+குளத்து விநாயகர் கோவிலை நோக்கி நடந்தேன்.

ஆனந்த ரங்கர் வைத்திருந்த ‘பாக்கு’ மண்டி, மணக்குள விநாயகர் கோவிலை அடுத்துத்தான் இருந்ததாக பிரபஞ்சன் நாவலில் படித்தது ஞாபகம் வந்தது. இன்று அந்த இடத்தில் ஓரிரு ஆன்மீகப் புத்தகக் கடையும் உணவகங்களும் உள்ளன. ஆனந்த ரங்கர் தன் நாட்குறிப்பில் இக்கோவிலை ‘மணக்குளத்தங்கரை’ விநாயகர் கோவில் எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

ம.கு.வி. கோவிலின் ‘லட்சுமி’ என்ற யானையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதுண்டு. நான் புதுச்சேரி வந்த நேரம் பார்த்து ‘லட்சுமி’ முதுமலை காட்டுக்கு ஓய்வுக்காக சென்றிருந்தாள். தமிழக அரசுக்கு லெட்டர் போட்டு அனுமதி பெற்றாளாம்.

பக்தர்களுக்கு மிகப் பிரியமான யானை இந்த ‘லட்சுமி’ என கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பொதுவாகவே யானையிடம் ரசிக்கும் படியான ஒரு ‘cuteness’ உன்டு. என்னதான் பிரமாண்டமான உருவமாக இருக்கட்டும், அதன் நடவடிக்கைகளில் ஒரு குழந்தையை பார்ப்பது போல இருக்கும். உருவத்திற்குச் சம்பந்தமில்லாத மிகச் சாதுவான சுபாவம் கூடுதல் ஈர்ப்பைத் தரும். இதே காரணத்தால்தான் விநாயகரையும் எல்லோருக்கும் மிகப் பிடித்து விடுகிறது போல.

கோவிலினுள் நுழைந்ததும் இடது பக்க சுவரில் ஒரு போர்டு இருந்தது. அரவிந்தர் ஆசிரமம் சார்பாக மணக்குள விநாயகர் கோவிலுக்கு இடம் வழங்கப்பட்டதைச் சொல்லியது அந்த போர்டு. ஸ்ரீ அன்னைக்கு மணக்குள விநாயகர் கனவில் தோன்றி இந்த கோவிலை பராமரிக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

மிகச் சிறிய இந்தக் கோவில் சுத்தமாக நவீன உருக் கொண்டிருந்தது. கோவிலின் தோற்றத்தில் பழமையின் அம்சம் இல்லாவிட்டாலும், இங்கு விநாயக வழிபாடென்பது பிரெஞ்சியர்களின் வரவிற்கு முன்பிருந்தே நடந்து வந்துள்ளது. அதாவது 1666க்கு முன்பிருந்தே.

வேதபுரீஸ்வரர் கோவில் மீது பிரெஞ்சுக் கிறித்தவர்களுக்கு இருந்த வெறுப்பு மணக்குள விநாயகர் கோவில் மீதும் இருந்துள்ளது. கவர்னர் மார்த்தேன் காலத்தில்தான் ம.கு.வி கோவிலில் தடையின்றி வழிபாடு நடத்த வழிசெய்யப்பட்டுள்ளது. அதற்கு முன் பூஜைகள் நடத்தவிடாமல் தடுத்துள்ளனர். இதனால் ‘தமிழர்கள்’ ஆங்கிலக் காலனிப் பகுதிக்கு இடம்பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். ‘இந்துக்கள்’ எனச் சொல்லாமல் ‘தமிழர்கள்’ எனச் சொல்ல காரணமிருக்கிறது. அக்காலத்தில் ‘இந்துக்கள்’ எனக் கூறும் வழக்கமில்லை. இந்துக்களைக் குறிக்க ‘தமிழர்கள்’ என்ற சொல்லே வழக்கில் இருந்துள்ளது. அதுவும் உயர்சாதி எனச் சொல்லிக்கொள்கின்றவர்களை மட்டுமே அவ்வாறு அழைத்துள்ளனர். கீழ்சாதி எனச் சொல்லப்படுகிறவர்களையும், கிறித்தவர்களாய் மதம் மாறியவர்களையும் ‘தமிழர்கள்’ எனக் குறிப்பிடும் வழக்கமில்லை. ‘வானம் வசப்படும்’ நாவலில் பிரபஞ்சன் இத்தகவலை அடிக்குறிப்பாகக் கொடுத்துள்ளார். ஆனந்தரங்கர் நாட்குறிப்பின் மூலம் தெரியவரும் முக்கியமான சமூகப் படிநிலை குறித்த தகவலிது.

நான் முக்கியமாக தேடிச் சென்ற விநாயக மூர்த்தங்களை வரிசையாக பார்த்தபடி நடந்தேன். 32 வடிவங்கள், உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருக்கும் வடிவங்கள் என சுவர் முழுக்க புடைப்பு பாணியில் விநாயகர் நிரம்பி வழிந்தார்.

ஒவ்வொரு விநாயகரின் பெயரும் அதன் உபயதாரரின் பெயரும் எழுதப்பட்டிருந்தது. நல்ல வேளை, எது விநாயகரின் பெயர் என கண்டறிவதில் சிக்கல் இருக்கவில்லை.

‘உச்சிஷ்ட கணபதியும்’, ‘வர(க) கணபதியும்’ பெண்தெய்வம் மடியில் அமர்ந்த நிலையிலேயே காட்டப்படும். ஆனால் இங்கு தனித்த விநாயகராகவே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒருவேளை இந்த வடிவங்களின் ‘erotic symbolization’ஐ மனதில் கொண்டு இம்மாதிரி அமைத்திருக்கக்கூடும். இன்னொரு காரணமும் இருக்கலாம். இங்குள்ள 32 வடிவங்கள் ‘தயன சுலோகங்கள்’ அடிப்படையிலமைந்தது எனச் சொல்கிறார்கள். ஒருவேளை ‘முத்கல புராண’ விளக்கத்திலிருந்து ‘தயன சுலோகத்தின்’ விளக்கம் மாறுபட்டும் இருக்கலாம். சரியாகத் தெரியவில்லை. தயன சுலோகம் பற்றி படித்தால் தெரியும்.

நம்ம பாரதியும் புதுச்சேரி மணக்குள விநாயர் மீது நாற்பது பாடல்கள் இயற்றியுள்ளார் எனத்தெரிந்து கொண்டேன். ‘விநாயகர் நான்மணிமாலை’ என்ற பெயரில் அவர் பாடிய ‘அந்தாதி’ வகையிலமைந்த கவிதைகளவை.

‘நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற்கு உழைத்தல்’, ‘பேசாப் பொருளைப் பேசநான் துணிந்தேன்’ போன்ற புகழ்பெற்ற வரிகள் இந்த ‘விநாயகர் நான்மணிமாலை’யில்தான் உள்ளது.

‘நமக்குத் தொழில் கவிதை’ என்ற வரி அருமையானதொரு ‘பக்தி’ context-ல் வருகின்றது என்பதை இப்போதுதான் தெரிந்து கொண்டேன். பேச்சுப் போட்டிகளில், சொற்பொழிவு மேடைகளில் பாரதியின் கவிதைகளை துண்டுதுண்டாய் பயன்படுத்தி உண்மை அர்த்தத்தையே தெரிய விடாமல் சாகடித்து விடுகிறார்கள்.

நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற்கு உழைத்தல்
இமைப்பொழுதும் சோராது இருத்தல் – உமைக்கினிய
மைந்தன் கணநாதன் நம்குடியை வாழ்விப்பான்
சிந்தையே இம்மூன்றும் செய்.

‘குடிகாக்கும் வேலையை உமையவள் மகன் விநாயகன் செய்வான். மனமே நீ உன் வேலையான கவிதை, நாட்டிற்கு உழைத்தல், சோராதிருத்தல் ஆகியவற்றை செய்வாயாக’ என்கிறான்.

விநாயகர் உட்பட அத்தனை கடவுளர்களின் பெயரையும் குறிப்பிட்டு அவர்களிடம் தனக்கு ‘வேண்டியன’ என்று ஒரு பட்டியலிடுகிறான் பாரதி.
அதில் ஒரு வேண்டுதலாக,

‘நோவு வேண்டேன் நூறாண்டு வேண்டினேன்!’ என்கிறான்.

அவனது இந்த ஒரு வேண்டுதலையாவது அந்தக் கடவுளர்கள் நிறைவேற்றியிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்.
‘வேண்டிய தனைத்தும் அருள்வதுன் கடனே’ என கடவுளைப் பார்த்தே கட்டளையிடும் அந்த ஞானத்திமிர் கடவுளர்களைக் கோபமூட்டிவிட்டதோ?

மிகப் பெரும் அனுபவத்தை தரும் கவிதை இந்த ‘விநாயகர் நான்மணிமாலை’. தவற விடாதீர்கள். மணக்குள விநாயகர் கோவிலின் சிறப்பம்சம் என்பது ‘எங்கும் தங்கமயம்’. பொன்தேர், பொன் விமானம், விநாயகரின் பொற்கவசம் என எங்கும் பொன்தான். பாரதி மணக்குள விநாயகர் மீது பாடிய பாடலில் தன் மனதிற்கு ‘பொன்னால் உனக்கொரு கோயில் புனைவேன்’ என்கிறான்.

மணக்குள விநாயகர் கோவிலுக்கு நீங்கள் சென்றால் பாரதியின் நான்மணிமாலையால் வழிபடுங்கள். குறிப்பாக கீழ்கண்ட வரிகளை:

தன்னை ஆளும் சமர்த்து எனக்கு அருள்வாய்
மணக்குள விநாயகா, வான்மறைத் தலைவா,
தன்னைத்தான் ஆளும் தன்மைநான் பெற்றிடில்
எல்லாப் பயன்களும் தாமே எய்தும்.

 

மூணார் – தெவிட்டாத தேனாறு!

கேரள மாநிலத்தின் தென் பகுதியில் உள்ள இடுக்கி மாவட்டத்திலுள்ள ஊர் மூணார் ( Munnar ). தமிழ்நாட்டிலிருந்து போடிநாயக்கனூர் என்ற ஒரு மழைக் கடவு ஊரிலிருந்து பேருந்தில் சென்றால் மூன்று மணி நேரம் ஆகும். போடியிலிருந்து மூணார் சுமார் 68 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது.தேனி அல்லது போடியில் தங்கியிருந்து அதிகாலையில் எழுந்து கிளம்பிச் சென்றால் மலையின் இயற்கை அழகை கண்டு களித்துக் கொண்டே செல்லலாம். போடியிலிருந்து மூணார் செல்லும் போது மலை ஏறிய பின்பும், ரொம்ப நேரம் போடிப் பகுதியின் நிலப்பரப்பு நமக்கு மலைக் கடவில் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு கொண்டை ஊசி வளைவிலும் தெரியும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கு அதலபாதாளமாக இருக்கிறது. புதிதாக வருபவர்களுக்குப் பார்த்தாலே தலை சுற்றும்.37 கிலோமீட்டர் கடந்த பின் பூ பாரா ( Poopara ) என்ற ஓர் இடம் வருகிறது. தேநீர், டிபன் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அங்கிருந்து 31 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மூணார் உள்ளது. இது கடல் மட்டத்தில் இருந்து 1,600 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. இப்பகுதியின் இயற்கை அழகு நம் கண்களை இமைக்காமல் காண ஈர்க்கும். ஏதாவதொரு மலைப்பாதையில் நின்று மலையின் அழகையும், வளைந்து செல்லும் சாலைகளையும், அதில் மெதுவாக ஊர்ந்து செல்லும் வாகனங்களையும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம். அப்படியொரு அழகு.முத்தரப்புழா, நல்லதண்ணி, குண்டலா ஆகிய மூன்று ஆறுகள் கூடும் இடத்தையே மூன்றாறு என்றிருந்து பின்னர் மூணாறாகியுள்ளது என்கின்றனர். மேலும், ஜான் முன்றே டேவிட் என்ற ஆங்கிலேயர் முதன் முதலில் இங்கே வந்தாகவும், அவர் பெயரில் உள்ள முன்றே என்ற சொல்லே மருவி பின்பு மூணாறு என வழக்கிலானதாகக் கூறுவாரும் உளர். இருந்தாலும், பேருந்திலும், பெயர்ப் பலகையிலும், வழிகாட்டிப் பலகையிலும் மூணார் ( Munnar ) என்றே எழுதப்படுகிறது.தேயிலை தயாரித்தலே இங்கு முதன்மையான தொழிலாக இருக்கிறது. பெரும்பான்மையான தேயிலைத் தோட்டம் டாட்டா நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமானது. இங்கு தேயிலைத் தோட்டத் தொழிளாலர்களாக அதிகமான தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். குறிப்பாக நெல்லை மற்றும் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அதிகம்.தமிழகத்தின் உயரமான சிகரம் தொட்டபெட்டா என்பதை நாம் அறிவோம். 2623 மீட்டர் உயரமுள்ள அது ஊட்டியிலிருந்து எட்டு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது. அதை விட உயரமான ஆனைமலை சிகரம் இங்குள்ள ராஜமலைத் தொடரில்தான் உள்ளது. இதன் உயரம் 2,695 மீட்டர். இதுதான் தென்னாட்டின் மிக உயர்ந்த சிகரம்.இந்த ராஜமலைத் தொடரில்தான் 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பூக்கும் குறிஞ்சி மலர்க்காடு உள்ளது. ஷங்கர் பட டூயட் பாடல்களில், அநியாயத்துக்குப் பூத்துக்கிடக்கும் கிராபிக்ஸ் பூக்களைப் போல இங்கு உண்மையான குறிஞ்சிப் பூக்கள் கணக்கற்றுப் பூத்துக் கிடக்கும். இதற்கு முன் 2006 செப்டம்பரில் பூத்திருந்தது. அப்போது அங்கு நான் சென்றிருந்தேன்.மலை முழுவதும் நீல வண்ணப் போர்வையால் போர்த்தியது போன்ற அழகைக் கண்டேன். இம்மலையில் தான், அழிந்துவரும் வன விலங்கான வரையாடு ஏராளமாக உள்ளன.கொம்பு சற்று வளைந்து காணப்படும் இந்த மலை ஆடுகள் நம் நாட்டுப் பகுதியில் உள்ள ஆடுகளைப் போலவே சாதுவானதாக இருக்கின்றன.அவை குறிஞ்சி மலர்களுக்கிடையே கூட்டம் கூட்டமாய் திரிந்தன. அருகில் சென்று ஒன்றைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். அது புல் மேய்வதிலேயே மும்முரமாக இருந்தது. சுற்றுலா வந்திருந்த அநேகர் அவற்றின் அருகில் சென்றும், நின்றும் படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். ஆடுகள் இவர்களையும், இவர்கள் ஆடுகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொள்ளும் காட்சியையும் ரசித்துக் கொண்டேன்.மூணார் அருகில் மாட்டுப்பட்டி அணை என்று ஒன்று உள்ளது. ஆங்கிலேயர் காலத்தில் இவ்வணை அருகில் மாட்டுப் பண்ணை இருந்ததாகவும், அதனால், மாட்டுப்பட்டி அணை என்று அழைக்கப்பட்டு, அதுவே நிலைத்ததாகவும் கூறுகின்றனர். இது நீர் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய கட்டப்பட்ட நீர்த்தேக்கமாகத் தெரிகிறது.2006 இல் நான் சென்ற போது அணை நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அணையைச் சுற்றியுள்ள பசுமையான காடுகள், காட்டில் இயற்கையாக மேய்ந்து கொண்டிருக்கும் யானைக் கூட்டம், நீரை வேகமாகக் கிழித்து சீறிப்பாயும் மோட்டார் படகு, அனைத்தையும் தழுவிச் செல்லும் வெண்மையான பனிமூட்டம். இவற்றை எல்லாம் அந்தப் படகிலிருந்து காணும் போது, கடவுளின் படைப்பை நினைத்து ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் நன்றி சொல்லத் தோன்றியது.இங்கிருந்து சிறிது தூரத்தில் எதிரொலி முனை (Echo point)உள்ளது. நாம் என்ன பேசினாலும் எதிரொலித்துக் கேட்கிறது. எதிர் புறத்தில் மலைச் சரிவில் மேன்மேலே வரிசையாக உயர்ந்து நிற்கும் மரங்கள், பள்ளியில் மாணவர்களை குரூப் போட்டோவிற்கு நிறுத்துவது போல இருந்தன. மூணாரிலிருந்து 20 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ள குண்டலா அணை, சுற்றுலாப் பிரியர்களுக்கு இன்பம் தரும் இன்னொரு படகுசவாரி உள்ள அணை. மூணாரின் மத்தியப் பகுதியில் நூற்றாண்டுப் பழமையான மவுண்ட் கார்மெல் சர்ச்சும், பிரசித்தி பெற்ற முருகன் கோவிலும், சற்று தள்ளி இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் புதுப்பிக்கப்பட்ட அழகிய மசூதியும் உள்ளன.இங்கு சுற்றிப் பார்க்க வாடகை ஆட்டோ அல்லது ஜீப் நிறையவே கிடைக்கின்றன. சுற்றுலா செல்வோர் தங்களின் எண்ணிக்கைக் கேற்ப வண்டியை எடுத்துக்கொண்டால், நினைத்த இடத்தில் நிறுத்தி இயற்கை அழகை ரசிக்கலாம். சாலையில் செல்லும் போதே எங்கிருந்தோ கிளம்பி வரும் பனிமூட்டம், நாம் நினைக்கும் நேரத்தை விட விரைவாக வந்து நம்மைச் சூழ்ந்து கொள்ளும். பத்தடித் தூரத்தில் உள்ளது கூட நம் கண்ணுக்குப் புலப்படாது. இது போன்ற பனிமூட்டத்தை வால்பாறையில் அனுபவித்திருக்கிறேன்.தமிழக, கேரள எல்கையில் மலைவாச ஸ்தலங்களில் இயற்கை எழிலோடு, தேயிலைத் தோட்ட அழகும் சேர்ந்து என்னை அகமும் புறமும் சிலிர்க்கச் செய்த இடங்கள் மூன்று. ஒன்று: மாஞ்சோலை, காக்காச்சி, ஊத்து மற்றும் அதற்கு மேலே குதிரைவெட்டி வரையுள்ள பகுதிகள். இரண்டாவது, வால்பாறை, சோலையாறு மற்றும் நீராறு வரையுள்ள பகுதிகள். மூன்றாவது, இந்த மூணார்.

செயற்கை அதிகம் கலந்து விட்ட ஊட்டி போன்ற இடங்கள் பிடிக்காத இயற்கைப் பிரியர்களுக்கு இந்த மூன்று இடங்களும் இன்பவனமாகத் திகழும். இவ்விடங்களில் இயற்கை வளம் சிதைவுக்கு ஆட்படாமல் இருப்பது, அதிகமான தேயிலைத் தோட்டங்கள் தனியாருக்குச் சொந்தமானவையாக இருப்பதனால்கூட இருக்கலாம். இம்மூவிடங்களில் மாஞ்சோலை, ஊத்து பகுதிகளில் சுற்றுலாப் பயணிகள் தங்குவதற்கான வசதிகள் கிடையாது. முழுக்க முழுக்க தனியார் பகுதி. வால்பாறையில் விடுதிகள் உள்ளன. ஆனால், நல்ல சொகுசானவற்றை நாம் எதிர் பார்க்க முடியாது. ஆனால், மூணாரில் நல்ல அறைகளே கிடைகின்றன. நகர்ப்புறம் போல வசதியான சொகுசு விடுதி அறைகளும் உள்ளன.

நண்பர்களோடு செல்வதற்கும், குடும்பமாக செல்வதற்கும், புதுமணத் தம்பதிகள் தேனிலவு செல்வதற்கும் மூணார் எல்லையில்லாத் தேனாறு என்று சொல்வேன். அங்கு மழைக் காலம் முடியும் செப்டம்பர் இறுதியோ அல்லது அக்டோபர் முதலிலோ செல்வது நல்ல இதமான அழகான காலம்.நான் இந்த செப்டம்பர் முதல் நாள் சென்றிருந்தேன். கடந்த நான்கு நாட்களாகத்தான் மழை பெய்கிறது என்றனர் அங்குள்ளவர்கள். அணைகளில் நீர் குறைவாகவே இருந்தது. பகற்பொழுதெல்லாம் தொடந்து மழை. போகும் வழியில் மூன்று யானைகள் புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.எதிரொலி முனை செல்லும் போது மழை கொஞ்சம் வெரித்திருந்தது. காமிராவை வைத்துக் கொண்டு மக்கள் படும் பாட்டை, என் காமிரா – தன் பார்வையால் படமாக்கிக் கொண்டது.

நீங்களும் அவசியம் சென்று வாங்க. அப்புறம் சொல்வீங்க, “எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா” என்று!

அசின் சார், கழுகுமலை.

 

வேதபுரம்: மியூசியம்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

நிர்வாக ரீதியாக புதுச்சேரி ஒன்றியப் பிரதேசமாக இருக்கலாம். தமிழ் மனநிலை என்பது அங்கும் தமிழகத்திலும் ஒன்றுதான். அதனால் ‘நாம்’ என்று நான் சொல்லும் போதெல்லாம் அவர்களையும் சேர்த்துத்தான் எனப் பொருள்கொள்ள வேண்டுகிறேன்.
‘ஒரே குட்டையில் ஊறிய..’ என்ற பழமொழியை நினைவில் கொள்க.

புதுச்சேரி மியூசியத்திற்கு சென்ற அனுபவம் மிகக் கொடுமையானது.

மியூசியத்திற்குண்டான தகுதி இந்த மியூசியத்திற்கு உண்டா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. புரியும்படி சொன்னால், மியூசியமல்ல- இது ஒரு வகை ஸ்டோர் ரூம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
இதற்கான பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் அதற்கான முறையான படிப்புகளை படித்துத்தான் வந்தார்களா என சந்தேகமாய் உள்ளது.

200 மில்லியன் வருஷங்களுக்கு முந்தைய மரத்தின் படிமப் பதிவுகள் சில, மியூசிய நுழைவுக் கதவருகில் வெட்டவெளியில் இருந்தன. நம்மை விட மூத்த அந்த பொருட்களுக்கு நாம் தரும் இடம் அதுதான். வழக்கமாக இது போன்ற இடத்தை நாம் செருப்பை கழட்டிப்போடத்தான் பயன்படுத்துவோம்.

தோட்டம் போன்ற அந்த திறந்த வெளியில் இன்னும் நிறைய கலைப்பொருட்கள் இருந்தன. அவை அழகுக்காக தற்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவையா, இல்லை தொல்பொருளா? யாருக்குத் தெரியும். தற்கால கலைப்பொருட்களாய் இருந்தாலும் அதை பராமரிப்பின்றி போட்டு வைத்தல் அறிவற்ற செயலே.

ஒரு மூலையில், சேஷன் மீது இரண்டு கால்களும் அற்ற நிலையில் சயனித்திருந்தார் விஷ்ணு. ஸ்ரீ பாதங்கள் இல்லாததால் அதற்குச் சேவகம் புரியும் தேவியர்களான ஸ்ரீயும், பூமியும் அங்கு இல்லை. இன்னும் சில சிற்ப உருவங்கள் ஆங்காங்கே சிதறிய நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.

சேலை கட்டிய ஃபிரெஞ்சுப் பெண்மணி மியூசியத்திற்குள் நுழையும்போது, ஃபிரெஞ்சு ஸ்டைல் கவுன் அணிந்த தமிழ்ப் பெண்மணி உள்ளிருந்து வெளியே வந்தாள்.
அங்கிருந்த சிற்பத்தூண் ஒன்றில் சாய்ந்த படி, வானத்தை அண்ணார்ந்து பார்த்துக்கொண்டு அந்தப் பெண் போஸ் கொடுத்து நிற்க, அவளை புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தான் ஒரு அப்பாவி. அவன் டி-ஷர்ட்டில் ‘y this kolaveri D?’ என எழுதியிருந்தது. இந்நேரம் முகநூலிலோ, வலைப்பக்கத்திலோ profile picture-ஆக மாறியிருக்கும் அவளது புகைப்படம்.

‘sweet smile’, ‘u r aaaawesome!!!’, ‘excellent snap’ என மாய்ந்து மாய்ந்து கமெண்ட் வேறு எழுதுவார்கள். கல்லிலிருந்து கலையாக மாறிய அந்தச் சிற்பத் தூணை, மீண்டும் இவர்கள் கல்லாக மாற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

டிக்கெட்டையும், ‘புகைப்படம் எடுத்தல் கூடாது’ என்ற எச்சரிக்கையையும் வாங்கிக்கொண்டு மியூசியத்திற்குள் நுழைந்தேன்.

எனக்கு முன் நடந்தவர், காலில் ஏதோ தடுக்கி விழப்போனார். பெரும் சப்தம் கேட்டது. கீழே பார்த்தபோது பெரும் அதிர்ச்சி. அவர் காலில் தடுக்கியது ஒரு ‘கலோனியல்’ ஓவியம். அது போன்ற பல ஓவியங்களை தரையில் வெறுமனே பரப்பி வைத்திருந்தார்கள்.

கண்காணிப்பில் இருந்த பெண், ‘பார்த்து போங்க சார். முக்கியமான பொருள்லாம் கீழே இருக்குல்ல’ என்றார். கீழே விழுந்த ஓவியத்தை நிமிர்த்தி வைத்து விட்டு அவர் நடந்தார்.

ஆளுயரத்துக்கும் மேல் ஒரு பெரிய கண்ணாடி, அக்கால நாணயங்கள் என பல பொருட்கள் அந்த அறையில். அதைப்பற்றி என்னால் ஒன்றுமே சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அவற்றைப்பற்றிய எந்த விவரங்களையும் அவர்கள் ஒரு வரி கூட எழுதி வைக்கவில்லை. மற்றொரு அறையில் எண்ணற்ற அரிக்கமேட்டுப் புதை படிவங்கள், தாழிகள், அதன் மாதிரித் துகள்கள் என நிறைந்திருந்தன. இவற்றை ஓரளவு முறைப்படுத்தி வைத்திருந்தார்கள்.

அடுத்த அறை என்னை சட்டென உள்ளே இழுத்துக்கொண்டது. அங்கு பல சிலைகள் இருந்தன. அத்தனையும் உலோகச் சிலைகள். எந்த காலகட்டம், என்ன சிலை என்பது மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது.

சிவகாமி அம்மன் என்ற பெயர் போட்டு ஒரே மாதிரியான பல சிலைகள் இருந்தன. பெரும்பாலும் காரைக்காலைச் சேர்ந்த சோழர் காலத்தியது. மையத்தில் ஒரு நடராஜர் சிலை இருந்தது. அந்த சிவகாமி அம்மன் வடிவம் ஏனோ என்னை மிக ஈர்த்தது. அவற்றில் நேர்த்தியான ஒரு சிலையை தேர்ந்தெடுத்து, அதை வரைவதற்காக அதன் வடிவம் முழுதையும் மனப்பாடம் செய்வது போல மனதில் இருத்திக் கொண்டேன். பின்னர் அன்று கனகராய முதலியார் கட்டிய ‘புனித அந்திரேயா ஆலயத்திற்கு’ சென்ற போது, அங்கு அமர்ந்து சிவகாமி அம்மனை நினைவில் கொண்டுவந்து வரைந்தேன். அந்தப் படம்தான் கீழுள்ளது.

சிலையின் உலோகம் பச்சை பூத்து ஒரு தனி ஆழகுடன் இருந்தது.

படியேறி மேல்தளத்திற்குச் சென்ற போது அங்கும் ஓர் அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த அறை முழுதும் 18-ஆம் நூற்றாண்டு ஃபிரெஞ்சுச் சாமான்கள் நிறைந்திருந்தது. அந்தப் பொருட்களை யாரும் தொடக் கூடாதென அங்கு சங்கிலி போட்டிருந்தார்கள். அந்தச் சங்கிலியின் ஒரு பக்கம் சுவரிலிருந்து பிய்த்துக் கொண்டு வந்திருந்ததால் அந்தச் சங்கிலியை அங்கு காட்சிக்கென வைத்திருந்த 18-ஆம் நூற்றாண்டு ‘ரெட்டைக்கால் மேசையின்’ காலில் கட்டி வைத்திருந்தார்கள். வெறுத்தே போனது. போதும் என நினைத்து இறங்கி வந்து விட்டேன்.

அங்குள்ள நிர்வாகியிடம் ‘இங்குள்ள பொருட்கள் பற்றி ஏதாவது புத்தகம் இருக்கிறதா?’ எனக் கேட்டேன். ‘புத்தகமெல்லாம் இங்க கிடையாது. மணக்குள விநாயகர் கோயில் பக்கமா போனீங்கன்னா அங்க ஒரு புத்தகக் கடை இருக்கும். அங்க எதுனா கேளுங்க’ அப்படின்னாரு. அவர் சொன்னது ஹிக்கின்பாதம்ஸ் எனப் புரிந்தது. புதுச்சேரி வரலாற்று நாவலின் தொடர்ச்சியான ‘கண்ணீரால் காப்போம்’ கூட அங்கு கிடைக்கல. வேற எந்த புத்தகம் கிடைக்கப் போகுது’ என நொந்து கொண்டேன். இப்பல்லாம் இது போன்ற கடைகளில் கிழக்கு பதிப்பக புத்தகங்கள்தான் குமிஞ்சு கிடக்குது. முக்கியமான நிறைய புத்தகங்கள் கிடைக்குறதே இல்ல.

பழம்பொருட்களை பாதுகாத்து, காட்சிப்படுத்தி, அவற்றைப் பற்றி நூல்களை வெளியிடுவதுதான் மியூசியத்தின் பணி. இதில் எதையுமே உருப்படியாகச் செய்யாதது எப்படி மியூசியமாகும்.

அது சரி.. மருத்துவம், பொறியியல்(அதிலும் ரெண்டு துறை மட்டுமே) தவிர வேறு படிப்பே உலகத்தில் கிடையாது என நம்பிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகக் கூட்டத்தில் இதையெல்லாம் பேசிப் புண்ணியமில்லைதான்.

மியூசியம் சார்ந்து மட்டும் எவ்வளவு விதமான படிப்புகள் உள்ளன. முக்கியமாக, தொல்பொருட்களையும், கலைச்செல்வங்களையும் பராமரிக்கவும் பாதுகாக்கவுமான தொழில்நுட்பப் படிப்பு எவ்வளவு சுவாரசியமான படிப்பு. பல அறிவியல் தொழில்நுட்பத் துறையறிவு தேவைப்படும் சவாலான படிப்பும் கூட. கலைச்செல்வங்கள் கொட்டிக்கிடக்கும் நம் நாட்டில், முக்கியமான இந்த conservation துறையில் சொற்பமான மேதைகளே உண்டு. அதனால்தான் மியூசியம்கள் இந்த லட்சணத்தில் உள்ளன.

பத்தாவது, பன்னிரண்டாவது தேர்வில் முதலிடம் வருபவர்கள் ‘மருத்துவராகி கிராமத்தில் சேவை செய்யப் போகிறேன்’ என்று பாடும் வழக்கமான பல்லவியை எவ்வளவு நாள்தான் பல்லைக் கடித்துக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது. கொஞ்சம் வித்தியாசமாக ‘heritage and art conservation’ படிப்பை முடித்து நாட்டின் கலைச் செல்வங்களை பாதுகாப்பேன்’ என்று யாராவது சொல்லுங்களேன்.
அட.. பொய் சொல்வதென்று முடிவானபின் இதை பொய்யாகவாவது சொல்லலாமே! என்ன செய்வது, பொய்யில் கூட, கெளரவமான பொய் சொல்லத்தான் எல்லோருக்கும் பிடிக்கிறது.

 

வேதபுரம்: ‘ரெட்டியார்’பாளையத்தில் ‘முதலியார்’ கட்டிய ‘கிறித்தவ’ ஆலயம்

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.

புதுச்சேரி மியூசியத்திலிருந்து மோட்டார் சைக்கிளில் கிளம்பி ரெட்டியார் பாளையத்தை அடைந்தேன். புதுச்சேரி மியூசியம் பற்றி இன்னொரு பதிவில் சொல்கிறேன்.

நான் ரெட்டியார் பாளையத்துக்கு சென்ற காரணம் அங்குள்ள ‘புனித அந்திரேயா’ ஆலயத்தைப் பார்ப்பதற்கே. அது 1745-ல் கனகராய முதலியாரால் கட்டப்பட்டது.

ஆனந்த ரங்கருக்கு முன் தலைமை துபாஷாக இருந்தவர் கனகராய முதலியார். ஆனந்த ரங்கருக்கு சுத்தமாக ஆகாத ஆளும் கூட. கனகராயருக்கும் ஆனந்த ரங்கர் என்றால் ஆகாது.

ஆனந்த ரங்கருக்கு அவரது தந்தை மற்றும் மாமா வழியிலும், கனக ராயருக்கு அவரது தந்தை மற்றும் தாத்தா வழியிலும் துபாஷ் பதவிக்கான பாத்யதை இருந்துள்ளது. கனகராய முதலியார் ஒரு கிறித்தவர். அவர் கிறித்தவர் என்ற காரணத்திற்காகவே, துபாஷ் பதவி ஆனந்த ரங்கருக்குப் பதில் அவருக்கு சென்றதாக அன்றைய புதுச்சேரியில் பேச்சு இருந்துள்ளது.

பிரபஞ்சனின் நாவலைப் படிக்கும் போது கனகராய முதலியாரின் வாழ்க்கை தொடர்ந்து பல துயரங்கள் படர்ந்ததாக ஒரு தோற்றம் கிடைக்கிறது.
நீரழிவு நோயால் சாகும் வரை அவதிப்பட்டவர், தனது ஒரே மகன் வேல்வேந்திரனை, அவனுக்கு 21 வயதாகும்போது பறிகொடுத்தவர், அவருக்கு மிச்சமிருந்த ஒரே துணை அவரது மனைவி நட்சத்திரம் அம்மாள். அவளிடமும் பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்திக் கொண்டு ஒரே வீட்டில் அவளைப் பார்க்காமல் தனி அறையில் வாழ்ந்தவர். தன் மனைவியின் கையால் உணவு உண்ணாமலும் இருந்துள்ளார்.

மிகுந்த செல்வந்தர் புத்திர சோகத்தால் தவித்துள்ளார்.

‘மானுடம் வெல்லும்’-ல் வரும் ஒரு சம்பவத்தை இங்கு சொல்ல வேண்டும். மகனின் நோய் தீர்க்க ‘மாந்திரீகர்களை’ வைத்து சடங்குகள் செய்கிறான் ஒரு கிறித்தவன். இதை பெரும் குற்றமெனக் கூறி வழக்காக கனக ராயரிடம் கொண்டு வருகிறார்கள் சில கிறித்தவர்கள். கனக ராயர் ஒரு கிறித்தவராக இருந்தாலும் புத்திர சோக வலி உணர்ந்து அந்த தந்தைக்கு சாதகமாக தீர்ப்பைச் சொல்கிறார்.

இறந்த தன் மகன் வேல்வேந்திரன் நினைவாகவே ‘புனித அந்திரேயா’ ஆலயத்தை அவர் கட்டிக்கொடுத்துள்ளார். இதைப் பற்றிய அனைத்து விவரங்களும் ஆனந்த ரங்கர் நாட்குறிப்பில் உள்ளது. ஆலய அர்ச்சிப்பு தினத்தன்று அனைத்து சாதியினருக்கும் விருந்து அளிக்கப்பட்டுள்ளது. பதிவில் உள்ள முதல் ‘சம பந்தி விருந்து’ இதுவாகத்தான் இருக்கும்.

கனக ராயர் குறித்த சில முக்கிய தகவல்கள் விக்கிபீடியாவில் கிடைக்கிறது.

குபேர் அங்காடி மணிக்கூண்டில் பார்த்த அதே எழுத்துவடிவில் இந்த ஆலயத்திலும்  கல்வெட்டு உள்ளது. சில அடிப்படைத் தகவல்களை இக் கல்வெட்டு மூலம் அறியலாம்.

அன்றைய பிரெஞ்சுக் காலகட்ட தமிழ் கல்வெட்டுக்கள் ஒரு தனித்தன்மையுடன் இருக்கிறது. ‘ரெட்டைக்’ கோடு நோட்டில் எழுதிய எழுத்துக்கள் போல அத்தனை வார்த்தைகளும் இரண்டு கோடுகள் வெட்டப்பட்டு அதற்குள் எழுத்துக்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. வழக்கம்போல ஒற்றுப் புள்ளிகள் இல்லாத எழுத்துக்கள். ரெட்டைக் கொம்பு ஒற்றைக் கொம்பு போலவே செதுக்கப்பட்டுள்ளன. ‘ர’ என்ற எழுத்து துணையெழுத்து போலவே எழுதப்பட்டிருக்கும். தமிழ் உரைநடை வளராத காலகட்டம் என்பதால் பேச்சு நடையிலான எழுத்துமுறையே காணப்படுகிறது.

உதாரணமாக இந்த ஆலயத்திலுள்ள கல்வெட்டின் ஒரு வரியை இங்கு குறிப்பிடலாம்.

“…மரணமடைந்த தனது யேக புத்திரனாகிற பிலேந்திர முதலியாருக்காக வேண்டிக் கொள்ளக் கிறிஸ்துவர்கள் யாவரையும் மன்றாடுகிறாரிந்தக் கோவிலை சேசு சபை பிறஞ்சு சன்னியாசிமார்களுக்குக் குடுத்தார்”.

ஆனந்த ரங்கரின் மொழி நடையும் இத்தகையதே.

கனக ராயர் மரணப்படுக்கையில் இருந்த போது, அவரது மனைவி சொத்துகள் அனைத்தையும் அடைய கவர்னரின் மனைவி ‘ழான்’-ஐ நாடுவதையும், கனக ராயரின் தம்பி தானப்ப முதலி, தனக்கே அந்த சொத்துக்கள் வந்தடைய வேண்டும் என்ற நோக்கில் ஆனந்த ரங்கரை நாடுவதையும், ‘வானம் வசப்படும்’ நாவலில் படிக்க முடியும்.

கனக ராயரின் இறப்பும், அதைத் தொடர்ந்து அவரது சொத்துக்களுக்காக நடக்கும் பேரங்கள், வழக்குகள் ஆகியவை ‘வானம் வசப்படும்’ நாவலின் ஆரம்பப் பகுதிகளில் கணிசமான அளவிற்கு வருகின்றன. பாவம் அந்த மனிதர். அவரது துயரம் மறைந்துவிடவில்லை. ஆலய வடிவில் இன்றும் நின்றுகொண்டிருக்கிறது.

ஆலயத்தின் உள்ளே அமர்ந்து புதுச்சேரி மியூசியத்தில் பார்த்த சிவகாமி அம்மன் சிலையை நினைவில் கொண்டு வந்து வரைந்தேன். எங்கும் ரம்மியமான அமைதி.

வரைந்து முடித்ததும் ஆலயத்தின் நுழைவுப் பகுதியில் உள்ள வலது பக்க சுவற்றில் ‘சகாய மாதாவின்’ படம் இருந்தது. ஆங்கிலத்தில் ‘The mother of God of the Passion’ எனச் சொல்வார்கள். ‘Icon’ ஓவிய வகையைச் சேர்ந்தது அந்த ஓவியம். தன் மகன் அனுபவிக்கப்போகும் பாடுகளை நினைத்து மேரி மாதா அடையும் துயரமே இந்த ஓவியத்தின் சாராம்சம். அந்தப் படத்தில் உள்ள குறியீடுகளின் அர்த்தங்களும் அந்தப் படத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
கத்தோலிக்கத்தில் மிகப் பிரபலமடைந்த ஒரே ‘Icon’ ஓவியம் இதுவே.

‘Icon’ ஓவியம் என்பது கிறித்தவத்தில் மிகப் பழமையான மரபு ஓவிய வகை. தற்கால இந்திய கிறித்தவர்களுக்கு இப்படி ஒரு அரிய மரபான கிறித்தவக் கலை உள்ளதென்பதே தெரியாது. மேலை நாட்டுக் கிறித்தவர்கள் பலர் இக்கலையை முறைப்படி கற்கிறார்கள். ‘ஆகம நெறிகள்’ என இந்தியாவில் நாம் சொல்கிறோமே, அது போலவே இந்த ஓவியக் கலைக்கும் மிகக் கண்டிப்பான விதிகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு உருவங்களும் குறிப்பிட்ட வடிவத்தில், குறிப்பிட்ட பாணியில், குறிப்பிட்ட நிறத்தில் வரையப்பட வேண்டுமென்ற விதிகள் உள்ளன. பாரம்பரியமாக, குறிப்பிட்ட விவிலிய சம்பவங்களே வரையப்பட்டு வருகின்றன. மிக முக்கியமான, அற்புதமான ஓவியக் கலை இது. கடினமானதும் கூட.

அந்த வரிசையில் அமைந்த இந்த ‘சகாய மாதா’ ஓவியத்திற்கு பக்தி என்பதைத் தாண்டி கலை நோக்கில் விளக்கங்கள் எழுதப்பட்டு இருந்ததைப் பார்த்து மிகச் சந்தோஷமாக இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்த அளவில் ரெட்டியார்பாளையத்தின் ‘புனித அந்திரேயா’ ஆலயத்தைத் தவிர வேறெந்த கிறித்தவ ஆலயத்திலும் விளக்கத்துடன் அமைந்த ‘icon’ஓவியத்தை நான் பார்த்ததில்லை.

சகாய மாதா ஓவியமும் , கனகராய முதலியார் கட்டிய இந்த ஆலயமும் நமக்குச் சொல்லும் ஒரே விஷயம் – புத்திர சோகம்.