RSS

Monthly Archives: ஜூலை 2012

ஞானம்

சிறுகதை: அசின் சார், கழுகுமலை.“கோபமுன்னா கோபம், எனக்கு அப்படியொரு கோபம்! நினைத்தால் நெஞ்சமெல்லாம் வெம்மை படர்கிறது. எப்படியெல்லாம் என் தாய் என்னை வளர்த்தாள் தெரியுமா? எங்கெல்லாமோ இருந்து தேடித்தேடி எடுத்து வந்த உணவை சிறிது சிறிதாய் என் வாயில் ஊட்டி வளர்த்தாள். யாராவது என்னை நோட்டமிட்டால், அவர்களை அருகில் வர விடாமல் துரத்தி துரத்தி விரட்டுவாள். கூட்டில் வந்து உட்காரும் போதெல்லாம் சிறகுக்குள் வைத்துக்கொண்டு என்னைக் கொஞ்சி மகிழுவாள். ஆசையாய் அவ்வப்போது என் மேல் வளரும் சிறு சிறு இறகுகளை தன் அலகால் நீவி விட்டுப் பூரிப்பாள். அப்போதெல்லாம் என் தாயின் பாசப்பொழிவில் என் கண்களை மூடி உலகையே மறந்திருக்கிறேன்.”

“இலைகளுக்கிடையே வரும் சூரியக்கதிர்களால் நான் வாடி விடுவேனோ என்று, அவள் சிறகுகளை விரித்து என்மேல் நிழல் பரப்புவாள். என் சின்னஞ்சிறு சிறகையடித்து முதன்முதலில் நான் பறக்க முயற்சித்த போது, தத்தித் தத்திப் பறந்த என்னை பக்கத்திலிருந்தே பார்த்து ரசிப்பாள். நான் எங்கே தவறி விழுந்து விடுவேனோ என்று மனம் பதறி என்னை சுற்றிச் சுற்றியே வருவாள். என்னை இரையென நினைக்கும் அரக்கப் பறவைகளைக் கண்டால் அவற்றை அஞ்சி ஓட வைப்பாள். என் அன்னையா இவ்வளவு கோபக்காரி என்று நான் ஆச்சரியப் பட்டதுண்டு. உணவைத் தேடவும், உணவை உண்ணவும், விரோதியை விரட்டவும், விரைவாய்த் தப்பிக்கவும் நான் நன்றாக அவளிடம் கற்றுக் கொண்டேன்.”

“ஆனால், இன்று நான் பிறந்த கூட்டுப் பக்கம் போனாலே என் தாய் என்னை கொத்திக் கொத்தி விரட்டி விடுகிறாள். நான் எங்கு செல்வேன்?” என்று மனம் உடைந்து, மனம் போன போக்கில் பறந்து திரிந்து சென்றது அந்த இளஞ்சிறுபறவை.

காட்டைக் கடந்து நகரின் ஓரத்திற்கு வந்தது. களைத்துப்போன அப்பறவை, ஒரு வீட்டின் அருகிலிருந்த மரத்தின் ஒரு கிளையில் உட்கார்ந்தது. அம்மரக் கிளைகளில் பல பறவைகள் ஆனந்தமாய் இருந்தன. இவைகளால் எப்படி இவ்வளவு சந்தோசமாய் பாடிப் பறந்து மகிழ முடிகிறது என்று தனக்குள் நினைத்தது. காட்டின் அழகும், இயற்கையின் சப்தமும் கேட்டுப் பழகிய அதற்கு, மனிதர்களின் நடமாட்டமும், நகரில் எழும் செயற்கையான ஓசைகளும் புதிதாய்ப் பட்டது. அச்சம் கொண்ட மனதுடன் அமர்ந்து நாலாபுறமும் வெரித்து வெரித்துப் பார்த்தது.

அந்த வீட்டினுள் மனிதர்கள் பேசுவது அதற்குத் தெளிவாகக் கேட்டது. “அப்பா எனக்கு ஸ்கூலே பிடிக்கல, பேசுனா திட்றாங்க, சிரிச்சா அடிக்கிறாங்க, எதுக்கெடுத்தாலும் மிஸ் கூப்பிட்டு அப்படி செய்யக் கூடாது, இப்படி செய்யக் கூடாதுன்னு சொல்றாங்க. பசங்கெல்லாம் எங்க ஸ்கூல ஜெயிலு மாதிரின்னு கிண்டல் பன்றாங்க.” என்று அந்த வீட்டிலுள்ள எல்.கே.ஜி வாண்டு சொல்லிக்கொண்டு இருந்தது. அதற்கு அவரோ, “உங்க மிஸ் நல்லதுக்குத்தான் சொல்வாங்க, பசங்க சொல்றதெல்லாம் கேட்காத! உன் வயசுல அப்பா ஸ்கூலுக்குப் போனப்பகூட அப்பிடித்தான் இருந்தது, பின்னே சரியாயிடும், இன்ன பாப்பா?” என்று சரிக்கட்டிக் கொண்டு இருந்தார்.

அப்போது தெருவில் சைக்கிளில் சென்று கொண்டிருந்தவர், முன்னால் நடந்து வந்தவரைப் பார்த்தவுடன் “என்ன மாப்ளே!” என்று கேட்டுக்கொண்டே சைக்கிளை நிறுத்தினார். “வேலையில இருந்து நின்னுட்டதாச் சொன்னாங்களே, நெசமாவா?” என்றார். “ஆமா, மச்சான். அவனென்ன கம்பெனியா நடத்துறான்? ஜெயிலுல நடத்துறான். கைதியா வாழுற பொழப்பு நமக்கெதுக்கு? அதான் நின்னுட்டேன்! வக்கில்லாத பயலுக போய்க்கிட்டு இருக்காங்க.” பொருமினார். சைக்கிள்காரரோ, “அப்புறம் என்ன செய்றதா உத்தேசம்?”என்றார். “வேலைக்குனு எங்க போனாலும் இந்த நாறுன பொழப்புதான். அது நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. குத்தகைக்கு விட்ட நம்ம நிலம், குத்தகைக் காலம் முடிஞ்சி சும்மாதான் கிடக்கு. அதுல விவசாயம்  பண்ணலாமுனு நெனைச்சிருக்கேன் மச்சான்.” “நல்ல முடிவுதான் மாப்ளே, இத உங்கய்யா கேட்டா ரொம்ப சந்தோசப் பாடுவாரு.” மரத்திலிருந்து மனிதர்களின் பேச்சைக் கூர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தது அச்சிறுபறவை.

அப்போது, அந்த வீட்டிற்குள் வந்த அவரின் தங்கை அவரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தாள். “என்னம்மா சௌக்கியமா?” என்றார். அதற்கு அவள், “சௌக்கியத்துக்கு என்ன கொறச்சல், தங்கக் கூண்டுக்குள்ள கிளிக்கு பாலும் பழமும் வச்சி பூட்டுன வாழ்க்கை வாழுதேன். சுருக்கமா, ஜெயிலுனு சொன்னா கேக்கவா போறீக?” என்றாள். அதுவரை கேட்டுக் கொண்டிருந்த பறவைக்கு இப்போது ஒரு வித பயம் தொற்றிக்கொண்டது. “என்னடா இது எல்லா மனுசங்களும் ஜெயிலு ஜெயிலுனு பேசுறாங்க, பயப்படுறாங்க! அப்படின்னா என்னவா இருக்கும்?” தன்னைத்தானே யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

“நாம காட்டுல இருக்கும் போது பெரிய மூக்கும், மொக்கைக் காலுல கத்தி நகமும் வச்சு வருமே, அது மாதிரி ராட்சஸப் பறவையோ? இல்ல, பிரளயமே அழியிராப்பில காத்து அடிச்சு மரத்தையெல்லாம் ஒடிச்சிப் போடுமே அப்படி இருக்குமோ?” என்றதன் அறிவுக் கருவூலத்தில் தேடிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், அவ்வீட்டின் அறையில் அவர் மனைவி வந்தாள். “நீயாவது நல்லாக் கேளு. ஒரு நல்ல நாளு பொல்ல நாளுன்னு நாம எங்கேயும் போறமா? கோயில் குளம்னு ஏதாவது ஊரு ஒலகம் உண்டா? இல்ல, சாயங்காலம் கடத்தெருவுல போயி ஒரு ரவுண்டு அடிச்சுட்டு வாரமா? வியாபாரம் யாபாரம்னு இவுக நல்லா சுத்துறாக, நாம இந்த நாலு சொவத்துக்குள்ள கைதியாக் கெடக்கோம். இத ஜெயிலுனு சொல்லாம என்னத்தச் சொல்ல?” என்று அவள் சொன்னதும், பட்டெனப் பட்டது பறவைக்கு!

ஊர் உலகத்தை பார்க்காமல், தன்னைப்போல பறந்து திரியாமல், ஓரிடத்திற்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் வாழ்க்கையைத்தான் இந்த மனிதர்கள் ஜெயில் என்கிறார்கள். மனிதர்களைப் போல ஜெயில் வாழ்க்கை வாழக் கூடாதுன்னுதான் என்னையும் என் தாய் துரத்தி இருக்கிறாள் என்று  நினைத்தது. அதற்குள் சொல்ல முடியாத சந்தோசம் ஆறாய்ப் பெருக்கெடுத்தது.

அங்குமிங்கும் பாடிப் பறந்தது. உயரமான, குள்ளமான மரங்களின் உச்சிக்குச் சென்று திரிந்தது. அழகழகாய்ப் பூத்திருக்கும் மலர்களைப் பார்த்து ரசித்தது. விதவிதமான பழங்களைத் தின்று மகிழ்ந்தது. பறந்துகொண்டே பூமியின் பசுமையையும், நீரோடையின் அழகையும், மலைகளின் உச்சத்தையும் கண்டு வியந்தது. இவையனைத்தும் கூட்டு ஜெயிலை விட்டு வந்ததாலேயே தனக்குச் சொந்தமென, தன் தாயை நினைத்து மெச்சிக் கொண்டது!

 

மும்மாரி

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர். வானோக்கி வாழும் உலகை இந்த வருடம் பருவமழை ஏமாற்றிவிட்டது. கர்னாடக பா.ஜ அரசும் 17 கோடியை மழை பெய்ய வேண்டி சிறப்பு பூஜைகளுக்கு ஒதுக்கியது. கடவுளும் காசு வாங்கிக் கொண்டு ஏமாற்றிவிட்டார். அவ்வப்போது வெறும் தூறலோடு ‘தண்ணி’ காட்டிவிட்டுச் செல்கிறது. மழை கொட்டிய பாடில்லை. சினிமாவில் மட்டும் ஹீரோக்களுக்கு கோபம் வரும் போதும், ஹீரோயின்களுக்கு காதல் வரும் போதும் மழை யோசிக்காமல் மறுகணமே இறங்கி விடுகிறது. ஒருவேளை நிஜ வாழ்க்கையில் காதலும் கோபமும் குறைந்து விட்டதோ என்னமோ? இந்த மழையை எல்லா இடத்திலும் தேடிப்பார்த்து அலுத்துவிட்டது. கடைசியாகக் கோடிகளை செலவழிக்காமலேயே, மூன்று இடங்களில் இந்த மழையை சந்தித்தேன்.

1. அசோகமித்திரனின் ‘மழை’: மென்மையான மழையிது!

‘நீரின்றமையாது உலகு’ என்பதை ஒரு சிறுவனின் மழையுடனான அனுபவத்தோடு மழையின் குளிர்ச்சியோடு சொல்லும் சிறுகதை. மழையை வருணிக்காமலேயே, மழை பெய்த பிறகான சூழ்நிலையைக் காட்டி மழையின் அற்புதத்தை உணரச் செய்யும் கதை. தனது பெற்றோர்களின் உடைகள் ஏன் சிறிதாவதில்லை. தன் உடை மட்டும் ஏன் சிறியதாகிறது. ‘நான் மட்டும் ஏன் வளர்கிறேன்?’ என்ற கேள்விக்கு அந்தச் சிறுவன் ‘மழையை’ பதிலாகப் பெறுகிறான். அசோகமித்திரனின் பல கதைகள் முடிவு வரியை நோக்கிப் பயணம் செய்யும் கதைகள். இந்தக் கதையும்தான். மொத்தக் கதையுமே அந்த முடிவு வரிக்காகவே எழுதப்பட்டதாய் தோன்றும். இந்தக் கதையைப் போலவே என்னை மிகப்பாதித்த முடிவு வரி உள்ள மற்றொரு கதை ‘எலி’. அதுவும் அசோகமித்திரனின் கதைதான்.

2. பாரதி பொழிந்த ‘மழை’: சுழற்றியடிக்கும் மழையிது!

பாரதியின் கவிதைகளில் தனிப்பாடல்கள் என்ற தொகுப்பில் வருகிறது இந்த ‘மழை’ பற்றிய கவிதை. பாரதியின் கதைத்தொகுப்பிலும் மழை என்ற கதையில் இதே கவிதை கையாளப்பட்டிருக்கும். ஒருவேளை இந்தக் கதையிலிருந்து இந்தக் கவிதையை எடுத்து ‘பாரதி கவிதைகளில்’ தொகுத்தார்களா எனத் தெரியவில்லை. இக்கவிதையில் மழையை இசை வடிவாய்க் காட்டியிருப்பார் பாரதி. ‘தீம்தரிகிட’, ‘தக்கத் ததிங்கிட’, ‘தாம் தரிகிட’, தக்கத் தக’, ‘சட்டச் சட சட்டச் சட டட்டா’ போன்ற சந்தங்கள் ஒரு பெருமழை நிகழ்ந்த பிரமிப்பை நமக்குள் உண்டு பண்ணிவிடும். அந்தக் கவிதை இதோ:

         திக்குக்கள் எட்டும் சிதறி-தக்கத்

         தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட

         பக்க மலைகள் உடைந்து-வெள்ளம்

         பாயுது பாயுது பாயுது-தாம்தரிகிட

         தக்கத் ததிங்கிட தித்தோம்-அண்டம்

         சாயுது சாயுது சாயுது-பேய்கொண்டு

         தக்கை யடிக்குது காற்று-தக்கத்

         தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட

         வெட்டி யடிக்குது மின்னல்,-கடல்

         வீரத் திரைகொண்டு விண்ணை யிடிக்குது;

         கொட்டி யிடிக்குது மேகம்;-கூ

         கூவென்று விண்ணைக் குடையுது காற்று;

         சட்டச்சட சட்டச்சட டட்டா-என்று

         தாளங்கள் கொட்டிக் கனைக்குது வானம்;

         எட்டுத் திசையும் இடிய-மழை

         எங்ஙனம் வந்ததடா,தம்பி வீரா!

        அண்டம் குலுங்குது,தம்பி!-தலை

        ஆயிரந் தூக்கிய சேடனும் பேய்போல்

        மிண்டிக் குதித்திடு கின்றான்;-திசை

        வெற்புக் குதிக்குது;வானத்துத் தேவர்

        செண்டு புடைத்திடு கின்றார்;-என்ன

        தெய்விகக் காட்சியை கண்முன்பு கண்டோம்!

        கண்டோம் கண்டோம் கண்டோம்-இந்தக்

        காலத்தின் கூத்தினைக் கண்முன்பு கண்டோம்!

ஜலதோஷம் வராமல் மழையில் நனைய விரும்புவோருக்கு இந்தக் கவிதையை சிபாரிசு செய்யலாம். மழையை ‘காலத்தின் கூத்து’ என்று சொல்லும் அந்த சொற்பிரயோகம், இந்தக் கவிதையை அதன் எல்லைகளைத் தாண்டி நீட்டித்துக் கொண்டுசெல்கிறது. இந்தச் சொல் திரும்பத் திரும்ப மனதுக்குள் எழுப்பும் கிளர்ச்சியை பாரதியே வந்துதான் சொல்லால் விளக்க முடியும். நமக்கு அதை அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும். சமீபத்தில் இன்னொரு சொற்பிரயோகம் இதே போல மிகவும் கவர்ந்தது. சங்கரதாஸ் சுவாமிகளின் ‘பவளக்கொடி’ நாடகத்தில் வருகிறது அந்த வருணனை. பெண்களின் கூந்தலை  ஒப்பிட வழக்கமாக ‘கார்மேகம்’ என்ற சொல்லைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் சுவாமிகள் பயன்படுத்திய சொல் ‘நீருண்ட மேகம்’.

3. இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘மழை’: இது அடை மழை!

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் முதல் நாடகம் இந்த ‘மழை’. மனக்கசப்பின் அடையாளமாய் மழையை காட்டியிருப்பார் இ.பா. விட்டு விலகவும் முடியாமல், கூட இருக்கவும் முடியாமல் மன உளைச்சலைத் தரும் உறவுகளின் குறியீடாய் ‘மழை’ விளங்கும். மழையும் ஒரு கதாப்பாத்திரம் போல நாடகம் முழுதும் உலவும். இ.பாவின் படைப்புகளில் அவரே தவிர்க்க முடியாதது அதிகமான உரையாடல்கள். கொஞ்சம் செயற்கையாகத் தெரிந்தாலும் மிகவும் ரசிக்க வைப்பவை இந்த உரையாடல்கள். ‘ரிஷ்யஸ்ரிங்கர்’ என்ற புராணப் பாத்திரத்தின் பெயரை ‘நிர்மலா’ என்ற கதாபாத்திரம் இந்த நாடகத்தில் குறிப்பிடுவதாய் வரும். அந்தப் பகுதி எனக்கு புரியவில்லை. பிறகொரு நாள் புத்த ஜாதகக் கதை புத்தகமொன்றை ‘பெங்களூர் ஷேஷாத்தரி ஐயர்’ நூலகத்தில் பார்த்தேன். அதில் இந்த ‘ரிஷ்யஸ்ரிங்கர்’ கதை இருந்தது.

அந்தக் கதை இதுதான்: ‘இமையத்தில் வசிக்கும் ஒரு முனி சிறுநீர் கழிக்க, அதில் கலந்த விந்து புல்லின் மீது படிய, அந்தப் புல்லை உண்ணும் மான் கருத்தரித்து ஒரு குழந்தையை பெறுகிறது. ஒற்றை மான் கொம்புடன் பிறக்கும் அக்குழந்தையை மற்றொரு முனி எடுத்து காட்டில் ரிஷ்யஸ்ரிங்கனாக வளர்க்கிறார். பெண் என்ற இனமே இருப்பது தெரியாமல் அவனை வளர்க்கிறார். அவனின் மகா சக்தியால் பொறாமையும் கோபமும் கொள்ளும் இந்திரன் காசி ராஜ்ஜியம் முழுதும் மழை வரவிடாமல் செய்து, அதற்கு காரணம் ரிஷ்யஸ்ரிங்கனின் சக்திதான் என்று காசியின் அரசனிடம் சொல்கிறான். ரிஷ்யஸ்ரிங்கனின் மகா சக்தியை முறியடித்தால்தான் காசி ராஜ்ஜியம் மழையை பெற முடியும் என்றும் சொல்கிறான். அரசனும் தன் மகள் நளினிகாவை காட்டிற்கு அனுப்பி ரிஷ்யஸ்ரிங்கனை மயக்கி அவனோடு கலவியுறவு கொள்ள கட்டளையிடுகிறான். நளினிகாவும் அவ்வாறே செய்து ரிஷ்யஸ்ரிங்கனின் பிரம்மச்சரியத்தை கலைத்து அவன் சக்திகளை மழுங்கடிக்கிறாள். இந்திரனும் காசிக்கு மழையை தருவிக்கிறான். பின்னர் இதைத் தெரிந்துகொள்ளும் ரிஷ்யஸ்ரிங்கனின் வளர்ப்புத் தந்தை அவனின் சக்திகளை மீட்டுக் கொடுப்பதாக கதை முடியும்.’

இராமாயணத்தின் ‘பால காண்டத்திலும்’, மகாபாரதத்திலும் சிறிய மாற்றத்துடன் ரிஷ்யஸ்ரிங்கரின் கதை உள்ளது. ரிஷ்யஸ்ரிங்கரும் அவரது வளர்ப்புத் தந்தையும் வசித்ததாக நம்பப்படும் பகுதியில் உள்ள ஊர் ‘ஸ்ரிங்கேரி’ என்ற பெயரில் இன்றும் கர்நாடகத்தில் உள்ளது. ரிஷ்யஸ்ரிங்கர் இன்றும் மழை வர வேண்டியும், மழையை நிறுத்த வேண்டியும் வழிபடப்படுகிறார். ரிஷ்யஸ்ரிங்கர் தயவில் விட்டுப் போன பருவ மழை பொழியட்டும்!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * அசின் சார் எழுதிய  மழை பற்றிய க(வி)தை

 

நேரம்!

‘கழுகுமலை’அ.நீதிமாணிக்கம் M.Com., CAIIB., முதுநிலை மேலாளர் (ப.நி.), கனரா வங்கி.ttimeவிலை மதிக்க முடியாத பெரிய செல்வம் நேரம். செல்வத்தையோ உடல் நலத்தையோ இழந்து விட்டால் திரும்பப் பெற்று விடலாம். இழந்த நேரத்தையோ திரும்பப் பெற முடியாது. குழந்தைப் பருவத்திலும், முதுமையிலும், தூக்கத்திலும் மிகுந்த காலம் கழிந்து விடுகிறது. ஆகையால், மிஞ்சும் காலத்தைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

நேரத்தைக் கடன் வாங்க முடியாது. கடன் கொடுக்கவும் இயலாது. சேமித்து வைக்கவும் முடியாது. ஒவ்வொரு நொடியும் செலவாகிக் கொண்டு இருக்கிறது. அதன் அருமை அறிந்து, திட்டமிட்டு செயல்கள் செய்து, இப்போதைய நேரத்தைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

கடவுள் தினமும் பாகுபாடின்றி அனைவருக்கும் சமமாக 24 மணிநேரம் கொடுக்கிறார். நம் முன்னேற்றமும், வெற்றியும் இந்த நேரத்தைச் சிறப்பாகப் பயன் படுத்துவதில்தான் உள்ளது. உழைப்பு, உயர்வு, சாதனை அனைத்திற்கும் ஆதாரமாய் உள்ளது நேரமே.

குடும்பம், அலுவலகம், தொழில் மற்றும் அனைத்து இடங்களிலும் உள்ள அனைவரும் நேர நிர்வாகம் கடைப் பிடிக்க வேண்டும். திட்டமிட்டு நேரப்படி நம் வேலைகளைச் செய்யப் பழகிக் கொண்டால், நிறைய வேலைகளைத் துரிதமாகவும் திறமையாகவும் செய்து முடிக்கலாம். முக்கிய வேலைகளுக்கு முன்னுரிமையும், அதிக நேரமும் ஒதுக்க வேண்டும். அன்றாடம் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை வரிசைப்படுத்தி, ஒரு சிறு பட்டியல் கைவசம் வைத்துக் கொள்ளுதல் உதவியாய் இருக்கும்.

ஒரு நேரத்தில் ஒரு வேலையில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த வேண்டும். எந்த வேலையையும் உடனே செய்து முடிக்க வேண்டும். ‘பிறகு, நாளைக்கு’ என்று தள்ளிப் போடவே கூடாது. சோம்பலுக்கு ஒரு போதும் அடிமையாகக் கூடாது. எப்போதும் சுறுசுறுப்பாக இருக்க வேண்டும். எல்லாச் செயல்களிலும், நிகழ்வுகளிலும் நேரம் தவறாமையைக் கடைப் பிடிக்க வேண்டும். தெளிவாகத் திட்டமிட்டு பின் வேலைகளைத் துவக்க வேண்டும். வேலைகளைப் பலருடன் பகிர்ந்து செய்தால் விரைவில் முடியும்.

நாம் நம் நேரத்தை எப்படி செலவு செய்தோம் என ஒரு வாரம் டைரியில் எழுதி, அதன் பின் படித்துப் பார்த்தால் நாம் எவ்வளவு நேரத்தை எப்படி எல்லாம் வீணாக்கி உள்ளோம் என்பது புரியும்.‘கழுகுமலை’அ.நீதிமாணிக்கம் நம் அன்றாட வேலைகளைத் திட்டமிட்டு நேரத்திற்குள் முடிக்கப் பழகி விட்டால், மன அழுத்தம் ஏற்படாது. கைவசம் நிறைய நேரம் இருக்கும். குடும்பம், உறவுகள், நண்பர்கள் மற்றும் சமூக சேவைக்கும் போதிய நேரம் இருக்கும். வெற்றியும் மகிழ்ச்சியும் நம்மைத் தேடி வரும்!

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் 25/07/2012 in நோக்கு

 

ஷபனா ஆஸ்மி: உடைந்த பிம்பங்கள்!

ரஞ்சித் பரஞ்ஜோதி, பெங்களூர்.பெங்களூர் ‘செளடய்யா’ நினைவுக் கலைக்கூடத்தில் 19-07-12 அன்று ‘Broken Images’ என்ற நாடகம் நிகழ்ந்தது. இது ஓரங்க – ஒரு கதாபாத்திர நாடகம்.

நாடக ஆசிரியர்: கிரிஷ் கர்னாட்
(குணா கமலுக்கு அழுகை வருவதற்கு ஊசி போடுவாரே அந்த டாக்டர்தான். ஞாபகமில்லையா? காதலனில் நக்மாவின் கவர்னர் அப்பா. இப்போ ஞாபகம் வந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன். இப்படி அறிமுகப்படுத்துவது அவருக்கு தெரிந்தால் ரொம்ப வருத்தப்படுவார். கன்னடத்தில் மிகச் சிறந்த நாடக ஆசிரியர் இவர். இந்திய அளவிலும் மிக முக்கியமான நாடக ஆசிரியர்)இயக்குனர்: அலிக் பதம்சி

(அட்டன்பரோவின் ‘காந்தி’ திரைப்படத்தில் ‘முஹமது அலி ஜின்னா’வாக வருவாரே அவர்தான்.
விளம்பர உலகின் குரு. அந்தக் கால DD தொலைக்காட்சியில் வந்த முக்கியமான விளம்பரங்கள் பலவற்றின் மூளை இவர்தான். மறக்க முடியுமா ‘ஹமாரா பஜாஜை’?)நடிப்பு: ஷபனா ஆஸ்மி

(ஓரளவு எல்லோருக்கும் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன். தெரியலைனு சொல்றவங்களுக்கு சில திரைப்படத்தின் பெயர்கள்: Ankur, Godmother. Fire)நாடகச் சுருக்கம்: மஞ்சுளா ஷர்மா என்பவள் இந்தி எழுத்தாளர். அவள் ஆங்கிலத்தில் ஒரு நாவல் எழுதி உலகப் புகழ் பெற்றுள்ளாள். அவளை டி.வி ஸ்டுடியோவிற்கு அழைத்து வந்து சின்னதாய் ஒரு பேட்டி எடுக்கிறார்கள். இது பக்கத்தில் உள்ள டி.வி ஒன்றிலும் தெரிகிறது. அவள் பேசி முடித்ததும், அந்த டி.வி பெட்டியில் உள்ள அவளது உருவமும் அவளிடம் நேரடியாகப் பேசத் தொடங்குகிறது. முதலில் குழம்பும் மஞ்சுளா, கொஞ்சங் கொஞ்சமாய் அந்த டி.வியில் உள்ள அவளது உருவத்துடனேயே பேச ஆரம்பிக்கிறாள்.

இந்த உரையாடலில், அவளுக்கு மாலினி என்ற தங்கை இருந்த விஷயத்தை சொல்கிறாள். அவள் இடுப்புக்குக் கீழே செயல்பட முடியாமல் இருந்தவள். அவளை முக்கியப் பாத்திரமாக வைத்தே அந்தப் புகழ் பெற்ற நாவலை எழுதியதாகச் சொல்கிறாள் மஞ்சுளா. தன் தங்கை இறந்த விஷயத்தையும் துக்கத்தோடு அந்த பிம்பத்திடம் சொல்கிறாள். டி.வி. பிம்பம் தொடர்ந்து மஞ்சுளாவின் கணவனைப்பற்றி, அவனுக்கு மாலினியுடன் உள்ள உறவைப் பற்றியெல்லாம் பேசுகிறது. டி.வி யில் உள்ள மஞ்சுளாவும், உண்மை மஞ்சுளாவும் பேசப் பேச பல உண்மைகள் நமக்குத் தெரிய வருகிறது. மேலும், மஞ்சுளாவின் இறந்து போன தங்கை மாலினிதான், அந்தப் புகழ் பெற்ற நாவலை எழுதினாள் என்பதும்; அதைத் ‘தான்’ எழுதியதாகச் சொல்லி மஞ்சுளா உலகப்புகழ் பெற்றதும் தெரியவருகிறது. இறுதியில், உண்மை மஞ்சுளாவின் உருவம் துண்டு துண்டாக உடைவதாக காட்டப்படுவதுடன், அரங்கம் இருண்டு நாடகம் முடிகிறது!உறவுகளுக்கு இடையேயான மனோரீதியான சிக்கல்களைச் சொல்வதே நாடகத்தின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தாலும், ஆங்காங்கே நாடகத்தில் விரவியிருந்த மென்மையான நகைச்சுவையும், எழுத்துத் துறையில் நிலவும் அரசியலை லேசாகத் தொட்டுச் செல்வதும் நாடகத்தை மேலும் ரசிக்க வைத்தது. டி.வி யில் தோன்றும் ஷபனா ஆஸ்மியின் உருவம் ஏற்கனவே பதிவு செய்யப்பட்ட ஒன்று. அந்த பிம்பத்தோடு டைமிங் மிஸ் ஆகாமல் நடிப்பதென்பது தேர்ந்த நடிகர்களுக்கே சாத்தியம். ஷபனா ஆஸ்மி தேர்ந்த நடிகைதான்.

‘ஒடகலு பிம்பா’ என்று கன்னடத்தில் கிரிஷ் கர்னாட் எழுதிய இந்த நாடகத்தை பின்னர் அவரே ஆங்கிலத்திலும் எழுதினார். 2004-ல் இந்த நாடகத்தில் வரும் அந்த ஒற்றை கதாபாத்திரத்தை செய்தது அருந்ததி நாக் – ‘இது ‘ப்ரூ’டா’ என்று ப்ரூ காஃபி விளம்பரத்தில் சொல்வாரே அவர்தான். அப்போது இந்த நாடகத்தை இயக்கியவரும் ‘கிரிஷ் கர்னாட்’தான்.

இப்போது ‘ஷபனா ஆஸ்மி’ நடிக்க அமெரிக்க நகரங்களில், மும்பையில், பெங்களூரில் என இந்த நாடகம் பெரிய அளவில் நடத்தப்பட்டுள்ளது. நம்மூர் மார்க்கெட் போன நடிகைகள் சிலர் ‘தானாட சதையாட’ போன்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கு போய் பாடாய் படுத்தும் போது, சினிமாவில் இன்றும் பிஸியாக இருக்கும் ஷபனா ஆஸ்மி – இத்தகைய நாடகங்களைச் செய்வது பெரிய விஷயம்தான்.
நம்மூர் சினிமாக்காரர்களில் நாசரைத் தவிர வேறு யாரும் நாடகங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்களா? எனத் தெரியவில்லை. நாசர் மட்டுமே அவ்வப்போது நவீன நாடகங்களில் நடிக்கிறார்.

சே.இராமானுஜத்தின் ‘மெளனக்குறம்’, ‘செம்பவளக் காளி’, இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘நந்தன் கதை’, ‘போர்வை போர்த்திய உடல்கள்’ சுந்தரராமசாமியின் ‘உடல்’ போன்ற நாடகங்களைத் திறமையான/பிரபலமான சினிமா நடிகர், நடிகைகளை வைத்து நிகழ்த்தப்பட்டால் எப்படி இருக்கும்? நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் ‘திறமையான/பிரபலமான’ என்பது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்!பொதுவாக இது போன்ற நாடக ஷோக்களில் வழக்கமாக நடப்பவை:

1. கூட்டத்தில் பெரும்பாலானோர் ஜிப்பா அணிந்திருப்பார்கள். தடித்த ஃப்ரேமில் கண்ணாடி அணிந்திருப்பார்கள்.
2. ஷோவை நடத்துபவர்கள் டி-ஷர்ட்டுகளையும், போகாத சில புத்தகங்களையும் தள்ளி விடுவதற்காக வாசலில் காத்திருப்பார்கள்
3. எல்லோருடைய டிக்கெட்டிலும் நம்பர் போட்டிருந்தாலும், உள்ளே போய் இடம்பிடிக்கப் போவதைப்போல, கதவை திறக்கும் முன்பே அங்கு அலைமோதுவார்கள்.
4. ஷார்ப்பாக, நாடகத்தை சொன்ன நேரத்திற்கு 15 நிமிடம் கழித்தே ஆரம்பிப்பார்கள்.
5. எவ்வளவுதான் சொன்னாலும், நாடகத்தின் முக்கியமான காட்சியில் அரங்கமே அமைதியாக இருக்கும் போது, சிலர் செல் போனை அலற விடுவார்கள்.
6. ‘செல் போனை அலற விட்டது நானல்ல’ என்று உறுதிப்படுத்த, ‘யாரது?’ என்பது போல் பின்னால் திரும்பித் திரும்பிப் பார்ப்பார்கள் சிலர்.

இவை அனைத்தும் இந்த ஷோவிலும் நடந்தன!

 

கி.ரா.வோடு ஒரு சந்திப்பு!

ஜெ.மரிய தங்கராஜ், கழுகுமலை.

இரயிலின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க ஏதோ ஒரு படபடப்பு என்னை பற்றிக் கொண்டது. இரவு மணி பத்து இருக்கும். செந்தூர் எக்ஸ்பிரஸின் அந்தக் கோச்சில், நானும் நீல வண்ணமாக எரியும் இரவு விளக்கும் தவிர யாரும் விழித்திருந்ததாகத் தெரியவில்லை. நெல்லையிலிருந்து கிளம்பி அவரை நோக்கிச் செல்வதற்கான காரணத்தை நான் பின்னோக்கி எண்ணிப் பார்த்தேன்.

சினிமா மேல் எனக்கொரு தீராத கிறுக்கு உண்டு. அந்தக் கிறுக்கின் காரணத்தால் அம்ஷன்குமார் எழுதிய ‘பேசும் பொற்சித்திரத்’தைப் படிக்க நேர்ந்தது. எனக்குள் பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பில், அவர் மேலும் எண்ணெய் ஊற்றி அதிகப்படுத்தினார். அவர் இயக்கிய திரைப்படமான ‘ஒருத்தி’யைப் பற்றி அறிந்து கொண்டேன். ஒருத்தியின் கதை ‘கிடை’ என்ற குறுநாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அடுத்ததாக என் தேடல் கிடை குறுநாவலை நோக்கிச் சென்றது. அதன் ஆசிரியர் கி.ராஜநாராயணன் என்று தெரிந்ததும் அவரைப் பற்றி படிக்க ஆரம்பித்தேன்.வேட்டி, கதவு,… என்று அவரது சிறுகதைத் தொகுதிகள், நாவல்கள் என ஒவ்வொன்றாய் படிக்கப்படிக்க ஏதோ ஒன்று என்னை கட்டிப் போட்டது. அவர் எழுத்துக்களை வாசிக்கும் போதெல்லாம் “படிக்கிறோம்” என்ற உணர்வு மாறி, ஏதோ என் ஆச்சி என் காதுக்குள் வந்து கதை சொல்வது போல உணர்ந்தேன். அவரின் கதைகளை வாசித்து முடித்தவுடன் இனம் புரியாத ஒரு மௌனம் தானாக வந்து என்னை சூழ்ந்து கொண்டது. குறிப்பாக ‘கதவு’ சிறுகதை எனக்குள் ஏற்படுத்திய பாதிப்பிலிருந்து இன்றுவரை என்னால் வெளிவர முடியவில்லை.

தற்போது, நான் பாளை தூய சவேரியார் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி விஷ்யூவல் கம்யூனிகேசன் மூன்றாமாண்டு படித்துவருகிறேன். ஏதாவது ஒரு குறும்படம் பண்ண நினைத்த எனக்கு இக்கதை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. இதை ஒரு குறும்படமாக எடுத்துவிடலாம் என்று அக்கதையின் சம்பவங்களை எனக்குள்ளேயே ஓடவிட்டு, ஓடவிட்டு லயித்து வந்தேன். ஓராண்டுகாலக் கனவை தற்போது தீவிரப்படுத்த நினைத்தேன். முதல்கட்டமாக ஐயா கி.ரா. அவர்களை சந்திக்க முடிவெடுத்தேன். விளைவு பாண்டிச்சேரிக்கு என் நண்பர்களுடன் சென்று கொண்டிருகிறேன். நான் முதல்முறையாக சந்திக்க இருக்கும் இலக்கிய ஆளுமையாக அவரை நினைக்கிறேன்.

அதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் இரயிலின் படபடப்பைப் போல, எனக்குள் இப்போது ஏற்பட்டுள்ள இந்தப் படபடப்புக்கும் காரணம் இருக்கிறது. அவரின் சில முன்னுரைகளைப் படித்திருக்கிறேன்.

“அவன் வந்து எழுதி தா எழுதி தா-ன்னு பிராணனை வாங்கினான்”

“இதப் படிச்சி சொல்லுங்கன்னு அவர் தொல்லை படுத்தினார். நான் படிக்கல”

– இவற்றை எல்லாம் படித்த போது, ‘ஆள் சரியான கறார் பேர்வழி போல’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இப்போ நாங்க போய் அவர் முன் நின்றால், “இந்த சின்னப் பயபுள்ளைகளுக்கு வேற வேலை என்ன?” என்று நினைப்பாரோ? – இதே பதட்டத்துடன்தான் அவர் வீட்டினுள் நுழைந்தோம்.

நான் சித்தரித்து வைத்த மொத்த உருவமும் காணாமல் போனது. தொண்ணூறு வயதுக் குழந்தையாய் இருந்த அவர் மலர்ந்த முகத்துடன் எங்களை வரவேற்றார். கையெடுத்து வணங்கினோம். நான் எங்களை அறிமுகம் செய்து கொண்டு வந்த காரியம் பற்றி விவரித்தேன்.எங்களின் குழந்தைத்தனமான கேள்விகளுக்கெல்லாம் மிகத்தெளிவாகப் பதிலளித்தார். அவரின் இளமைக்காலம், தீவிரமாக இயங்கிய அரசியல் நேரம், சூழ்ச்சியினால் ஏற்பட்ட சிறை அனுபவம், சந்தித்த பின்னடைவுகள், வெற்றிகள், விமர்சனங்கள் என ஒவ்வொன்றாய் சிலாகித்துச் சொன்னார்.

“புதிய செய்தியை, புதிய களத்தில், புதிய முறையில் சொல்வதே சிறந்த கதை” என சிறுகதைக்கு இலக்கணம் வகுத்தார். “சிறுகதை மட்டுமல்லாமல், எந்தப் படைப்பானாலும் இதுவரை சொல்லப்படாத செய்தியைக் கூறவேண்டும். சொல்லும் முறையில் அது தோல்வி அடைந்தாலும், புதிய செய்தியைச் சொல்ல முனைந்தால் அதற்கே 35 மதிப்பெண்கள் போடலாம்” என்கிறார்.

வாசிப்புப் பழக்கம் பற்றி கேட்டோம். “தேடித்தேடிப் படிக்கணும், கண்டத வாசிக்கணும்” என்று வாசிப்பின் அவசியத்தை விளக்கலானார். டால்ஸ்டாய், தார்க்கோவ்ஸ்கி என்று மேல் நாட்டு எழுத்தாளர்கள் வரை அவர் படித்திருக்கிறார். படித்துக்கொண்டும் இருக்கிறார். இடையே, தான் உட்கார்ந்திருந்த ஈசி சேரிலிருந்து எழுந்திராமல், தலையை மட்டும் நீட்டி “கணபதி” என்று அழைத்தார். உள்ளிருந்து நடை தளர்ந்தவராய் வந்து எங்களுக்குத் தேநீர் தந்தார், இத்தனை ஆண்டு காலமும் அவரோடு ஓடிவரும் அவர் துணைவியார்.கதை எழுதும் முறை பற்றி அவரிடம் கேட்க நினைத்தேன். அதற்குள் என் நண்பன் முந்திக்கொண்டான். “கதை எழுதும்போது, சில நேரங்களில் பாதியிலேயே நின்று விடுகிறதே? அந்நேரங்களில் என்ன செய்வது?” என்றான்.

“ஒரு விஷயத்தை உங்கள் நண்பரிடம் தெரிவிக்க வேண்டுமானால் உடனே சொல்லி விடுகிறீர்கள். சொல்லும் போது பாதியில் நிற்பதில்லையே? சொல்லும் விஷயம் தெளிவாக இருந்தால் போதும். எழுதும் முறையைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். நம் எழுத்தின் கரு, எழுத்தின் முறையை சுவாரஸ்யம் ஆக்கிவிடும்.” என்று கூறி எளிமையாகக் கதை எழுதும் முறையை மேலும் விளக்கினார்.“நீங்கள் கதை எழுத வேண்டுமானால், முதலில் உங்கள் நண்பருக்குக் கடிதம் எழுதுவது போலத் தொடங்குங்கள். ‘அன்புள்ள நண்பருக்கு’ என்று தொடங்கி உங்கள் பிரியங்களை விசாரித்து விட்டு, உங்களைப் பாதித்த அந்த விஷயத்தை நண்பருக்குக் கடிதத்தில் எழுதுங்கள். இறுதியில் ‘இப்படிக்கு’ என்று எழுதி முடித்து விடுங்கள். இப்போது அன்புள்ள என்று தொடங்கிய முதல் பகுதியையும், இறுதியில் எழுதிய இப்படிக்குப் பகுதியையும் எடுத்து விட்டால் அருமையான கதை தயார்.” என்று கூறி புன்னகைத்துக் கொண்டார். கதை எழுதுவதன் மிகப்பெரிய சூட்சுமத்தை மிக எளிமையாக விளக்கி விட்டார்.

‘கதவு’ சிறுகதையை குறும்படமாக எடுக்க அனுமதி கேட்டேன். உடனே ‘சரி’ என்றார். “குறும்படத்திற்காக கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்துள்ளேன்” என்று கொஞ்சம் தயங்கியபடி சொன்னேன்.

“அது உனக்கான இடம். படத்துல எப்படிச் சொன்ன சரியா வருமோ அப்படி மாத்திக்கலாம். அது என்னோட கதையை எந்த விதத்திலேயும் பாதிக்காது. தாராளமாப் பண்ணலாம்” என்றார். தமிழின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர், நூற்றாண்டை நெருங்கும் வயதுள்ளவர், தன் படைப்புகளில் ஒன்றை சாதாரண கல்லூரி மாணவனான என்னை நம்பிக் கொடுத்ததை எண்ணும் போது, என் தொண்டை அடைத்தது. கதையில் நான் செய்த மாற்றங்களைப் பற்றிக் கூறினேன். கூர்மையாகக் கவனித்தார். சில இடங்களில் அதிராமல் சிரித்துக் கொண்டார்.

இறுதியில், “இப்ப ஏதும் எழுதலையா?” என்றேன். “மரம் எல்லா காலமும் காய்க்கிறது இல்லையே?” என்றார். மறுபடியும் ஒரு நொடி என் ஆச்சி என் கண் முன் வந்து போனாள்.கலந்துரையாடலின் முடிவில் ஐயா, அம்மா இருவரிடமும் ஆசிர் பெற்றுக்கொண்டு, போட்டோ எடுத்துக் கொண்டோம். “இவ்வளவு வேண்டாம், கொஞ்சம் எடுத்துக்கோங்க” என்று மேசை மீது இருந்த, நாங்கள் வாங்கிச் சென்றிருந்த பலகாரங்களில் ஒரு பொட்டலத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். வாங்கிக் கொண்டோம். கோவிலில் சாமிக்குப் படைத்துவிட்டு, பிரசாதம் வாங்கிக் கொள்வது போல இருந்தது.

போய் வந்த சங்கதி பற்றி இலக்கிய நண்பர்கள் சிலரிடம் சொன்னேன். “எப்படிப் பேசினாரு? ஆள் கறார் பேர்வழி ஆச்சே?” என்றனர்.

எனக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியல!

(30.06.2012 அன்று நானும் என் நண்பர்களும் கி.ரா.வை சந்தித்து வந்த அந்த நிகழ்வை, அவர் சொன்ன மாதிரி நண்பருக்குக் கடிதம் எழுதுற மாதிரியே எழுதிவிட்டு, அன்புள்ள என்று தொடங்கிய முதல் பகுதியையும், இறுதியில் எழுதிய இப்படிக்குப் பகுதியையும் எடுத்து விட்டு மேலே தந்துள்ளேன்.)

 

வாசித்தலின் ஏகாந்தம்!

“கழுகுமலை” சுப்ரமணிய பாண்டி,
பெங்களூர்.மதி மயக்கும் இசையை கேட்டு மகிழ்தல், நல்ல திரைப்படம் பார்த்து ரசித்தல், இயற்கையின் அழகை நேரடியாகப் பார்த்து நயத்தல் – இவை போலத்தான் ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளனின் எழுத்தைப் படித்து, அதன் உட்பொருளில் வியாபித்து இருத்தலும். ஒரு படைப்பாளனின் கதையோ, கட்டுரையோ, கவிதையோ,… அதிலுள்ள நல்ல எழுத்து எதுவானாலும் அது விவரிக்க முடியாத மாற்றங்களை ஒருவரின் மனதிற்குள் நிகழ்த்தும் ஆற்றல் கொண்டது. அப்படி ஒரு படைப்பை வாசித்து முடித்தபின் அதிலுள்ள வார்த்தைகளுக்குள் கட்டுண்டு மீண்டு வர முடியாத தன்மையைத் தந்தவை – தமிழில் பாரதிக்குப் பின் மிகவும் சொற்பமே!

பாரதியின் பேனா மை உறைந்து போன பின்பு, கவிதை இலக்கியம் தனது எழுத்து வடிவில் சற்று விலகியிருந்தது. காலத்திற்கேற்ப அந்த வடிவம் தன்னை சற்று சாய்த்தோ, நீட்டியோ, குறுக்கியோ மாற்றிக் கொண்டே வந்தது. சுதந்திர இந்தியாவில் கவிதை கவிஞர்களின் செல்லக் குழந்தையாகப் பேணி வளர்ந்து. எல்லாக் காலத்திலும் எழுத்து ஏதோ ஒரு வகையில் பாமர மக்கள் வரை சென்று கொண்டே இருக்கிறது. இதில் சினிமாவுக்கும் கணிசமான பங்கு உண்டு. வள்ளுவர் மன்றம், கம்பன் கழகம், பாரதி மன்றம் – போன்ற மன்றங்கள் இடைப்பட்ட காலத்தில் வாசிப்பை இன்னொரு கட்டமைப்பில் வளர்த்துக் கொண்டிருந்தன. பொது நூலகத்து வாசிப்பை தெருவீதிக்குப் கொண்டு வந்தவை இச்சிறு அமைப்புகள்தான்.

அதே காலகட்டத்தில் கல்கி, சுஜாதா என நீளும் ஒரு குறிப்பிட்ட பெயர்ப் பட்டியல் பல வாசகர்களின் பெரும்பான்மையான பொழுதுகளைப் பறித்துக் கொண்டது. அகவாழ்க்கையின் அனைத்தையும் இவ்வாசித்தலின் மூலம் உணரச் செய்தது – இவர்களின் எழுத்துக்கள்தான். இந்த வாசிப்புதான் ஆன்மிகம் வேறு, அறிவியல் வேறு என்பதையும் அறியவைத்தது. இன்றைய நவீன இலக்கிய வடிவங்களில் வலம் வரும் ஜெயமோகன், பவா செல்லதுரை, எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் போன்றோரின் படைப்புகளும் முக்கியமானவை. இவை எந்த ஒரு வாசகனாலும் தவிர்க்க முடியாதவை. இவர்கள் எழுதி அச்சிட்ட புத்தகங்களை கடையில் சென்று வாங்கிப் படிக்க முடியாதவர்கள், மிக எளிதாக இணையத்தில் வாசித்து அனுபவிக்க முடியும். அவர்களின் ஒவ்வொரு பதிவும் நம் தேடலுக்குப் புதிது. மடிக்கணினிச்  சூட்டை மறக்கச் செய்யும் குளிரும், நடுநிசிக் குளிரை விரட்டும் உள்சூடும் அவ்வெழுத்துக்களுக்கு உண்டு. இவர்களின் எழுத்தோடு ஒன்றியிருப்போருக்கு ‘வாசிப்பு’ ஓர் உணவாகவோ, மருந்தாகவோ அல்லது சில சமயம் போதையாகக்கூட மாறும் மகத்துவம் கொண்டது.

இணையம் சார்ந்த எழுத்துக்கள் பெருகி வரும் இந்நேரத்தில், படைப்புகள் ஒரு வாசகனை நேரடியாகச் சென்றடைகிறதா என்பதையும் ஆய்ந்தறிய வேண்டும். இணையம் ஒரு வனம் போலடர்ந்து, எந்த ஒரு வாசகனும் தவிர்க்க முடியாத படைப்புகளின் ஆக்கிரமிப்பால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. அண்டவெளி போன்ற இணையத்தில், சுய விளம்பரம் ஏதுமற்ற தேர்ந்த எழுத்துக்கள் அடங்கிய ஓர் எழுத்தாளனின் வலைப்பக்கம், எத்தனை முறை வாசிக்கப்படுகிறது என்பது கவனத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டியதே.

இன்றைய சூழலில் வாசிப்பின் காலம், ஒரு விடுமுறை காலம் போலாகிவிட்ட போதிலும், வாசித்துப் பழகியவனுக்கு அது ஒரு தொடர்வண்டி இயக்கமாய்த் தொடர்கிறது. வீடு, நாடு கடந்து எங்கும் பயணிக்கிறது. பல முகங்களை அறிமுகப்படுத்தி அனுபவத்தைப் பகிர்கிறது.  ஒரு வாசகனின் தனிவாசிப்பு, கரிசல் மண் தரையில் வெயிலுக்கு விரிந்திருக்கும் விரிசல்கள் போல மனம் சிதைந்து போகாமல் நிலைத்திருக்க வைக்கிறது. ஆற்றுமணல் மேல் ஊற்றிய நீராய், எழுத்தை உள்வாங்கிக் கொள்வதன் ஏகாந்தம் – வாசகன் மட்டுமே அறிவான்.

வாசகனாய் இருப்போம், வாசிப்பை நேசிப்போம், வாசிப்பை சுவாசிப்போம்!

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் 17/07/2012 in நோக்கு

 

என்று தணியும் இந்த நாமக்கல்(வி) பார்முலா?

முன்பெல்லாம் பத்து, பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு அரசுப் பொதுத்தேர்வு முடிவுகள் வரும் போது, “டீக்கடைக்காரர் மகன் முதலிடம், சைக்கிளில் துணி வியாபாரம் செய்பவரின் மகள் முதலிடம்” – போன்ற செய்திகள் நாளேடுகளில் வரும். நாடே வியப்பில் ஆழ்ந்திருக்கும்! பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் அவர்களைச் சுட்டிக்காட்டி ஆர்வமற்று இருக்கும் பிறபிள்ளைகளிடம், “அடிப்படை வசதிகளற்ற வீட்டிலுள்ள பிள்ளைகளே இப்படிப் படித்திருக்கும்போது உங்களால் ஏன் முடியாது?” என்று முன்னிறுத்துவார்கள். வசதிகளைச் சோம்பலுக்குப் பயன்படுத்தும் மற்ற மாணவர்களோ தங்கள் நடவடிக்கைகளை மாற்றியமைத்து கல்வியில் மீட்டெழ வாய்ப்பாக இருக்கும். இப்போதெல்லாம், அந்த மாதிரி செய்திகள் காணாமல் போய்விட்டன. முன்னிறுத்திச் சொல்லவும் முடியவில்லை. அதனால், தற்போதைய தேர்வு முடிவுகளும் நமக்கு எந்த ஓர் ஆச்சரியத்தையும் தருவதில்லை. காரணம், நாமக்கல் பார்முலா பள்ளிகள் அதிகரித்ததால், உண்மையான மாணவத் திறனாளர்களைக் காண முடிவதில்லை.

அப்படிக் கூற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டால், எந்த ஓர் ஆசிரியருமின்றி, சிறப்பு வகுப்புமின்றி, தேர்வு முறையுமின்றி, எவ்விதக் கண்டிப்புமின்றி, தன்னார்வத்தோடு படித்த சிறைக்கைதி 1096 மதிப்பெண்கள் பெற்றதையும், வணிகவியல் பாடத்தில் 200/200 வாங்கியதையும் கூறி, உங்களால் ஏன் முடியாது? என்று சொல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் -ஆசிரியர்களுக்கு! இதில் ஒரு சிக்கல் என்னவெனில் சிறையில் இருந்தால்தான் நல்ல மதிப்பெண் பெற முடியுமோ? என்று மாணவர்கள் தவறுதலாகப் புரிந்துவிடக்கூடாது-என்பதுதான்! மொத்தத்தில், பெரும்பான்மையான கல்வி நிறுவனங்களின் போக்கைப் பார்த்தால், பாடசாலைகள் சிறைச்சாலைகளாகவும், சிறைச்சாலைகள் பாடசாலைகளாகவும் மாறிவருவது போலத் தோன்றுகிறது. இது சரியானதுதானா? என்று யோசிக்க வேண்டிய நேரமிது.அண்மையில் ஒரு தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் பேசிய “உயிர்மை” பத்திரிகை ஆசிரியர் மனுஷ்யபுத்திரன், “மாணவர்கள் மனப்பாடம் செய்வதும், பார்த்து எழுதுவதும் ஒன்றுதான்” என்றார். அந்தக் கருத்து என்னுடைய பார்வையிலும் சரியெனப்பட்டது. ஏனெனில், அது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், மாணவர்கள் கல்வி பயிலவில்லை; மாறாக, பயிற்சி பெறுகிறார்கள் என்பதே!

பொதுவாகக் கல்வி என்பது கற்றலைக் குறிக்கும். “இளமையில் கல், கற்க கசடற, கற்றனைத் தூறும் அறிவு” போன்ற தொடர்கள் கல்வி கற்றலைக் குறிக்கின்றன. ஆனால், பயிற்சி என்பது செய்முறை. கற்றலுக்கும், செய்முறைக்கும் மிகுதியான வேறுபாடு உண்டு. நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது விடுதியில் என்னோடு தங்கியிருந்த சேசுராஜ் என்ற மாணவன் பி.எஸ்.சி. வேதியியல் பாடம் எடுத்துப் படித்தான். அவனுக்கு சில சமன்பாடுகளில் வினைவிளைபொருள் எவ்வாறு வருகிறது என்பது புரியவில்லை என்றால், புத்தகத்தில் உள்ள சமன்பாட்டுப் படிகளை அப்படியே மனனம் செய்து என்னிடம் ஒப்பித்துக் காட்டுவான். “என்ன செய்ய ரூம்மெட்! இந்தக் கேள்வி எனக்குப் புரியல. அதான் இப்படி மக்கப் பண்ணிட்டேன்! உருவுக்கு மிஞ்சுன குரு யாரு?” என்பான். இது அவனது மனன சக்தியைக் காட்டியதே தவிர, அந்த சமன்பாட்டுக்கான புரிதலை – அவனிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. இது எப்படி ‘கல்வி கற்றல்’ ஆகும்?

நீச்சல் அடிப்பது, டூவீலர் ஓட்டுவது, கணிப்பொறி இயக்குவது போன்றவற்றைப் பயிற்சி என்கிறோம். இதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எதுஎதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதைத் திரும்பத் திரும்ப செய்து ஆழ்மனதில் நிலையாக இருத்திக் கொள்கிறோம். இதனால்தான், டூவீலர் ஓட்டுபவர் பிரேக் போடுவதும், கியர் மாற்றுவதும் தன்னால் நடக்கின்றன. படிப்பறிவு இல்லாதவர்கூட கணிப்பொறியில் டிசைனிங் வேலை செய்வதும், திருமண வீட்டில் ஸ்டில், வீடியோ காமிராக்களை இயக்குவதும் முடிகிறது. இவை எல்லாம் பயிற்சி அடிப்படையிலேயே!ரஷ்ய நாட்டு உடலியலறிஞர்(Physiologist) இவான் பாவ்லோவ்(Ivan Pavlov) என்பவர் ஒரு நாயை வைத்துச் சோதனை நடத்தினார். தினமும் மணியொலி எழுப்பிய பின் அந்த நாய்க்கு உணவு வைத்தார். இது என்னவாயிற்று எனில், முதலில் உணவைப் பார்த்ததும் உமிழ்நீர் சுரந்த அந்த நாய்க்கு, இறுதியில் மணியொலியைக் கேட்டாலே உமிழ் நீர் சுரக்கத் தொடங்கியது. அதாவது ஒரு செயற்கையான புறத்தூண்டலுக்கு, இயற்கைத் துலங்கலை வெளிப்படுத்த வைத்தது. இது தொடர் பயிற்சியே அன்றி வேறென்ன?ஒளவையார், “சித்திரமும் கைப்பழக்கம் செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்” என்பார். சித்திரம் எழுதுவதும், மொழியைப் பேசிப் பழகுவதும் பயிற்சியாலேயே என்பதை இவ்வரி உணர்த்துகிறது. அதே வேளையில் கற்றல் என்பது அவ்வாறல்ல. அது நம் சிந்தனையைத் தூண்டுவது, பலவாறு பெருக்குவது! நாம் கற்ற கல்வியின் வழி புதிது புதிதாகத் தீர்வுகளைக் காணத் துணை செய்வது. கணிப்பொறியை இயக்குவது பயிற்சி என்றால், கணிப்பொறியில் மென்பொருள் எழுதுவது சிந்தனைத் தூண்டலுக்குச் சான்று. கார் ஓட்டிச் செல்பவர், பழுதுபட்ட பாதையைப் பார்த்ததும் மாற்று வழியில் செல்வார். இதில் காரை ஓட்டுவது பயிற்சி, மாற்று வழியைத் தேர்ந்தது சிந்தனை.

மேலும், பயிற்சியை மனிதன் மட்டுமல்ல, விலங்குகளும் பறவைகளும் கூடப் பெற முடியும். சான்றாக, சர்க்கஸ் கொட்டகையில் பார்க்கிறோம். அங்குள்ள விலங்குகளும், பறவைகளும் நன்கு பயிற்சி பெற்று சாகசம் புரிகின்றன. அதே நேரத்தில் அவைகளின் சிந்தனைத் தூண்டலை நம்மால் பெருக்க முடிவதில்லை. ஆனால், சிந்திக்கத் தெரிந்த மனிதர்களோ அறிவியல் அறிஞர்களாகவும், தத்துவ ஞானிகளாகவும், இலக்கியப் படைப்பாளர்களாகவும், புரட்சியவாதிகளாகவும், சமயவாதிகளாகவும், சாதனையாளர்களாகவும், சரித்திரப் புருஷர்களாகவும், கலை வல்லுநர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

மாணவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் கற்பித்தல் தனியாகவும், பயிற்சி மற்றும் செய்முறை தனியாகவும் கொடுக்கப்பட்டு உள்ளன. ஆனால், வர்த்தக நோக்கில் செயல்படும் நாமக்கல் பார்முலா பள்ளிகள், கற்பித்தலை விட்டுவிட்டு ஒரு ஆண்டு மட்டுமே பயில வேண்டிய பாடத்தை, இரண்டாண்டுகள் பயில அல்ல, பயிற்சியாய் ஆக்குகின்றன. அட்டை டூ அட்டை மனனம் செய்ய வைத்து, எந்தக் கேள்வியைக் கொடுத்தாலும் பதிலளிக்கும் வகையில்; அதாவது, நாய்க்கு உமிழ்நீர் சுரப்பது போலப் பயிற்சி கொடுத்து விடுகிறார்கள். இந்தப் பயிற்சி மதிப்பெண்ணை ஈட்டித் தருமே ஒழிய, சுயசிந்தனையைப் பெருக்காது.ஒரு தொழிற்சாலையில் தயாரிக்கப்படும் பொருள் நுகர்வோரைச் சென்றடையும் வரைதான் விளம்பரம் தேவை. அதுபோல, கல்லூரியில் நுழைய மட்டுமே தேவையான மதிப்பெண்களை, மாணவர்கள் பெற வைக்கின்றனர் – நாமக்கல் பார்முலாப் பள்ளிகள். ஆனால், இந்த மதிப்பெண்களைப் பெற ஒரு மாணவன் தன்னுடைய சுய சிந்தனையை, தனித்திறனை, பொழுதுபோக்கை, அழகியல் உணர்ச்சியை, படைப்பாற்றல் திறனை, நண்பர் குழாமை, பெற்றோரின் ஆசாபாசத்தை என்று அத்தனையும் இழந்து, அவன் ஒரு மதிப்பெண் பெறும் பொறியாக மட்டுமே இருந்து என்ன பிரயோசனம்? இரண்டாண்டுகள் பொறியாய் இருந்தவன் மன இறுக்கமும், மூர்க்கத்தனமும் கொண்டவனாக மாறிவிட்டதாய் பலர் கூறுகிறார்கள். இப்படி நிகழ்வதில் வியப்பேதும் இல்லையே?

மனிதத்தை இழந்து மதிப்பெண்ணைப் பெற – பெற்றோரும், ஆசிரியரும், கல்வி நிறுவனங்களும் இப்படியே பிள்ளைகளை முடுக்கினால், நாளையத் தலைமுறை என்னாவது? இது படிப்படியாய் பண்பாட்டுச் சீரழிவைக் கூட உருவாக்கக் கூடும் என்பதையும் அறியாமலா இருப்பர்? இவ்வேளையிலாவது நாம் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். பாரதி போன்ற பலர் தங்களின் மாணவப்பருவத்தில் பள்ளியை வெறுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களே பின்னாட்களில் மிகப்பெரிய சாதனையாளர்களாகவும், சிந்தனையாளர்களாகவும் உருவாகி இருக்கிறார்கள். நம் கல்வியில் மாற்றம் காண விரும்புபவர்கள், வேறொன்றும் புதிதாகச் செய்யவேண்டாம். மேற்படியானவர்களின் வெறுப்பிற்கான காரணங்களை அறிந்து அவற்றை நீக்கினால் போதும். அதுதான் குழந்தைகள் விரும்பும் கல்வி.இதற்கான முயற்சியை எடுக்காதவரை, ஒன்று மட்டும் திண்ணம்! ஒரு பயங்கரம் நம் கண் முன் நடக்கிறது. எந்த ஒரு பயங்கரவாதியும் இனி இங்கு ஊடுருவத் தேவை இல்லை. ஏனெனில், நாமே உருவாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறோம்! இதை சிந்திப்பார் யாரோ? சீர்படுத்துவார் யாரோ?

– அசின் சார், கழுகுமலை