RSS

உணவு : கருவிகள்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

கல் தொட்டி

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : மி.மு., மி.பி : உணவு

பதிவு :15

ம் தமிழக மக்கள் மின்சாரத்திற்கு முந்திய காலத்தில் உணவு தயாரிப்பதற்காகப் பயன்படுத்திய கருவிகள் பற்பல. அவை, அவர்கள் வாழிடம் மற்றும் சூழலுக்கேற்ப வெவ்வேறு விதமாகவும் இருந்தன. இருப்பினும், அவற்றில் பொதுத்தன்மையோடு விளங்கிய சிலவற்றை மட்டும் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

1. அம்மி:

அம்மி

உணவின் ஓர் அங்கமாக விளங்குவது குழம்பு, கூட்டுக்கறி ஆகியவையாகும். இவற்றைத் தயாரிக்கத் தேவைப்படும் மசால், தேங்காய் போன்றவற்றை அரைக்கப் பன்நெடுங்காலமாகப் பயன்படுவது கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அம்மியும் குழவியுமாகும்.

 2. ஆட்டுரல்:

ஆட்டுரல்

அன்றைய நாட்களில் விழாக்கால சிறப்பு உணவாகத் தோசை, இட்லி, வடை, பனியாரம் போன்றவற்றைச் செய்ய ஊறவைத்த தானியம், பருப்பு வகைகளை மாவாக அரைக்க வேண்டியதிருந்தது. இதற்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட ஆட்டுரலையே பயன்படுத்தினர். மின்சாரம் வந்தபின் நாகரீக வளர்ச்சியில் இவ்வேலைகளைச் செய்ய மிக்ஸி, கிரைண்டர் வாங்கிப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். தமிழக அரசு இவற்றை இலவசமாகக் கொடுத்ததால் இன்று எல்லா வீடுகளிலும் மிக்ஸி, கிரைண்டர் இருக்கின்றன.

எனவே அம்மி, ஆட்டுரல் இரண்டும் இன்று பயனற்ற பொருட்களாக மாறிவிட்டன. இருப்பினும் நம் கிராமங்களில் மட்டும் இன்றும் ஒரு சிலர் இவற்றைப் பயன்படுத்தி வருவதைக் காண முடிகிறது.

3. குத்துரல்:

குத்துரல்

குத்துரல் என்பது மேலும் கீழும் சமஅளவு வட்ட வடிவமுடையதாகவும், நடுப்பகுதி உடுக்குப்போன்று சிறுத்தும் சுமார் ஒரு முள உயரத்திற்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட நீள் உருளை வடிவமுடையது. இதன் மேல் வட்டப் பகுதியில் மையத்தில் சுமார் ஒரு சாண் அளவு ஆழத்தில் குழியிருக்கும். இக்குழியின் சுற்றளவு கீழே செல்லச் செல்ல சற்று குறைந்து செல்லும். இந்தக் குழியில்தான் தானியங்களை இட்டு உமிநீக்குதல், நொறுக்குதல், மாவாக்குதல் போன்ற வேலைகளை உலக்கையால் குத்திச் செய்வார்கள். உலக்கை வைத்து இதில் குத்துவதால் இது குத்துரல் என்று காரணப்பெயர் பெற்றது. மக்கள் பெரும்பாலும் உரல் என்றே சொல்வார்கள்.

இது பல அளவுகளில் உண்டு. இன்று எல்லாப் பொருட்களும் கடைகளில் சமைக்கத்தக்க நிலையில் கிடைப்பதால் இது பயனற்ற பொருளாகிவிட்டது. கிராமங்களில் கோவில் கொடை விழா சமயங்களில் மாவிளக்குப் போடுவதற்கு மாவு இடிக்க சிலர் அரிதாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். இந்த உரல் பற்றிய செய்தி புறநானூற்றில் பாடல் 333ல் அடி 12ல் “விதைத்தினை உரல் வாய்ப் பெய்து” என வந்துள்ளது.

4. உலக்கை:

உலக்கை

உலக்கை என்பது உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களைக் குத்துவதற்குப் பயன்படுவது. இது கனம் மிகுந்த கோங்கு, நாங்கிள், தோதகத்தி (ஈட்டி, Block Wood) போன்ற மரங்களில் கணுக்கள் இல்லாத நேர் கம்புகளின் பட்டையை நீக்கி நன்கு வழுவழுப்பாக இளைத்து செய்யப்படுவது. தேக்குப் போன்ற கனம் குறைந்த மரங்களில் செய்வது சிறப்பாக இருக்காது. இந்த உலக்கையில் ஒரு முனையில் சிறு கிண்ணத்தைக் கவிழ்த்து வைத்தது போன்று இரும்பால் பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இப்பகுதியை குப்பிப்பூண் என்றும், குழிப்பூண் என்றும் சொல்வார்கள்.

குப்பிப்பூண் (அ) குழிப்பூண்

இப்பகுதியைக் கொண்டுதான் தானியங்களின் உமியை (மேல்தோடு) குத்தி நீக்குவார்கள். இந்த உலக்கையின் மறுபுறம் அதன் மேல்மட்ட அளவிற்கு மட்டமாக இருப்பதால் பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இப்பகுதி மட்டப்பூண் எனப்படும். இப்பகுதியைக் கொண்டுதான் தானியங்களை சமைக்கத் தகுந்த நிலைக்கு மாவும் நொறுங்கலுமாக ஆகும்படி இடிப்பார்கள்.

மட்டப்பூண்

சில உலக்கைகளில் மட்டப்பூண் ஒருபுறம் வைத்து அதன் மறுபுறத்தில் பந்தை பாதி அறுத்து கவிழ்த்து வைத்தது போல் செதுக்கி இரும்பால் வளையல் போன்று பூண் கட்டியிருப்பார்கள். இந்தப் பகுதியைக் கழுத்துப் பகுதி என்பார்கள். மாவு இடிக்க இந்த கழுத்துப் பகுதியைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள். உலக்கை சுமார் கைப்பிடி அளவு உருட்டு கொண்டதாகவும், சுமார் 3 அடி முதல் 5 அடிக்கு மிகாமல் பல அளவுகளில் செய்யப்படுவதுண்டு. புறநானூற்றில் 399வது பாடலில் அடி இரண்டில் “தொடிமாண் உலக்கைப் பரூஉக்குற் றரிசி” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில், தொடிமாண் உலக்கை என்பது பூண்கட்டிய சிறந்த உலக்கை என்று பொருள்படும்.

5. உரைப்பெட்டி:

u8

உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களை உலக்கையால் குத்தும்போது, அவை வெளியே சிந்திச் சிதறாமல் இருக்கும்படி பாதுகாப்பைத் தருவது உரைப் பெட்டியாகும். கத்திக்கு உரை பாதுகாப்பைத் தருவதுபோல், இது உரலில் இடப்பட்ட தானியங்களுக்குப் பாதுகாப்பைத் தருவதால் உரைப்பெட்டி என்ற காரணப்பெயர் பெற்றது. இதன் கீழ்ப்பகுதி உரலில் வைக்கும் அளவிற்கும், மேல்பகுதி விரிந்து இருபுறமும் திறப்புள்ளதாக, ஓரளவிற்கு ஒலிப்பெருக்கி குழாய் வடிவில் தகரத்தில் செய்யப்பட்டிருக்கும். இதைக் கல்லில் செதுக்கி வைத்திருப்பதையும் அரிதாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

6. குந்தாணி:

குந்தாணி என்பது மேலே சொன்ன உரைப்பெட்டி போன்று பெரிய அளவில் தகரத்தில் செய்யப்பட்டது. நெல் மணிகளை அரிசியாக்க அதிகமாக இட்டுக் குத்த வேண்டியதிருப்பதால் உரலில் இட்டுக் குத்த முடியாது. ஆகவே, தரையில் சுமார் 1 ½  அடி நீள, அகலத்திற்கு சதுரக் கல் பதித்து, அதில் இக்குந்தாணியை வைத்து நடுவில் நெல் மணிகளைக் கொட்டி, அதைக் குத்தி அரிசி எடுப்பார்கள். நான் சிறுவனாய் இருந்த போது எங்கள் வீட்டுத் தரையில் ஓரிடத்தில் இது போன்ற கல் பதிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கல்லின் மீது குந்தாணியை வைத்து என் தாய் நெல்லைக் குத்தி அரிசி எடுப்பதை நான் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன்.

7. சுளவு:

சுளவு

சுளவு என்பது பனையோலை, பனை நார், பனைமட்டை இவற்றைக்கொண்டு செய்யப்படுவது. இதைச் சுளவு என்றும் சொளவு என்றும் முறம் என்றும் சொல்வார்கள். இதில் சுளவு என்பது புறநானூற்றில் பாடல் 249, அடி – 12ல், “நீறாடு சுளிகின் சீறிடம் நீக்கி” என்றும்; பாடல் 321ல் அடி 3ல், “சுளகிடை உணங்கல் செவ்வி கொண்டு” என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. முறம் என்பது புறநானூறு பாடல் 339ல் அடி – 13ல், “முறஞ்செவி யானை வேந்தர்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இதில் முறம் என்பது யானையின் செவிக்கு (காதிற்கு) உவமையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

குத்துரல் & சுளவு

இந்தச் சுளவு என்பதை இருகைகளாலும் பிடித்து அசைக்கும் மாறுபாட்டால், 1.பிடைத்தல், 2. நாவுதல், 3. கொளித்தல், 4.தெள்ளுதல் என்ற நான்கு முக்கியச் செயல்களைச் செய்வார்கள். அதாவது, 1.பிடைத்தல் என்ற செயலினால் தானியங்கள், பயறுகள் எள் போன்றவற்றில் கலந்துள்ள தூசி, தொலி போன்றவற்றை நீக்குவார்கள். 2. நாவுதல் என்ற செயலினால் அவற்றில் கலந்துள்ள கற்களை நீக்குவார்கள். 3.கொளித்தல் என்ற செயலினால் எள் போன்ற சிறு பொருள்களில் கலந்துள்ள குறு (சிறு) மணல்களை நீக்குவார்கள், 4.தெள்ளுதல் என்ற அசைவினால் உரலில் இட்டுக் குத்தி எடுத்த அரிசி போன்றவற்றில் கலந்துள்ள தவிடு என்பதைப் பிரித்து எடுப்பார்கள். இவ்வாறு சுளவு என்ற ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு, அதை அசைக்கும் மாறுபாட்டால் பல செயல்களைச் செய்வது அன்றையப் பெண்களுக்கு மிகச் சாதாரணமான செயலாகும். இன்றும் கிராமங்களில் இவற்றைச் செய்யக்கூடியவர்கள் இருக்கின்றார்கள்.

8. திருகல் (திருவை):

திருகல் (திருவை):

திருகு என்றால் முறுக்குதல், சுற்றுதல், சுழற்றுதல் என்று பொருள்படும். ஆகவே சுற்றக்கூடிய அமைப்பில் உள்ள கல் “திருகல்” ஆகும். இந்தத் திருகல்லை, பேச்சு வழக்கில் “திருவை” என்றும்; “திருவல்” என்றும் சொல்வார்கள். இது கீழும் மேலுமாக இருவட்ட வடிவக் கற்களால் ஆனது. கீழேயுள்ள கல்லின் மீது மேலேயுள்ள கல் விலகாமல் சுற்றும்படி நடுவில் முளைக்குச்சி என்பதை அடித்து (பதித்து) வைத்திருப்பார்கள். மேலேயுள்ள கல்லின் நடுவில் இம்முளைக்குச்சி சென்று சுலபமாகச் சுற்றும்படி துளை இருக்கும். இந்தத் துளையின் மேல்பகுதியில் தானியங்கள், பயறுகள் போன்றவற்றைப் போடுவதற்காகச் சற்று அகலமாக இருக்கும். இந்த மேல்கல்லின் வெளிவட்டப் பகுதியின் ஓர் இடத்தில் சிறு புடைப்பாக அரைவட்ட வளைவு செய்து அதில் ஓர் குச்சி அடித்து வைத்திருப்பார்கள். இக்குச்சியைப் பிடித்துத்தான் திருகல்லை இழுத்து சுற்ற வேண்டும். இதில் மாவாகத் திரிக்க வேண்டிய தானியத்தைப் போட்டு சுற்ற அத்தானியம்  மாவாகக் கிடைக்கும். எங்கள் வீட்டில் கருங்கல்லில் செய்யப்பட்ட பெரிய திருகல் இருந்தது.

என் அம்மா கீழே துணி விரித்து அதில் அத்திருகல்லை வைத்து கேப்பை (கேழ்வரகு)யை போட்டு திரிக்கும் போது சுற்றி விழும் கேப்பைமாவை ஓர் ஓலையால் அள்ளித் அள்ளித் தின்றது இப்போதும் நினைவில் இருக்கிறது. இத்திருகல்லில் இரண்டுவகை உண்டு. அதாவது கனம் அதிகமாகவும், பெரிய அளவிலும் உள்ளது மாவு திரிக்கப் பயன்படும். மற்றொன்று உளுந்து, பாசிப்பயறு, தட்டாம்பயறு போன்ற பயறு வகைகளை இரண்டாக உடைத்து, பருப்பு எடுக்கக் கனம் குறைந்த சிறிய அளவிலான திருகல்லும் உண்டு. மாவாகத் திரிக்கும் பெரிய திருகல் இன்று முற்றிலும் பழக்கத்தில் இல்லை. சிறிய திருகல்லைக் கிராமங்களில் பயறு வகைகளை உடைக்க ஒருசிலர் இன்றும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

9. துடுப்பு:

துடுப்பு

இன்று கிரிக்கட் விளையாடப் பயன்படுத்தும் மட்டை போன்று சிறிய அளவில் பனைமட்டையால் செதுக்கப்பட்டது “துடுப்பு” என்பதாகும். அன்றைய உணவுகளைத் தயாரிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட பொருள்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். எவ்வாறெனில் கம்மஞ்சோறு, சோளச்சோறு, கேப்பைக்கழி போன்ற உணவுகள் சமைக்கப்படும் போது அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் கிண்டி விட்டு வேகவைக்க வேண்டும். அவ்வாறு கிண்டி விடுவதற்கு இத்துடுப்பே பயன்பட்டது. புறநானூற்றில் பாடல் 328 ல் அடி 10, 11ல், “அரிசியொடு நெய்பெய்து அட்டுத் துடுப்பொடு சிவனிய களிக்கொள் வெண்சோறு” என்றும்; பாடல் 372ல் அடி 7ல், “:வன்னியர் துடுப்பின்” என்றும் துடுப்பு என்பது காணப்படுகிறது. இன்றும் தைப்பொங்கல் சமயங்களில் வெண்பொங்கல், சர்க்கரைப் பொங்கல் இடும்போது பலர் துடுப்பு வைத்தே கிண்டி பொங்கல் தயாரிக்கின்றனர்.

10. கவைக்கம்பு:

கவைக்கம்பு

இரண்டாகக் பிரிந்து (பிளவுபட்டு) இருப்பதை “கவை” எனச் சொல்வார்கள். பொதுவாக எல்லா முட்களும் இரண்டிரண்டாக மாட்டின் இரு கொம்புகள், போன்று பிரிந்தே இருக்கும். ஆகவேதான், புறநானூற்றில் பாடல் 322ல் அடி 2 ல், “கவைமுள் கள்ளில் பொரி அரைப் பொருந்திய” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு இரண்டாகப் பிரிந்து ஆங்கில எழுத்து Y போன்றுள்ள கம்பை கவைக்கம்பு என்பார்கள். மூதுரை என்ற நூலில் பாடல் 13ல், “கவையாகிக் கொம்பாகிக் காட்டகத்தே நிற்கும்” என வந்துள்ளது. இவ்வாறுள்ள கவைக்கம்பு அன்று கேப்பைக் கழியைத் துடுப்பு வைத்துக் கிண்டும்போது பானை சுற்றாமலும் அசையாமலும் இருக்கும்படி பானையைப் பிடித்துக் கொள்ள இக்கவைக் கம்பு பயன்படுத்தப்பட்டது.

11. புளித்த தண்ணீர்:

புளித்த தண்ணீர் என்பது அன்றை மக்கள் தங்களின் உணவுகளைத் தயாரிக்கப் பயன்படுத்திய நீர். இது புளிப்புத் தன்மை கொண்டது. வடித்த சோற்று நீருடன் (வடிநீர்) தண்ணீரும் உப்பும் சேர்ந்து வைத்தாலோ; அல்லது வீட்டிலுள்ள ஏதாவது சோறு சிறிது எடுத்து அத்துடன் தண்ணீரும் உப்பும் சேர்த்து வைத்தாலோ மறுநாளில் புளிப்புத் தண்ணீராக மாறி நமக்குக் கிடைக்கும். இதைப் புளித்த தண்ணீர், புளிச்ச தண்ணீ, புளிச்சாணி, நீராகாரம், நீஸ்தண்ணி, காடித்தண்ணி (காடி என்றால் புளிப்பு என்று பொருள்) என்று பல பெயர்களில் சொல்வார்கள். அன்று எல்லோர் வீடுகளிலும் இத்தண்ணீர் ஒரு பெரிய பானை நிறைய எப்போதும் இருக்கும். இதன் புளிப்புத்தன்மை அதிகமாகி விட்டால் பானையிலிருந்து சிறிது எடுத்துவிட்டு பச்சைத் தண்ணீர் ஊற்றி புளிப்பைக் குறைப்பார்கள். இல்லையேல், முற்றிலும் மாற்றி புதிதாகத் தயாரித்துக் கொள்வார்கள்.

புளித்த நீர் பானை

சோறு சமைக்க உலை வைக்கும் போது சோறின் வகையைப் பொருத்து இத்தண்ணீரைச் சேர்ந்து உலை வைப்பார்கள். இதை உலை நீர் என்பார்கள். இந்த புளித்தநீர் என்ற காடிநீர் பற்றி புறநானூற்றுப் பாடல் 399ல் அடி 3ல், “காடி வெள்ளுலைக் கொளீஇ” என்று வந்துள்ளது. இன்று காலையில் எழுந்ததும் சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை காப்பி, டீ, குடிக்கும் பழக்கத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளனர். ஆனால், காப்பி, டீ என்றால் என்னவென்று தெரியாமலும் பழக்கத்திற்கு வராமலும் இருந்த அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் காலையில் எழுந்ததும் வெறும் வயிற்றில் இந்தப் புளித்த தண்ணீரை உடல் நலத்திற்கு நல்லது என்று சொல்லிக் குடித்து வந்தனர். இன்று அன்றைய உணவுகளுமில்லை; புளித்த தண்ணீர்ப் பானையும் இல்லை. “கஞ்சி போயி காப்பி வந்த காலமடி காலம்” என்ற திரைப் பாடலின் காலமாக இன்று மாறிவிட்டது.

12. பாத்திரங்கள்:

பொதுவாகப் பாத்திரங்களை இரு வகையாகப் பகுக்கலாம். ஒன்று, சமையல் செய்யத் தேவையான பாத்திரங்கள். மற்றொன்று தண்ணீர் எடுத்துவர, எடுத்து வந்த தண்ணீரை சேமித்து வைக்கத் தேவைப்படும் பாத்திரங்கள். இதில் தண்ணீர் எடுத்து வரவும்; அதை சேமித்து வைக்கவும் இன்றுள்ள மக்கள் பிளாஸ்டிக் குடம், பிளாஸ்டிக் பேரல் ஆகியவற்றை பயன்படுத்துகின்றனர். அடுப்பில் வைத்து சமைக்க அலுமினியம், எவர்சில்வர் இவற்றாலான பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். நான் சிறுவனாயிருந்த அக்காலத்தில் அலுமினியம், எவர்சில்வர், பிளாஸ்டிக் என்று எதுவும் வராத காலம். அன்று சாதாரண மக்களின் வீடுகளில் தண்ணீர் எடுத்துவர மண் குடங்களையே பயன்படுத்தினர். எடுத்து வந்த தண்ணீரை சேமித்து வைக்கப் பானை, தொட்டி என்று அனைத்தும் மண்ணால் செய்யப்பட்டதாகவே இருந்தன. சிலர் கல்தொட்டிகளையும் பயன்படுத்தினர். இதுபோக சமைக்கப் பயன்படும் பானைசட்டி, தோசை சுட தோசைக்கல், குழிப்பனியாரம் சுட பனியாரச்சட்டி, காட்டிற்கு கஞ்சி கொண்டு சென்று சாப்பிட கஞ்சிக்கலயம் என்று அனைத்தும் மண்ணால் செய்யப்பட்டவையாகவே இருந்தன. சோறு, குழம்பு இவற்றை எடுக்கத் தேங்காய் சிரட்டையில் செய்த அகப்பைகளே பயன்படுத்தப்பட்டன.

பாத்திரங்கள்

பொருளாதார வசதி உள்ள வீடுகளில் மட்டும் சில உலோகப் பாத்திரங்கள் உபயோகத்தில் இருந்தன. குறிப்பாகப் பித்தளையில் செய்த குடம், பானை, குத்துச்சட்டி, அண்டா (கொப்பரை), சிறுசட்டி, செம்பு போன்ற பாத்திரங்களும், வெங்கலத்தால் செய்த பானை, கும்பா, வட்டில் போன்றவற்றையும், செம்புப் பானையும் (Copper pot) பயன்படுத்தப்பட்டன. பித்தளைப் பாத்திரங்களில் புளித்த உணவுப் பொருள்களை வைத்தால் அவை காய்த்துப் போய்விடும். அதாவது, உண்ணத்தகாததாக மாறிவிடும் என்பதால் அப்பாத்திரங்களின் உட்புறம் ஈயம் பூசிப் பயன்படுத்தினர். ஆகவே, அன்று ஊர் ஊராகச் சென்று பித்தளைப் பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசித் தருதல் என்ற தொழிலைச் செய்து பிழைப்பவர்களும் இருந்தனர். இன்று இப்பாத்திரங்கள் அன்று போல் உபயோகத்தில் இல்லை. ஆகவே, ஈயம் பூசுதல் என்ற தொழிலைச் செய்து பிழைப்போரும் இல்லை. காலம் செல்லச் செல்ல முதலில் அலுமினியப் பாத்திரங்களும், அதன்பின் எவர்சில்வர் பாத்திரங்களும், கடைசியாக பிளாஸ்டிக் பாத்திரங்களும் வந்தன. இன்று பித்தளை, வெங்கலம், செம்பு இவற்றாலான பாத்திரங்களை சிலர் கௌரவத்திற்காக வீட்டில் வைத்துள்ளனர். மேலும், பெண்களின் திருமணத்தின்போது இப்பாத்திரங்களை சீதனப் பொருளாகக் கொடுப்பது இன்றும் வழக்கத்தில் இருக்கிறது.

மி.மு.,மி.பி.,வளரும் …

 

மி.மு., மி.பி : உணவு

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

உணவு

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 5 ( பேய்கள்)

பதிவு :14

லகிலுள்ள உயிரினங்கள் அனைத்தும் உணவை உண்டே உயிர் வாழ்கின்றன. அவ்வுணவைத் தம் தேவைக்குத் தாமே தயாரித்தும், பிற உயிர்கள் வாழ உணவாகவும் ஆகுப மரம், செடி, கொடி போன்ற தாவரங்கள். இடம் விட்டு இடம் நகரும் உயிரினங்கள் இத்தாவரங்களை நேரிடையாக உண்டோ, அல்லது இத்தாவரங்களை உணவாகக் கொண்டு வாழும் உயிரினங்களை உண்டோ உயிர் வாழ்கின்றன.

இந்த உணவு முறையானது ஒவ்வோர் உயிரினத்திற்கும் மாறுபட்டு இருப்பதால்தான் எல்லா உயிரினங்களும் உணவு பெற்று வாழ்கின்றன. இவ்வாறு வாழும் உயிரினங்களில் மனிதனும் ஒருவன் ஆவான். மனிதனின் உடல், உணவு இவற்றிற்கும் உலகப் பொருள் நிலைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. எவ்வாறெனில், உலகப் பொருள்கள் எல்லாம் திட, திரவ, காற்று என்ற மூன்று நிலைகளிலே உள்ளன. இம்மூன்றும் சேர்ந்தால்தான் உயிர்கள் தோன்றி வாழ முடியும். அதன்படி நமது சூரிய குடும்பத்தில் இம்மூன்றுமுள்ள பூமியில் மட்டுமே உயிர்கள் இருக்கிறன. இவை போல மனிதனும் இம்மூன்றின் சேர்க்கையாலான பொருளாகவே இருக்கிறான்.

இம்மூன்று பொருள்களும் எந்த அளவில் (விகிதத்தில்) பூமியில் உள்ளதோ ஏறக்குறைய அதே அளவில் தான் (விகிதத்தில் தான்) மனிதனின் உடலும் உணவும் அமைந்துள்ளன. எவ்வாறெனில் காற்று பூமியைச் சூழ்ந்து பலகிலோ மீட்டர் அளவில் மிக அதிகம் உள்ளது. மனிதனும் ஒரு நாளில் காற்றையே அதிகம் எடுத்துக் கொள்கிறான். அதாவது, சராசரி மனிதன் ஒரு நாளில் சுமார் 21,6௦௦ தடவை காற்றை உள்ளே இழுத்து வெளியே விடுகிறான் என்று கூறப்படுகிறது.

காற்றுக்கு அடுத்தாற்போல் பூமியின் மேற்பரப்பில் சுமார் 3/4  பங்கு 70.8% நீர் இருக்கிறது. இதுபோல் மனிதனின் உடலிலும் நீர், இரத்தம் தசையில் கலந்துள்ள நீர் என்று அவனது மொத்த எடையில் சுமார் 3/4  பங்கு நீர் தான் உள்ளது. அவனது உணவிலும் நீர் என்று பார்த்தால் குடிநீராகக் குடிப்பது மற்றும் குடிபானங்கள், காய் கனிகளில் கலந்துள்ள நீர், உணவில் கலந்துள்ள நீர் என்று பலவழிகளில் நீர் அதிகமாக (சுமார் 3/4  பங்கு) எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. காற்று, நீர் இவற்றிற்கு அடுத்தாற்போல் பூமியின் மேற்பரப்பில் நிலம் சுமார் 1/4  பங்கு 29.2%  உள்ளது. மனிதனின் உடலிலும் நன்கு உலர்ந்த (காய்ந்த) தசை எலும்பு என்று பார்த்தால் அதுவும் அவனது எடையில் சுமார் 1/4  பங்கு தான் இருக்கிறது. இது போன்று மனிதர் உண்ணும் திட உணவில் நீர்த்தன்மையை முற்றிலும் நீக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் அதுவும் சுமார் 1/4  பங்கு தான் இருக்கும். இவ்வாறு, உலக முப்பொருள் நிலையும், மனிதரின் உடல், உணவு இவற்றின் முப்பொருள் நிலையும் ஏறக்குறைய ஒன்று போல் அமைந்திருப்பது இயற்கையின் விந்தையாகும்.

உயிர் வாழ அவசியமாகத் தேவைப்படுவதையெல்லாம் உணவு என்று சொல்லலாம். அதன்படி உயிர் வாழத் தேவைப்படும் காற்று, நீர், திட உணவு என்ற மூன்றுமே உணவாகும். இதில் காற்றை நாம் எம் முயற்சியும் சிந்தனையுமின்றி நம்மையறியாமலேயே பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை இரவு பகலென எந்நேரமும் தொடர்ந்து எடுத்துக் கொள்வதால் காற்றை ஓர் உணவு என எண்ணுவதில்லை. ஆனால் இக்காற்று இல்லாமல் நம்மால் ஒரு நிமிடம் கூட உயிர் வாழ முடியாது. ஆகவேதான், விரதம் இருப்பவர்கள் கூட சாப்பிடாமல் இருக்கும் விரதம், நீர் அருந்தாமல் இருக்கும் விரதம் என்று இருக்கிறார்களேயொழிய காற்றை சுவாசிக்காமல் இருக்கும் விரதம் என்று யாருமே இருப்பதில்லை. அதனாலன்றோ “காயமே இது பொய்யடா வெறும் காற்றடைத்த பையடா” என்று கூறியுள்ளனர். மேலும் காற்றுக்கு என்று மட்டும் நம் உடம்பில் மூக்கு என்ற உறுப்பு அமைந்திருப்பது இதன் சிறப்பாகும்.

காற்று

காற்றுக்கு அடுத்தாற்போல் பூமியில் தாவரங்கள் உட்பட சகல உயிரினங்களுக்கும் அவசியமானவற்றுள் ஒன்றாக இருப்பது நீர். ஆகவே இதுவும் உணவு ஆகும். அதனால்தான் திருவள்ளுவரும் “நீரின்றி அமையாது உலகு” என்று கூறியுள்ளார். இதில் உலகு என்பது உலகிலுள்ள உயிரினங்களையே குறிக்கும். மனிதர்கள் காற்றை எம்முயற்சியுமின்றி எளிதில் பெறுவது போன்று நீரைப் பெறுவதில்லை. இதை சிறு முயற்சியாலேயே பெறுகின்றனர்.

காற்றுணவு, நீருணவு இவற்றையடுத்து திட உணவு என்பது முக்கியமானதாகும். இதை மனிதன் முயற்சியாலும் உழைப்பாலுமே பெறுகின்றான். மேலும், இதை உண்ணத்தக்க நிலைக்கு மாற்ற “சமைத்தல்” என்பதையும் செய்ய வேண்டியதுள்ளது. இத்திட உணவு வகைகளில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் நிலையில் அப்படியே உண்ணக் கூடிய காய்கனிகள், கிழங்குகள் போன்றவற்றிலும்; சமைத்து உண்ணும் உணவுகளிலும் பல சுவைகள் இருப்பதால் இதை மக்கள் மகிழ்ந்து உண்கின்றனர். சிறப்பு விருந்துகளிலும் சுவைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றனர்.

மனிதர்களுக்கு இத்திட உணவு ஒன்றே உடலுக்குத் தேவையான அனைத்து ஊட்டச்சத்துக்களையும் தந்து உடலை வளர்த்து வேலை செய்ய சக்தியையும் தருகிறது. ஆகவே, மனிதர்கள் இத்திட உணவு ஒன்றையே உணவு என்று அழைக்கின்றனர். அதனால், நாமும் இங்கே “திட உணவு” என்பதை இனி “உணவு” என்று சொல்லிலேயே தொடருவோம். இந்த உணவுகளிலெல்லாம் பெரும்பாலும் நீர் கலந்துள்ளதால் நம் உடம்பில் நீர் அருந்துவதற்கும், உணவு உண்பதற்கும் ‘வாய்’ என்ற ஓர் உறுப்பு இரண்டிற்கும் பொதுவாய் அமைந்துள்ளது இயற்கையமைப்பின் நுட்பத்தை உணர்த்துவதாகும்.

உணவு என்பது உயிர்த்தன்மையுடைய பொருளாக இருக்க வேண்டும். அதாவது, ஓர் உயிருள்ள பொருள் ஒன்றுதான் மற்றோர் உயிர்க்கு உணவாக முடியும் என்பது இயற்கை விதி. அதன்படி உணவு என்பது ஓர் உயிருள்ள பொருளாகவோ, அதன் உறுப்பாகவோ, அல்லது அது உயிர் நீங்கி உலர்ந்த (காய்ந்த) நிலையிலுள்ள பொருளாகவோ இருக்க வேண்டும். இப்படியுள்ள பொருளையே மனிதகுலம் என்றும் உணவாக உட்கொண்டு உயிர் வாழ்ந்து வருகிறது.

கால ஓட்டத்தில் எல்லாவற்றிலும் மாற்றங்களைக் கண்டு வரும் மனிதகுலம் உணவிலும் மாற்றங்களைக் கண்டுள்ளது. அம்மாற்றத்தின் படி தற்போது நம் தமிழ் நாட்டு மக்கள் தங்களின் முக்கிய உணவாக இட்லி, தோசை தொடங்கி பலவகை சாதங்கள் கொண்ட சித்ரானங்கள், பாஸ்ட்ஃபுட் வகையறாக்கள், மேல் நாட்டு உணவு பதார்த்தங்கள் என்று பற்பல உணவுகளை உண்டு வருகின்றனர். அதனால், உணவு என்றால் இன்றுள்ள இவைதாம் உணவு என்று இன்றுள்ள இளம் தலைமுறையினர் நினைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

ஆனால் ஒருவர் வாழும் நிலப்பகுதியில் விளையும் தாவரங்களே அவர்களுக்கு உணவாக அமைவது அவரது உடலுக்கு ஏற்றதாகவும், நோயின்றி நலம் பயப்பதாகவும் அமையும். அதன்படி நம் முன்னோர்கள் நம் பகுதியில் விளையக்கூடியவைகளுள் உண்ணத்தக்க தானியங்கள் எனக் கண்டவைகள் ஒன்பதாகும். இவற்றை நவதானியம் என்பார்கள். இந்த ஒன்பது தானியங்களை எளிதில் நினைவிற் கொள்ள நான் எழுதிய பாடல் ஒன்று உண்டு. அதானது,

                      “கம்பு நெல்லு காடைக்கண்ணி

                       வரகு திணை குதிரைவல்லி

                       சோளம் ராகி சாமி என்று

                       சோறு பொங்கிச் சாப்பிட்டு

                       சுகம் பட நாம் வாழ்ந்திட

                      சொன்ன தானியம் ஒன்பது”

என்பதாகும். இதனிற் கூறப்படும் ஒன்பது தானியங்களில் கம்பு என்பதை கம்மம்புல் என்றும், ராகி என்பதை கேப்பை அல்லது கேழ்வரகு என்றும், சாமி என்பதை சாமை என்றும் சொல்வார்கள்.

உணவு

உணவு என்னும் போது அதைத் “தயாரித்தல்” என்பது அதோடு தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. இன்று உணவு தயாரித்தலுக்குத் தேவைப்படும் அரிசி, பருப்பு வகைகள், மாவுவகைகள், மசால் பொடி வகைகள் என்று எல்லாமே ரெடிமேடாக கடைகளில் கிடைக்கின்றன. பணம் இருந்தால் போதும்! எதையும் உடனடியாக வாங்கி சமைத்துக் கொள்ளலாம். மேலும், இன்று உணவு சமைக்க மிக்ஸி, கிரைண்டர், கேஸ்அடுப்பு, மின் அடுப்பு, மைக்ரோவேவ் ஓவன், பிரஷர்குக்கர் என்று எத்தனையோ நவீன கருவிகள் வந்து உணவு சமைத்தல் என்பதை மிகமிக எளிதாக்கி விட்டன. இவை போன்ற வசதிகள் எதுவும் வராத காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள், தங்கள் உணவிற்குத் தேவைப்படும் பொருள்களை, சமைக்கத் தகுந்த நிலைக்கு மாற்ற அதாவது உமி நீக்குதல், நொறுக்குதல், மாவாக்குதல் போன்றவற்றிற்கும்; பயறு வகைகளை இரண்டாக உடைத்து பருப்பு எடுப்பதற்கும் பல பொருட்களை (கருவிகளைப்) பயன்படுத்தினர். அவற்றுள் முக்கியமானவை. 1. அம்மி, 2. ஆட்டுரல், 3. குத்துரல், 4. உலக்கை, 5. உரைப்பெட்டி, 6. குந்தாணி, 7. சுளவு, 8. திருகல் (திருவை), 9. துடுப்பு, 10. கவைக்கம்பு, 11.புளித்ததண்ணீர், 12. பாத்திரங்கள் ஆகும்.

இவை பற்றிய குறிப்புகள் பழந்தமிழ் நூல்களான தொகை நூல்களில் காணப்படுவதால், இப்பொருட்களை உணவு தயாரித்தலில் நம்நாட்டு மக்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர் என்பதை அறிய முடிகிறது.

அடுத்த பதிவு 15 : உணவு : கருவிகள்

 

பேய்கள்

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

பேய்கள்

மி.மு.,மி.பி : நோயும் மருந்தும் – 5

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 4

பதிவு :13                                                                                              

மனிதர்களின் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அரூப நிலையில் உலகில் உலாவி வருவதாகக் கூறப்படுபவை “பேய்கள்” என்பவையாகும். இவற்றைப் பேய்கள், பிசாசுகள், முனிகள், பூதங்கள், வேதாளங்கள், சாத்தான்கள் எனப் பல வகைகளில் கூறுகிறார்கள். இவை பற்றிய செய்திகள் பழங்காலந்தொட்டு மதங்கள், புராணங்கள், இலக்கிய இதிகாசக் கதைகள், செவிவழிக் கதைகள் போன்றவை மூலமாக இச்சமுதாயத்திற்குத் தொடர்ந்து தரப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இவை போக மின்சார காலமாகிய இக்காலத்தில் தொலைக்காட்சி மூலமாகவும், திரைப்படங்கள் மூலமாகவும் இக்கருத்து சிறப்பாகத் தரப்படுகின்றது. மேலும், “புகை புகமுடியா இடத்திலும் பேய் புகும்” என்றும், “பெண் என்றால் பேயும் இறங்கும்” என்றும், “வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறியது போல” என்றும், “புதையலைப் பூதம் காத்தது போல்” என்றும், “முடவனை மூர்க்கன் கொன்றால் மூர்க்கனை முனி தான் கொல்லும்” என்றும் (இப்பழமொழி விவேகசிந்தாமணியில் 59வது பாடலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது) பலவிதமான பழமொழிகள் நம் மொழியில் பேச்சு வழக்காகப் பன்நெடுங் காலந்தொட்டு வழக்கத்தில் உள்ளன. இவை மூலம் பேய் பற்றிய கருத்துக்கள் எந்த அளவிற்கு நம் மக்களிடையே கலந்துள்ளன என்பவற்றைக் காண முடிகிறது.

பொதுவாக மனிதர்களுக்குப் பேய் என்றாலே பயம் உண்டாகும். ஆனால் அதே பேய் – கதைகளிலும், திரைப்படங்களிலும் வரும் போது அது சிறந்த பொழுது போக்காக மக்களுக்கு அமைகிறது. உண்மையில் மக்களுக்கு பயத்தைத் தரும் பேய் எது என்றால், அது உள்ளூர்ப் பேய்கள் ஆகும். உள்ளுர்ப் பேய்கள் என்பவை அவ்வூர்ப் பகுதியில் நீரில் மூழ்கியோ, தற்கொலை செய்தோ அல்லது கொலை செய்யப்பட்டோ இறந்தவர்களின் ஆவி அங்கு உலவுவதாக அல்லது இருப்பதாக எண்ணும் நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கையையே பேய் என்கின்றனர். தனி மனித அச்சத்திற்குரிய இடங்களான குளம், கிணறு, மரம், அடர்காடு, பாழடைந்த வீடு, இருள் சூழ்ந்த இடம் போன்ற இடங்களில் எல்லாம் இவை தங்கி இருப்பதாக நம்புகிறார்கள். எனவே தான் பாரதியாரும் தான் எழுதிய “நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே” என்ற பாடலில்,

                    “அஞ்சி யஞ்சிச் சாவார் – இவர்

                     அஞ்சாத பொருளில்லை அவனியிலே

                     வஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார் – இந்த

                     மரத்தில் என்பார் அந்தக் குளத்தில் என்பார்

                     துஞ்சுது முகட்டில் என்பார் – மிகத்

                     துயர்ப்படுவார் எண்ணிப் பயப்படுவார்”

என்று பாடியுள்ளார். (இப்பாடல் “பராசக்தி” என்ற திரைப்படத்தில் பயன் படுத்தப்பட்டுள்ளது). இதே கருத்தில் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரமும்,

                   “வேப்பமர உச்சியில் நின்னு பேயொன்னு ஆடுதுன்னு

                    விளையாடப் போகும் போது சொல்லி வைப்பாங்க – உந்தன்

                    வீரத்தைக் கொழுந்திலேயே கிள்ளி வைப்பாங்க

                    வேலையற்ற வீணர்களின் மூளையற்ற வார்த்தைகளை

                    வேடிக்கையாகக் கூட நம்பி விடாதே – நீ

                    வீட்டுக்குள்ளே பயந்து கிடந்து வெம்பி விடாதே”

என்று “அரசிளங்குமரி” திரைப்படத்திற்குப் பாடல் எழுதியுள்ளார். இத்தகைய பாடல்கள் எழுவதற்குக் காரணம், பேய் பற்றிய நம்பிக்கை அன்றைய மக்களிடையே வழிவழியாகத் தொடர்ந்து இருந்து வந்ததாலேயே ஆகும்.

மேலும், ஓர் ஊரில் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய பயம் இருக்கும். ஆனால், அயலூரிலிருந்து புதிதாக அவ்வூருக்கு வருபவர்களுக்கு அவ்வூரிலுள்ள பேய்கள் பற்றிய விபரம் தெரியாததால் அவர்கள் அங்குள்ள பேய்களுக்குப் பயப்படாமல் இருத்தலும், அதேநேரம் அவ்வூரிலுள்ள நீர் நிலைகளின் ஆழமும், அதில் வாழும் உயிரினங்கள் பற்றிய விபரமும் தெரியாததால் அவர்கள் நீர் நிலைகளுக்குப் பயப்படுவதும் இயற்கையாகவே இருந்தது. ஆகவே தான், “உள்ளூர்க்காரனுக்குப் பேய்க்குப் பயம், அயலூர்க்காரனுக்குத் தண்ணீருக்குப் பயம்” என்ற பழமொழி ஏற்பட்டது.

பேய்கள்

இந்தப் பேய்கள் தமக்கு விருப்பமானவர்களின் உடலுக்குள் புகுந்து, அவர்களை சரியாக உணவு உண்ண முடியாமலும், உறங்க முடியாமலும் செய்வதோடு அவர்களைத் தம் விருப்பப்படிச் செயல்படச் செய்கிறது என்றும் பேய் மீது நம்பிக்கையுடையவர்கள் கூறுவர். மேலும், இப்பேய்கள் பெரிதும் பெண்களையே பிடிக்கிறது என்றும்; இவற்றின் ஆதிக்கம் செவ்வாய், வெள்ளிக்கிழமைகளில் அதிகம் இருக்கும் என்றும்; இவர்களைக் குணமாக்க நாட்டில் எந்த மருந்தும் கிடையாது என்றும், பேய் விரட்டும் கோடாங்கி என்பவரை அழைத்து வந்து உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டினால்தான் சரியாகும் என்றும் அவர்கள் நம்பினர். நான் கழுகுமலையில் சிறுவனாய் இருந்த காலத்தில் எங்கள் பக்கத்து வீடு, பக்கத்துத் தெரு ஆகிய இடங்களில் இரவில் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுவதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். அன்றைய நிகழ்வை இப்போது நினைக்கும்போது “ரங்கோன்ராதா” என்னும் திரைப்படத்தில் உடல்நிலை, மனநிலை சரியாக இருக்கும் பானுமதிக்குப் பேய் பிடித்திருக்கிறது என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி, பேய் பிடித்திருக்கிறது என்ற கருத்தை மற்றவர்களிடமும் உருவாக்கி விடுவர். அதற்குப் பேயோட்டும் கோடாங்கியாக கலைவாணர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் வந்து உடுக்கடித்து பேய் விரட்டும் காட்சியும் அதன் கருத்தும் என் நினைவிற்கு வருகிறது. அன்று அவ்விதமாக உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டப்பட்டவர்களுக்கு, மீண்டும் அதே பேய் வந்து விட்டதாகவும் கூறக் கேட்டிருக்கிறேன். மொத்தத்தில் பாதிக்கப்பட்டவரது உடலின் உண்மைநிலை என்னவென்று தெரியாமல் உடுக்கடித்துப் பேய் விரட்டுதல் அல்லது அவர்களைக் கோவில்களுக்கு அழைத்துச் சென்று சில நாட்கள் தங்கவைத்தல் போன்ற செயல்களையே அன்று மக்கள் செய்தனர்.

ஒரு கருத்துக்கு இரு கருத்துக்கள் எழுவது இயல்பு. அதுபோல் பேய்கள் உண்டு என்று சொல்பவர்கள் மத்தியில், பேயாவது பிசாசாவது? அப்படி எதுவும் கிடையாது என்று சொல்பவர்களும் அன்றும் இருந்தனர், இன்றும் இருக்கின்றனர். இவர்கள் பேய் என்று சொல்வதெல்லாம் வெறும் மனப்பயம்தான். “அரண்டவன் (பயந்தவன்) கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்” என்று பழமொழியையும் சொல்லிக் காட்டுவார்கள். மேலும், இதை விளக்க ஒரு பாடலையும் அதன் விளக்கத்தையும் கூறுவார்கள். அப்பாடல் யாதெனில்,

                     “கண்டது கயிறு

                      கடித்தது மாங்கொட்டை

                      அடித்தது பாம்பு

                      பிடித்தது நோய்”

என்பதாகும். அதாவது ஒருவன் வெளிச்சமில்லாத இருளில் தெருவழியே நடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறான். அப்போது காலடியில் கிடந்த கயிற்றை பாம்பென நினைத்துத் தாண்டுகிறான். அவ்வாறு தாண்டி காலை தரையில் ஊன்றும் போது அவ்விடத்தில் நன்கு காய்ந்து பாதி அளவு வாய் திறந்தது போன்று கிடந்த மாங்கொட்டையில் அவனது கால் பெருவிரல் பட்டு கவ்விக் கொள்கிறது. அவன் தன் கால் பெருவிரலை பாம்புதான் கவ்விக் கடிக்கிறது என்று நினைத்து, “பாம்பு பாம்பு” என்று சொல்லி வேகமாகக் காலை உதறுகிறான். உதறிய வேகத்தில் பெருவிரலில் கவ்வி இருந்த மாங்கொட்டையின் விளிம்பு பெருவிரலில் சிறு காயத்தை ஏற்படுத்தி இருளில் எங்கோ சென்று விழுகிறது. அவனது குரல் கேட்டு தெருவிலுள்ள பலர் கையில் கம்பு எடுத்துக் கொண்டு, “எங்கே பாம்பு?” என்று கேட்டுக் கொண்டே ஓடி வருகிறார்கள். அந்த நேரம் தற்செயலாக அந்த இடத்தில் பாம்பு ஒன்று வர அவர்கள் அந்தப் பாம்பை அடித்துக் கொன்றனர். மாங்கொட்டை கவ்வியிருந்த பெருவிரலில் சிறு சிராய்ப்பு ஏற்பட்டதனால், அவ்விடத்தில் சிறிது இரத்தம் கசிந்தது. இதைப் பார்த்த எல்லோரும் பாம்பு கடித்து விட்டதென உறுதி செய்கின்றனர். இவனும் தன்னைப் பாம்பு கடித்துவிட்டது என்ற அசைக்க முடியா நம்பிக்கையில் கவலை கொண்டு உணவு உண்ணாமலும், உறங்காமலும் இருந்து நோய் வாய்ப்படுகிறான். இது போன்றது தான் பேய். எனவே, மனிதன் கொண்ட பயம்தான் பேயாகிறது. அந்தப் பேயே நோயாகிறது என்று விளக்கம் சொல்வார்கள்.

பேய்கள்

பேய்கள் பற்றிய நம்பிக்கை அன்று மிக அதிகமாக இருந்ததால் இயல்பாய் ஏற்படும் நோய்களுள் சிலவற்றையும் பேய் எனக் கருதி நோய்க்குத் தேவையான மருத்துவத்தைச் செய்யாது அறியாமையால் பேய் விரட்டுதல் போன்றவற்றைச் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். இன்று கல்வி வளர்ச்சியும் விழிப்புணர்வும் மக்களிடையே அதிகம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது போக வீட்டிலும், தெரு போன்ற வெளியிடங்களிலும் அதிக ஒளி தரும் மின் விளக்குகள் இருப்பதால் இன்று இருள் பற்றிய பயமில்லை, அதனால் பேய் பிடித்தவர்களையோ அதை விரட்ட உடுக்கு அடித்தலையோ காண முடியவில்லை. இருந்தாலும் சில பாமர மக்களிடையே ஏதாவது நோய் வந்தால், எங்கோ பயந்து இந்த நோய் வந்துள்ளது என்று நினைத்து மந்திரித்து, திருநீறு போடும் வழக்கம் இன்றும் அரிதாக இருந்து வருகிறது.

இது போன்று அறியாமையில் செய்த மற்றொன்று “செய்வினை”” என்பதாகும். அதாவது ஒருவர்க்கு ஏதாவது பெரிய நோய் வந்தால், அது தற்செயலாகத் தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நினையாமல், தனக்கு வேண்டாதவர் மந்திரவாதியிடம் சென்று மாந்தரீகம் செய்து தனக்கு நோய் வரும்படி ஏவி விட்டிருக்கிறார் என்று நினைப்பதாகும். இவ்வாறு நினைப்பதால் நோய் வந்த இவரும் நோய்க்கு மருத்துவம் செய்யாது ஏதாவது ஒரு மந்திரவாதியிடம் சென்று அவர் கேட்கும் அதிகப் பணத்தைப் கொடுத்து அவர் தரும் “மை, திருநீறு” ஆகியவற்றை வாங்கி வந்து உடலில் பூசிக்கொண்டு இருந்து விடுவார்கள். இவ்வாறு செய்தனால் நோய் அதிகமாகி இதனாலும் பலர் இறந்தனர். இன்றும் இந்நம்பிக்கை சிலரிடையே இருக்கிறது.

அக்காலத்தில் அறியாமையும் மூடப் பழக்க வழக்கங்களும் மக்களிடையே மலிந்து காணப்பட்டன. நோய் வந்தபோது மருந்துவரிடம் செல்வதைவிட மந்திரவாதி, பூசாரி, ஜோதிடர் என்று இவர்களைத் தேடிச் செல்வதும், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்து, ஆடு அல்லது சேவல் வெட்டி மொட்டையடித்துக் கொள்வதும் செய்தனர். இதன் காரணமாக அன்று இறந்தவர்கள் பலர். ஆகவேதான், இச்செயலைக் கண்டித்து பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் “கல்யாணிக்குக் கல்யாணம்” என்ற திரைப்படத்தில் “குட்டுகளைச் சொல்லணுமா” என்ற பாடலில்,

            “இங்கே தலைவலியும் நோயும் வந்தா

             சாமிகளைச் சுத்துவீங்க

             இன்னும் ஜாதகத்தைப் பார்த்து விட்டு

             ஆடு கோழி வெட்டுவீங்க

             பலவித வைத்தியமும்

             படிச்சிருக்கும் டாக்டரிடம்

             உடல் நிலையைச் சொல்ல மாட்டீங்க

             மூச்சு நின்னு போனா கத்துவீங்க”

என்று எழுதியுள்ளார். இப்பாடல் கூறும் கருத்துப் போன்று எவ்வளவோ கற்று வளர்ச்சியடைந்துள்ள இக்காலத்திலும் இப்பழக்கம் சற்று மாறுபாடுடன், “நோயுக்கும் பார், பேய்க்கு பார், சாமிக்கும் பார்” என்ற நிலையில் நடைபெறுகிறது. அதாவது நோய் வந்த போது மருத்துவமனை சென்று சிறப்பான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொண்டு அதன்பின் கோவிலுக்குச் சென்று நேர்ச்சை நிறைவேற்றுதல் என்ற முறையில் நடைபெறுகிறது.

மின்சாரம் இல்லாத அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் தங்களுக்கும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் நோய் வந்தபோது அறியாமையாலும் மூடப் பழக்க வழக்கத்தாலும் என்னென்ன செய்தனர் என்பதில் சிலவற்றைக் கண்டோம்.

இன்று மருத்துவம் அதி உன்னத வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. அதன் காரணமாக இன்றுள்ளோர்க்கு நோய் ஏற்படும் போது சரியான மருத்துவம் செய்து குணமாக்கிக் கொள்ள முடியும் என்பது மகிழ்ச்சி தருவதாகும். இக்காலத்தில்,

                      “நோய்நாடி நோய் முதல் நாடி அது தணிக்கும்

                       வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்” (குறள்:948)

என்பதற்கேற்ப நோய் ஏற்பட்டால் அந்நோயின் தன்மையைப் பல சோதனைக் கருவிகள் மூலம் அறிந்து; அதன் பின், அதை எதனால் எவ்விதம் நீக்கலாம் என முடிவு செய்து, அந்நோய்க்குத் தக்க மருத்துவம் செய்து விரைவில் நன்கு குணமாக்குகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக உடல் உள் உறுப்புகளில் ஏற்படும் நோய்களை அறுவை சிகிச்சை மூலம் குணமாக்கி உயிர் பிழைக்க வைக்கின்றனர். இது மனித குலத்திற்குக் கிடைத்த மாபெரும் கொடையாகும்.

இவ்விதமுள்ள பழைய புதிய மருத்துவத்தின் சிறப்புகளை ஒப்பிட்டு 1959ம் வருடம் வெளிவந்த “பாஞ்சாலி” என்ற திரைப்படத்திலுள்ள ஒரு பாடல் நன்கு விளக்குகிறது.

              புலியண்ணன்:

              “நம்நாட்டு வைத்தியத்தை லேசா எண்ணாதே

               நன்மையெல்லாம் புரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               சும்மா கெடக்கும் காட்டுவேரும் மூலிகையும் கொண்டு

               சுக்கு மிளகு திப்பிலிக்காயம் சீனாக்கற்கண்டு சேர்த்து

               செம்மையாக பக்குவம் செய்த லேகியம் இதையுண்டு- பல

               சீக்கையும் குணமாக்கலாம்.

               பொம்மண்ணன்:

               இங்கிலீசு வைத்தியத்தை எளிசாய் எண்ணாதே

               சங்கதியெல்லாம் தெரிஞ்சுக்காமெ அலட்சியம் பண்ணாதே

               அங்கத்தைப் பிளந்து நோயைக் களைந்து

                அப்புறப் படுத்திப் போடுறார்.

                அரை நொடியில் உறுப்பைப் பிரித்து

                தையல் போட்டு மூடுறார்

                விஞ்ஞானக் கலை வளர்ச்சியினால்

                விளைந்த தெனக் கொண்டாடுறார்”

                                   (பாடல்: கு.சா.கிருஷ்ணமூர்த்தி)

இவ்விதம் மின்சாரம் இல்லாத காலத்திலிருந்த மருத்துவத்தோடு இன்றைய நவீன மருத்துவத்தை ஒப்பிடும் போது இன்றைய மருத்துவம் அதிஉன்னத வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது நன்கு புரியும். இன்று மக்களில் பலரும் கல்வி கற்றுத் தேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். அவர்கள் நவீன மருத்துவத்தையே பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனாலும், “மழை விட்டும் தூவானம் விடவில்லை” என்பது போல், இன்றும் மருந்தின்றி குணமாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் மந்திரித்தல், கோவிலுக்கு நேர்ச்சை செய்தல், தாயத்து கயிறு போன்றவை கட்டுதல், கண் திருஷ்டி, பார்வை பார்த்தல், சுகமளிக்கும் ஜெபக் கூட்டங்களுக்குச் செல்லுதல் போன்றவை அவரவர் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப இருக்கத்தான் செய்கிறது. இதில் கற்றவர், கல்லாதவர் என்ற பாகுபாடு இல்லை.

எவ்வளவு தான் மருத்துவம் முன்னேற்றத்தைக் கண்டிருந்த போதும், நம்மை விட்டு நோய்கள் நீங்கிய பாடில்லை. நாகரீக வளர்ச்சியால் உணவுப்பொருள் உற்பத்தி செய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், உண்ணும் உணவில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம், வாழ்க்கை நடைமுறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் என்று நாம் அதிக அளவில் இயற்கையை விட்டு விலகி வாழ்வதால் இன்று நோய்களும் மருந்துகளும் அதிகமாகியுள்ளன. ஆகவே, “மூக்குள்ள மட்டும் சளி” என்றாற்போல் மனிதகுலம் உள்ளவரை, “நோயும் மருந்தும்” என்பது இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும்.

அடுத்த பதிவு 14 : மி.மு., மி.பி : உணவு

 

கலை செய்யும் கலகம்

அசின் சார், கழுகுமலை.

கலை செய்யும் கலகம்

ள்ளிக்கூட நாட்களில் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த வாத்தியார் ஒருவர் சொன்ன நிகழ்வொன்றை இப்போதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

“உலக வரைபடத்தில் குட்டி நாடாக இருக்கும் ஜப்பான், உழைப்பில் முன்னோடியாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், அங்குள்ள மக்கள் ஏதாவது போராட்டம் செய்தால் கூட, தங்களின் உழைப்பை முடக்கிப் போராடுவதில்லை. மாறாக, தங்கள் கோரிக்கைகளை, கண்டனத்தைத் தெரிவிக்கக் கருப்பு நிற பேட்ஜ் ஒன்றினைத் தம் சட்டையில் அணிந்து கொண்டு, தங்களுக்குரிய அன்றாட வேலைகளைத் தொய்வின்றி செய்வார்கள். இதனால் அவர்களின் உழைப்பும், தொழிற்சாலையின் உற்பத்தியும் வீணாவதில்லை.

இன்னோர் விதமாகவும் அவர்கள் தங்கள் போராட்டத்தைக் கையில் எடுப்பார்கள். உதாரணத்திற்கு, ஒரு ஷூ தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளிகள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவர்கள் தங்கள் கோரிக்கையை முன்னிறுத்திப் போராடும் போது, ஏதாவது ஒரு காலுக்குரிய ஷூவை மட்டும் தயாரித்து உற்பத்தியைப் பெருக்கி, விற்பனையை முடக்கி விடுவார்கள். இப்படியாக உழைப்பு, உற்பத்தி இரண்டும் தடைபடாமல், காலத்தை வீணடிக்காமல், தங்களுக்குரிய போராட்டக் குணத்தை வெளிப்படுத்தும் மக்கள் – ஜப்பானிய மக்கள்! இதனாலேயே ஜப்பான் உழைப்பில் உயர்ந்ததாக இருக்கிறது” என்று கூறினார்.

கலை செய்யும் கலகம்

அந்த நாட்களில், அவ்வப்போது நம் நாட்டிற்குள் எழுந்த பற்பல மோதல்களால், எதற்கெடுத்தாலும் கோஷம், கடையடைப்பு, கல்வீச்சு, கையடி வாயடியால் விளையும் கலகலப்பு, கண்ணீர்ப்புகை, 144 தடை! இதனால், பதறிப் பதறி கூண்டுக்குள் அடைபட்ட புள்ளினம் போல மக்கள் தங்களைத் தாங்களே சொந்த வீட்டிற்குள் சிறைப்படுத்திக் கொள்ளும் அவலம். இப்படிப் பார்த்துப் பழகிய அந்த வயதில் ஆசிரியர் சொன்னது புதுமையாகத் தெரிந்தது.

இதே போல, ஒரு கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முடியாத மேலாளர் ஒருவர், அதை எப்படி கோரிக்கையாளரின் மனம் நோகாதவாறு சொல்வது என்பதற்கு ஒரு சான்று.

தமிழக முதல்வராக கலைஞர் மு.கருணாநிதி அவர்கள் இருந்த சமயம். சட்டமன்றக் கூட்டத்தின் போது, சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், தம் தொகுதியிலுள்ள ஓர் ஊருக்குத் தீயணைப்பு நிலையம் வேண்டுமென்று கோரினார். அதற்குப் பதிலளித்த முதல்வர், “தீயணைப்பு நிலையம் அமைப்பதாக இருந்தால், அங்கு குறிப்பிட்ட அளவு ஜனத்தொகை இருக்க வேண்டும். தாங்கள் குறிப்பிட்ட ஊரில் அந்த அளவு ஜனத்தொகை இல்லை. எனவே, உடனடியாக அந்த ஊரில் ஜனத்தொகையைப் பெருக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள். உங்கள் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற நான் ஏற்பாடு செய்கிறேன்” என்று சுவைபடக் கூறினார். இது அந்நாட்களில் செய்தித் தாளில் படித்த ஞாபகம்.

கலை செய்யும் கலகம்

உழைப்பு கெடாமல் போராடுவதும், கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதில் உள்ள தன்மைகளைப் பக்குவமாகக் கூறி விளங்க வைப்பதும் ஒரு நிர்வாகத்தின் அழகியல். இத்தன்மையே ஒரு நிர்வாகத்திற்குள் ஆரோக்கியமான நல்லுறவுப் பாதையை அமைத்துத் தரும். இதையே மேலுள்ள நிகழ்வுகள் நமக்குக் காட்டுகின்றன.

ஒரு குழந்தையைக் கண்டிக்கும் தந்தை எப்போதும் தன் முகத்தை விகாரமாக்கிக் கொண்டு, கோபமாகப் பேசி, வன்மையுடன் நடந்து கொள்வதில்லை. அது செய்யும் சேட்டைக்கு ஏற்ப செயல்படுவார். சில நேரம் வன்மையுடன் கடிந்து, சிலநேரம் பொய்யான குட்டு குட்டி, சிலநேரம் செல்லமாகக் காதைத் திருகி, சிலநேரம் மெதுவாகக் கன்னத்தைக் கிள்ளி, சிலநேரம் தோளோடு தோளாக அணைத்துக் கொண்டு திருத்த முயல்வார். வள்ளுவர்கூட, “கடிதோச்சி மெல்ல எறிக நெடிதாக்கம் நீங்காமை வேண்டு பவர்” என்ற குறளில், தவறிழைத்த ஒருவரைக் தண்டிக்கும் போது கடுமையோடு மென்மையாக நடந்து கொள்கிறவர்களின் செல்வாக்குதான் தொய்வின்றி நீண்ட நாள் நீடிக்கும் என்று கூறுகிறார்.

கலை செய்யும் கலகம்

நாடு தழுவிய மிகப் பெரிய போராட்டங்கள் கடுமையாக நிகழ்ந்த போது கூட, கலைத்திறன் வழியாகத் தங்கள் போர்குணத்தைத் வெளிப்படுத்தியவர்களும் உண்டு. நம் தேச சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது பலதரப்பட்ட கலைஞர்களும் சும்மா இருக்கவில்லை. கவிதை, ஓவியம், கூத்து, மேடை நாடகம் என்று பற்பல நிலைகளிலும் தங்கள் போர்க்குணத்தை வெளிப்படுத்தி, ஆங்கில அரசால் தடை உத்திரவு பெற்றவர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். அந்தளவுக்குக் கலைஇலக்கியம் ஆட்சியாளர்களுக்கு மிகப் பெரிய இடைஞ்சலைத் தந்திருக்கிறது.

தெ.கிருட்டினசாமிப் பாவலர், 1922-க்குப் பின்னர் கதரின் வெற்றி, தேசியக் கொடி, பதிபக்தி, கவர்னர்ஸ் கப், பம்பாய் மெயில் போன்ற நாடகங்களை நாட்டு விடுதலை, சமுதாய சீர்திருத்தம், தனிமனித ஒழுக்க மேம்பாடு, மது விலக்கு, தீண்டாமை ஒழிப்பு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதினார். அக்காலத்தில், கதரின் வெற்றி, தேசபக்தி நாடகங்கள் ஆங்கில அரசால் தடை செய்யப்பட்டவை. இவைபோன்றே, பாரதி, நாமக்கல் கவிஞர் போன்றோரும் இப்படிப்பட்ட தொல்லைகளுக்கு ஆட்படவர்கள்தாம்.

கலை செய்யும் கலகம்

உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து இன்றுவரை படைப்பாளிகள் தாங்கள் பார்த்த, அனுபவித்த சிரமங்களைத் தங்களின் படைப்புகள் மூலமாகப் பேசியே வந்திருக்கிறார்கள். இதிலுள்ள சிறப்பு என்னவென்றால், ஒரு சிறந்த படைப்பு அது எழுந்த காலத்தையும் தாண்டி, தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டே இருப்பதுதான். சான்றாக, பிக்காஸோ வரைந்த ஓவியமான “குவர்னிகா” (1937), சார்லி சாப்ளினின் “மார்டன் டைம்ஸ்” (1936) போன்ற படைப்புகள் இன்றும் ஆதிக்க சக்திகளை வெளிச்சம் போட்டு நம்மை எச்சரித்த வண்ணமே இருக்கின்றன. இச்சான்றுகள், கடல் நீரில் ஓரிரு துளிகள் போல.

இதனின்று, அழகியலோடு கூடிய மென்குணப் படைப்புகளும், வன்குணத் தன்மையை வெளிபடுத்தி இருப்பதைக் காண்கிறோம். இந்த வகையில் சமீபகாலமாக கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ள பெங்களூர் நகரில் நடந்த நிகழ்வுகள் பற்றிய செய்திகள் குறிப்பிடத்தக்கன.

கலை செய்யும் கலகம்

அதாவது, நகரிலுள்ள பிரதான சாலைகளில் ஏற்பட்டுள்ள பள்ளங்கள்; தேங்கிக் கிடக்கும் சாக்கடை நீர்; திறந்து கிடக்கும் பாதாள சாக்கடை வாயில்கள்; நடைபாதையில் சிதறிக் கிடக்கும் கான்கிரீட் பொருட்கள் என்று பல்வேறு விபத்துக் காரணிகள், பாதசாரிகளையும் வாகனப் பயணிகளையும் அச்சுறுத்திய வண்ணம் இருந்திருக்கின்றன. இதைக் கண்ட சமூக ஆர்வலர்கள் இவற்றை மக்களுக்கு எச்சரிக்கவும், அதிகாரிகளின் பார்வைக்குக் கொண்டு செல்லவும் வித்தியாசமான முயற்சியை மேற்கொண்டனர். அதாவது, சாலையில் தேங்கி நிற்கும் நீரில் முதலை, பாதாளச் சாக்கடை வாயில்களில் மூழ்கும் மனிதர், சாலையோர நீர்த் தேக்கத்தில் தாமரைக் குளம், சாலையோரப் பள்ளங்களில் மனிதரை விழுங்கும் அனகோண்டா இப்படிப் பல விதமாகக் கற்பனைக்கெட்டிய தூரம் வரை முருகியற் பார்வையுடன் சித்தரித்திருந்தனர்.

கலை செய்யும் கலகம்

பெங்களூர் சென்றபின் ரஞ்சித் என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்ட பல செய்திகள் “கலைஇலக்கியம்” சார்ந்தவை. அந்நகரில் அதற்குக் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவத்தை வியந்து கூறி இருக்கிறான். அடிக்கடி நிகழும் ஓவியக் கண்காட்சி, சுடுமண் பயிற்சி, மேஜிக் பயிற்சி, நவீன மற்றும் பாரம்பரிய நடனங்கள் மற்றும் நாடகங்கள் குறிப்பிடத்தக்கன. இளம் வயது முதலே இவற்றைப் பார்த்து வளரும் குழந்தைகள் எந்த ஒரு பிரச்சினையையும் கலைக் கண்ணோடு அணுகுவதாகவே நினைக்கிறேன். அதனால்தான், அவர்களுக்கு இப்படியொரு யோசனை வந்துள்ளதாகத் தோன்றுகிறது.

கலை, கண்டவனையும் கொண்டவனையும் கலகம் செய்ய வல்லது. அதனால்தான், “வெள்ளத்தின் பெருக்கைப்போல் கலைபெருக்கும் கவிப்பெருக்கும் மேவுமாயின் பள்ளத்தில் வீழ்ந்திருக்கும் குருடரெல்லாம் விழிபெற்றுப் பதவி கொள்வார்” என்று பாரதியார் உசிதமாகப் பாடியுள்ளார். உண்மைதானே!

* * *

 

வண்ணதாசனும் வாசக தாசன்களும்

அசின் சார், கழுகுமலை.

எழுத்தாளர் வண்ணதாசன்

ரு பள்ளியின் வகுப்பறைக்குள் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை – அந்த வகுப்பின் நீட்சி, ஆசிரியருக்குத் தர வேண்டிய பணிவு, கவனிக்க வேண்டிய பாடம், உடுத்தும் உடை, சிகை அலங்காரம், அமர வேண்டிய விதம், சக நண்பர்களிடம் பேசுவதிலும் சிரிப்பதிலும் உள்ள கட்டுப்பாடு – இப்படி அந்தப் பள்ளி நிர்ணயித்திருக்கும் அத்தனை விதிகளுக்குள்ளும் தன்னைத் திணித்துக் கொண்டு, சிறிதும் துருத்திக் கொண்டு விடாமல், அக்குழந்தை மிகுந்த சிரத்தையுடன் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும்!

அப்படியொரு குழந்தை, ஒரு கணப்பொழுது வகுப்பறை ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரியும் செடிகளுக்கிடையே சிறகடித்துத் திரியும் சின்னச்சிறு வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பார்க்கும் போது, தன்னை இறுகக் கட்டியிருக்கும் அத்தனை நிர்மாணங்களும் ஒரு நொடிப் பொழுதில் நீர்த்துப் போனது போல உணர்ந்து மகிழும். அப்படியொரு நிகழ்வை அண்மையில் பார்த்தேன்.

சென்ற ஆகஸ்ட் 22-ஆம் தேதி எழுத்தாளர் வண்ணதாசன் அவர்களின் எழுபதாவது பிறந்த தினம். அவர்களின் பிறந்த தினத்தைக் கொண்டாடும் விதமாக அவரியற்றிய சிறுகதைகளை “வாசிக்கலாம் வாங்க” என்றோர் நிகழ்வாக, பேரா.சிவசு அவர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். பாளை தூய சவேரியார் கல்லூரியில் உள்ள கௌசானல் அரங்கில் விழா. “மேலும்” நடத்தும் மாலை நிகழ்வுகள் பொதுவாக மாலை 5 மணிக்குத் தொடங்கி இரவு 8 மணிக்கு முடிந்துவிடும். இதுதான் எப்போதும் உள்ள திட்ட வரைவு. இந்த நிகழ்வின் முதன்மை விருந்தாளி வண்ணதாசன் அவர்கள். வந்திருந்தார்.

அவருடைய சிறுகதைகளில் ஐந்தினை மட்டும் அவர் முன்னிலையில் வாசக தாசன்களாக ஐந்து பேர் விமர்சனப் பார்வையுடன் பகிர்ந்து கொண்டனர். அதில், வாசகனுக்குரிய வினாக்களும் இருந்தன. இறுதி நாற்பது நிமிடங்கள் வண்ணதாசனுக்குரிய நேரம். எப்பொழுதுமே சுதந்திர வெளியில் பிரவேசித்து, படைப்புகளைச் சுதந்திரமாகப் பிரசவிக்கும் ஒரு படைப்பாளியான அவர், கட்டமைக்கப்பட்ட இந்நிகழ்வுக்குள் வரும்போது அவருக்கு ஏற்பட்ட மன ஏக்கங்களை என்னால் காண முடிந்தது. இந்நிகழ்வுக்குள் நின்று கொண்டு தன் படைப்புகள் குறித்த வெளிகளுக்குச் செல்லும் போதெல்லாம், வண்ணதாசன் அவர்களின் மனம் ஜன்னலுக்கு வெளியே வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பின்தொடரும் குழந்தையின் மனமொத்தது போலவே உணர்ந்தேன்.

இந்நிகழ்வில் அவர் ஆற்றிய வெளிப்படையான பேச்சு, ஒரு படைப்பாளியின் உள்ளார்ந்த மனதை அறிய வாய்ப்பாக இருந்தது. என்னுடைய குறிப்புப் பதிவுகளிலிருந்து அவருடைய உரையைக் கூடியவரை சிதையாமல் தர முயற்சித்திருக்கிறேன். நீங்கள் இதை வாசிக்க வாசிக்க அவரை சுவாசிக்கலாம். இனி, அன்னாரின் உரை:

“இப்படியொரு பிறந்தநாள், இப்படியொரு மாலை. எல்லாம் பொதுவாக ஒரு கலைஞனுக்குத்தான் கிடைக்கும். அல்லது ஓர் ஓவியனுக்குத்தான் கிடைக்கும். அல்லது என்னைப் போன்ற ஒரு படைப்பாளிக்குத்தான் கிடைக்கும். ஒரு பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தையே மாறுவேடம் இட்டதுபோல “கதை வாசிக்கலாம் வாங்க” என்று ஒரு நிகழ்வாக நடத்திக் கொண்டிருக்கும் “மேலும்” அமைப்பிற்கு நன்றி.

நீங்கள் ஐந்து கதைகளைப் பற்றி பேசியிருக்கிறீர்கள். தலா 15 நிமிடமாக 1.15 மணிநேரம் ஆகி இருக்கிறது. ஆனால், கதை எழுதிய படைப்பாளிக்கு நாற்பது நிமிடங்கள் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். என் சிறகுகளை நீங்கள் கத்தரிக்கவில்லையா? அல்லது என்னுடைய சிறகுகளை ஒடுக்கி இதற்குள் உட்கார் என்கிறீர்களா? நான் இந்தக் கதைகளைப் பற்றி மட்டும்தான் பேச வேண்டுமா? கதைகளுக்கு வெளியே நான் செல்லக் கூடாதா? நான் நிறைய என்னைத் திரட்டிக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். என் சிறகுகளை நானே கத்தரிப்பது போல என் அழகான தயாரிப்புகளை விட்டுவிட்டு சிலவற்றை மட்டும் பேசலாம் என்று நினைக்கிறேன். எட்டு மணிக்கு இந்த அரங்கின் கதவுகள் பூட்டப்படும் என்றார் சிவசு ஐயா. அறையைப் பூட்டிவிடலாம். ஒரு படைப்பாளியின் திறந்த மனதை எவ்வாறு பூட்ட முடியும். நான் எவ்வாறு என் கதவுகளைப் பூட்டிக் கொள்வேன். அலாரம் வைத்தது போல் கூறினால் ஒரு படைப்பாளி எவ்வாறு பூட்டுவான். ஆனால், கீழ்ப்படிகிறேன் பேராசிரியருக்கு. 7.59-க்கு என்னுடைய உரையை முடிக்கிறேன்.

இந்த வளாகத்தில் நான் பயின்றவனில்லை. ஆனால், இந்த வளாகத்தில் அழகிய கனவுகள் உண்டு. ஒரு சமயம் ஓர் அமைப்பு சார்பான பரிசளிப்பு விழாவிற்கு இங்கு வந்திருந்தேன். வெற்றி பெற்ற குழந்தைகளுக்குப் பரிசளிப்பவனாய் நான் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே! ஒரேயொரு நற்சான்றிதழுக்காக இந்தச் சிறுவர்களெல்லாம் மூன்று மணிநேரம் காத்திருப்பார்கள். முதற் பேச்சாளரிலிருந்து சிறப்புப் பேச்சாளர் வரை எல்லாரும் பேசி முடித்தபின்தான், அந்தச் சான்றிதழ் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும். அன்றும் இது நிகழ்ந்தது.

ஒரு சிறுவன் தனக்கான நற்சான்றிதழை வாங்கி முடித்தவுடன் அவசர அவசரமாக கால் சட்டைப் பித்தான்களைக் கழற்றிக் கொண்டு ஓடுகிறான். நான் கிளம்புவதற்காக சைக்கிள் நிறுத்தமருகே நிற்கிறேன். என் பக்கத்தில் அமர்கிறான். அவ்விடத்தில் பன்னீர் மரம் இருக்கிறது. அந்த மரத்தடியிலே பன்னீர்ப் பூக்கள் சொரிந்து கிடக்கின்றன. அது பன்னீர்ப் பூக்கள் உதிர்கிற இடம் என்று அவனுக்குத் தெரிகிறது. அந்த இடத்தை; அந்தத் தரையை ஈரப்படுத்த மனமின்றி, உடனடியாக இன்னொரு இருட்டைத் தேடிச் சென்றான். அன்பர்களே! அந்தச் சிறுவனுக்கு அந்தப் பன்னீர்ப் பூக்களை ஈரப்படுத்தக் கூடாது என்ற அழகியல் இருக்கிறதே, அந்த அழகியல்தான் என்னிடம் இருக்கிறது. அந்த அழகியலோடுதான் உங்கள் முன்னால் நான் நின்று கொண்டிருக்கிறேன்.

என் கதைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, சட்டங்கள் பற்றி, கோட்பாடுகள் பற்றி, வெளியைப் பற்றி அவரவர் கோணத்தில் பார்த்தனர். நான் அந்தக் கோணத்தில் பேசப் போவதில்லை. ஏனெனில், அவை என்னுடைய வெளி அல்ல. நான் கதை எழுதுகிறவன். என் கதைகளைப் பற்றி உங்களோடும்; என் கதைகளைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வதையும் வாங்கிக் கொள்ளவும்தான் வந்திருக்கிறேன்.

என்னுடைய கதைகளைப் பத்திரிகையாளர்கள் எடிட் செய்ய நான் விடுவதில்லை. ஆனால், என்னை நானே எடிட் செய்யக் கூடிய மிகவும் நுட்பமான இடத்தில் இந்தக் கூட்டம் என்னை நிறுத்தி இருக்கிறது. இன்று பேராசிரியர் அவர்கள் அழைத்துச் செல்கிற தளத்திலேயே என்னுடைய பேச்சை நான் நிரப்பலாம் என்று நினைக்கிறேன் – கதை கதையாக!

பொதுவாகவே திரும்பிப் பார்ப்பது பிடிக்காது. நீங்கள் திரும்பிப் பார்ப்பதுகூட எனக்குப் பிடிக்காது. ஏனென்றால், நாம் முன்னால் பார்க்க வேண்டியவர்கள். ஒரு படைப்பாளி அவனுடைய படைப்பு சார்ந்த கூட்டத்திற்காக தன்னுடைய கதைகளைத் திரும்பிப் பார்ப்பது என்பது ஒரு வலி நிறைந்ததாகவே இருக்கும். நான் எழுபது வயது வரைத் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. கழுத்து வலிக்காது. ஆனால், மனம் வலிக்காதா? ஒரு மாலைக்குள் என் எழுபது வயது வரை உள்ள எழுத்துக்களைத் திரும்பிப் பார்க்க முடியுமா? ஆனாலும், திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.

பேரா.சிவசு அவர்கள்

முதலில் சிவசு ஐயா பேசின “சுவர்” கதை பற்றி.

சுவர் கதையில் நான் யாராக இருக்கிறேன் என்று கேட்டார்கள். நாராயணனாக, சில சமயம் கணேசனாக, பெரும்பாலும் நான் சுந்தரனாக இருப்பேன். இந்தக் கதையில் நீலா – நாராயணன் இடையே நுட்பமான விஷயத்தை நான் அதிகம் பேசியிருக்கிறேன். எல்லாம் சுவர்களுக்கிடையேதான் நிகழ்கின்றன. பழுப்படைந்த அடுக்களை சுவர்களுக்கு மத்தியில்தான். ஆனால், இப்போது நாம் நம் காரை வீடுகளை எல்லாம் இழந்து விட்டோம்.

நான் இந்தக் கதையில் எழுதிய அடுப்படி சுவர்களை எல்லாம் இழந்து விட்டோம். காணாமல் போன காரை வீடுகள், பழுப்பு சுவர்கள், வெள்ளையடிப்புக்கு முதல் நாள் சடங்குகள் இவற்றையெல்லாம்விட, நம்மிடையே இருந்த நாராயணனை இழந்து விட்டோம். பரங்குகளை ஒதுங்க வைக்கும் போது நிச்சயம் நீங்களும் பார்த்திருப்பீர்கள். வெள்ளை நிறத்தில் கண் விழிக்காத மெல்லிய தோலுள்ள எலிக்குஞ்சுகளை நாம் இழந்து விட்டோம்.

கவிதையைப் போலவே கடைசி அடி கதைக்கும் முக்கியம்தான். மிகத் துல்லியமாகக் கடைசி வரி எழுதுபவனாக படைப்பாளி இருக்கிறான். இந்தக் கதை இப்படி முடியும்.

“கண்டிப்பாக வந்துவிடுவதாக அப்பாவிடம் நாராயணன் சொல்லிவிட்டுப் போனான்”

இதற்கு அவன் வரவில்லை என்றுதான் அர்த்தம்.

நாறும்பூநாதன்

நாறும்பூநாதன் அவர்கள் விமர்சனம் செய்த “நிலை”க் கதை.

என்னுடைய கதைகளில் அதிகம் பேசப்பட்டதும், அதிகம்  மொழிபெயர்க்கப்பட்டதும் இதுதான். இந்தக் கதையை அதிகம் பேச வைத்தவர் எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள். அவர் இந்தக் கதையைப் போகிற இடமெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார். அவருக்கு அப்படியொரு நல்ல பழக்கம். அவர் அப்படி சொல்லியிருக்கிற இடங்களில் எல்லாம் நம் நெல்லையப்பர் ஆனித் தேர்த் திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. தேரும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

இக்கதையில் கோமு என்கிற வேலைக்காரச் சிறுமி தேர்ப் பார்க்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். “நீ தேர்ப் பார்க்கலையா? ஐயோ பாவம். நீயும் பச்சப் பிள்ளைதானே போகணும் வரணும்னு தோணத்தானே செய்யும். போயிட்டு வா, போய்ப் பார்த்துட்டு வா” என்று ஆச்சி சொல்லிக் கொண்டேதான் இருந்தாள். கோமு பொரிகடலையும் தேங்காயும் வாங்கின கையுடன் தேரையே பார்த்து கொண்டு நின்றாள்.

“தேர் நிலையத்துக்குள் இருந்து கோமுவையே அசையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.” என்று நான் நிலைக் கதையின் கடைசி வரியை எழுதினேன்.

“நிலை” என்பது தேரின் நிலை மட்டுமல்ல; கோமு போன்ற சிறுமிகளின் நிலையும்தான்.

நான் அந்தக் கோமுவை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பார்த்தேன். படைப்பாளி அவன் படைப்பில் உள்ள ஒரு சிறுமியை இப்போது பார்ப்பது எத்தனை அற்புதமானது. “என்னய்யா நல்லாருக்கியளா?” என்கிற கோமுவை நான் பார்க்க முடிந்தது. நண்பர்களே ஒரு படைப்பாளிக்கு இப்படி முப்பது நாற்பது வாசகர்களைப் பார்ப்பது எவ்வளவு சந்தோசமாகத் தெரிகிறதோ அதே போலத்தான், தன் படைப்பில் நடமாடிய ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் பார்ப்பதும். இந்த அபூர்வங்களை எல்லாம் நான் அடைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இப்போது கோமு எந்தத் தெருவில் இருக்கிறாள்? என்று கேட்டார். இப்போதும் கோமு எல்லாத் தெருவிலும்தான் இருக்கிறாள். தேரில் நான்கு குதிரைகள் இருக்கும்போது, கோமு ஏன் வெள்ளைக் குதிரையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்? என்றார். எனக்கும் தெரியாது. ஆனால், பூடகமாக ஒன்று சொல்கிறாள். கோமு சுடச்சுட சோறு சாப்பிடுகிறவள் அல்லள். அவள் பழைய சோறு மட்டுமே சாப்பிட்டு இருப்பவள். பழைய சோறு வெள்ளையாகத்தானே இருக்கும். அல்லது இப்படியும் சொல்வேன். அவள் இரவில் வானவில் கனவு கண்டால், பழைய சோற்றைப் போல வெள்ளை வானவில்லைத்தான் அவள் கண்டிருப்பாள். நம்முடைய கோமுவுக்கு எல்லாம் வெள்ளை வானவில்லை மட்டும்தான் நம்முடைய வாழ்க்கை அனுமதிக்கிறது.

பேரா.சௌந்தர மகாதேவன்

பேரா.சௌந்தர மகாதேவன் அவர்கள் “கூறல்” கதையை ஆய்வு செய்தார்.

படைப்பாளிக்குப் பிடித்த கதை வாசகனுக்குப் போய்ச் சேர்ந்ததா என்பது தெரிவதே இல்லை. எனக்குச் சில கதைகள் பிடித்திருக்கும். அதைப் பற்றி நீங்கள் பேசுவதே இல்லை. அப்படிப் பேசப்படாத கதைகள் நிறைய இருக்கின்றன. அதிலொரு கதைதான் இந்தக் “கூறல்” கதை.

நான் கதையை இப்படித்தான் துவங்கி இருக்கிறேன்.

“ஒரு துண்டு தோசை வாயில் இருக்கிற நிலையிலே தாத்தா அழுவதைப் பார்த்துச் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.”

நண்பர்களே! நீங்கள் முதியவர்கள் சிரிப்பதைப் பார்க்கலாம். குழந்தையைப் போல சிரிப்பார்கள். நாம் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம். அழுவதை நாம் பார்த்து சகிக்கவே முடியாது. அந்த முகம் கிழிந்து தொங்கும். ஒரு முதியவன் அழும் போது, ஒரு பெரிய நாடகமேடையின் திரைச்சீலை எரிந்து கிழிந்து சாம்பலாவதைப் போல அவனது முகம் கிழிந்து தொங்கும். என் அம்மாவினுடைய தாத்தாவின் அழுகையை அவருடைய கடைசி பருவத்திலே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் மட்டுமல்ல, என் குடும்பத்திலுள்ள அத்தனை பேரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த முதுமையில் அவருக்கு கேட்கிற திறனும் கிடையாது; பார்க்கிற திறனும் கிடையாது. நான் வந்திருக்கிறேன் என்றால் அவர் உள்ளங்கையில் எழுதுவேன். உடனே அடையாளம் காண்பார். கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்து கொண்டுதான் சாப்பிடுவார்.

முதியவர்கள் தொடுகைக்கு ஏங்குகிறார்கள். அவர் படுத்திருக்கிற அறையிலிருந்து தோளைப் பிடித்து, சுவரோடு சுவராக கைத்தாங்கலாக நடத்திக் கூட்டிவந்து அவர் முகச்சவரம் செய்கிற நாற்காலியில் உட்கார்கிற வரை என்னுடைய தாத்தாவும் கிருஷ்ணனும் கை நெருக்கமான தோழர்களாக இருந்தனர். எனக்குத் திரைப்பட ஊடகம் பிடிபட்டிருக்குமானால், நான் இந்தக் காட்சியை ஒரு பெங்காலியப் படம் போல எடுத்திருக்க முடியும். அந்த அளவுக்கு இந்தக் காட்சி சுகமானது.

நான் இந்தக் கதையில் என்னவாக இருந்தேன் என்று மகாதேவன் கேட்டார். எழுதுகிறவனைப் பார்த்துதான் எத்தனை கேள்விகள்? எதெற்கெல்லாம் பதில் சொல்வான்? என்னைப் பொறுத்தவரையில் இந்தக் கூறல் கதையிலே எழுதுகிறவன் யாராக இருப்பான்? எழுதுகிறவன் அந்தத் தாத்தாவாக இருப்பான். சரி! எழுதுகிறவன் தாத்தாவாக இருப்பானா? இல்லை. எழுதுகிறவன் கிருஷ்ணனாகவும் இருப்பான். எழுதுகிறவன் கிருஷ்ணனாக இருந்து தாத்தாவோடு வருவான்; எழுதுகிறவன் தாத்தாவாக இருந்து கிருஷ்ணனோடு வருவான். எழுதுகிறவன் தாத்தாவாக இருந்து கிருஷ்ணனைத் தொடும் போது; அல்லது கிருஷ்ணனாக இருந்து தாத்தாவைத் தொடும் போது அவன் கூறனாக இருப்பான்.

தட்சிணாமூர்த்தி அவர்கள்

அடுத்ததாக, தட்சிணாமூர்த்தி அவர்கள் விமர்சித்த “அப்பாவைக் கொன்றவன்” கதை.

இந்தக் கதை ஒரு முக்கியமான கதை. அப்பாவைக் கொன்றவன் என்கிற மலையாளத்திலுள்ள ஒற்றைக் கவிதை வரியைக் கொண்டு இந்தக் கதையை நான் திட்டமிட்டுக் கொண்டேன். ஒரு சொல் அல்லது ஒரு வரி போதும் நீங்கள் நல்ல படைப்பை எழுதுவதற்கு. அப்போது நெல்லை மாவட்டத்தில் சாதிக் கலவரங்கள் நிறைய இருந்த காலம். இக்கதையில் அப்பாவைக் கொன்றவன் சிவனுப் பாண்டி. அவன் கனிந்து விடுகிறான். மனிதன் கனிந்து கொண்டிருக்கிறான் என்கிற செய்தியைக் கொண்ட இக்கதை விகடன் வாசகர்களிடம் மிகப்பெரிய நெருக்கத்தை உண்டாக்கியது.

ரமேஷ்

இறுதியாக, ரமேஷ் அவர்கள், “தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள்” எனும் சிறுகதையை ஆய்வு செய்து பேசினார்.

தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள். இதில் வெளியிலும் என்பதிலுள்ள “உம்”தான் இந்தக் கதை. தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் இருக்கிற பூவாக இந்தக் கதையில் ரிட்டையர்டு ஏட்டையாவைக் கூறுவேன். என் கதையில் உள்ள மனிதர்கள் எல்லாம் என் உடன் பயணிகளாக இருந்தவர்கள்தான்; என் தோளைத் தொட்டவர்கள்தான்; என் அருகில் இருந்து உண்டவர்கள்தான்; என்னைக் காதலித்தவர்கள்தான். இந்தக் கதையில் காதில் சிவப்புத் தோடு அணித்து வரும் ஏட்டையாவும் அப்படிப்பட்டவர்தான்.

குழந்தை அழுகிறது.

பக்கத்தில் இருந்த அவர், குழந்தையை மடியில் வாங்கிக் கொள்கிறார். “எங்க அம்மை அழக்கூடாது, எங்கம்மை சிரிப்பா, எங்கம்மை சோறு பொங்குவா, எங்கம்மை ‘ஆ’ கொடுப்பா, எங்க அம்மையில்லா, எங்க அம்மையில்லா” என்று அவர் சொல்வார்.

இந்த “அம்மையில்லா” என்ற சொல்தான், இந்தக் கதையை எழுத வைத்தது. இன்றுவரை எந்தவொரு பெண் குழந்தையை என் மடியில் வைக்கிறோனோ, அப்போதெல்லாம் இந்த “அம்மையில்லா” என்ற சொல்லைச் சொல்லாத கணமே கிடையாது.

அப்படி நான் சொல்லும் போது, தோட்டத்திற்கு உள்ளே மட்டுமா பூத்திருக்கும்? ஊரெல்லாம் பூத்திருக்கும். அப்படிப் பூத்த ஒரு பூதான் “தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள்”

நேரம் கருதி இத்துடன் முடித்துக் கொள்கிறேன். கூட்டத்தின் தொடக்கத்தில் மகாதேவன் வாசித்த என்னுடைய கவிதையை மீண்டுமொருமுறை நான் வாசித்து நிறைவு செய்கிறேன்.

             “ஒரு நொடி கூட ஆகாது

              என் மணிக்கட்டில் ஊரும் பூச்சியைச்

              சுலபமாகக் கொன்றுவிடலாம்

              கொல்லும் அந்த ஒரு நொடியற்ற

              காலத்துடன் அல்லவா

             ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறது என் கடிகாரம்

              கருணையின் பாடலைப் பாடி அல்லவா

              குதித்துக் குதித்துச் செல்கிறது

              அந்த மூன்றாவது முள்.”

எழுத்தாளர் வண்ணதாசன்

நண்பர்களே!

குதித்துக் குதித்துச் செல்லும் மூன்றாவது முள்ளாகத்தான் நான் உங்கள் முன்னால் நிற்கிறேன். நன்றி.”

விழா சரியாக இரவு எட்டு மணிக்கு முடிந்தது. கிட்டத்தட்ட நாற்பது பேர் இவ்விழாவில் கலந்து கொண்டனர். கல்விப் புலத்தைச் சார்ந்தவர்கள் அதிகம் வந்ததாகத் தெரியவில்லை. நான் படித்த கல்லூரி என்பதால் எனக்குப் பரிட்சயமான யாரேனும் வந்திருப்பர் என்று விழா நிறைவின் போது துலாவிப் பார்த்தேன். ஒருவரும் இல்லை. இருந்தாலும், இந்நிகழ்வு குறித்து முகநூலில் பார்த்து பொள்ளாச்சியிலிருந்து வந்ததாக ஒருவர் கூறினார். மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு அரங்கின் வெளியே வந்தேன்.

ஒரே கும்மிருட்டு.

கொஞ்சம் தள்ளி மிதமான வெளிச்சத்தைக் கக்கிக்கொண்டு வரிசையாக நின்றிருந்தன விளக்குக் கம்பங்கள். அவைகளைப் பார்த்துதான் பாதையின் போக்கைத் தெரிந்து கொண்டேன். அதன் வழியாக மெயின் கேட்டிற்குச் செல்ல அவ்வளாகத்தில் தனியாக நடையைக் கட்டினேன்.

நாராயணன், கணேசன், நீலா, சுந்தரன், கோமு, தாத்தா, கிருஷ்ணன், சிவனுப் பாண்டி, ரிட்டையர்டு ஏட்டையா என்று பலரும் என்னைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

* * *

 

“கழுகுமலை” லூர்து வாத்தியார்

அசின் சார், கழுகுமலை.

கழுகுமலை லூர்து வாத்தியார்

பொக்கை வாய், சோடாபுட்டி மூக்குக் கண்ணாடி, சதையெல்லாம் வற்றி சுருக்குகள் பரவிய தலையில் கொஞ்சம் நரைத்த முடி, வரிச்சிக் கம்புல மனுஷ உருவம் செஞ்சு அதுக்கு வேட்டி சட்டை போட்டுவிட்ட மாதிரி உடம்பு. இவர்தான் லூர்து வாத்தியார்.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் வடகோடியில் உள்ள நாலாந்துலாதான் இவரது சொந்த ஊர். இருந்தாலும், இவர் அதிகம் இருந்தது கழுகுமலையில்தான். அதனால் கழுகுமலை லூர்து வாத்தியார் என்றே அனைவராலும் அறியப்பட்டவர்.

எனக்குத் தெரிஞ்சி கழுகுமலை மாதா கோயில் மாணவர் விடுதியில் கண்காணிப்பாளரா ரொம்ப நாள் இருந்திருக்கார். பார்க்கும் போதெல்லாம், “என்ன பேரப்புள்ள சௌக்கியமா?”னு ஆசுவாசமாய் கேட்பார். தொண்ணூறு வயதைத் தாண்டியவர் என்பதால் ஊருக்குள் இருக்கும் பலரும் இவருக்குப் பேரப்புள்ளதான்!

தள்ளாத வயது என்றாலும், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் நாலாந்துலாவில் இருந்து பத்து கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள கழுகுமலை மாதா கோயிலுக்குத் திருப்பலி காண சிரமம் பாராமல் பஸ் ஏறி வந்துவிடுவார். அப்படி வருபவர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து கோயில் வரை உள்ள முக்கால் கிலோமீட்டர் தூரமும் நடந்தே வந்துவிடுவார். எப்போதாவது நான் டூ வீலரில் செல்லும் போது எதிர்பட்டால், அவரை தவறாமல் என் வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு அவர் விரும்பும் இடத்தில் சேர்த்திருக்கிறேன். இருந்தாலும், இப்படிப்பட்ட உதவியையெல்லாம் எதிர்பார்ப்பவர் அவர் அல்லர்.

பாளை மறைமாவட்டத்தில் கழுகுமலை வின்சென்ட் தெ பால் சபை கூட்டங்கள் எங்கு நடந்தாலும் சோம்பலின்றி அங்கு சென்று கலந்து கொள்வார். அக்கூட்டங்களில் தம் ஊர் சார்பான அறிக்கையை மிகவும் விருப்புடன் வாசித்தளிப்பார். அப்போது, இன்றைய தூக்கம் பிடித்த இளையோருக்கு மத்தியில் அவர் முதுமை இளமையாய்த் துளிர் விடும்.

கழுகுமலை லூர்து வாத்தியார்

நான் வேலை பார்க்கும் பள்ளிக்கு ஒருமுறை ஒரு மாணவனை அழைத்து வந்தார். அட்மிஷனெல்லாம் முடிந்த நேரம் அது. வந்தவர், “இது கஷ்டப்பட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நம்ம கிராமத்துப் பய. இவன இங்க சேக்கணும்”னார். தலைமையாசிரியர், “அட்மிஷன் முடிஞ்சிருச்சி. இருந்தாலும் ஐயா கூப்பிட்டுட்டு வந்ததால சேக்கலாம். ம்! எழுதப் படிக்கத் தெரியுதானு மட்டும் பாருங்க”னார்.

ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்து வாசிக்கச் சொன்னா, அவன் பேந்தப் பேந்த விழித்தான். நான் மெதுவாகத் தாத்தாவிடம், “என்ன தாத்தா, பயலுக்கு ஒன்னுமே தெரியலியே?”னு இழுத்தேன். மெல்லிய புன்னகையோடு நிதானமாகச் சொன்னார், “பேரப்புள்ள, அவனுக்கு எல்லாந் தெரிஞ்சா நான் எதுக்கு வாறேன்?” னார்.

அந்த அளவுக்கு இயலாத வீட்டுப் பிள்ளைகள் கல்வி பெறுவதில் திண்மை கொண்டவர் மட்டுமல்ல, உடன் சென்று உதவி செய்யக் கூடியவர்.

ஒரு சமயம், தூத்துக்குடியில் பெருந் தொழிலதிபராய் இருக்கும் கழுகுமலையைச் சார்ந்த திரு.அண்ணாமலைச்சாமி அவர்களின் கழுகுமலை வீட்டில் நடந்த நிகழ்வில் தாத்தா அவர்கள் கலந்து கொண்டார்கள். அது ஒரு வழிபாட்டு நிகழ்வு. அந்நிகழ்வின் இறுதியில், தொழிலதிபர் அண்ணாமலைச்சாமி அவர்கள் அவருடைய ஆசிரியரான லூர்து வாத்தியார் பாதத்தில் சாஸ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி ஆசி பெற்றார். இந்நிகழ்வு அங்கிருந்த அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

“ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கை நிலையில், சமூக நிலையில், பொருளாதார நிலையில் எந்நிலைக்கு உயர்ந்தாலும்; தன் ஆசிரியரிடம் காட்டும் மரியாதைக்கும், தாழ்ச்சிக்கும் இதுவே தக்க சான்று” என்று நேரில் பார்த்த என் தந்தை கூறினார். அதன் பின் ஒருமுறை தாத்தாவை நேரில் சந்திக்க நேர்ந்த போது அவரிடம் கேட்டேன். “மிகப்பெரிய தொழிலதிபர் உங்கள்மேல் அளப்பரிய அன்பு வைத்திருப்பதன் காரணம் என்ன?” என்றேன். என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவருக்கே உரிய பொக்கை வாய் புன்னகையோடு கூறத் தொடங்கினார்.

“அக்காலத்தில் ஒரு சமயம், நாடு முழுக்க மிகப் பெரிய வறட்சி நிலவியது. கொளுத்தும் வெயிலின் கொடுமையைத் தாங்க முடியாமல் ஆடுகள் தானாகப் பலியான கொடூர காலம். அப்போ ஒருநாள், நம்ம மாதா கோயிலின் முன்பு மாணவர்கள் அனைவரையும் வரிசைப்படி நிறுத்தி முழந்தாளிடச் செய்து, அவர்களோடு சேர்ந்து நானும் வானத்தை நோக்கிக் கைகளை விரித்து செபிக்க ஆரம்பித்தேன். மழைக்கான செபத்தை அனைவரும் சேர்ந்து சொல்லச் சொல்ல எங்கிருந்துதான் வந்ததோ தெரியவில்லை. கருமேகங்கள் மூட்டம் மூட்டமாய் கிளம்பி வந்து வானத்தைப் பிளந்து கொண்டு பெருமழை கொட்டியது. நனைந்த படியே நாங்கள் செபித்துக் கொண்டிருந்தோம். அன்று செபித்த மாணவர் கூட்டத்தில் ஒருவராக இருந்த நம் அண்ணாமலைச்சாமி மனதில் இந்நிகழ்வு கல்வெட்டாய் நிலைத்து விட்டது” என்றார். அவர் சொல்லி முடித்த போது நானே ஒரு நிமிஷம் மெய் சிலிர்த்துப் போயிருந்தேன்.

“குழந்தைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள். ஏனெனில், விண்ணரசு அவர்களதே” என்ற விவிலிய வரிகளை அறிவேன். ஆனால், குழந்தைகளைக் கொண்டு வேண்டியதால் விண்ணகமே திரண்டு வந்து பொழிந்த உண்மை நிகழ்வை இப்போதுதான் முதன்முறையாகக் கேள்விப்படுகிறேன். கற்பனையாகக் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாததாக இருந்தது. ஒரு நிகழ்வு எல்லோருக்கும் ஒரே விதமான தாக்கத்தைத் ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால், அங்கிருந்த மாணவர்களில் ஒருவரான அண்ணாமலைச்சாமி அவர்களுக்கு மட்டும் இந்நிகழ்வு குருபக்தி என்னும் விதையை ஆழமாக விதைத்துவிட்டது.

இதற்குப்பின் தாத்தாவைப்பற்றி இன்னும் நிறைய கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அவா எனக்குள் நிறைய எழுந்ததுண்டு. அதற்கான வாய்ப்பினைத் தேடிக் கொண்டிருந்த எனக்கு, எங்கள் பள்ளி இதழ் தக்க தருணமாக அமைந்தது. அதில், இவரைப்பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத முடிவு செய்து, நேரில் சந்திக்க நாலாந்துலாவில் உள்ள அவரது வீட்டிற்கே சென்றேன்.

அப்போது அவருக்கு வயது 93 (2010), மனந்திறந்து பேசினார். “கழுகுமலை புனித மரியன்னை ஆரம்பப் பள்ளியில் 37ஆண்டுகள் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றுள்ளேன். 1918–இல் பிறந்த நான் நான்கு தலைமுறைகளைப் பார்த்து விட்டேன். 1941–இல் ஆசிரியராக நான் பணியில் சேர்ந்தபோது என்னுடைய முதல் மாதச் சம்பளம் ரூ.12/-“ என்று தன்னைப்பற்றி விவரிக்கத் தொடங்கினார். அவர் பேசியவற்றிலிருந்து சிலவற்றை இங்கு தொகுக்கிறேன்.

“கழுகுமலை கிரிப்பிரகார வீதியில் உள்ள வீடுகளில் தெருவை நோக்கி ஜன்னல், வாசல் வைக்கக் கூடாது. பல்லக்கு மற்றும் பிரேத ஊர்வலம் போகக் கூடாது என்பன போன்ற கட்டுப்பாடுகள் அன்று இருந்தன. அவைகளை எல்லாம் அகற்றக் கோரி அன்றைய முதலமைச்சர் காமராஜர் ஐயாவை சந்திக்கச் சென்றவர்களில் நானும் ஒருவன். மேலும், மகாத்மா காந்தி கழுகுமலைக்கு வந்த போது பள்ளி மாணவர்களை அழைத்துச் சென்று அவருக்கு வரவேற்பு தந்துள்ளேன்.”

“கழுகுமலையில் தீப்பெட்டித் தொழில் ஸ்தாபிதம் ஆகி, மிகப்பெரிய செல்வாக்குடன் மக்களை கோலோச்சிய போது, ஒவ்வொரு வீட்டிலுள்ள பிள்ளைகளும் பள்ளிக் கூடத்தை மறந்து தீப்பெட்டி ஆபீசுக்குச் சென்று விட்டனர். அப்போது, தீப்பெட்டி ஆபீசு முதலாளிகளோடு சண்டைபோட்டு பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அழைத்து வந்தேன்.”

“புனித மரியன்னை ஆரம்பப் பள்ளி, 1950-இல் நடுநிலைப் பள்ளியாக தரம் உயர்த்தப்பட்ட போது, அப்பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராகப் பொறுப்பு வகித்தேன். அப்போது சேசுசபையைச் சேர்ந்த அருட்தந்தை செபாஸ்டின் அரிக்காட் என்னிடம் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். அருட்தந்தை அமல்ராஜ் அவர்கள் காலத்தில் கிராமங்கள் தோறும் குழுவாகச் சென்று ஞான உபதேசம் செய்துள்ளேன்.” என்று தன்னுடைய பணிக்கால நிகழ்வுகளை நினைவு கூர்ந்தார்.

தன்னுடைய பணி ஓய்வுக்குப் பின்னும் அவர் சும்மா இருக்கவில்லை. அருட்தந்தை ஆரோக்கியசாமி கழுகுமலையில் பங்குத்தந்தையாக இருந்த போது, 1983-லிருந்து சுமார் 12-ஆண்டுகள் சர்ச் மாணவர் விடுதியில் விடுதிக் கண்காணிப்பாளராகப் பணிபுரிந்துள்ளார். நாலாந்துலாவில் உள்ள தன் வீட்டிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள நாயக்கர்பட்டி கிராம நூல் நிலையத்தில் சிலகாலம் முகவராகப் பணியாற்றி உள்ளார். தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை நாலாந்துலாவில் உள்ள திருமுழுக்கு யோவான் சிற்றாலயப் பணியையும், வின்சென்ட் தெ பால் சபையின் சேவைப் பணியையும் முழுமையான ஈடுபாட்டுடன் செய்து வந்துள்ளார்.

இவரின் வத்தல் தொத்தல் உடலைப் பார்த்தால் யாருக்கும் இவர்மேல் பரிவுதான் ஏற்படும். அப்படியொரு உடல்வாகு. ஆனால், இவருடைய பணிக்கால வாழ்வைப் பற்றி, பழைய ஆட்களிடம் விசாரித்தால், ‘பாட்ஷா’ மாதிரி இவரின் இன்னொரு முகத்தை பயபக்தியுடன் பகிர்கிறார்கள்

புலவர் அ.மரியதாஸ்

புலவர் அ.மரியதாஸ்

இவரைப்பற்றி என்னுடைய தந்தை புலவர் அ.மரியதாஸ் அவர்கள் கூறும்போது, “எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச வாத்தியார்னா, அன்னைக்கு அவருதான்! பள்ளியிலும் சரி, கோயில் காரியங்களிலும் சரி – அவ்வளவு ஈடுபாடானவர். அன்று கோயிலில் பாடப்படும் லத்தீன் மற்றும் தமிழ்ப் பாடல்களுக்கு ஆர்மோனியம் வாசிப்பார். மாணவர்களுக்கு சொல்லியும் கொடுப்பார். அதேநேரத்தில், ரொம்பக் கண்டிசனாவும் இருப்பார். அதனாலேயே சின்னஞ்சிருசுக அவருக்குப் பயப்பிடும். வீட்டுல சேட்ட பண்ணினா லூர்து வாத்தியார்ட்ட பிடிச்சுக் கொடுத்திடுவேன்னு சொல்லுவாங்க. அப்படினா பாத்துக்கோயேன்” என்றார்.

கழுகுமலை அன்னக்கிளி மேட்சஸ் திரு.அலெக்ஸாண்டர் அவர்கள் தன்னுடைய ஆசானான லூர்து வாத்தியாரை நினைவு கூறும்போது, “காலந் தவறாமை, ஒழுங்குமுறை, பக்தி – இம்மூன்றையும் தன் பணிக்காலம் மட்டுமின்றி கடைசிவரை அவர் பின்பற்றி வந்ததால், அவரை யாரும் குறை சொல்ல முடியாது. அந்தக் கால நிகழ்வுகளைக் கேட்டால், ஆண்டு தேதி உட்பட நினைவுபடுத்தி சொல்வார், அப்படியொரு மனுஷன்.

திரு.அலெக்ஸாண்டர்

திரு.அலெக்ஸாண்டர்

சத்தமா பாடம் நடத்துவார். கேள்வி கேட்டுப் புரிய வைப்பார். பள்ளியில் ஏதாவது நிகழ்ச்சியினா விழா மேடையிலிருந்து தலைவாசல் வரைக்கும் அவர்தான் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர். அந்தப் பவர் அவரைத் தவிர வேறு யார்கிட்டயும் இருக்காது. வெள்ளைக்காரன் ரோல் மாடல்தான் அவர். சேட்ட பண்றவங்களையும், படிக்காம வர்றவங்களையும் வெளுத்து வாங்கிடுவார். பள்ளிக்கூடம் வந்திட்டா பிரம்பு அவர் உடம்போடு சேர்ந்த உறுப்பு மாதிரி!

இன்னைக்கு உள்ள சிறு குழந்தைகள், தானாகவே சில அடிப்படை ஒழுங்குமுறைகளைக் கத்துக்கிட்டு வந்திடுதாங்க. ஆனா, அன்னைக்கு அப்படியில்லை. எந்த ஒரு கட்டுப்பாடும் ஒழுங்குமுறையும் இல்லாத காலமா இருந்ததால, அவரின் கடுமையான கண்டிசன் தேவைப்பட்டது. அதனாலதான், அன்னைக்கு அத யாரும் பெரிசுபடுத்தல. ம்! அது ஒரு இனிமையான காலம்” என்று தன் ஆழ்மன பசுமை நினைவுகளை  மகிழ்வுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டு மனிதர். பல்வேறுபட்ட சமூக, அரசியல், பொருளாதாரச் சூழல்களைப் பார்த்தவர்; அவற்றில் வாழ்ந்தவர். இவைகளின் சலனத்திற்கு ஆட்படாமல் வெள்ளத்தனைய மலர் நீட்டமாய் சாதுர்யமாக வாழ்ந்து முடித்தவர். பிணக்குகளால் வாழ்வைச் சச்சரவாக்காமல் ஆற்றொழுக்கு போல தன் பாதையை வடிவமைத்துக் கொண்டவர். நமக்கு வேண்டுமானால் அது வேறுபடத் தோன்றலாம்; அவரைப் பொறுத்தவரையில் அது நிர்மாணிக்கப்பட்ட ஒன்று.

14.08.15 இன்று காலை இறையடி சேர்ந்தாலும், தன் இறப்புக்கு முன்னதாகவே தன் ஈமச் சடங்கு, அடுத்து நிகழும் சம்பிரதாயச் சடங்கு மற்றும் கல்லறை கட்டுதல் என இவற்றிக்கு ஆகும் செலவினத்திற்காக ஒரு பெருந்தொகையை தன் நம்பிக்கைக்கு உரியவரிடம் தந்துள்ளார். செலவழித்தது போக மீதமிருப்பின் அதை ஏழை எளியவர்களுக்கோ, அல்லது வின்சென்ட் தெ பால் சபைக்கோ கொடுத்துவிடச் சொல்லியிருக்கிறார். தன் வாழ்வு இப்படித்தான் என்று கட்டுமானம் செய்பவர்கள், தன் இறப்புகூட பிறருக்குப் பாரமாகிவிடக் கூடாது என்று முன்கூட்டியே தீர்மானித்து விடுகிறார்கள்.

ஓடித் தேடி சரித்திரத்தை உருவாக்க நினைப்பதை விட, நாம் இருக்கும் இடத்திலேயே வாழும் வாழ்க்கையை ஒரு சரித்திரமாக்குவது மேலானது. அத்தகைய வாழ்க்கையை மதிப்பிற்குரிய தாத்தா, லூர்துசாமி வாத்தியார் அவர்கள் வாழ்ந்து விட்டார் என்றே தோன்றுகிறது. இதில் மிகப்பெரிய உச்சங்களை அவர் எட்டாவிட்டாலும், வெகுசில எச்சங்களை நம் பார்வைக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளதாகவே நினைக்கிறேன்.

* * *

 

நோயும் மருந்தும் – 4

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

புலவர் அ.மரியதாஸ், செட்டிகுறிச்சி.

“இது மருத்துவ முறையை அறிந்து கொள்வதற்காக அன்று; மின்சாரத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உள்ள மக்களின் நிலையைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே.”

(புதிதாகப் படிப்பவர்கள் “முதல் பதிவில்” இருந்து படிக்கவும்.)

முந்தைய பதிவு : நோயும் மருந்தும் – 3

பதிவு :12

17. குன் இருமல்

பொதுவாக இருமல் என்பது பலருக்கும் வயது வரம்பின்றி சளியின் காரணமாக ஏற்படுவதாகும். ஆனால், இந்தக் குன் இருமல் என்பதில் சளி எதுவும் வெளிவராது. பெரும்பாலும் ஆறு, ஏழு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு வரும். இந்நோய் வந்த பிள்ளைகள் அடிக்கடி இடைவெளியின்றி தொடர்ந்து தொரத்திக் கொண்டு (இருமிக்கொண்டு) இருப்பார்கள். அதைப் பார்க்கும் போது பார்ப்பவர்க்கே மனக் கஷ்டத்தைத் தருவதாயிருக்கும். அவ்வாறு குன் இருமல் ஏற்பட்டுத் தொரத்தும் போது வயிறு நெஞ்செல்லாம் குன்னிப் போய், அதாவது ஒட்டிப்போய் துடிக்கும். எனவேதான், இதைக் குன் இருமல் என்றனர். இந்நோய் இன்று இல்லை. இதற்கு அன்று அறியாமையால் செய்தவை பல. அதில் இரண்டினை இங்கு குறிப்பிடுகிறேன்.

(அ) புங்க மரக்காயை எடுத்து அதன் ஒரு பகுதியில் துளையிட்டு கயிற்றில் கோர்த்து கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

(ஆ) தூக்குப்போட்டு இறந்தவர்களின் கயிறு யார் வீட்டிலாவது இருந்தால் அதில் ஒரு சிறு பகுதியை வாங்கி கயிற்றில் கட்டி கழுத்தில் கட்டுவார்கள்.

18. காது வலி

குளம், கிணறு, ஆறு, ஏரி என்று நீர் நிலைகளில் அதிக நேரம் நீந்தியும், ஆழமாக மூழ்கியும் குளித்து விளையாடும் போது நீரின் அழுத்தத்தால் காதின் உட்பகுதியில் நீர் புகுந்து வலி ஏற்படும். மற்றொரு காரணம் காதினுள் தீக்குச்சி, கோழி இறகு, காது குடும்பி, கொண்டை ஊசி, ஊக்கு போன்றவற்றைக் கொண்டு காதை அடிக்கடி குடைவதாலும் இவ்வலி ஏற்படும். இதை காதினுள் வெளிச்சி ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பர். காதைத் தொட முடியாத அளவிற்கு வலி இருக்கும். இன்று குழாய் நீரிலும், வாளி, தொட்டி போன்றவற்றிலுள்ள நீரிலும் குளிக்கும் நிலை இருப்பதால் இன்று இந்நோய் இல்லை.

ஜ்ஜ்

மருந்து:

இதற்குக் கீழே காணும் வைத்தியத்தை மட்டுமே அன்று செய்தனர். அதாவது, நீளமான நன்கு காய்ந்த மிளகாய் வற்றல் எடுத்து அதன் காம்புப் பகுதியைக் கிள்ளி எடுத்து வற்றலின் உள்ளே உள்ள விதைகளைக் கவிழ்த்து தட்டிவிட்டு, வெறும் கூடாக உள்ள வற்றலுக்குள் தேங்காய் எண்ணெய்யை ஊற்றி, அதனை விளக்குச் சுடரில் வெதுவெதுப்பு ஆகும்படிச் சூடேற்றி, அந்த எண்ணெயைக் காதில் ஊற்றி பஞ்சை வைத்து காதை அடைத்து விடுவார்கள். இது எனக்குப் பல தடவை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இது போகக் காதில் சீழ்வடிதல் என்ற நோயும் அன்று இருந்தது. இன்று இது எவர்க்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது காதில் இருந்து குழுகுழு என்று புண்ணிலிருந்து வரும் சீழ் போன்று வரும். துர்நாற்றமிருக்கும். இதற்கு கற்றாழை வகையைச் சேர்ந்த மருள் என்பதை நெருப்பில் வாட்டிப் பிழிந்து சாறு எடுத்துக் காதில் விடுவார்கள்.

19. பல்வலி

பல் இடுக்கில் இருக்கும் உணவுப் பொருட்கள் மட்கி உண்டாகும் கிருமியால், பல்லில் துளை ஏற்பட்டு வலி வருவதுண்டு. இதை சூத்தப்பல் என்றும் சொத்தைப்பல் என்றும் கூறுவர். இது அக்காலம் முதல் இன்று வரை பலருக்கும் ஏற்படுகிறது. சொல்லப் போனால் அக்காலத்தைவிட இக்கால உணவு, இனிப்புத் தின்பண்டங்கள் போன்றவற்றால் இன்றுதான் அதிகம் ஏற்படுகிறது. அன்று நான் சிறுவனாய் இருந்த போது பல்வலி உள்ளவர்க்கு எங்கள் வீட்டில் வைத்து செய்த மருத்துவத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். இது அறியாமையால் செய்த செயலாகும்.

பல்வலி

அதாவது கண்டங்கத்தரி பழத்திலுள்ள விதைகளை எடுத்துக் காய வைத்திருப்பார்கள். இவ்விதைகள் மிகச் சிறியதாக இருக்கும். இந்த விதையுடன் சிறிது வேப்பெண்ணெய் கலந்து வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அன்று தானியங்களை அளக்கப் பயன்படுத்திய நாழி அல்லது பக்காப்படி என்று சொல்லக்கூடிய அளவைப் பாத்திரத்தை எடுத்து, அதில் முக்கால் பங்கு தண்ணீர் ஊற்றி வைத்துக் கொள்வார்கள். பின் அடுப்பில் இரும்புப் பட்டை அல்லது அரிவாள் போன்ற ஒன்றைப் போட்டு சிவக்க சூடேற்றி அதை நாழியின் மீது வைத்து துளையுள்ள சிரட்டையைக் கவிழ்த்து வைப்பார்கள். பின் வேப்பெண்ணைய் கலந்த கண்டங்கத்தரி விதைகளை ஒரு ஓலையால் எடுத்து சிரட்டை ஓட்டை வழியாகப் போட்டு சிரட்டையின் துளை மட்டும் தெரியும் படி மற்ற இடத்தைத் துணி கொண்டு மறைத்து விடுவார்கள். சூடேற்றப்பட்ட இரும்பில் வேப்பெண்ணெய் கலந்த விதைகள் விழுந்து பொரிந்து குபுகுபுவென சிரட்டைத் துளைவழி புகை வரும். பல்வலி உள்ளவர் வாயைத் திறந்து சிரட்டை மீது வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு மூன்று தடவை செய்வார்கள். அதன்பின் நாழியிலுள்ள தண்ணீரில் மிகச் சிறிய புழுக்கள் போன்று மிதப்பதைப் சூழ்ந்து இருப்பவர்கள் பார்த்து, சொத்தைப் பல்லிலிருந்து விழுந்த புழுக்கள் அவை என்று நம்பினர். நானும் அவ்வாறே நம்பினேன். ஆனால், அந்தப் புழுக்கள் என்பது கண்டங்கத்தரி விதையிலுள்ள விதைமுளை என்பது வெகுகாலம் கழித்தே எனக்குப் புரிந்தது. இது போக, பல் வலிக்கும் பகுதியில் புகையிலையை வைத்துக் கொள்வதும்; மூக்குப்பொடியை வைத்துக் கொள்வதும் உண்டு.

20. கொதிபார்த்தல்

வயிற்றில் வலி இருந்தாலும் அல்லது ஜீரணம் ஆகாமல் புளிச்ச ஏப்பம் எடுத்துக் கொண்டு சரியாகச் சாப்பிட முடியாமல் இருந்தாலும், “கொதிபார்த்தால்” என்பதைச் செய்வார்கள். இச்செயல் அறிவியல் விதி என்பதை அறியாது, தங்கள் அறியாமையால் மூடநம்பிக்கைக்கு உரியதானது.

வயிற்றில் வலி

அறிவியல் விதி:

ஒரு பாத்திரத்தினுள் நெருப்பை எரியவைத்து அப்பாத்திரத்தின் வாய்ப்பகுதி நீரில் சிறிது முழ்கி இருக்கும்படி கவிழ்த்து வைத்தால், அப்பாத்திரத்தினுள் எரியும் நெருப்பு அதனுள் இருக்கும் காற்றிலுள்ள ஆக்ஸினை எடுத்து எரிந்து அணையும். அவ்வாறு எரிந்த பின் பாத்திரத்தினுள் ஆக்ஸிஜன் இல்லாமல் வெற்றிடம் ஏற்படும். இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப வெளியிலுள்ள காற்றினால் நீர் அழுத்தப்பட்டு பாத்திரத்தினுள் செல்லும். இதுவே அறிவியல் விதி.

கொதிபார்த்தால் செயல் முறை:

விளிம்புள்ள சாப்பிடும் தட்டு ஒன்றை எடுத்துக் கொள்வார்கள். அத்தட்டின் விளிம்பில் சுமார் பாதி அளவு வரும்படித் தண்ணீர் ஊற்றி சமதளத்தில் வைத்து, தட்டின் மையப் பகுதியில் சிறு செங்கல் துண்டு அல்லது மேற்பகுதி சமமாக உள்ள கல் அல்லது சிறு கிண்ணம் என்று ஏதாவது வைத்துக் கொள்வார்கள். வயிற்றுக் கோளாறு உள்ளவரை தட்டின் முன் உட்கார வைப்பர். சிறு பழைய துணியை எடுத்து அவர் வயிற்றின் மீது தடவுவர். அத்துணியைக் கொண்டு அவர் தலையைச் மூன்று சுற்று சுற்றி, மூன்று முறை அத்துணி மீது அவரை எச்சில் துப்பச் சொல்வர். அதன்பின், அத்துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து தட்டின் மையப் பகுதியில் வைத்துள்ள பொருளின் மீது துணி நீரில் நனையாதபடி வைத்துக் கொள்வர். செம்பை வேகமாக நெருப்பின் மீது கவிழ்த்து தட்டில் வைத்தவுடன், மேலே சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி நீர் செம்பினுள் செல்லும். இதைப் பார்த்து அனைவரும், “அடேயப்பா வயிற்றினுள் எவ்வளவு கோளாறு இருந்திருக்கிறது. அந்தக் கோளாரை எல்லாம் எப்படிச் செம்பு உள்ளே இழுக்கிறது!” என்று பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள். அவ்வாறு ஆச்சரியப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். அதன்பின், பள்ளியில் அறிவியல் பாடம் படிக்கும் போதுதான் அன்று நடந்த அறியாமையைப் புரிந்தேன்.

இதே விதியின்படி நடைபெற்ற இன்னொன்றும் உண்டு. ஒரு சிறு துணியில் நெருப்பு பற்ற வைத்து அதை ஒரு செம்பினுள் போட்டு, வயிற்றுவலி வந்துள்ளவரின் வயிற்றில் வைத்து அழுத்திப் பிடிப்பர். சிறிது நேரத்தில் கையை எடுத்து விட, முன்பு சொன்ன அறிவியல் விதிப்படி அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக் கொள்ளும். அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதுடன், அச்செம்பு வயிற்றில் ஒட்டிக்கொண்டு வயிற்றிலுள்ள வலியை செம்பினுள் இழுப்பதாக நம்பினர்.

21. அம்மன் (அம்மை)

அம்மன் என்றும் அம்மை என்றும் அழைக்கப்படும் இந்நோய் ஒருவகை வைரஸ் கிருமியால் உண்டாகும் தொற்று நோயாகும். இந்நோய் ஏற்படும்போது முதல் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்கு காய்ச்சல் (ஜீரம்) ஏற்படும். அதன்பின் சங்கம் பழம் போன்று (வெள்ளைச் சோளத்தை விட சற்று பெரியதாக நீர்க்கோர்த்து) உடல் முழுவதும் கொப்புளங்கள் உண்டாகும். இந்தக் கொப்புளங்களை முத்துக்கள் என்று சொல்வார்கள். இமமுத்துக்களை மாரியம்மன் என்ற பெண் தெய்வம் வைத்திருப்பதாகக் கருதி அத்தெய்வத்தை முத்துமாரியம்மன் என்றும் அழைப்பார்கள். இத்தெய்வம் அம்முத்துக்களை யார் மீது போடுகிறதோ அவர்களுக்கு இக்கொப்புளங்கள் ஏற்படுவதாகவும்; இவை மிக அதிகமாகவும் நெருக்கமாகவும் காணப்பட்டால் ‘பெரியம்மை’ என்றும்; சற்று கலக்கமாகக் காணப்பட்டால் ‘சின்னம்மை’ என்றும்  அழைத்தார்கள்.

சின்னம்மை

இந்நோய் குறித்து மற்றவரிடம் பேசும்போது, “எங்கள் வீட்டில் அம்மன் வந்திருக்கிறது அல்லது அம்மை விளையாடுகிறது” என்றுதான் சொல்வார்கள். அதனால் இந்நோய் வந்தால் எந்த மருந்தும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதை மீறி மருத்துவரிடம் சென்று மருந்து, மாத்திரை, ஊசி என்று வைத்தியம் செய்தால் அம்மனுக்குக் கோபம் ஏற்பட்டு மேலும் அதிகமான முத்துக்களைப் போடக்கூடும் என்று பயந்தனர். இவ்வாறு பயந்து மருத்துவம் எதுவும் செய்யாமல் இருந்ததனால் உடலில் கொப்புளங்கள் தோன்றி அவை தானாகக் குணமாகும் வரை நோயாளி அதிக வேதனை அனுபவிக்க நேரிட்டது. ஆனாலும், அன்று இந்நோய் வந்த போது கடைப்பிடிக்கப்பட்ட விதிமுறைகள் இது மற்றவர்களுக்குப் பரவாமல் இருப்பதற்குரிய தடுப்பு நடவடிக்கையாக இருந்தது.

அதாவது, இந்நோய் ஏற்பட்டவர்க்கு சூடாக எதுவும் கொடுக்க மாட்டார்கள். பழம், இளநீர், கஞ்சி, பானக்கரம் போன்றவற்றைத்தான் கொடுப்பார்கள். வீட்டில் மாரியம்மன் வந்திருப்பதாகக் கருதியதால் வீட்டை பெருக்குமாறு வைத்துப் பெருக்கமாட்டார்கள். அழுக்குத் துணிகளை சலவைத் தொழிலாளியிடமோ, மற்றவரிடமோ கொடுக்க மாட்டார்கள். இந்நோய் கண்டவர் பாயில் படுக்கக் கூடாதென்றும், தரையில் துணி விரித்துத்தான் படுக்க வேண்டும் என்றும் செய்தனர். ஆண்களாக இருந்தால் இடுப்பில் கட்டியிருக்கும் அரைஞாண்கயிறு (அண்ணாக்கயிறு) என்று சொல்லும் இடுப்புக் கயிற்றையும் நீக்கி விடுவார்கள். பெரியம்மை கண்டு மிக அதிக கொப்புளங்கள் இருந்தால், சில நாட்களுக்கு வாழை இலை விரித்து அதில் படுக்க வைப்பார்கள். நோயாளி படுத்திருக்கும் தலைப் பகுதியில் வேப்பிலைக் கொத்து எப்பொழுதும் வைத்திருப்பார்கள். உடலில் எண்ணெய் அல்லது வேப்பிலையும் மஞ்சளும் சேர்த்து அரைத்த கலவையைப் போடுவார்கள். வீட்டில் கோமியம் என்று சொல்லப்படும் பசுமாட்டின் சிறுநீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்து வைத்து, அதை வேப்பிலை கொண்டு வீட்டில் தெளிப்பார்கள்.

சின்னம்மை ஏற்பட்டு கொப்புளங்கள் உடைந்து நீர் வடிந்து உலர்ந்து சரியாவதற்கு சுமார் பத்து நாட்கள் வரை ஆகும். பெரியம்மை என்றால் குணமாக அதன் பாதிப்பைப் பொறுத்து பதினைந்து முதல் இருபது நாட்கள் வரையிலும் ஆகும். இது சரியான பின் தண்ணீர் ஊற்றுதல் என்பது செய்வார்கள். அதாவது ஒரு பானை நிறையத் தண்ணீர் எடுத்து அதில் மஞ்சள்தூள் போட்டு கலக்கி வேப்பிலையும் போட்டு காலையிலிருந்து மதியம் வரை வீட்டு வாசல் முன் முற்றத்தில் நன்கு சூரிய ஒளி படும்படியாக வைப்பார்கள். அதன்பின் மதியம் சுமார் 1½ அல்லது 2 மணியளவில் நோய் வந்து குணமானவரை முற்றத்தில் உட்கார வைத்து சூரிய ஒளியில் சூடேறிய அந்நீரை ஊற்றி குளிக்க வைப்பர்கள்.

இந்நோயை மாரியம்மன் என்று கருதுவதால் குளித்து முடிந்தபின் மாரியம்மனை அனுப்பி வைப்பதற்காக பானக்கரமும், இனிப்புமாவு அரிசியில் செய்ததும் பக்கத்து வீட்டாருக்கும், அவ்வழியே செல்வோருக்கும் கொடுப்பார்கள். இவ்வாறு முதல் தண்ணீர் ஊற்றும் போது செய்வார்கள். அதன்பின் ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் மஞ்சள்தூள் வேப்பிலையிட்டு தண்ணீரை முன்போன்று சூரிய ஒளியில் வைத்து தலைக்கு ஊற்றி குளிக்கச் செய்வார்கள்.

பெரியம்மை

பெரியம்மை ஏற்பட்டு குணமான பின் அதன் தழும்புகள் உடலில் இருந்தாலும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் படியாக இருப்பவை முகத்தில் உள்ள தழும்புகள் ஆகும். இவை முகம் முழுவதும் நெருக்கமாக சிறுசிறு குழிகளை ஏற்படுத்தி முக அழகைக் கெடுத்து விகாரமாக்கி விடும். இத்தழும்புகள் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும். இவ்வாறு உள்ளவர் பலரை அன்று நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அக்காலங்களில் இந்நோய்க்குத் தடுப்பு நடவடிக்கையாக அரசாங்கம் உருக்குத்துதல் என்பதைச் செய்தது. இதை அம்மை குத்துதல் என்றும் சொல்வார்கள். அதாவது, சட்டைப் பித்தான் அளவிற்கு வட்டமாகவும் ஒரு பக்கம் ஊசி போன்ற சிறுமுனைகள் பல கொண்டதாகவும் மறுபக்கம் தீக்குச்சி போன்ற சிறு கைப்பிடி கொண்டதாகவும் உள்ள உலோகப் பொருளைக் கொண்டு குழந்தையின் இரண்டு கைகளிலும் தோளுக்கும் முழங்கைக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் மேலும் கீழுமாக ஒவ்வோர் கைக்கும் இரண்டு இடங்களில் தடுப்பு மருந்து வைத்து லேசாக இதை வைத்துத் திருக்குவார்கள். பின் அந்த இடங்கள் புண்ணாகி ஆறும். இத்தழும்புகள் என்றும் அழியாமல் இருக்கும். இதை என் வயதில் உள்ளவர்கள் கையில் இன்றும் காணலாம்.  இன்று இம்முறை இல்லை. வேறு வகைகளில் தடுப்பு நடவடிக்கை செய்யப்படுகிறது.

இவ்வாறு அரசு தொடர்ந்து செய்த அம்மை தடுப்புச் செயல் காரணமாக இன்று இந்நோய் இல்லை. சிச்சிலிப்பான் என்ற மிகச்சிறிய அளவிலான நோயே இன்று அரிதாகக் காணப்படுகிறது. என் மகனுக்கு சின்னம்மை வந்தபோது மருத்துவமனை சென்று மருத்துவம் செய்து மிக விரைவில் குணமானதை இங்கு கூறிக் கொள்கிறேன்.

22. அம்மன்கட்டு (அம்மைக்கட்டு)

அம்மைக்கட்டு என்பது இரு கன்னங்களிலும் காதுப் பகுதியை ஒட்டி சற்று வீங்கி (புடைத்து) சுமார் ஒரு வாரம் வரை இருந்து குணமாக்கும். இதையும் மாரியம்மனோடு தொடர்புபடுத்திக் கூறுவர்.

அம்மைக்கட்டு

இதற்கு வேப்பிலையுடன் மஞ்சள் வைத்து அரைத்துப் போடுவார்கள். இது ஒன்றே இதற்கு மருந்து. குணமாகும் அம்மை நோய்க்கு மும்முறைத் தண்ணீர் ஊற்றும் முறையையே இதற்கும் செய்வார்கள். இது எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. இன்றும் இது மிகக் குறைந்த அளவில் வருவதுண்டு.

23. இளம்பிள்ளை வாதம்

ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போது கைகால் போன்ற உறுப்புகளில் எந்தக் குறைபாடும் இல்லாமல் பிறந்து, வளரும் காலத்தில் சுமார் ஐந்து வயதிற்குள்ளாக காய்ச்சலுடன் ஜன்னி வந்து கைகால்கள் இழுத்துக் கொண்டு போகும். முடிவில் காலோ கையோ செயல் இழந்து எல்லோரையும் போல நடக்க முடியாமலும், வேலை செய்ய இயலாமலும் முடமாக்கி விடும் ஒரு கொடிய நோய் இது.

இளம்பிள்ளை வாதம்

இதற்கென்று பிரத்யேகமான மருந்து எதுவும் அன்று இல்லை. பச்சிலை போட்டு காய்ச்சிய எண்ணெய்யைப் போடுவார்கள். பலன் இருக்காது. அன்று இந்நோய் தாக்கிய பலரைப் பார்த்திருக்கிறேன். சில குழந்தைகள் இறந்தும் போய்விடும்.

எங்கள் வீட்டிலும் இப்படியொரு துயர சம்பவம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. எனக்கு அடுத்து சொர்ணத்தாய் என்ற பெண் குழந்தை பிறந்தது. ஆசையுடன் நான் தூக்கி மகிழும் அக்குழந்தை, பிறக்கும்போது எந்தக் குறைபாடும் இன்றி ஆரோக்கியமாகவே பிறந்தது. அதன்பின் இந்நோய் ஏற்பட்டு நடக்க முடியாமல் போனது. என் பெற்றோர் அன்று நடைமுறையில் இருந்த மருத்துவத்தைச் செய்தும் பயனின்றி, சுமார் மூன்று அல்லது நான்கு வயதிற்குள் இறந்துவிட்டது. அதை நினைக்கும்போது இப்போதும் அது வேதனை தரும் நிகழ்வாகவே இருக்கிறது.

இளம்பிள்ளை வாதம்-

ஆனால், அரசு இன்று எடுத்துள்ள போலியோ தடுப்பு மருத்துவ முறையால், இன்று மறைந்து போன நோய்களுள் இதுவும் ஒன்றாகிவிட்டது என்பது மகிழ்ச்சியான ஒன்று.

நோயும் மருந்தும் – 5 : பேய்கள்